เข้าสู่ระบบ“พีช ไม่เอาอย่าเล่นแบบนี้” เสียงนุ่มนวลของฟิล์มร้องปรามเมื่อฉันจับแขนของเธอทั้งสองข้างขึงลงกับเตียงนอนและกดเอาไว้
“ฟิล์มจ๋า ไม่ห้ามได้ไหม พีชอยากจูบ” ฉันเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเยิ้ม บอกถึงความต้องการที่กำลังพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง
“พีชสัญญาก่อนสิว่าจะรักฟิล์มแค่คนเดียว” ฟิล์มยิ้มยั่วหลังจากที่เธอลั่นวาจาว่าต้องการคำสัญญา
“ฟิล์มจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่พีชรัก” ฉันบอกอย่างไม่ลังเล เพราะฉันคิดว่าฉันรักผู้หญิงที่นอนอยู่ใต้ร่างฉันตอนนี้
ฉันรู้สึกใจเต้นแรงกับฟิล์มมาเนิ่นนาน เราสองคนอยู่ในสถานะของคำว่าเพื่อนรัก ทุกช่วงเวลาของฟิล์มมีฉันอยู่ข้างๆเสมอตั้งแต่เรารู้จักกัน
“พีชก็เป็นคนเดียวที่ฟิล์มรัก ฟิล์มจะรักแค่พีชคนเดียวและตลอดไป” เมื่อสิ้นประโยคนี้ ฉันกรีดยิ้มหวานก่อนจะโน้มหน้าลงไปใกล้ชิด เราสองคนสบตากัน
เรียวปากของเราทั้งสองประกบแนบชิด ก่อนจะป้อนจูบที่ไม่ประสีประสา สอดเรียวลิ้นเกี่ยวกันอย่างทุลักทุเล
เราเป็นครั้งแรกของกันและกัน
“พีชรักตัวนะ” ฉันถอนจูบออกแล้วพร่ำคำรัก
ต่อจากนั้นฉันก็ลุกขึ้นนั่งปลดชุดนอนตัวยาวออกจากเรือนร่างของฟิล์ม ส่วนฟิล์มก็ลุกขึ้นมานั่งแล้วถอดชุดนอนของฉันออกเช่นกัน
ตอนนี้ร่างของเราสองคนเปลือยเปล่า ฉันมองจ้องผิวขาวเนียนสวยผ่อง แล้วค่อยๆเอื้อมมือไปลูบไล้ตามเรือนร่างงาม ลูบคลำไปทั่วเรือนกายแล้วมาหยุดอยู่ที่เต้าเต่งตึง
ฉันใช้มือกอบกุมและใช้นิ้วลากไล้ที่ยอดเม็ดอก ขณะที่ใบหน้าของฉันซุกอยู่ที่ซอกคอของฟิล์ม
“พีช...เค้าเสียว” เสียงครวญครางหวานๆทำให้ฉันขบเม้มที่ซอกคอของฟิล์มแรงขึ้น
“เค้าขอทำตัวบ้า” ฟิล์มผลักฉันนอนลงบนเตียง จากนั้นเธอก็โน้มตัวมาทาบทับฉัน เราจูบแลกลิ้นกัน ต่อมาเธอก็ซุกไซ้บริเวณซอกคอ เลื่อนตัวต่ำลงไปเรื่อย ๆ
ฟิล์มใช้ลิ้นแตะเลียที่ยอดอกที่เต่งตึง ซึ่งไม่เคยผ่านมือชาย
ฟิล์มดูดเลียเหมือนเด็กหิวนมแม่
“อ๊ะ! ตัว...เค้ารู้สึกแปลกๆ” ฉันครางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า รู้สึกเหมือนจะขาดใจ บางคราเหมือนลอยคว้างกลางอากาศ
“มีมากกว่านี้อีกนะตัว เค้าศึกษามาแล้ว” ฟิล์มเคลื่อนตัวขึ้นมาประกบเรียวปากฉัน จากนั้นก็ถอนจูบออกแล้วส่งยิ้มแสนหวาน
“ศึกษายังไง ไหนทำให้เค้าดูหน่อย จะเก่งไหมน้า...” ฉันยิ้มยั่วพร้อมท้าทาย
“หืม... ท้าเค้าเหรอ เตรียมเสียงไว้ครางได้เลยจ้ะ” สิ้นประโยคนี้ฟิล์มก็เคลื่อนตัวและซุกหน้าลงกลางกายของฉัน
ตื่นเต้นจัง ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย!
