ตอนที่ 22 ติดใจในความเร่าร้อนจึงชวนไปอยู่ภายในเมืองหลวง nc

ด้วยระยะเวลาเพียง 2 คืน 1 วัน หยางชุนอัดฉีดน้ำกามของตนเข้ามาที่ภายในเรือนร่างที่สุดแสนจะเย้ายวนของนางไปแล้วหลายครั้งและในช่วงเวลานี้มันคือช่วงเวลาที่พิเศษและมีความเร่าร้อนกว่าครั้งไหนๆเขาบรรเลงเพลงรักกับนางที่บริเวณคอกม้าอย่างดูดดื่มความเร่าร้อนของคนทั้งคู่ที่แม้แต่เทวดาฟ้าดินก็ยังคงต้องแอบอิจฉาริษยา

อ๊า..อ๊า..ฮูหยินฮวาหยูหรูนางส่งเสียงร้องครวญครางออกมาด้วยความพึงพอใจในขณะที่ท่อนเนื้อของเขายังคงเสียบคาเรือนร่างของนางอย่างเร่าร้อนน้ำแห่งความปรารถนามากมายของชายหนุ่มล้วนแล้วแต่อัดแน่นอยู่ภายในเรือนร่างของนางหยางชุนบดขยี้ริมฝีปากของนางอย่างไร้ปรานีเมื่อตัวของนางนั้นร่านนักเขาก็จะมอบความเร่าร้อนที่ตัวของนางไม่มีทางลืมเลือนลิ้นของนางพลิ้วไหวไปมาอย่างเร่าร้อนด้วยความปรารถนามือที่หยาบกร้านของหยางชุนยังคงบีบจับเนินอกที่สุดแสนจะอวบอิ่มของนางด้วยความหื่นกระหาย

“นายหญิงของข้า ข้าคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าความเร่าร้อนที่ข้ามอบให้นั้นตัวของท่านจะรู้สึกพึงพอใจ” ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูของนางจนตัวของนางนั้นขนลุกขนชันไปทั่งร่างราวกับว่าร่างกายของนางนั้นพึ่งได้รับการเติมเต็ม

“หยางชุนข้าคาดเจ้าไม่ได้จงย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวงเถอะ ข้าจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างตามแต่ใจเจ้าต้องการ” ความเสียวกระสันที่ชายหนุ่มมอบให้มันแทบที่จะทำให้เรือนร่างของนางและจิตวิญญาณของนางแทบที่จะถูกหลอมละลายนางรู้สึกเพลิดเพลินไปกับความเร่าร้อนและความปรารถนาตัวของนางนั้นก็เปรียบเสมือนสัตว์ที่ต้องการที่จะถูกผสมพันธุ์อยู่ตลอดเวลานางต้องการทั้งความเสียวกระสันและความลับนางอยากที่จะปลดปล่อยความร่านของนางโดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ลิ้นของนางบดขยี้ริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างเผ็ดร้อนนางคาดหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะให้เขาติดใจความเร่าร้อนของนาง

“อือ...ตกลงข้าจะย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวง” ชายหนุ่มใช้ความคิดเพียงชั่วครู่หลังจากนั้นเขาก็ให้คำตอบนางถ้าหากอยากที่จะสร้างความมั่งคั่งให้มากกว่านี้ก็มีแต่เพียงที่จะต้องเดินทางไปเมืองหลวงเท่านั้น ฮูหยินฮวาหยูหรูนางดูดเลียเรือนร่างของ

หยางชุนอย่างพึงพอใจต่อไปนี้นางไม่จำเป็นที่จะต้องอดอยากปากแห้งอีกต่อไปแล้วเมื่อมีเรือนร่างของเขาอยู่ใกล้

ในหมู่บ้านอันห่างไกลจากความเจริญที่เรียบง่าย หยางชุนได้สร้างชื่อเสียงจากการเลี้ยงม้าศึกที่มีคุณภาพยอดเยี่ยม ม้าของเขาแต่ละตัวมีรูปร่างสง่างาม พละกำลังแข็งแกร่ง และถูกฝึกฝนจนกลายเป็นทรัพย์สินล้ำค่าของเขา แต่เมื่อหยางชุนตัดสินใจที่จะย้ายถิ่นฐานไปตั้งรกรากในเมืองหลวงเพื่อแสวงหาโอกาสใหม่ เขาจำเป็นต้องขายม้าที่เขาใช้เวลาและความพยายามปลุกปั้นมาเป็นเวลานาน เพื่อหาทุนสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งนั้น

ฮูหยินฮวาหยูหรู ผู้ซึ่งได้ยินชื่อเสียงของหยางชุนและเห็นศักยภาพในทรัพย์สินของเขา ได้แสดงความยินดีที่จะรับซื้อม้าทั้งหมดอย่างไม่ลังเล หญิงงามผู้เปี่ยมด้วยไหวพริบและความทะเยอทะยานนี้ ไม่เพียงแค่เสนอราคาสูงสำหรับม้าทุกตัวเท่านั้น แต่ยังเสนอโอกาสใหม่ให้หยางชุนโดยการขายที่ดินแปลงงามในเมืองหลวง ซึ่งเป็นสมบัติตกทอดของครอบครัวเธอเองในราคาที่ต่ำเกินความคาดหมาย

สิ่งที่หยางชุนไม่อาจล่วงรู้ก็คือ ฮูหยินฮวาหยูหรูมีเจตนาแอบแฝงอยู่เบื้องหลังการกระทำที่ดูเหมือนจะเอื้อเฟื้อนี้ ในฐานะภรรยาของแม่ทัพใหญ่ผู้มีอิทธิพล ฮวาหยูหรูใช้ชีวิตอยู่ในกรอบของหน้าที่และสถานภาพที่ถูกกำหนดไว้ แต่ในส่วนลึกของหัวใจ นางปรารถนาความตื่นเต้นและการผจญภัยที่ชายหนุ่มอย่างหยางชุนมอบให้ได้

ฮวาหยูหรูจึงดำเนินเรื่องทั้งหมดในความลับ โดยไม่ให้แม่ทัพผู้เป็นสามีล่วงรู้ถึงการกระทำของเธอ นางแอบหวังว่า ความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้นนี้จะเป็นดังสายลมใหม่ในชีวิตที่จำเจและเต็มไปด้วยหน้าที่ นางรู้ดีว่า สิ่งที่นางทำนั้นเสี่ยงอันตรายต่อชื่อเสียงและชีวิตของนาง แต่ความปรารถนาที่จะมีชีวิตในแบบที่นางเลือกเอง ทำให้นางพร้อมจะยอมรับความเสี่ยง

หยางชุนผู้มีความทะเยอทะยาน ไม่ได้เพียงแค่คิดถึงการสร้างชีวิตใหม่ในเมืองหลวงเพื่อตนเองเท่านั้น แต่เขายังมีความตั้งใจอันแน่วแน่ที่จะพาเซี่ยหว่านชิง อดีตแม่ยายของเขาไปด้วย

เซี่ยหว่านชิง แม้จะเป็นหญิงวัยกลางคน แต่ความงามอันอ่อนโยนและสง่างามของนางยังคงทำให้ใครต่อใครตกตะลึง นางมีเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่เสื่อมคลาย หยางชุนมองว่านางไม่ได้เป็นเพียงอดีตแม่ยาย แต่เป็นผู้หญิงที่เขาปรารถนาและต้องการครอบครอง ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาไม่เพียงแค่ปกป้องนาง แต่ยังยึดถือว่านางเป็นของเขา

ในยามเช้าของวันที่ฟ้าเปิด ขบวนรถม้าขนาดเล็กเคลื่อนตัวไปบนถนนลูกรังที่ทอดยาวสู่เมืองหลวง รถม้าคันหนึ่งซึ่งถูกดึงด้วยม้าสีน้ำตาลแข็งแรงเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า ภายในรถม้า หยางชุนและเซี่ยหว่านชิงนั่งอยู่ด้วยกันสองต่อสอง บรรยากาศเงียบงัน มีเพียงเสียงล้อไม้บดกับพื้นดินและเสียงลมพัดผ่าน

