ตอนที่ 30 เจ้าช่วยสนองให้นางได้รึไม่ nc

ความร้อนแรงและความปรารถนานั้นไม่เคยปรานีใครในที่หยางชุนอดีตชายเลี้ยงม้าที่สุดแสนจะต้อยต่ำเขาได้สร้างฐานะของตัวเองจนร่ำรวยในช่วงเวลานี้นั้นเขาได้ขย่มเรือนร่างของทั้งสองแม่ลูกอย่างสมใจพวกนางแต่ล่ะคนนั้นล้วนแล้วแต่มีเรือนร่างที่สุดแสนจะเย้ายวนแตกต่างกันไป เซี่ยหว่านชิง อดีตแม่ยายของเขานางมีเรือนร่างที่สุดแสนจะอุดมสมบูรณ์เนื้อตัวของนางนั้นเต็มไปด้วยความอวบอิ่มเขาขย่มเรือนร่างของนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าในที่สุดตัวของนางก็ได้ตั้งท้องลูกของเขาจนได้ชายหนุ่มได้มอบความเร่าร้อนที่สุดแสนจะร้อนแรงและความสะดวกสบายในชีวิตของนางตัวของนางนั้นจึงลุ่มหลงเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้นหรือแม้แต่อดีตหญิงสาวคนรักเขาจับนางกระแทรกเรือนร่างของนางด้วยความหื่นกระหายจนกระทั่งนางติดใจในรสสัมผัสจึงคลานกลับมาหาเขาอีกครั้ง เป้าหมายชีวิตของชายหนุ่มในครั้งต่อไปเขาจะกระแทรกเรือนร่างของนางจนกว่าที่จะให้กำเนิดทายาทสตรีนางนี้นางจะได้ไม่ทำตัวร่านอีก

เช้าวันใหม่ที่ฟ้าสาง ฮูหยินฮวาหยูหรู ผู้เลอโฉม เดินทางมายังเรือนของหยางชุนด้วยกิริยาอันอ่อนช้อยและมาดมั่น สายลมอ่อนพัดต้องเรือนผมดำขลับของนาง ราวกับธรรมชาติต้องมนตร์ตามรอยเท้าของนาง นางรู้ดีว่าชายหนุ่มกำลังรอคอยนางอยู่ ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อน แต่วันนี้ดูจะแตกต่างจากครั้งก่อน ๆ เพราะนางมิได้มาผู้เดียว หากแต่นำนางสหายผู้มีความงามอันล้ำเลิศ ฮูหยินหลี่ สตรีคนรักของแม่ทัพลู่หยางเจี้ยน มาด้วย

หยางชุนซึ่งยืนอยู่ใต้ร่มไม้ พยายามเก็บอาการ แต่แววตาของเขาก็ไม่อาจปกปิดความตื่นตะลึงได้เมื่อได้เห็นฮูหยินหลี่ นางงามผู้นั้นมีความงดงามดุจภาพวาด ใบหน้าขาวเนียนประหนึ่งหยกชั้นเลิศ ดวงตากลมโตสุกใสดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ ริมฝีปากแดงระเรื่อราวกลีบกุหลาบแรกแย้ม ความงามของนางตรึงหัวใจของเขาไว้ในห้วงลึกแห่งความหลงใหล

แม้ว่าในดวงตาของหยางชุนจะเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่นางฮูหยินหลี่ก็ยังคงยืนสง่างาม ไม่แสดงความหวาดหวั่นต่อสายตาที่จับจ้องตนอยู่ ขณะเดียวกัน ฮูหยินฮวาหยูหรูยิ้มอย่างมีเลศนัย มองดูปฏิกิริยาของชายหนุ่มและเพื่อนรักของนางอย่างเงียบงัน นางมีเหตุผลบางอย่างที่นำพาฮูหยินหลี่มาที่นี่ แต่หยางชุนยังไม่อาจเข้าใจได้

ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างระหงของฮูหยินหลี่อย่างลึกซึ้ง ความงามของนางนั้นราวกับเทพธิดาที่จุติลงมาจากสวรรค์ ร่างในอาภรณ์สีอ่อนของนางพลิ้วไหวไปตามลม ใจของหยางชุนแทบไม่อาจต้านทานการไหลบ่าของความรู้สึกอันเร่าร้อนที่พลุ่งพล่านในอก แม้ว่าเขาจะพยายามบังคับตัวเองให้ละสายตา แต่ก็ไม่อาจทำได้ สายตานั้นยังคงจ้องมองนางด้วยความหลงใหลอย่างไม่อาจถอนตัว