ฟิล์มบรรจงจูบกลางเนินสามเหลี่ยม แล้วใช้นิ้วแหวกกลีบกุหลาบแยกจากกัน จากนั้นเรียวลิ้นเล็กก็แตะลงกลางเม็ดเสียวซ่านที่ทำให้ฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ฉันผงกศีรษะและขยับตัวเล็กน้อย เพื่อมองการกระทำของฟิล์ม ฟิล์มกำลังพิถีพิถันในการทำอย่างตั้งใจ ผู้หญิงหน้าสวยกำลังพยายามสร้างความสุขให้ฉัน
“อ๊ะ! อื้ม” ฉันครางออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว เพราะฟิล์มรัวลิ้นเรียวและจูบดูดตรงติ่งเสียว พร้อมกับแยงนิ้วเข้าออกในช่องสงวนของฉัน
“อ๊า! ตัว...คะ เค้าจะขาดใจแล้ว อื้ม...” ฉันร้องเสียงกระเส่าพร้อมกับบิดตัวไปมา มันทรมานปานจะขาดใจ
ยิ่งฟิล์มเห็นฉันตอบสนอง ฟิล์มก็ยิ่งละเลงตรงจุดที่ทำให้ฉันส่งเสียง
ผู้หญิงมักจะรู้จุดเสียวซ่านของตัวเอง ฟิล์มจึงใช้ทุกวิธีที่มีมาบำเรอร่างกายฉัน
และไม่นานนักร่างของฉันก็เบาหวิวอ่อนระทวยไปทั้งตัว ฉันนอนหอบหายใจรวยริน พยายามปรับรับอากาศเข้าปอด หลังจากที่เหนื่อยหอบมาหลายนาที
“เป็นไง ฝีมือเค้าใช้ได้ไหม” ฟิล์มเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนอนข้างฉัน เธอใช้มือบางลูบไล้เกลี่ยเส้นผมที่ปกคลุมใบหน้าฉัน แล้วจากนั้นก็ขยับตัวเข้ามาประชิดและประกบจูบที่เรียวปากฉัน
“ดีมากเลยจ้ะ ไหนให้เค้าลองทำตัวบ้างดิ” ว่าจบฉันก็ลุกขึ้นคร่อมแล้วใช้ลิ้นลากเลียที่หน้าอกเต่งตึง ขยับโน้มหน้าไปที่ซอกคองาม ซุกไซ้ขบเม้มที่ลำคอ พลางใช้มือลูบคลำที่กลางเนินสามเหลี่ยม
ใช้นิ้วค่อยๆแหวกกลีบกุหลาบออกจากกัน แล้วจากนั้นก็สอดใส่นิ้วเรียวเข้าไปในช่องทางรัก
“อ๊ะ! พีช...” ฟิล์มส่งเสียงครางเมื่อฉันกระดกนิ้วเรียวขึ้นลงในช่องทางรักขณะที่นิ้วโป้งก็บี้เบาๆตรงติ่งเกสร
ฉันประกบริมฝีปากบางในทันที แล้วจากนั้นก็ละเลงช่วงล่างตามจังหวะท่วงทำนองที่ฉันเป็นคนสร้าง
เสียงครางของฟิล์มอู้อี้อยู่ในลำคอ มือบางของเธอลูบไล้ไปมาที่แผ่นหลังของฉัน
ไม่นานนักเธอก็อ่อนระทวยเหมือนที่ฉันเป็นเมื่อก่อนหน้านี้...
“เค้ารักพีชนะ” ฟิล์มกอดซบฉันไว้แน่นหลังจากที่เราทำเรื่องที่ผู้ใหญ่เขาทำกัน
จะผิดแผกก็ตรงที่เราสองคนเป็นผู้หญิงด้วยกัน!
แต่สมัยนี้ไม่มีใครเขาแคร์แล้วเถอะ
“พีชก็รักฟิล์ม” ฉันบอกพร้อมกับหอมที่แก้มใสอมชมพู
ฉันไม่รู้หรอกว่าความรักของคนอื่นเป็นแบบไหน
และไม่รู้ด้วยว่าที่รู้สึกกับฟิล์มเรียกรักไหม?
แต่ที่แน่ ๆ...ฉันคิดว่าฉันรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวย น่ารัก น่ามอง
และเธอคือคนที่ดีที่สุดของฉัน...
“พี่ชายพีชจะให้พีชย้ายเข้าไปอยู่บ้านตอนมอเปิด” ฉันบอกกับฟิล์ม ถึงสิ่งที่ฉันไม่สามารถขัดได้
พี่ชายที่ว่าก็คือ อิเสี่ยขวางโลกนั่นไง!
ฉันไม่เคยบอกฟิล์มเรื่องชีวิตส่วนตัวของฉัน เพราะฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นที่จะต้องไปเล่าเรื่องน่าเศร้าของครอบครัวให้คนอื่นฟัง
“ทำไมล่ะ” ฟิล์มลุกขึ้นนั่งรอคำตอบจากปากฉัน
“เขาเป็นห่วงมั้ง” ฉันตอบไปงั้นๆ ไม่คิดจะบอกความจริง
แล้วอีกอย่าง คนอย่างนั้นน่ะเหรอ จะมาห่วงฉัน
เฮ้อ แค่คิดว่าจะต้องห่างฟิล์ม ใจฉันก็รู้สึกแปลกๆ แต่ก็ช่างเถอะ อีกตั้ง2เดือนกว่าจะห่างกัน
ยังมีเวลาทำอะไรอีกเยอะ...
“ก็ดูคำพูดที่เขาพูดสิคะ เพราะคิดได้แต่คำพูดที่ทำร้ายจิตใจคนอื่นแบบนี้ไง นี่แม่พี่นะ พี่พูดแบบนี้ได้ยังไง พี่ไม่คิดว่าท่านก็เสียใจเหรอที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ แล้วเพราะหนูนี่แหละที่ไม่ให้ท่านบอกพี่ เพราะหนูเคยบอกพี่แล้วว่าถ้าหนูเดินออกมาแล้วหนูจะไม่กลับไปหาพี่อีก หนูก็แค่ทำตามพูดไว้ไง” เธอต่อว่าผม ผมทรุดลงกับพื้น เพราะคำพูดของเธอ และรู้สึกเสียใจที่มองแม่ในทางไม่ดี“วายขอโทษนะแม่ ขอโทษ” ผมก้มลงกราบมารดาที่ตอนนี้ยืนร้องไห้ เพราะผมผิดที่ต่อว่า และโกรธท่านจนปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียวมาตลอดหลายเดือน“ไม่ลูก แม่ไม่โกรธลูกเลย เพราะแม่ก็ผิดจริง ๆ ถ้าแม่ไม่ทำเรื่องนั้น ป่านนี้ลูกทั้งสองคงมีความสุขไปแล้ว แม่ผิดเองทุกอย่างแม่ผิดเอง” แม่นั่งลงข้างผมแล้วโอบกอดผมไว้“เลิกร้องได้แล้วลูก เดี๋ยวลูกสองคนคุยนะแม่ขอร้อง ในเมื่อยังรักกันก็ปรับความเข้าใจกันซะ อย่าอยู่อย่างทรมานอีกเลย เดี๋ยวแม่จะเข้าไปดูแฝดก่อนนะ คุยกันดี ๆ คุยกันให้เข้าใจ อย่าปล่อยเวลาไปกับความทุกข์อีกเลย” แม่ของผมลุกขึ้นยืนพลางเช็ดน้ำตาแล้วจับมือฟิล์มมาวางที่มือของผม จากนั้นท่านก็เดินจากไป“พี่ผิด พี่รู้ พี่ผิดทุกอย่าง พี่ดีใจนะที่หนูยังไม่ตาย
“มึงไม่คิดจะยกโทษให้แม่มึงจริงเหรอวะ ท่านเป็นแม่มึงนะโว้ย” ไอ้บอมมันทักถามผม“แต่ฟิล์มจะไม่ตายเลย ถ้าแม่กูไม่ทำแบบนั้น กูกับฟิล์มคงรักกันดี แล้วลูกแฝดคงได้คลอดแล้ว” ผมบอกกับเพื่อน และคิดถึงอนาคตในจินตนาการที่มันไม่มีทางจะเกิดขึ้น เพราะผู้หญิงที่ผมรักได้จากไปแล้ว จากไปแบบไม่มีทางหวนกลับ“แต่แม่มึงแก่แล้วนะ มึงไม่ห่วงแม่มึงบ้างเหรอ ที่แม่มึงทำก็เพราะรักมึงทั้งนั้น แม้จะเป็นการรักที่ผิดก็เถอะ แต่ที่ทำไปก็เพราะรักมึง และจะโทษแม่มึงอย่างเดียวก็ไม่ได้ ในเมื่อมึงไล่ฟิล์มอยู่ทุกวัน ฟิล์มไม่เคยคิดจะไป แต่พอมึงบอกว่าจะแต่งงานฟิล์มก็ไปทันที ความผิดมันอยู่ที่มึงเลยนะเรื่องนี้” ไอ้เฟลมมันพูดเสริมทันทีที่ผมถกเถียงวันนี้ผมก็มาขลุกอยู่ที่คลับเหมือนทุกวัน เพราะอยู่บ้านแล้วภาพทุกอย่างของเธอมันหลอกหลอนผม ไอ้ภพกับพีชไม่ได้เข้าคลับมานานมากแล้ว ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เพราะผมไม่อยากเจอหน้าพีชเพื่อนของฟิล์ม ผมทำอะไรไม่ถูก เพราะผมฟิล์มถึงตาย ผมละอายใจที่จะเจอพีชส่วนเรื่องงานแต่งที่ผมคิดจะแต่งเพื่อประชดฟิล์ม พอเกิดเรื่องผมก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ผมยกเลิกทุกอย่าง ส่วนผู้หญิงที่ว่าจะแต่งงานด้วยผมก็ไม่ได้สนใจ เพราะผมไม่
ถ้าจะถามว่าคิดถึงพ่อของลูกไหม ฉันขอบอกเลยว่าคิดถึงมาก คิดถึงที่สุด ฉันพยายามหาอะไรทำหลาย ๆ อย่างเพราะไม่อยากคิดถึงเขาแล้วต้องร้องไห้ ฉันไม่อยากให้ลูกทั้งสองของรู้สึกเศร้า ฉันจึงมักออกไปหาซื้อต้นไม้มาปลูกรอบบ้าน มันช่วยฉันคลายเครียดได้ดีเลยล่ะดังเช่นตอนนี้ที่ฉันออกมาซื้อต้นไม้เพื่อไปปลูก ฉันมากับคนขับรถของคุณภพ ซึ่งคุณภพส่งมาให้ดูแลฉันเช่นเดียวกันกับแม่บ้านนั่นแหละ“วันนี้เอาต้นอะไรดีคะคุณแม่” เจ้าร้านของเอ่ยทักฉัน ฉันมาประจำจนกลายเป็นลูกค้าประจำไปแล้ว“ไม่รู้เลยค่ะ ฟิล์มซื้อจนไม่รู้จะเอาอะไรไปปลูกแล้ว” ฉันยิ้มให้เจ้าของร้านหลังจากพูดจบ“มีต้นกุหลาบมาใหม่นะ สนใจไปชมไหมจ๊ะ” เจ้าของร้านแนะนำ และฉันไม่คิดปฏิเสธอยู่แล้ว เพราะฉันไม่รู้จะซื้ออะไร แต่ที่มาเพราะรู้สึกคิดถึงใครคนนั้น ก็เลยหาเรื่องทำจะได้ไม่ต้องวกไปคิดถึงเขา แม้จะไม่ได้ผลเต็มที่ แต่ก็ย่อมดีกว่าการนั่งร้องไห้“พิเศษเฉพาะคุณแม่ลูกแฝดที่ขยันมาร้านแทบทุกวัน” เจ้าของร้านเอ่ยเมื่อพาฉันมาถึงบริเวณที่เก็บต้นกุหลาบหลายสายพันธุ์ ซึ่งมันสวยมาก สวยจนฉันต้องเอาไปปลูกที่บ้านแน่ ๆ“งื้อ... สวยมากเลยค่ะ” ฉันเอ่ยปากชมเพราะมันสวย สวยมาก ๆ สวยจนไ
“พีชอยากมานะ แต่ฉันไม่ให้มา บอกตามตรงว่าฉันหึง ฉันไม่อยากให้พีชกับเธออยู่ด้วยกัน เธอเข้าใจฉันใช่ไหม” สามีของเพื่อนรักบอกเล่า และฉันก็เข้าใจ เพราะฉันกับพีชเราสองคนเคยทำเรื่องลึกซึ้งด้วยกันมาก่อนจึงไม่แปลกที่คนเป็นสามีจะหึงหวง“ฟิล์มเข้าใจค่ะ แล้วเรื่องที่ปล่อยข่าวออกไป ฟิล์มก็ขอบคุณมากนะคะ แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจก็ตาม” ฉันเอ่ยขอบคุณจากหัวใจ“ถ้ามันรู้ว่าแม่มันเป็นคนทำทุกอย่าง มันคงเสียใจมาก” คุณภพว่า“เขาไม่มีทางรู้เรื่องนั้นหรอกค่ะ แล้วเขาก็กำลังจะแต่งงาน เขาคงรักผู้หญิงคนนั้นถึงได้ตัดสินใจจัดงานแต่ง ฟิล์มก็เป็นแค่ของขวัญวันเกิดอย่างที่เขาว่านั่นแหละค่ะ ก็แค่ของเล่นเท่านั้น” ฉันยิ้มให้คุณภพหลังจากที่พูดตัดพ้อออกไป“เอาน่า จากนี้ฉันกับพีชจะดูแลเธอเอง แต่เธอกับพีชอาจจะไม่ได้เจอกันบ่อยนักนะ เพราะฉันหวงเมียฉัน เผื่อเกิดบ้าทิ้งฉันมาอยู่กับเธอฉันได้บ้าแน่ ๆ” ท่าทีที่คุณภพแสดงความวิตกกังวลทำให้ฉันนั้นอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ แม้ว่าในใจฉันกำลังเศร้าก็ตาม“เดี๋ยวเธอพักผ่อนนะ ฉันจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ แล้วพอหายฉันจะพาไปอยู่บ้านใหม่ของเธอ” คุณภพว่าและคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวให้ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็เดินออกจากห้
‘อะ นี่ของขวัญวันเกิดปีนี้ กูไม่รู้จะให้อะไรเอาผู้หญิงคนนี้ไปแล้วกัน สดซิงไม่เคยผ่านมือชาย แต่เปื้อนมือเมียกูนิดหน่อย’‘อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ หนู...’‘ไม่ทันแล้วสาวน้อย ไหนดูซิว่าเธอสดซิงอย่างที่เพื่อนฉันบอกไหม’‘พี่พูดว่าอะไรนะคะ พี่เนี่ยนะรักหนู หนูเป็นแค่...’‘พี่รักหนูจริง ๆ นะ ไม่รู้ว่ารักตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีหนูก็อยู่ในสายตาพี่ตลอดเวลา จากนี้พี่จะจริงจังกับเธอแล้วนะ คบกับพี่นะ’ผมยังจำรอยยิ้มของเธอได้ รอยยิ้มที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอดีใจแค่ไหนที่ผมให้ความชัดเจนกับเธอตั้งแต่นั้นมาผมก็เอาใจใส่ดูแล หึงหวงห่วงแค่เพียงเธอ กระทั่ง...‘แต่งงานกันนะ ช่วยแต่งงานกับพี่ได้ไหม จากนี้พี่จะมีแค่เธอ พี่จะเป็นของเธอแค่คนเดียว’ใช่... ผมขอเธอแต่งงาน ทุกอย่างถูกจัดเตรียม ผมพร้อมที่จะใช้ชีวิตกับผู้หญิงคนนี้ หลังจากที่ผมเคยถูกผู้หญิงคนหนึ่งทรยศมาเมื่อนานมาแล้ว อดีตของผมที่ถูกผู้หญิงรุ่นพี่หลอกลวงมันทำให้ผมไม่เคยคิดจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนอีก จนกระทั่งมาเจอฟิล์ม ผู้หญิงธรรมดาที่เอาหัวใจของผมไปผมคิดว่ายังไงฟิล์มก็ไม่มีทางหักหลังผม กระทั่งรูปและคลิปวีดีโอถูกส่งมาให้ผมที่บ้าน ผู้ชายถูกเซ็นเซอร์หน้า
(‘มาถึงข่าวอุบัติเหตุตามท้องถนนของบ้านเรากันบ้างนะคะ เมื่อค่ำวานนี้เกิดอุบัติเหตุซ้ำซ้อน ทำให้หญิงท้องเสียชีวิตหนึ่งรายพร้อมลูกแฝดในท้อง รายชื่อผู้เสียชีวิตนางสาว มินทิรา หทัยทิพย์ ขอแสดงความเสียใจกับญาติผู้เสียชีวิตด้วยนะคะ’)เพล้ง !“คุณหนู! แก้วแตก กาแฟหกหมดแล้วค่ะ”“ปะ... ป้าครับ เมื่อกี้ใช่ชื่อ มินทิรา หทัยทิพย์ ใช่ไหม ผมไม่ได้หูฝาดใช่ไหมครับป้า” ผมถามป้าแม่บ้าน เมื่อข่าวในทีวีประกาศชื่อผู้เสียชีวิต“ใช่ค่ะคุณหนู ทำไมชื่อกับนามสกุลถึงเหมือน...”“คุณฟิล์ม ชื่อนามสกุลคุณฟิล์มใช่ไหมคะ” แม่บ้านอีกคนเอ่ยขึ้น ในขณะที่ป้าแม่บ้านกำลังนิ่งค้างไม่ต่างจากผม“ผมคงหูฝาด หรือไม่ก็ผู้ประกาศข่าวรายงานผิด จะชื่อยัยนั่นได้ยังไง ในเมื่อยัยนั่นยังนอนอยู่ห้องแม่บ้าน ใช่ไหมครับป้า ยัยนั่นยังอยู่บ้านเราใช่ไหมครับ” มือของผมมันสั่น ใจของผมมันเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมภาวนาให้ป้าแม่บ้านตอบว่าเธอยังอยู่“คุณฟิล์มเก็บของออกจากบ้าน เรียกรถแท็กซี่มารับตอนหัวค่ำค่ะ โธ่... คุณฟิล์มของป้า ไหนจะเจ้าหนูในท้องทั้งสองอีก” คำตอบของป้าแม่บ้านไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากฟังสักนิด“ไม่ใช่หรอกป้า เป็นไปไม่ได้ ผมไม่เชื่อหรอก” ผมแย้งแล้ว
(พีช มึงฟังกูนะ ตอนนี้มึงรีบออกมาจากผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวนี้!) ดิวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จริงๆดิวมันก็ไม่เคยพูดเล่นอยู่แล้วล่ะนะการที่ดิวมันพูดแบบนี้ฉันรู้สึกไม่ดีก็จริง แต่คนเราต้องมีเหตุผลในการรับฟังสิจริงไหม ทุกอย่างต้องมีสาเหตุ“ขอเหตุผลดิว”(มึงออกมาก่อน ตรงนั้นไม่ปลอดภัยสำหรับมึง เชื่อกูพีช แล
“เห็นเฟลมเล่าว่าน้องพีชเคยเดินไม่ได้แบบชั่วคราว เพราะภพใช้สารกระตุ้นใช่ไหมจ๊ะ” อาจารย์แก้วถามไถ่หลังจากที่ภายในรถมีเพียงเสียงเพลงที่ถูกเปิดขึ้นเบาๆ“ใช่ค่ะ ตอนนั้นคือทรมานมากเลยค่ะ ยังดีนะคะที่กลับมาเดินได้ แต่คุณหมอก็ย้ำหนักมากเลยค่ะว่าห้ามร่างกายได้รับสารประเภทนั้นอีก” ฉันบอกเล่าเพราะเราสนิทกันมา
“อย่าดื้อนะพีช เฮียรู้ทุกเรื่อง จำเอาไว้” เขาสั่งรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ว่าด้วยการเปิดเรียน เพื่อนๆเข้ารับน้อง มีพี่รหัส แต่อิพีชไม่มีอะไรเลย เสี่ยเขารวยเสี่ยเขาเก่ง เพื่อนเขาที่เป็นเจ้าของมหาวิทยาลัยจัดการให้แล้วคือฉันไม่ได้เรียนที่เดียวกับเพื่อนเก่า เสี่ยเขาจัดแจงโยกย้ายแบบกะทันหันและฉันต้องยอม เ
“ไม่ทำได้ไหมคะ เรื่องแบบนี้หนูไม่ชอบ” ฉันขอร้องผู้ชายตรงหน้า เมื่อเห็นว่าเขาตั้งท่าจะรังแกกันเขามีพฤติกรรมเหมือนโรคจิต ฉันคงผิดเองที่คิดท้าทายเขาใบหน้าที่ไม่เคยโดยอะไรขีดข่วนแม้แต่อย่างเดียว บทจะโดนก็โดนฝ่ามือหนาฟาดลงเต็มแรง“แต่ฉันโคตรจะชอบเรื่องแบบนี้” นี่คือคำตอบที่เขามีให้กับเรื่องที่ฉันขอร้อ