เซี่ยหว่านชิงนั่งเงียบ มือบางวางอยู่บนตัก นางลอบมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม ใบหน้าของหยางชุนยังคงนิ่งขรึม ดวงตาคมจ้องออกไปนอกหน้าต่างด้วยความมุ่งมั่นและความเคร่งเครียด

นางสูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ยถาม เสียงของนางเบาแต่เต็มไปด้วยความกังวลและลังเล "หยางชุน... เจ้าว่าพวกเราจะได้เจอนางไหม?"

คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มละสายตาจากนอกหน้าต่าง ดวงตาคมหันกลับมามองนาง แววตาของเขามีทั้งความเย็นชาและความเจ็บปวดที่ซ่อนลึกอยู่

"เจ้าถามทำไมหว่านชิง?" หยางชุนตอบ น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความขมขื่น "เจ้ารู้ดีอยู่แล้วว่าข้าไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย หากข้าได้เจอนาง ข้าจะทำให้นางชดใช้ในสิ่งที่นางทำกับข้า"

เซี่ยหว่านชิงหลบสายตา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน นางรู้ดีว่าหยางชุนยังคงเก็บแรงแค้นไว้ในใจ ตั้งแต่วันที่บุตรสาวของนางเลือกทอดทิ้งเขาไปเพื่อชีวิตที่สุขสบายในฐานะคนอุ่นเตียงของแม่ทัพ นางรู้ว่าคำพูดของหยางชุนไม่ใช่เพียงคำขู่

"ข้ารู้ว่าเจ้าแค้นนาง... แต่เจ้าก็ยังรักนางอยู่ใช่หรือไม่?" หว่านชิงเอ่ยถาม น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

หยางชุนหัวเราะเบาๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเยือกเย็น "รักหรือ? ความรักมันไม่มีความหมายสำหรับข้าอีกต่อไปแล้ว หว่านชิง นางทำให้ข้ากลายเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลย ทั้งชีวิตและศักดิ์ศรีของข้าพังทลายเพราะนาง ข้าไม่มีวันให้อภัย"

เซี่ยหว่านชิงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม น้ำตาคลอในดวงตาของนาง "นางเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า... ข้ารู้ว่าบุตรสาวของข้าทำผิด แต่ในฐานะแม่ ข้าก็อดที่จะหวังว่านางจะได้พบเจ้าอีกครั้ง และอาจ..." นางหยุดพูดไปกลางคันเมื่อเห็นแววตาดุดันของหยางชุน

"ไม่มีอะไรที่ต้องหวังอีกแล้วหว่านชิง นางเลือกหนีข้าเพื่อชีวิตสุขสบาย ข้าเองก็เลือกทางของข้า ทางที่นางจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไป" น้ำเสียงของหยางชุนหนักแน่น แววตาของเขามุ่งมั่น

เซี่ยหว่านชิงถอนหายใจยาว นางรู้ดีว่าหยางชุนตั้งใจจะทำให้บุตรสาวของนางเจ็บปวดเช่นเดียวกับที่เขาเคยเจ็บ แต่ในส่วนลึกของหัวใจ นางก็รู้ว่าเขายังมีความรักหลงเหลืออยู่บ้าง ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ยอมให้บุตรสาวของนางครอบครองจิตใจของเขามาจนถึงทุกวันนี้

แม้บรรยากาศในรถม้าจะเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่เซี่ยหว่านชิงก็ยอมรับชะตากรรมของตนเอง นางเลือกที่จะอยู่ข้างหยางชุนในทุกเส้นทาง แม้จะต้องกลายเป็น สาวอุ่นเตียง ผู้ต่ำต้อย นางก็ยอม หากมันจะทำให้นางยังคงอยู่ในชีวิตของชายหนุ่มคนนี้