บทที่ 2 แผนสูง... แต่พ่อสูงกว่า

บทที่ 2 แผนสูง... แต่พ่อสูงกว่า

เช้าวันต่อมา กลิ่นอายความสดชื่นของยามเช้า ไม่ได้ช่วยให้ใจของกันต์ชุ่มชื่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มจำใจสวมชุดนักเรียนที่แสนอึดอัด เดินหน้ามุ่ยคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจตรงดิ่งไปยังจุดนัดพบประจำที่โรงเรียน ซึ่งมีกลุ่มเพื่อนสนิทนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“เป็นอะไรไปวะไอ้กันต์ หน้ามึงบูดอย่างกับแกงค้างคืน” นที เพื่อนสนิทคนแรกในกลุ่มทักขึ้นทันทีที่เห็นเพื่อนเดินกระแทกเท้านั่งลงบนม้าหินอ่อน

“พ่อกูจะเนรเทศกูไปอยู่สุพรรณบุรีว่ะ...” กันต์ทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง พลางถอนหายใจทิ้งคำโตจนไหล่ห่อ

“ก็เพราะพวกเธอเล่นโดดเรียนกันเมื่อวานไงล่ะ สมน้ำหน้า!” จิ๊ด เพื่อนสาวเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มพ่วงตำแหน่งแฟนสาวของนทีจีบปากจีบคอเสริมขึ้นมา แม้จะดูเหมือนซ้ำเติมแต่แววตาก็เต็มไปด้วยความเห็นใจ

“มันไม่ใช่แค่เรื่องโดดเรียนอย่างเดียวหรอกจิ๊ด... มันสะสมมานานจนพ่อกูฟิวส์ขาดแล้วว่ะ” กันต์ตอบด้วยเสียงเศร้าสร้อย แววตาขี้เล่นที่เคยมีหายวับไปราวกับคนละคน

“แล้วมึงจะเอาไงต่อวะ จะยอมไปอยู่บ้านนอกจริงดิ?” มอส เพื่อนอีกคนถามขึ้นด้วยความกังวล เพราะรู้ดีว่าคนรักความสบายอย่างกันต์ไม่มีทางยอมไปลำบากแน่ๆ

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตากลับมาฉายแววเจ้าเล่ห์อีกครั้งก่อนจะกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่ในวง

“กูคิดไว้แล้ว... พ่อบอกจะขับรถไปส่งกูเองใช่ไหมล่ะ งั้นกูก็จะใช้จังหวะที่เขาแวะพักรถตามปั๊มน้ำมันนี่แหละ ชิ่งหนีไปกบดานที่อื่นก่อน”

“เฮ้ย! เอาจริงดิกันต์” จิ๊ดอุทานออกมาอย่างตกใจพลางเอามือปิดปาก

“ถ้าพ่อแกจับได้ แผนแตกขึ้นมาแกตายแน่ๆ นะ”

“เออน่า... แผนนี้กูคิดมาดีแล้ว พวกมึงแค่เหยียบให้มิด อย่าไปบอกใครก็พอ” กันต์กำชับเสียงหนักแน่น พยายามกอบกู้ความมั่นใจของตัวเองกลับมา ทั้งที่ในใจยังแอบหวั่นกับสายตาคมดุของคนเป็นพ่ออยู่ไม่น้อย

“เออๆ พวกกูไม่พูดหรอก แต่อย่าให้เดือดร้อนถึงขั้นโดนประกาศคนหายนะเว้ย... ป่ะ ไปเรียนกันเถอะ ก่อนที่สารวัตรนักเรียนจะโผล่มาหิ้วปีกมึงไปอีกรอบ”

กันต์ลุกขึ้นยืนตามแรงจูงใจของเพื่อน ในหัวสมองยังคงคิดวุ่นวายเรื่องแผนการหลบหนี แต่ทว่า... ภาพเหตุการณ์ที่ชนกับเสี่ยร่างกำยำ เมื่อวันวานกลับแวบเข้ามาในหัว กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่ชวนให้หลงใหลนั่นยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก

เวลาสองวันผ่านไปไวเหมือนติดปีก ท่ามกลางหยดน้ำตาที่ถูกบีบออกมาอย่างฝืนเค้นของกันต์ เด็กหนุ่มพยายามแสดงละครลิงขอความเห็นใจทุกวิถีทาง แต่ดูเหมือนกำแพงใจของคนเป็นพ่อจะแข็งแกร่งกว่าที่คิด เมื่อเสียงประกาศิตดังขึ้นที่หน้าบ้าน

“ขึ้นรถ! อย่าให้ฉันต้องลากแกขึ้นไป”

กันต์จำใจสะพายเป้ขึ้นบ่า ท่าทางหงอยเหงาดูน่าเวทนาที่แสดงออกไปนั้น ขัดกับในใจที่เต้นโครมครามด้วยแผนการหลบหนีที่วางไว้

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากกรุงเทพฯ เข้าสู่เขตจังหวัดนครปฐมมุ่งหน้าสู่สุพรรณบุรี ถนนลาดยางทอดยาวขนาบด้วยทุ่งนาสีทองอร่าม แต่สายตาของคนดื้อรั้นกลับไม่ได้สนใจทิวทัศน์แม้แต่น้อย เขากวาดสายตาหาเป้าหมายเดียวในตอนนี้... นั่นคือป้ายปั๊มน้ำมัน

“พ่อ... น้องกันต์ปวดท้อง จะเข้าห้องน้ำ รถเขย่าแรงจนไส้จะหลุดแล้วเนี่ย” กันต์เริ่มปฏิบัติการขั้นแรกด้วยการบิดตัวไปมา ใบหน้าเหยเกกุมท้องร้องครางประหนึ่งลำไส้กำลังประท้วง

“เมื่อกี้ก็เพิ่งเข้า จะมาปวดอะไรตอนนี้หึ” แม้จะบ่นอุบแต่ด้วยความเป็นพ่อก็ยอมหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ที่เป็นจุดพักรถสำคัญ

ทันทีที่รถหยุดสนิท กันต์ก็ไม่รอช้า พุ่งตัวลงจากรถราวกับนักวิ่งทีมชาติ “เดี๋ยวมานะพ่อ! จะระเบิดแล้ว!” เขาตะโกนทิ้งท้ายก่อนจะวิ่งจู๊ดมุ่งหน้าไปยังโซนห้องน้ำที่คนพลุกพล่าน สายตาสอดส่องซ้ายขวาอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนีทีไล่หรือรถคันไหนก็ได้ที่จะพอพาเขากลับไปสู่ความศิวิไลซ์ในกรุง

ในจังหวะที่เขากำลังจะเลี้ยวหลบเข้าซอกมุมหนึ่งเพื่อหวังจะเร้นกายหนี...

หมับ!

“ว้ากกกกกกก!!!”

กันต์ร้องลั่นปั๊มจนตัวโยน เมื่อจู่ๆ มือหนาและแข็งแรงปานคีมเหล็กตะปบลงบนไหล่ของเขาอย่างรุนแรง หัวใจเด็กหนุ่มแทบร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“หยุดร้อง! ฉันเอง” น้ำเสียงทุ้มต่ำปนดุที่คุ้นเคยทำเอาคนขวัญอ่อนถึงกับถอนหายใจทิ้งคำโต

“พ่อ!!! โหย... ตกใจหมดเลย หัวใจน้องกันต์จะวายตายอยู่แล้วเนี่ย” กันต์หันกลับไปโวยวายใส่คนเป็นพ่อที่ยืนทำหน้ายักษ์อยู่ข้างหลังด้วยความหงุดหงิดที่แผนการถูกขัดจังหวะ

“ตกใจทำไม... หรือว่าในหัวกำลังคิดจะหนี?” พ่อถามเสียงเข้ม แววตารู้ทันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหลุกหลิกของลูกชาย

“โธ่ พ่อ... มองผมในแง่ดีบ้างเหอะ ผมลูกพ่อนะ” กันต์เถียงข้างๆ คูๆ พยายามทำหน้าซื่อตาใสสู้

“มองดีไม่ได้หรอก เพราะสถานการณ์มันฟ้องว่าแกตั้งใจจะชิ่ง!”