หยางชุนจ้องมองฮูหยินฮวาหยูหรูด้วยสายตากึ่งตำหนิเมื่อเอ่ยคำถามนั้นออกไป น้ำเสียงของเขามั่นคงและตรงไปตรงมาอย่างไม่คิดเกรงใจฮูหยินหลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฮูหยินฮวาหยูหรูที่ยิ้มอย่างมีเลศนัยทำท่าจะตอบ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำ ฮูหยิน

หลี่ก็ชิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่แฝงไปด้วยความนุ่มนวล

“เจ้าอย่าได้ใจแคบไปนักเลย หยางชุน” นางพูดพลางส่งสายตาที่ดูอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนจนชายหนุ่มถึงกับรู้สึกสะท้าน “เจ้าอาจมีปัญหากับสามีของข้า แต่ตัวข้าเองเป็นเพียงสตรีธรรมดา ข้าก็เพียงแค่อยากทำความรู้จักกับเจ้าเท่านั้น”

คำพูดที่เปล่งออกมาแสนอ่อนโยนราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ แต่สายตาของฮูหยินหลี่กลับเผยให้เห็นถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง ท่าทางที่ดูเรียบง่ายของนางกลับทำให้หยางชุนรู้สึกวูบไหวในจิตใจ เขาเผลอชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำพูดนั้น และในหัวใจของเขาอดที่จะรู้สึกว่านางพูดถูกไม่ได้ ระหว่างเขาและแม่ทัพลู่หยางเจี้ยน มันเป็นเรื่องของศัตรูสองชาย แต่สำหรับฮูหยินหลี่ นางก็เป็นเพียงสตรีคนหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับความบาดหมางนั้น

“ข้าขอโทษ...” หยางชุนเอ่ยออกมาในที่สุด น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นอ่อนโยน สีหน้าที่เคยแฝงไปด้วยความแข็งกร้าวกลับกลายเป็นนุ่มนวลและจริงใจ สายตาของเขาที่มองไปยังฮูหยินหลี่สะท้อนความรู้สึกผิดอย่างแท้จริง

ฮูหยินฮวาหยูหรูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สังเกตทุกอย่างอย่างเงียบงัน นางเพียงยิ้มบาง ๆ ขณะมองดูหยางชุนกับฮูหยินหลี่ที่ยืนเผชิญหน้ากัน สถานการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นไปตามแผนการในใจของนางที่ยังไม่มีใครล่วงรู้ ความเงียบชั่วครู่แผ่ปกคลุมไปทั่ว ทิ้งให้ทุกคนดำดิ่งในความคิดของตัวเอง

หยางชุนพาสตรีทั้งสองไปยังศาลาริมน้ำ สถานที่ซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางแมกไม้เขียวขจี บรรยากาศที่ร่มรื่นและเงียบสงบเหมาะแก่การพูดคุยและพักผ่อน เสียงน้ำกระทบหินดังแผ่วเบาเพิ่มความรู้สึกผ่อนคลายให้กับทุกคน

เมื่อทั้งหมดนั่งลงในศาลา หยางชุนทำหน้าที่เป็นเจ้าบ้านที่ดี รินน้ำชาให้สตรีทั้งสองอย่างสุภาพ ฮูหยินฮวาหยูหรูอาศัยโอกาสนั่งใกล้ชิดกับชายหนุ่ม นางแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย นางเอนตัวเล็กน้อยพิงใกล้เขา ทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูสนิทสนมจนยากจะมองข้าม

ฮูหยินหลี่ที่นั่งอยู่อีกฝั่งแอบมองด้วยสายตาที่มีประกายอิจฉา แม้จะเป็นเพียงแวบเดียว แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจ นางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความสัมพันธ์ของหยางชุนและฮูหยินฮวาหยูหรูทำให้นางรู้สึกวูบไหว ในใจลึก ๆ ของนางมีความปรารถนาที่เก็บงำมานาน

