please12

ฝั่งด้านธนินเขากำลังขับรถกลับจากส่งคนงานกลับบ้าน เสียงมือถือของเขาก็ดังขึ้น เมื่อเขายกขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเพื่อนนักสืบของเขาเอง

นักสืบได้บอกข่าวกับเขาว่าตอนนี้เขาได้เข้าไปสืบเบาะแสที่ไร่มาแล้ว และได้รับรู้ว่าก่อนหน้าที่พี่ชายของเขาจะเสียชีวิตได้มีปากเสียงกับเจ้าของไร่ภูแสงเป็นคนที่มีอิทธิพลใหญ่โตระดับจังหวัด เขาเข้ามาพูดคุยเรื่องการซื้อไร่ต่อจากพี่ชายของธนินเพื่อนำมาทำรีสอทร์เพราะที่ของพี่ชายของเขาเป็นที่ๆ สวยมากๆ เหมาะกับการทำที่พักที่ท่องเที่ยว แต่พี่ชายของเขาไม่ยอมขายแม้ว่าชายคนนั้นจะให้ราคาสูงเท่าไหร่ก็ตาม

เขาเองก็รู้ว่าพี่ชายของเขานั้นหวงแหนที่แห่งนี้มากเท่าไหร่เพราะมันเป็นที่ของพ่อที่สร้างมากับมือ พี่ชายเคยบอกว่าจะสานฝันของพ่อต่อไปและช่วยให้ชาวบ้านแถวนั้นมีรายได้ในการมารับจ้างในไร่ของเขาอีกด้วย แต่นักสืบยังไม่แน่ชัดว่าใช่คนนี้หรือเปล่าเพราะเขาเองยังไม่มีหลักฐานและขอให้เก็บเรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้เขาจะตามหาหลักฐานให้แน่ชัดเดี๋ยวเขาแจ้งกลับมาอีกที

เมื่อสายถูกตัดไปแล้วธนินได้ขับรถกลับมาที่ไร่ เมื่อเอารถเข้ามาจอดที่โรงรถ สายตาของเขาก็พบเข้ากับชายหนุ่มที่หน้าตาภูมิฐานที่ดี แถมยังยืนคุยอยู่กับรินที่ยืนยิ้มเล็กยิ้มน้อยให้ชายที่อยู่ตรงหน้า

เขาเริ่มหงุดหงิดใจขึ้นมาทันที ไหนจะตะวันแล้วตอนนี้ชายที่ไหนอีกทำไมเธอถึงเป็นคนแบบนี้เขาพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้เข้าไปหารินในตอนนี้ ยิ่งมองเห็นหญิงสาวที่ยิ้มให้ชายอื่นใจของเขายิ่งร้อนรุ่มด้วยความหวง เมื่อเขาเห็นรถคันหรูเคลื่อนตัวออกไป เขาได้เดินตรงเข้าไปหารินทันที เมื่อเธอเห็นหน้าของเขา รอยยิ้มเมื่อกี้กลับกลายเป็นนิ่งเฉยทันที

"มาอยู่ไม่เท่าไหร่เดี๋ยวไปอ่อยคนนั้น เดี๋ยวไปอ่อยคนนี้ แล้วนี่ไปไหนมาถึงได้มีชายหนุ่มหน้าตาดีมาส่งถึงบ้านได้ล่ะ"

"รินไปซื้อนมให้แทนคุณมาค่ะ "

"ไปซื้อนม ไม่เห็นจะมีนมเลย ทิ้งลูกให้คนอื่นเขาเลี้ยงแล้วอออกไปเที่ยวเล่นกับชายอื่น นี่เธอเป็นแม่ประสาอะไร อ่อยแค่ตะวันคนเดียวไม่พอหรืออย่างไร หรือว่าคนนี้มันหล่อกว่ารวยกว่าหรือไง ถึงได้ยอมให้เขามาส่งที่บ้านแบบนี้ ระวังจะท้องไม่มีพ่ออีกล่ะ"

รินเธอขี้เกียจตอบโต้ธนิน ในเมื่อเขามองเธอเป็นคนแบบนั้นก็ปล่อยให้เขาพูดแบบนั้นต่อไป ถ้าเธอแก้ตัวเขาก็หาว่าเป็นข้ออ้าง เธอเลือกจะเดินเขาออกมาไปรับแทนคุณ

เมื่อธนินเห็นว่ารินไม่ตอบอะไรเขาแถมยังเดินหนี มันเหมือนยิ่งยั่วยุความโมโหภายในใจของเขา

"ทำไมผมพูดความจริงถึงกับทนฟังไม่ได้หรือไง!! "

"แล้วแต่คุณจะคิดเถอะค่ะ ฉันไม่อยากมาต่อปากต่อคำกับคนอคติแบบคุณ แค่เพียงฉันมีลูกติดแต่ฉันก็ไม่ได้ต่ำจนไปคว้าเอาคนนั้นคนนี้มาทำสามีหรอกนะคะ "

"-_-"

รินรีบเดินเข้าไปหาแทนคุณและไม่ลืมขอบคุณที่คุณหญิงดูแลแทนคุณให้เธอ เธอเดินออกมาสวนกันกับธนินหน้าของเขาเธอแทบจะไม่มองด้วยซ้ำ เธอรู้สึกเจ็บปวดใจที่เขาไม่รู้จักตัวตนของเธอ คอยเอาแต่ต่อว่าและทำร้ายน้ำใจเธอ

เมื่อรินเดินออกมาจากบ้านหลังนั้น ธนินเองก็โกรธตัวเองไม่น้อยที่ได้พูดจาไม่ดีใส่ริน ทั้งๆ ที่เขาเองก็ไม่มีสิทธิอะไรไปว่าเธอเลย เขาเดินผ่านห้องนั่งเล่นได้ยิน คุณแม่กับป้าพรนั่งคุยกันเรื่องรินพอดี เขาเลยหยุดฟังอย่างอัตโนมัติ

"คุณผู้หญิงคะ หนูรินนี่ช่างน่าสงสารจริงๆ นะคะ ผู้หญิงตัวเล็กๆ แถมยังต้องมาเลี้ยงลูกคนเดียว คุณหญิงรู้รึเปล่าคะว่าวันนี้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นด้วยเลยทำให้กชับมาช้า"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันก็ว่าอยู่ทำไมรถในไร่กลับมาแล้วแถมยังเอานมมาฝากไว้ที่นี่แต่ทั้งสองคนยังไม่กลับมารู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงแค่ไหน?"

"ก็เพราะว่ามีโจรที่ไหนไม่รู้สิคะ มาขโมยกระเป๋าของหนูริน แถมยังทำหนูรินเจ็บตัวอีก โชคดีนะคะที่มีคนใจดีอยู่แถวนั้นพอดี เขาเลยช่วยเราทั้งสองคนไว้นะค่ะ แถมยังพาไปแจ้งความและมาส่งที่ไร่อีกด้วย ฉันมองดูแล้วเหมือนเขาเองก็น่าจะปิ๊งหนูรินด้วยล่ะ แต่ก็ไม่แปลกหรอกหนูรินออกจะน่ารักขนาดนั้น แถมผู้ชายคนนั้นทั้งหล่อทั้งรวย ฉันล่ะอยากให้หนูรินสมหวังกับคนนี้จังเลยค่ะ หนูรินจะได้มีความสุขสักที "

เมื่อธนินได้ยินถึงกับรู้สึกผิดมากขึ้น เขาไม่รู้เรื่องอะไรเอาแต่ต่อว่ารินทั้งๆ ที่เธอเจอเรื่องแย่ๆ มา

"ฉันไม่อยากให้หนูรินไปอยู่ที่อื่นหรอกนะ ฉันกลัวคิดถึงเจ้าหนูแทนคุณนะสิ ฉันรู้สึกรักเจ้าหนูเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่งจริงๆ แล้วล่ะพร"

"นั่นสิคะพรลืมคิดไป งั้นเดี่ยวพรไปเตรียมข้าวเย็มมาให้คุณหญิงกับคุณธนินก่อนนะคะ"

"ไปสิ"

ป้าพรเดินออกมาต้องตกใจเมื่อธนินยืนอยู่หน้าประตู

"0"

"อุ้ย! คุณธนินมาตั้งแต่ตอนไหนค่ะเนี่ยะ"

"มาได้สักพักแล้วล่ะครับ ป้าพรครับว่าแต่ตอนที่ชายคนนั้นมาส่งทำไมผมไม่เห็นป้าพรเลยล่ะครับ "

"อ้อ พอดีป้าปวดท้องเข้าห้องน้ำเลยขอตัวเข้าบ้านก่อนนะจร๊ะ ^ ^ ทำไมเหรอคะ คุณธนินไม่คิดว่าเป็นหนุ่มของหนูรินหรอกใช่มั้ยคะ"

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ป้าพรไปทำกับข้าวได้แล้วครับ ผมรู้สึกหิวแล้ว"

เมื่อเขารู้ความจริงในใจของเขาแทบอยากจะไปขอโทษเธอทันทีแต่เขาเองก็ไม่รู้จะเข้าไปขอโทษเธออย่างไรให้เธอหายโกรธ