ตอนที่ 31 ช่วยอ่อนโยนกับข้าด้วยนะ nc

บรรยากาศภายในศาลาริมน้ำที่เคยร่มรื่นและสงบเงียบ บัดนี้กลับถูกเติมเต็มด้วยความร้อนแรงที่ยากจะต้านทาน ความต้องการที่ซ่อนเร้นในหัวใจของแต่ละคนกำลังค่อย ๆ เปิดเผยออกมา ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายด้วยถ้อยคำของฮูหยินหลี่ เริ่มพุ่งพล่านเหมือนเปลวเพลิงที่ถูกจุดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

นางมองภาพเบื้องหน้าที่ฮูหยินฮวาหยูหรูกำลังบรรเลงบทเพลงรักกับหยางชุน ความเร่าร้อนของเพื่อนรักที่ไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้หัวใจของนางเต้นระรัว ความเหนียมอายที่เคยปกคลุมจิตใจเริ่มถูกกัดกร่อนทีละน้อย ดวงตาของฮูหยินหลี่เต็มไปด้วยประกายแห่งความลังเลและความอยากรู้อยากลอง เรือนร่างที่มีน้ำมีนวลของนางสั่นไหวเล็กน้อย แม้จะพยายามเก็บอาการ แต่ความรู้สึกที่อัดแน่นมาตลอดเวลาก็เริ่มปะทุขึ้น

ในหัวใจของฮูหยินหลี่ นางรู้ดีว่าตัวเองห่างหายจากสัมผัสที่อบอุ่นและเร่าร้อนเช่นนี้มานานเกินไป ความคิดที่อยากสัมผัสถึงความสุขสมและความลุ่มหลงเช่นเดียวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าทำให้นางไม่อาจปฏิเสธต่อเสียงเรียกร้องในใจได้อีกต่อไป

นางขยับตัวเข้ามาใกล้หยางชุนมากขึ้น เรือนร่างอ่อนช้อยของนางเหมือนกับถูกดึงดูดเข้าไปโดยธรรมชาติ ความอายที่เคยคุมขังนางไว้เริ่มจางหายไป ความปรารถนาที่เก็บสะสมมานานกำลังถูกปลดปล่อยอย่างช้า ๆ บรรยากาศในศาลากลายเป็นสนามแห่งความรู้สึกที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาอันลุกโชน ความเงียบสงบในยามเช้ากลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนแรงที่ยากจะลืมเลือน

ลิ้นของหยางชุนและฮูหยินฮวาหยูหรูพลิ้วไหวไปมาดั่งการเต้นระบำที่ประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ละสัมผัสเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความปรารถนาอันแรงกล้า ริมฝีปากของทั้งสองเผยอออกอย่างช้า ๆ และแนบสนิทกันอีกครั้ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนเพื่อพวกเขา

ฮูหยินหลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล นางรู้สึกถึงความเร่าร้อนและความลุ่มหลงที่ถ่ายทอดออกมาจากทั้งสองคนอย่างชัดเจน ใบหน้าของนางแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบจะได้ยิน และความปรารถนาภายในของนางเริ่มที่จะลุกโชนตามเปลวไฟแห่งความรู้สึกของเพื่อนรักที่แสดงออกอย่างไม่ปิดบัง

ในช่วงเวลานั้น ฮูหยินหลี่ไม่อาจละสายตาได้เลย นางรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าสู่การเต้นระบำแห่งความปรารถนาที่เกิดขึ้นตรงหน้า ความคิดสับสนในใจเริ่มเลือนหายไปทีละน้อย เหลือเพียงความรู้สึกที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น และทำให้หัวใจของนางเต็มไปด้วยความวูบไหว

ฮูหยินหลี่ที่นั่งอยู่ใกล้ เอ่ยคำถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนปกติ แต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยความอิจฉาและความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบังได้

“ฮูหยินฮวาหยูหรู... เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?” คำถามนั้นไม่ได้มีเพียงความอยากรู้ แต่มาพร้อมกับแรงปรารถนาที่ซ่อนลึกในใจ

ฮูหยินฮวาหยูหรูหันมามองเพื่อนรักด้วยสายตาที่พร่ามัวไปด้วยความลุ่มหลง ริมฝีปากของนางเผยอเล็กน้อยขณะที่นางพยายามหายใจเข้าอย่างแผ่วเบา นางตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน

“อื้อ... เพื่อนรัก ตัวของข้าในยามนี้... แทบจะถูกหลอมละลาย...” นางเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วเบาและชวนให้หัวใจวูบไหว

