บทที่ 5

“เธอนี่มัน?!”ชมพูนุทแผดเสียงอย่างแหลมคม ชี้หน้าเธอราวกับว่าเธอเพิ่งก่ออาชญากรรมใหญ่โต ทั้งที่ดนัยทำอย่างระมัดระวังมากแล้ว “ตัดเล็บให้ฉันยังทำไม่ดีอีก!”

ทั้งห้องเงียบกริบลงทันที เหลือเพียงเสียงหัวใจของดนัยที่เต้นกระแทกอกอยู่ข้างใน

อิทธิพลหันมามองแวบหนึ่ง แค่พอเห็นว่าดนัยนั่งกองอยู่กับพื้น และชมพูนุทกำลังจับนิ้วมือตัวเองอย่างเล่นใหญ่

สีหน้าของอิทธิพลยังคงเรียบเฉย ไม่มีอารมณ์ใด ๆ ให้คาดเดาได้

ขณะที่อินทิรายิ้มมุมปาก สายตาของเธอชัดเจนมาก เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นแม่สามีของเธอที่จงใจสร้างเรื่องขึ้นมา

ลลิตา เด็กหญิงวัยห้าขวบคนนั้น ลุกขึ้นจากพรมทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลเมื่อเห็นดนัยล้มลง เธอกำลังจะวิ่งเข้าไปหา แต่เสียงของแม่เธอก็ตัดขึ้นมาอย่างเฉียบขาด

“ลลิตา นั่งลง” เสียงของอินทิราเย็นชาและหนักแน่น ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

เด็กน้อยชะงัก มองแม่ของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปนั่งและแกล้งเล่นต่อ แม้สายตาของเธอยังคงเหลือบมองดนัยด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

“ขอโทษค่ะ คุณแม่...” ดนัยพูดเสียงเบาพร้อมรีบลุกขึ้นยืนและก้มหน้าลงลึก “ดนัย ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ”

“ไม่ได้ตั้งใจเหรอ? เธอสะเพร่าเอง ดนัย! หรือว่าเธอตั้งใจจะทำให้ฉันเจ็บ?” น้ำเสียงของชมพูนุทสูงขึ้น

“ไม่ใช่ค่ะ คุณแม่! ดนัยไม่ได้คิดแบบนั้นเลยค่ะ!” ดนัยพยายามอธิบาย กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “บางทีวันนี้ดนัยอาจจะเหนื่อยไปหน่อย ก็เลย...”

ชมพูนุทตัดบทเธอทันที

“เธอหมายความว่ายังไง? เธอจะบอกว่าเธอเหนื่อยเพราะทำงานที่มันเป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้วอย่างนั้นเหรอ?”

ดนัยยังไม่ทันได้ตอบ เสียงของอินทิราก็แทรกขึ้นมาเร็วกว่าและเจ็บแสบกว่า

“นี่ ดนัย!” เธอเรียกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เธอต้องรู้จักเจียมตัวบ้างนะ ถ้าไม่ได้เกิดมาในครอบครัวมหาเศรษฐี อย่างน้อยก็ต้องรู้จักมารยาทบ้าง”

เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงแหลมคมและทำให้อับอาย “ทำงานให้มันดี ๆ อย่าเอาแต่หาข้ออ้าง เธออยู่ในบ้านคนรวยนะ ไม่ใช่อยู่ในเล้าไก่”

ดนัยกัดริมฝีปาก กลั้นความเจ็บแสบที่จุกอยู่ในลำคอ ดวงตาก้มต่ำ แต่ในอกกลับเดือดพล่าน

_____

ดนัยถอนหายใจยาว สายตาว่างเปล่ามองทะลุไปยังลานกว้างของคฤหาสน์ ที่กว้างใหญ่แต่กลับทำให้รู้สึกอึดอัด

เมื่อครู่ เธอแค่ตั้งใจจะพักสักครู่ เพียงเอนตัวลงนอนและปรับลมหายใจให้สงบ แต่จะนอนหลับได้ยังไง ในเมื่อหัวของเธอเต็มไปด้วยเรื่องราว ความคิดหมุนวนไม่หยุด

ตั้งแต่คำดูถูกของบรรดาพี่สะใภ้ ความเย็นชาของแม่สามี ไปจนถึงคำสั่งของสามีที่ยังทิ่มแทงอยู่ในอก ให้เธอท้องกับผู้ชายคนอื่น

ภาพนั้นทำให้ท้องของเธอบิดเกร็ง ลำคอแห้งผาก

มือของดนัยหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวที่พิงอยู่กับผนังขึ้นมา เธอเริ่มกวาดลานบ้าน ไม่ใช่เพราะเป็นหน้าที่ แต่เพราะนี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ความคิดของเธอไม่ระเบิดออกมา

การเคลื่อนไหวซ้ำ ๆ ทำให้เธอสงบลงได้เล็กน้อย อย่างน้อยก็แค่ไม่กี่นาที

“ดนัย” เสียงทุ้มนั้นเรียกเบา ๆ แต่หนักแน่น

ดนัยหันไปโดยอัตโนมัติ ก่อนจะพบว่าอิทธิพลยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ เขาสวมสูทครบชุด มือทั้งสองข้างสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง ใบหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนเช่นเคย

“ค่ะ พี่?” ดนัยเดินเข้าไปใกล้โดยยังคงกำไม้กวาดทางมะพร้าวไว้ เธอยืนตัวตรงต่อหน้าอิทธิพลพยายามทำให้ตัวเองดูพร้อม แม้หัวเข่าจะสั่นเล็กน้อย

“เธอจะว่างงานไปถึงเมื่อไหร่ หืม?”