“ชิ่งเชิ่งอะไรล่ะ... ผมจะเข้าห้องน้ำ!” กันต์รีบตัดบทพลางทำท่าจะเดินหนีไปอีกทาง

“ห้องน้ำไปทางโน้น!” พ่อชี้นิ้วไปยังทิศทางที่ถูกต้องอย่างแม่นยำ

“ทางที่แกกำลังจะไปน่ะมันหลังปั๊ม ขืนเดินไปตรงนั้นแกก็ได้ไปโผล่ในป่าละเมาะพอดี”

“เอ้า... เหรอครับ ผมมองไม่เห็นน่ะสิ สงสัยหน้ามืดเพราะปวดท้องจัดจนตาพร่า” กันต์ตีเนียนทำท่ากุมท้องสับขาเดินไปยังห้องน้ำตามที่พ่อชี้อย่างเสียไม่ได้

คนเป็นพ่อได้แต่มองตามแผ่นหลังของลูกชายตัวแสบที่เดินหน้ามุ่ยไปทางห้องน้ำพลางส่ายหัวเบาๆ ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้มีหรือคนอย่างเขาจะดูไม่ออก เหลี่ยมเยอะนักนะเจ้าตัวดี... แต่เสียใจด้วยที่พ่อคนนี้ดันเหลี่ยมจัดกว่า และไม่มีทางปล่อยให้ลิงหลุดเข้าป่าไปได้ง่ายๆ

หลังจากทำธุระและทำใจเสร็จ กันต์ก็เดินลากขากลับมาที่รถหรูที่สตาร์ทเครื่องรออยู่ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในรถที่เคยชอบ กลับดูน่าอึดอัดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่ามันกำลังจะพาเขาไปสู่ที่แห่งใหม่

“น้องกันต์... ทำหน้าดีๆ หน่อยลูก เดี๋ยวถึงบ้านคุณน้าแล้วเขาจะตกใจเอาว่าเราไปโกรธใครมา” เสียงนุ่มนวลของคุณแม่ดังขึ้นจากเบาะหน้า ท่านเอื้อมมือมาลูบหัวลูกชายเบาๆ อย่างปลอบประโลม หวังจะคลายปมคิ้วที่ผูกกันยุ่งของเด็กหนุ่ม

“ก็น้องกันต์อยากกลับกรุงเทพฯ นี่นา... ไม่ได้อยากไปอยู่บ้านนอกเลยสักนิด” เขาเริ่มกลับมางอแงอีกครั้ง พลางซบหน้าลงกับขอบหน้าต่างรถ มองทุ่งนาที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ด้วยสายตาว่างเปล่า

“ที่นั่นจะมีห้างไหม มีอินเทอร์เน็ตแรงๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้”

“มีสิลูก สุพรรณบุรีไม่ได้อยู่หลังเขาขนาดนั้นนะ” แม่พยายามพูดให้เขาสบายใจ

“แกทำตัวให้มันดีๆ เหอะเจ้ากันต์ เลิกสร้างเรื่อง เลิกโดดเรียน ถ้าฉันเห็นว่าแกดัดนิสัยได้จริง... ฉันถึงจะกลับมารับแกกลับกรุงเทพฯ” พ่อหันมาพูดเสียงเรียบแต่หนักแน่นผ่านกระจกมองหลัง สายตาที่จริงจังนั้นทำให้กันต์รู้ว่าครั้งนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับการต่อรอง

“รับปากแล้วนะพ่อ...” กันต์พึมพำเสียงแผ่ว พลางหลับตาลงอย่างข่มใจ เขาได้แต่พิงศีรษะลงกับกระจกรถเย็นเชียบ ความคิดในหัวยุ่งเหยิงไปหมด จากเด็กสยามที่ชีวิตมีแต่แสงสีและเกมคอมพิวเตอร์ ต้องมาติดแหง็กอยู่ที่บ้านนอกที่เขาแทบจะไม่รู้จักใครเลย

