ตอนที่4คนงาม

“หลงรูปเจ้ายิ่ง เสียดาย

หากแม้นหมายรูปโฉม งามยิ่ง

ดั่งดอกเหมยร่วงหล่น เมื่อถึงคราต้องลมหนาว

แต่ใครจะเล่าโอบอุ้มไม่ให้ ต้องพื้นดิน”

“อักษร เหล่านี้ก็เป็นเพียงอักษรไร้ค่าไม่เหมาะแก่การครอบครอง” องค์หญิงสิบสี่ พับกระดาษแผ่นเดียวกับที่หมิงซื่อส่งมาวางลงบนโต๊ะ

...กระโจมใหญ่อีกฝั่ง..

หมิงซื่อทอดถอนหายใจ หลับตาลงช้า ๆ กลิ่นกำยานหอมอบอวลไม่นานก็นิทราหลับใหล

ร่างบางในชุดสีแดงมงคลที่ใบหน้าถูกคลุมด้วยผ้าสีแดง วิ่งถลาเข้ามาที่ แท่นนอนหมิงซื่อ หกล้มหกลุกล้มลงบนตัวของหมิงซื่ออย่างแรง ร่างใหญ่สะดุ้งตื่นแต่มือไวยิ่งกว่าความคิด กอดรัดเอวบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแม้ร่างบางจะดิ้นรนเพียงใดก็ตาม

ตาคม จ้องมองใบหน้าภายใต้ผ้าคลุม ที่มองเห็นเพียงเลือนราง

“ปล่อย” ใบหน้าสวยเชิดหยิ่งของเฟิ่งหลิวที่ไม่หลบสายตาคมดุ

“องค์หญิงสิบสี่” แว๊บหนึ่งดีใจอย่างที่สุดเผลอกระชับอ้อมกอดแน่น

“ฝ่าบาท องค์หญิงแคว้นเหนือ อยู่ๆ ก็วิ่งออกมาจากกระโจม”

เสี่ยวหานตะโกนบอกจากข้างนอกกระโจม ตอบคำถามแทนเฟิ่งหลิว

“ปล่อย” ร่างบางยังขยับตัวหนีแต่โดนมือใหญ่ล็อกไว้แน่น

“บอกมาองค์หญิง เข้ามาในนี้ทำไม” ใจเต้นไม่เห็นจังหวะนางงดงามจริงๆ แม้จะมองผ่านผ้าแพรบางเบาทว่าดวงตากลมนั้นเขารู้สึกราวกับว่าคุ้นเคย

“ไม่รู้ไม่รู้อะไรทั้งนั้น” เฟิ่งหลิวลำดับเหตุการณ์เมื่อ ยกชาขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอก แล้วก็รู้สึกว่าตัวเบาหวิวก่อนจะสะดุ้งตื่นมาอีกครั้ง บนแท่นนอนในอาภรณ์สีแดง ทีแรกนึกว่าตัวเองตายไปแล้วบนสวรรค์หรือไร ช่างสวยงามตระการตา เสียงคนพูดคุยกันฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง สะบัดหัวไล่ความมึนงง

เฟิ่งหลิวลุกขึ้นวิ่งออกมาข้างนอกกระโจม

“องครักษ์จับตัวองค์หญิงแคว้นเหนือไว้” หัวหน้าองครักษ์สั่งเสียงดังลั่นแต่ช้ากว่าเฟิ่งหลิว เพราะนางวิ่งลิ่วไปทั่วกอง จนสุดท้ายก็พาตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของ หมิงซื่อฮ่องเต้

“ปล่อยนะ” เงื้อไม้เงื้อมือ

“สามหาว” เฟิ่งหลิวถอนหายใจยาว

“สามหาวแปดหาวอะไรกัน ข้าไม่ใช่องค์หญิงอะไรนั่น ดูสิ”

เปิดผ้าคลุมหน้าออกทันที หมิงซื่อจ้องตาไม่กะพริบตกตะลึงกับใบหน้างามผุดผาดริมฝีปากสีชมพูระเรื่อไม่ได้สีแดงสดอย่างที่คิด ใบหน้าได้รูปสวยจนคนมองตกตะลึง แต่จมูกเชิดหยิ่งดวงตาสีน้ำตาลใสมีแววขี้เล่น แต่ไม่ใช่องค์หญิงสิบสี่อิงเผย เป็นนางคณิกาคนเมื่อเช้าที่เขาจำติดตาไปได้อย่างไร แต่ใบหน้าไม่ได้ขะมุกขะมอมเหมือนเมื่อครั้งแรกที่พบนาง เผลอปล่อยเอวบาง เฟิ่งหลิวเซเกือบล้มคนตัวใหญ่จึงต้องรวบเอวบางมาไว้ในอ้อมแขนอีกครั้งสบตานิ่ง

“เจ้าเป็นใคร” น้ำเสียงระคนสงสัย

“เฟิ่งหลิว ข้าคือเฟิ่งหลิว บอกแล้วว่าไม่ใช่องค์หญิงอะไรนั่น” ไหนเขาบอกว่าแค่ดื่มชา งานง่ายๆ ก็จะได้เงินอย่างไรเล่า