ว่างงาน?

ดนัยก้มหน้าลง ชั่วขณะหนึ่ง อกของเธอแน่นขึ้นมา ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอดูแลบ้านทั้งหลัง ซักผ้า ทำอาหาร ทำความสะอาด ดูแลแม่สามี แม้กระทั่งทำมากกว่าคนรับใช้เสียอีก

แต่เธอรู้ว่าอิทธิพลไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น สิ่งที่ชายหนุ่มหมายถึงคืองานจริง ๆ งานที่ทำนอกบ้าน งานที่มีเงินเดือนและตำแหน่งชัดเจน

“ไม่รู้ค่ะ พี่” ดนัยตอบเสียงเบา นิ้วมือกำไม้กวาดแน่นขึ้น ราวกับเตรียมใจรับคำตำหนิต่อไป

“วุฒิการศึกษาของเธอยังอยู่ไหม?” อิทธิพลถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์

ดนัยพยักหน้าเบา ๆ “ยังอยู่ค่ะ พี่”

“งั้นไปแทนเลขาฉัน เธอลาคลอด”

ดนัยเงยหน้าขึ้นทันที มองอิทธิพลด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

“พะ-พูดจริงเหรอคะ พี่?” ลมหายใจของเธอสะดุด ดวงตาเบิกกว้าง

อิทธิพลไม่ได้ตอบเป็นคำพูด ชายหนุ่มเพียงมองเธอเรียบ ๆ แต่ก็ชัดเจนพอว่าเขาพูดจริง

“แต่ ดนัย...” หญิงสาววางมือลงบนอกที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ “ดนัย จบแค่อนุปริญญาเองนะคะ จะทำได้เหรอคะ พี่?”

“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท” อิทธิพลตอบเสียงเรียบ ประโยคสั้น ๆ นั้นยืนยันว่าไม่มีอะไรต้องถกเถียงอีก

ดวงตาของดนัยเปล่งประกายขึ้นทันที หลังจากหนึ่งปีเต็มที่รู้สึกไร้ค่า ถูกดูถูก และถูกปฏิบัติราวกับไม่มีคุณค่าใด ๆ โอกาสนี้ให้ความรู้สึกเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่

“ถ้าทำได้จริงๆดนัยอยากทำค่ะ พี่...ดนัยอยากทำมาก ๆ!” เธอพูด แทบซ่อนความตื่นเต้นที่ล้นออกมาไม่อยู่

อิทธิพลพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้าตกลง พรุ่งนี้เธอเริ่มงานได้เลย”

_____

คืนนั้น ห้องอาหารของครอบครัวเกียรติแน่นกว่าปกติ

เสียงช้อนส้อมกระทบกัน ไม่มีใครพูดอะไรจริงจัง จนกระทั่งอิทธิพลวางแก้วลงพร้อมเสียงกริ๊กเบา ๆ ทำให้ทุกคนหันไปมองโดยอัตโนมัติ

อิทธิพลมองไปทางชมพูนุทแล้วเหลือบมองดนัยที่นั่งอยู่ข้างมนูเพียงสั้นๆ

อิทธิพลกระแอมเบา ๆ ล้างคอหลังจากวางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะ

“ผมมีเรื่องจะบอก” เขาพูด น้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น พอจะทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตึงเครียดขึ้นทันที

สายตาของชมพูนุทพุ่งตรงไปที่เขาทันที เช่นเดียวกับอินทิรารวมถึงน้องชายทั้งสองคนและสะใภ้ทั้งสอง เงียบไปครู่หนึ่ง ทุกคนรอฟัง

“มีอะไรจะพูดเหรอ อิทธิพล?” ชมพูนุทถามพลางเหลือบมองลูกชายคนโต

อิทธิพลเช็ดมุมปากด้วยผ้าเช็ดปาก “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ดนัยจะไปทำงานที่ออฟฟิศ แทนเลขาของผมที่ลาคลอด”

ช้อนของมนูที่กำลังจะเข้าปากค้างอยู่กลางอากาศอินทิราสำลักเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าตกใจ เช่นเดียวกับกนกที่หันไปมองพี่เขยทันที

ชมพูนุทชะงักมือและยืดหลังตรง เตรียมจะประเมิน มองอิทธิพลราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องที่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

บรรยากาศแข็งขึ้นในทันที แต่อิทธิพลยังคงสงบนิ่ง ใบหน้าเย็นชา น้ำเสียงของเขาไม่เปิดพื้นที่ให้ต่อรอง

ในที่สุดกนกก็เอ่ยขึ้น เสียงเบาแต่ฟังออกว่าไม่พอใจ “พี่อิทธิพลพูดจริงเหรอคะ?”