คำตอบของฮูหยินฮวาหยูหรูนั้นชัดเจนและตรงไปตรงมา นางไม่ได้ปิดบังความรู้สึกของตัวเองเลย ราวกับว่าความลุ่มหลงที่นางมีต่อช่วงเวลานี้กำลังนำพานางไปสู่จุดที่ไม่อาจหันกลับ ความเร่าร้อนในตัวของนางพุ่งสูงจนไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป นางพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น แต่แฝงด้วยอารมณ์ที่กำลังเตลิด

“ข้าทนไม่ไหวอีกแล้ว...” คำพูดนี้หลุดออกมาจากปากของนางอย่างไม่ได้ตั้งใจ มันไม่ใช่แค่คำประกาศ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาที่สุด

ฮูหยินหลี่ที่ได้ยินคำตอบนั้น อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะท้านในใจ ความตื่นเต้นและแรงปรารถนาในตัวนางเริ่มก่อตัวอย่างชัดเจน ราวกับว่าเพื่อนรักของนางกำลังปลดปล่อยความรู้สึกที่นางเองก็เฝ้ากดเก็บเอาไว้มานานเช่นกัน

หยางชุนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกและชวนฝัน ดวงตาของเขาจ้องมองใบหน้าของฮูหยินหลี่อย่างแน่วแน่ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาช่างอบอุ่นและแฝงด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน

“ฮูหยินหลี่... ท่านอย่าอดทนต่อไปเลย แสดงตัวตนที่แท้จริงของท่านออกมาเถอะ ข้าจะช่วยให้ท่านหลุดพ้นเอง”

คำพูดนั้นราวกับเสียงกระซิบของสายลมที่แผ่วเบา แต่ทรงพลัง มันไม่เพียงแค่สะท้อนในอากาศ แต่ยังแทรกซึมลึกเข้าไปในหัวใจของฮูหยินหลี่ ความอบอุ่นและความมุ่งมั่นในดวงตาของหยางชุน ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกปลอบประโลมและเชื้อเชิญในเวลาเดียวกัน

หัวใจของฮูหยินหลี่สะท้านไปกับคำพูดนั้น นางรู้สึกถึงความหวั่นไหวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ภาพของสามีที่เคยปรากฏชัดในจิตใจ กลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนหมอกยามเช้าที่ถูกแสงแดดแผดเผา

ฮูหยินหลี่หันหน้ามองหยางชุนด้วยสายตาที่เริ่มเปลี่ยนไป นางรู้สึกว่าตัวตนที่นางเคยเก็บซ่อนไว้กำลังถูกเปิดเผยออกมาทีละน้อย เสียงในใจที่เคยพยายามจะระงับกำลังตะโกนดังขึ้น

“ข้า...” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ขณะที่หัวใจเต้นระรัวและร่างกายของนางสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนานทำให้นางเริ่มเข้าใจว่า แรงปรารถนาในตัวเองนั้นไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป

ฮูหยินหลี่ที่ไม่อาจต้านทานความปรารถนาภายในตัวเองอีกต่อไป ดึงมือของหยางชุนมาสัมผัสที่หน้าอกอิ่มของนางด้วยการกระทำที่เต็มไปด้วยความกล้าและความลุ่มหลง ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความเขินอายและความตื่นเต้นที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้ ริมฝีปากของนางสั่นเล็กน้อย ก่อนที่นางจะเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานและแผ่วเบา

“ช่วยอ่อนโยนกับข้าด้วยนะ...”

น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความอ้อนวอนและความไว้วางใจในตัวชายหนุ่ม ราวกับว่านางได้มอบหัวใจและร่างกายให้กับเขาในวินาทีนี้ หยางชุนจ้องมองใบหน้าที่งดงามของนางพร้อมกับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวที่ส่งผ่านจากตัวนาง ความใกล้ชิดทำให้เขารู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

โดยเฉพาะในช่วงเวลาจังหว่ะที่ตัวของนางหายใจหน้าอกที่สุดแสนจะอวบอิ่มของนางกระเพื่อมไปมาทำให้มือของชายหนุ่มแนบชิดกับเนินอกของนางยิ่งกว่าเดิมทำให้ตัวของเขานั้นเกิดความรู้สึกที่สุดแสนจะเร่าร้อนจนท่อนเนื้อของเขานั้นแทบที่จะแข็งตัวเป็นลำราวกับว่าตัวของมันนั้นต้องการที่จะฟาดเรือนร่างที่สุดแสนจะอวบอิ่มของนางเต็มที