เวลาผ่านไปชั่วครู่ ล้อรถก็หมุนผ่านป้ายบอกทางเข้าสู่ ตำบลหนองหลวง สองข้างทางเปลี่ยนจากถนนใหญ่ที่แสนวุ่นวาย กลายเป็นถนนชุมชนที่คึกคักไปด้วยผู้คน เสียงแตรรถจักรยานยนต์และเสียงเพลงจากรถพุ่มพ่วงดังประสานกันเป็นจังหวะชีวิต บ่งบอกชัดเจนว่าที่นี่คือศูนย์กลางเศรษฐกิจอันมั่งคั่งของย่านนี้

กันต์ลืมตาขึ้นมองวิวด้านนอกด้วยแววตาซึมๆ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นความใหญ่โตของ ตลาดวรเศรษฐ์ ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางตำบล มันดูเป็นระบบและสะอาดสะอ้านกว่าที่คิดไว้มาก ลูกน้องหลายคนในชุดฟอร์มสีเข้มที่เดินตรวจตราอยู่รอบๆ ตลาด ยิ่งทำให้ที่นี่ดูขรึมขลังและมีอำนาจอย่างบอกไม่ถูก

‘เจ้าของที่นี่ต้องเป็นคนยังไงนะ ถึงคุมคนดุๆ พวกนี้ได้’ กันต์คิดในใจพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

รถเลี้ยวผ่านตัวตลาดเข้าสู่ซอยย่อย ก่อนจะหยุดสนิทที่หน้า บ้านไม้ทรงไทยหลังใหญ่ รั้วไม้สักสีเข้มสลักลายวิจิตรบรรจงล้อมรอบบ้านไม้ที่ดูโอ่อ่าร่มรื่นด้วยเงาไม้ใหญ่ หญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีทว่าดูแข็งแรงเดินยิ้มร่าออกมาต้อนรับถึงหน้าบันได

“มาถึงกันเสียทีนะพี่ เดินทางเหนื่อยไหมล่ะนั่น” ยายทอง เอ่ยทักทายลูกสาวและลูกเขยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความเอ็นดู ก่อนจะตวัดสายตามามองหลานชายตัวแสบที่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางหงอยเหงาราวกับลูกหมาตกน้ำ

“เอ้าน้องกันต์! โตเป็นหนุ่มจนยายจำแทบไม่ได้แน่ะ มาๆ เข้าบ้านก่อนลูกยาย”

“สวัสดีครับคุณยาย...” กันต์ยกมือไหว้พร้อมถอนหายใจยาวเหยียด ร่างโปร่งเดินคอตกเข้าไปหาหญิงชรา

“ผมต้องอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอครับยาย... หนองหลวงมันไกลจากสยามมากเลยนะยายจ๋า”

“อยู่ที่นี่แหละดีแล้วลูก อากาศก็ดี ของกินก็อร่อย เดี๋ยวอยู่ที่นี่ไปนานๆ จะไม่อยากกลับกรุงเทพฯ ” ยายทองหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี พลางหันไปคุยกับพ่อของกันต์ที่กำลังยกลังกระเป๋าลงจากรถ

“เอ่อ... เดี๋ยวอีกสักพักไอ้วันก็คงกลับมาจากแผงขายหมูแล้วล่ะ เห็นว่าวันนี้ของหมดไว”

“ครับแม่ ฝากเจ้าวันมันดูลูกศิษย์คนใหม่ด้วยนะแม่ ท่าทางจะเข็ญกันเหนื่อยหน่อย” พ่อตอบติดตลกแต่แฝงแววเอาจริง

“เอ่อ ๆไป... เข้าไปพักผ่อนล้างหน้าล้างตาบนเรือนก่อนไป เดี๋ยววันมันมาคงมีเรื่องให้ทำอีกเยอะ” ยายทองตบไหล่หลานชายเบาๆ

กันต์เดินตามหลังผู้ใหญ่ขึ้นไปบนเรือนไม้ที่ขัดเงาจนวับ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและลมเย็นที่พัดผ่านชานเรือนทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมานิดหน่อย