อินทิราเสริมด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ไร้มารยาท “เอ่อ หมายถึง...ดนัยจะทำงานในบริษัทเกียรติได้เหรอคะ? แถมยังเป็นตำแหน่งเลขาอีก?”

ชมพูนุทหรี่ตาลง “อิทธิพล อย่าตัดสินใจผลีผลาม มีผู้สมัครอีกตั้งมากที่มีประสบการณ์มากกว่า อีกอย่าง—”

“ตัดสินใจไปแล้วครับ” อิทธิพลตัดบทเสียงเรียบ ทำให้ชมพูนุทเงียบลง เป็นเรื่องหายากมากที่มีคนกล้าขัดคำพูดของเธอ แต่คนนี้คือ อิทธิพล

ดนัยที่ตั้งแต่เมื่อครู่ก้มหน้าและแทบไม่กล้าเงยขึ้นมา บีบชายกระโปรงยาวของตัวเองแน่น เธอรู้สึกได้ว่าสายตาทุกคู่กำลังทิ่มแทงมายังเธอ

แต่อิทธิพลชายคนนั้นไม่ได้หันมามองเธอเลยสักนิด เขายังคงรักษาสีหน้าเย็นชาเอาไว้

สุดท้ายชมพูนุทก็เปลี่ยนสายตามายังดนัย “เธอแน่ใจเหรอว่าทำงานได้? อย่าไปแล้วสร้างแต่ความวุ่นวายล่ะ”

มนูกลืนน้ำลาย เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ หากวันหนึ่งดนัยก่อเรื่องจนทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าพี่ชาย แต่เขาก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

ในที่สุดอิทธิพลก็เอนหลังพิงเก้าอี้ เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอีกครั้ง “ผมไม่เลือกพนักงานแบบส่งเดช ถ้าผมบอกว่าทำได้ ก็แปลว่าเธอทำได้”

ทุกคนเงียบลง

มีเพียงดนัยที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งกลัว ประหม่า และแอบซาบซึ้งเล็กน้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีใครสักคนปกป้องเธอในบ้านหลังนี้

อิทธิพลไม่ได้มองเธอ แต่ประโยคนั้นให้ความรู้สึกเหมือนเกราะคุ้มกันที่ดนัยไม่เคยได้รับมาตลอด

มื้อค่ำดำเนินต่อไป แต่บรรยากาศเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีใครกล้าโต้แย้งเมื่อพี่ชายคนโตเปิดปากพูด แม้แต่แม่ของเขาเอง

“พี่พูดจริงเหรอคะ? จะให้ดนัยเป็นเลขาส่วนตัวของพี่?” อินทิราถามทันทีที่ประตูห้องปิดลง มื้อค่ำจบแล้ว และพวกเขากลับมาที่ห้อง

“ชั่วคราว” อิทธิพลตอบสั้น ๆ ก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อวางนาฬิการาคาแพงของเขาไว้ตรงนั้น

อินทิราหัวเราะเบาๆ

“ถึงจะชั่วคราว... ก็เถอะค่ะ” คิ้วข้างหนึ่งของเธอเลิกขึ้นอย่างเย้ยหยัน “ดนัย จบแค่อนุปริญญาเองนะคะ พี่คาดหวังอะไรจากผลงานของคนจบอนุปริญญาเหรอคะ? หืม?”

เธอขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย น้ำเสียงยิ่งดูถูกมากขึ้น “เลขาของพี่ที่ลายังจบปริญญาโทเลย แต่ตอนนี้พี่กลับลดระดับลงมาเป็นดนัยเนี่ยนะ?”

อินทิราส่ายหน้า ยิ้มบาง ๆ เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ความสามารถของเธอก็มีแค่ทำกับข้าว ล้างจาน แล้วก็เก็บกวาดบ้านเท่านั้นแหละ งานออฟฟิศน่ะเหรอ? ไม่เหมาะสุด ๆ!”

อิทธิพลยังคงเงียบ ไม่ตอบโต้คำเยาะเย้ยเหล่านั้นแม้แต่คำเดียว เขาเพียงปรายตามองอินทิราอย่างเย็นชาผ่านเงาสะท้อนในกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ขณะถอดนาฬิกาข้อมือออก

ในที่สุดเสียงของอิทธิพลก็ดังขึ้น ต่ำ เรียบ แต่ตบหน้าได้โดยไม่ต้องขึ้นเสียง “อย่าเอามาตรฐานแคบ ๆ ของเธอไปวัดความสามารถของคนอื่น”