ตอนที่3 พบ

“หากทหารที่จากบ้านมานาน ผ่านมาพบเจ้าเข้าไม่แคล้วต้องถูกย่ำยี” พี่สาวรีบพูดเรื่อง

จริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ในยามที่มีศึกสงคราม

“ย่ำยี ได้อย่างไรกัน”

 “ในการสงคราม ไม่มีใครกล่าวโทษใครหรอก ทางที่ดีหาทางเอาตัวรอดก่อนไปรวมกันด้านใน รอท่านแม่สือหยูหาทางหนีทีไล่ให้พวกเราก่อน”

ที่นั่นหลายคนผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นอาภรณ์ของชาวบ้านปกติ พี่สาวจับเฟิ่งหลิวแต่งตัวมอมแมม ปาดเขม่าป้ายทั่วใบหน้าดึงผมที่เกล้ารัดไว้บนศีรษะให้ยุ่งเหยิง

 “เจ้าสวยไป แต่ต้องไปแล้วมากับข้าเฟิ่งหลิว พวกเจ้าแยกย้ายกันไป ข้ากับเฟิ่งหลิวจะมุ่งหน้าลงทางใต้ หากมีวาสนาจึงจะได้พบกัน พวกเจ้าเลือกหยิบเอาของมีค่าแล้วแต่ว่าใครจะนำติดตัวไปได้ข้าไม่หวงแล้ว”

เฒ่าแก่เนี้ยะสือหยูฉุดแขนเฟิ่งหลิวให้ตามไป หญิงงามในหอนางโลมต่างปาดน้ำตาในเมื่อเข้าตาจนอยู่แบบนี้ สบายมานานพอถึงครั้งนี้จึงเคว้งคว้าง จะไปทางไหนก็ไม่อาจตัดสินใจ แต่เฟิ่งหลิวใครๆ ก็เอ็นดูโดยเฉพาะสือหยูที่ไม่ใช่แค่เอ็นดูแต่กำลังคิดว่าเฟิ่งหลิวคือ ความหวังเพราะความขยัน และชื่อเสียงของเฟิ่งหลิวและความที่ยังไร้มารยา และอายุน้อยที่สุดในหอนางโลมแห่งนี้ อนาคตจะต้องเป็นเพชรเม็ดงามทำเงินให้อีกมาก

“ท่านแม่ นายหญิงพวกข้าอยากไปกับท่าน”

“อย่าชักช้า หากใครพร้อมจะไปก็มากับข้า หากใครคิดว่าเอาตัวรอดได้ก็ไปตามทางไว้ ยามสงครามเช่นนี้เราจะต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน” หลายคนลังเลเฟิ่งหลิวเองซึ้งใจสือหยูไม่น้อย ที่ไม่โดดเดี่ยวเฟิ่งหลิว

ม้าศึกพุ่งทะยานออกจากที่ตั้งทัพของกองทัพแคว้นใต้ แม่ทัพผู้กล้าแกร่งสวมชุดเกราะที่ทำจากโลหะบุกตะลุยอยู่ด้านหน้า

ศึกครั้งนี้แคว้นเหนือหมดปัญญาต่อสู้ ก็ในเมื่อกองทัพของแคว้นใต้ ทั้งฮึกเหิมและแข็งแกร่ง ใช้เวลาไม่นานก็บุกทะลวงด่านหน้าเข้าไปในเขตวังหลวงผู้คนแตกตื่นต่างหนีตาย ทั้งๆที่ทหารของแคว้นใต้ถูกย้ำมาหนักหนาว่าห้ามรังแกปล้นสะดมหรือกลั่นแกล้งราษฎร

การศึกครั้งนี้แค่เพียงสร้างแสนยานุภาพให้แคว้นเหนือเห็นว่า การที่ไม่ยินยอมทำตามข้อเสนอของแคว้นใต้จะมีผลลัพธ์เป็นเช่นไร

แต่ชาวบ้านต่างขวัญเสียวิ่งวุ่นวายอลม่าน แม่ทัพผู้เกรียงไกร ก้มลงเบื้องหน้า ร่างสูงสง่าบนอาชาสีขาวดุจปุยนุ่นตัดกับอาภรณ์สีดำขลิบแดง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพสร้าง ไม่อยากเชื่อว่าจะมีหญิงใดปฏิเสธเขาได้

“ฝ่าบาท บัดนี้กองทัพของเราควบคุมทุกอย่างไว้หมดแล้ว”

“ห่าว (ดี) องค์หญิงของแคว้นเหนือร่ำลือไปทั่วเจ็ดแคว้น ว่างามหาหญิงใดเปรียบเปรยกล้าปฏิเสธที่จะมาเป็นฮองเฮาของข้า”

“ฝ่าบาทฮ่องเต้แคว้นเหนือยอมจำนนเพื่อเห็นแก่ราษฎร เชิญฝ่าบาทเข้าไปในวังหลวงได้แล้ว เพื่อชื่นชมโสมนัสกับชัยชนะในครั้งนี้”

“เตรียมเกี้ยว ข้ารับเพียงองค์หญิงของแคว้นเหนือกลับแคว้นเราเท่านั้น ห้ามสร้างความเดือดร้อนให้กับแคว้นเหนืออีกต่อไป เช่นนั้นข้าคงไม่มีหน้ามองหน้าองค์หญิงของแคว้นเหนือที่มารับในตำแหน่งฮองเฮา”

“รับบัญชาฝ่าบาท” ท่านแม่ทัพโบกมือให้ทหาร เตรียมเกี้ยวตามบัญชาของหมิงซื่อฮ่องเต้

กระตุกบังเหียน ให้ม้าเหยาะย่างสำรวจบริเวณโดยรอบกระโดดลงจากหลังม้าพยุงหญิงชราที่ล้มลุกคลุกคลานอยู่กับพื้น หญิงชรายิ้มให้หมิงซื่อกลับยิ้มได้สว่างสดใสกว่าทำเอาทั้งโลกสว่างไสว

ข้างกันนั้นหอนางโลมนางคณิกาแตกตื่นวิ่งหนี ร่างอ้อนแอ้นแต่ทว่าใบหน้ามอมแมมเปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควันของหญิงนางหนึ่งวิ่งหันหน้าหันหลังชนเข้ากับร่างสูงของหมิงซื่อที่รวบเอวบางไว้ไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ตาสบตาใบหน้างดงามจนไม่อาจบรรยายดวงตาสวยใส ไร้จริตมารยา หากแต่การแต่งเนื้อแต่งตัวหาได้งดงามอย่างหญิงคณิกาทั่วไปไม่ใบหน้าเปื้อนฝุ่นควัน หรือนางจงใจแต่งตัวเพื่อหลบหนี

หมิงซื่อตกตะลึงจังงัง สายตาสบเข้ากับดวงตาใสก่อนที่ร่างเล็กในอ้อมแขนจะดิ้นหลุดแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว หมิงซื่อเผลอยิ้มขำกับอาการตกตะลึงที่ตัวเองเป็นอยู่หญิงงามมากหน้าผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนเข้ามา จะมีสะดุดตากี่มากน้อยกันยกเว้นองค์หญิงสิบสี่ผู้นั้น

ในวังหลวงแคว้นเหนือ

“องค์หญิง จะมีน้ำตาไปไย ตอนนี้ต้องแสร้งฝืนยิ้มไว้ ระหว่างทางนั้นมีโอกาสหนีได้มากมาย”

 ปาดน้ำตาปรับสีหน้าให้เยือกเย็นดั่งหิมะแรกของปี ผ้าแพรสีแดงถูกดึงลงมาคลุมหน้า นางกำนัลส่งมือให้จับ พาเดินไปยังเกี้ยวที่รออยู่ด้านหน้า ท่านแม่ทัพ ยืนม้าคอยอยู่ก่อนแล้วส่งสัญญาณให้เคลื่อนเกี้ยวออกทันที หมิงซื่อรั้งอยู่ด้านหลังในอาภรณ์แสนธรรมดาไม่ได้บ่งบอกฐานะฮ่องเต้

“หลานซานเตรียมอารักขา” บุรุษหนุ่มท่าทีองอาจ ใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากคนบนหลังม้าสีขาวนวล

“อารักขา เกี้ยวองค์หญิงให้ดี การเดินทางค่อนข้างยาวนาน ระวังไว้จะดีที่สุด” หลานซานประสานมือ ก้มหัวแทนคำตอบ

ดวงอาทิตย์อัสดง ในเงามืดของหุบเขายิ่งมืดมิด หุบเขาทอดยาวไม่อาจผ่านพ้นไปได้ง่ายๆ ท่านแม่ทัพ ส่งสัญญาณให้ตั้งกองที่นั่นกระโจมน้อยใหญ่ถูกกางเป็นที่พัก หมิงซื่อนั่งร่างอักษร มือเรียวบางตวัดพู่กันด้วยความแคล่วคล่องตัวอักษรพลิ้วสวยไร้ที่ติ ดึงแผ่นกระดาษขึ้นส่งให้ขันทีข้างกาย

“เสี่ยวหาน นำไปให้องค์หญิงสิบสี่ที่กระโจม”

“ฝ่าบาท ไม่ส่งถึงมือองค์หญิงเองเพื่อแสดงความจริงใจ”

“ไม่มีประโยชน์ ธารน้ำแม้ถูกกักกันไว้เพียงใดก็จะไหลไปตามทางที่มันต้องการ”

คำพูดเขาย้อนแย้งในตัวเอง ในเมื่อนางไม่ยินยอมที่จะเป็นฮองเฮาของเขาทำไม่เข้าต้องฝืนใจนาง หรือรอว่าสักวันนางจะเห็นความจริงใจของเขา เสี่ยวหานประสานมือคำนับถอยออกห่าง แต่

“เสี่ยวหานเองก็ไม่เข้าใจในเมื่อกักเก็บธารน้ำไม่ได้ ทำไม่ไม่ปล่อยมันไหลทะลัก” หมิ่งซื่อยกมือฟาดกระบาล เบาๆ เสี่ยวหานรีบวิ่งออกไปทันที