“เสี่ยวหาน” เสี่ยวหานวิ่ง เข้ามาในกระโจมใหญ่

“นางคือใคร สวมรอยมาได้อย่างไรแล้วองค์หญิงสิบสี่ของแคว้นเหนือเล่า” เสี่ยวหานก้มลงคุกเข่าเบื้องหน้า

 “ข้าน้อยสมควรตาย” เฟิ่งหลิว ส่ายหน้าสมควรตาย

“ข้าไม่ได้สวมรอย”

หมิงซื่อ ผลักเฟิ่งหลิวให้ล้มลงไปกองกับพื้น

“บอกมาองค์หญิงสิบสี่อิงเผย หนีไปทางไหน” ตวาดดังลั่น

“ใครจะรู้เล่า ตื่นมาก็มาอยู่ในอาภรณ์ชุดนี้แล้ว” ที่เคยถูกสั่งสอนมาลืมไปจนสิ้น คราวนี้แค่เพียงเอาชีวิตรอดไปได้ก็พอ ว่าแต่ว่าใคร จับเฟิ่งหลิวเปลี่ยนชุดหนอ

 “นำม้ามา ข้าจะออกตามหาองค์หญิงสิบสี่ นำนางไปขังรอการไต่สวน” คนอะไรใจร้าย หน้าตาก็ดี แต่ทำไมใจร้าย

“หา อย่านะอย่าเข้ามานะ” เสี่ยวหานโดนทั้งหยิกทั้งข่วนจนเข้าไม่ถึงตัว หมิงซื่อยืนมองอยู่นาน ก่อนจะตวัดมือใช้อ้อมแขนแข็งแรงเพียงข้างเดียวรวบร่างบางมาแนบอก มืออีกข้างกำมือบางที่กำลังหยิกข่วนเสี่ยวหานอยู่

...หมดฤทธิ์…

“ปล่อยนะ” ปากไวเท่าความคิด

กัดฉับเข้าที่แขนแข็งแรงของหมิงซื่อ

“โอ๊ย” แต่ไม่ยอมปล่อยกลับรวบแน่นกว่าเดิมจ้องตาคมดุดัน

“บังอาจ” หญิงผู้นี้เป็นนางคณิกาแต่ทำเหมือน ไม่เคยต้องมือชายกระนั้น ร้อยเล่ห์มารยาไม่น้อยคงนึกว่าเขาจำนางไม่ได้หรือไร

เฟิ่งหลิวยกเท้าขึ้นกระทืบเท้าของหมิงซื่อเต็มๆ คราวนี้อ้อมแขนคลายออกโดยง่าย เสี่ยวหานยกมือขึ้นปิดตาเมื่อใบหน้างามยิ้มอย่างมีชัยหันหน้าหนี

มือใหญ่แข็งแรงรวบผมยางสลวยที่ท้ายทอยจนตึงขยับตัวไม่ได้ดึงตัวมาใกล้

ก้มลงบดริมฝีปากกับปากบาง เฟิ่งหลิวตาโต ยกมือขึ้นดันออกกว้างแต่ไม่สำเร็จ เสี่ยวหานปิดตาแน่น หมิงซื่อถอนริมฝีปากออก เมื่อพบว่าเฟิ่งหลิวกลายร่างเป็นขี้ผึ้งรนไฟอ่อนระทวยในอ้อมแขนหมิงซื่อต้องพยุงไว้ นี่ก็แสร้งเป็นอ่อนระทวยในอ้อมแขน เหมือนกับจูบแรกกระนั้นหรือเมื่อลิ้นอุ่นของนางกับแข็งทื่อ นางเหมือนไม่เคยถูกจูบหรือเรียนรู้การจูบมาก่อน

“เก่งจริงๆ เสี่ยวหานพานางไปได้แล้ว”

ความหมายของเขาคือนางช่างแสดงละครได้เก่งจริงๆ เขาเกือบจะเชื่อว่าเป็นจูบแรกของนาง ดึงสายรัดเอวออกจากตัวผูกมือเฟิ่งหลิวไว้แน่น เสี่ยวหานอมยิ้ม หมิงซื่อส่งปลายสายรัดเอวให้เสี่ยวหาน

“ฝ่าบาท หลานซานมาช้าไป” หมิงซื่อโบกมือว่าไม่เป็นไร ฝ่าบาทเลยเหรอ ว่าแต่ฝ่าบาทใครเล่นตลกอะไรกัน เฟิ่งหลิวก็แค่เด็กสาวที่ขายตัวเองเข้าไปอยู่ในหอคณิกาอยู่ๆ ทำไมถึงต้องมาเกี่ยวข้องกับคนพวกนี้ 

“นำนางไปขังไว้ จับตาดูนางให้ดี” ชักไม่ชอบมาพากลแล้ว ฝ่าบาทอะไรนั่นจะประหารเฟิ่งหลิวหรือไม่หากเขาโกรธขึ้นมาอาจสั่งประหารทันที

“องค์หญิงสิบสี่อิงเผย หายไปอย่างไร้ร่องรอยไว้ พรุ่งนี้ข้าจะไต่สวนนาง ตอนนี้ต้องออกติดตามองค์หญิงก่อน”

แม่ทัพอวิ้นกุยคุกเข่าข้างหน้า ตาเหลือบมองเฟิ่งหลิวสายตาไม่สู้ชอบใจนัก