ในขณะที่บรรยากาศที่ศาลาริมน้ำยังคงสงบและร่มรื่น ฮูหยินฮวาหยูหรูกลับแสดงความกล้าอย่างเกินคาด นางขยับเข้าไปใกล้หยางชุนอย่างไม่เกรงใจใคร ก่อนจะโอบกอดเขาอย่างเปิดเผย ร่างของนางแนบชิดกับเขาจนสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน สายตาของฮูหยินหลี่ที่จับจ้องอยู่ แสดงความตกใจปนความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

ฮูหยินฮวาหยูหรูโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของหยางชุน น้ำเสียงของนางอ่อนโยนและแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความยั่วยวนที่ยากจะต้านทาน

“หยางชุน... ฮูหยินหลี่คาดไออุ่นจากเรือนร่างผู้ชายมานาน เจ้าพอจะช่วยส่งเสริมให้นางได้หรือไม่?”

คำพูดนั้นเปรียบดั่งเปลวไฟที่จุดประกายขึ้นกลางอากาศที่สงบ หยางชุนถึงกับนิ่งงัน สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความตื่นตะลึงอย่างชัดเจน เขาไม่เคยคาดคิดว่าสตรีสูงศักดิ์อย่างฮูหยินฮวาหยูหรูจะกล้าเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา ไม่เพียงแค่คำพูดที่น่าตกใจ แต่ความหมายในน้ำเสียงของนางยังเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ชัดเจน

หยางชุนหันมองฮูหยินหลี่ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ ดวงตาของนางดูเต็มไปด้วยความสับสน แต่ในขณะเดียวกันก็มีประกายบางอย่างที่ดูเหมือนจะยอมรับในสิ่งที่เพื่อนรักของนางเอ่ยถึง นางหลบสายตาลงเล็กน้อย แต่ใบหน้าของนางกลับปรากฏรอยสีระเรื่อที่ยากจะปิดบัง

ฮูหยินฮวาหยูหรู นางซุกตัวเข้าใกล้หยางชุนด้วยความนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน มือเรียวของนางลูบไล้ไปตามผิวกายแกร่งของเขาอย่างช้า ๆ ราวกับจะสำรวจทุกอณูของเรือนร่างชายหนุ่ม ก่อนที่นางจะโน้มตัวเข้ามอบรสจูบที่นุ่มนวล รสสัมผัสที่อบอุ่นและชวนฝันนั้นทำให้หยางชุนรู้สึกราวกับต้องมนต์สะกด

ฮูหยินหลี่ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน ใบหน้าของนางร้อนผ่าวราวกับจะลุกเป็นไฟ ความคาดหวังที่นางมีต่อเพื่อนรักของนางนั้นไม่ได้ถึงกับเป็นเช่นนี้ นางไม่เคยคิดเลยว่า ฮูหยินฮวาหยูหรูจะมีความกล้าและเร่าร้อนจนถึงขั้นแสดงออกอย่างเปิดเผยต่อหน้าต่อตานาง

แต่ภาพที่นางเห็นกลับดึงดูดความสนใจของฮูหยินหลี่จนเกินห้ามใจ นางรู้สึกได้ถึงบางสิ่งในตัวเองที่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นของนางไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป ฮูหยินหลี่ขยับตัวเข้าใกล้หยางชุน ร่างระหงของนางเลื่อนมาอยู่ด้านข้างของเขาอย่างเงียบงัน แต่แฝงไปด้วยความตั้งใจ

ความแนบชิดที่เพิ่มขึ้นระหว่างนางกับชายหนุ่ม ทำให้บรรยากาศในศาลาอึดอัดและเร่าร้อนมากยิ่งขึ้น ดวงตาของฮูหยิน

หลี่เต็มไปด้วยประกายที่ผสมผสานระหว่างความลังเลและความปรารถนา นางมองหยางชุนด้วยแววตาที่สะท้อนความรู้สึกที่นางพยายามปิดบังมาตลอด แต่ในเวลานี้ นางไม่ต้องการซ่อนมันอีกต่อไป

หยางชุนที่อยู่ตรงกลางระหว่างสตรีทั้งสอง รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เข้ามาโอบล้อม ความงามและเสน่ห์ของพวกนางทำให้เขารู้สึกถึงความปั่นป่วนในใจ เขาพยายามจะตั้งสติ แต่สายตาที่ลุ่มหลงและสัมผัสที่อบอุ่นของทั้งสองนางทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวจนยากจะควบคุม