Share

บทที่3:เสียงลมที่ยังไม่มีคำตอบ

last update publish date: 2026-11-04 08:30:29

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป…

เนินเขาแห่งเดิมยังคงอยู่ตรงนั้น กังหันลมยังหมุนไปตามแรงลม และหมอกบาง ๆ ยังคงปกคลุมยอดหญ้าในยามเย็น ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

แต่สำหรับเธอ บางอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอพบว่าตัวเองมักนึกถึงสถานที่แห่งนี้อยู่เสมอ บางครั้งระหว่างทำงาน บางครั้งระหว่างเดินทางกลับบ้าน ภาพของชายเสื้อสีเทาที่ปั่นจักรยานขึ้นมาตามทางลาดยังคงปรากฏขึ้นในความคิดอย่างไม่มีเหตุผล

เธอไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกหรือไม่ และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าการพบกันเพียงไม่กี่ครั้งจะมีความหมายกับเขามากน้อยเพียงใด

แต่ถึงอย่างนั้น เย็นวันนั้นเธอก็ยังตัดสินใจเดินขึ้นไปบนเนินเขาอีกครั้ง

ไม่ใช่เพราะมีนัดหมายกับใคร ไม่ใช่เพราะมีเหตุผลพิเศษ เพียงแต่หัวใจของเธอเหมือนกำลังถูกบางสิ่งดึงดูดให้กลับมายังสถานที่แห่งนี้

เมื่อมาถึง เธอมองไปรอบ ๆ

กังหันลมยังคงหมุนอย่างเชื่องช้า สายลมพัดผ่านยอดหญ้า เสียงใบพัดกระทบกับลมดังเป็นจังหวะเบา ๆ แต่ในวันนี้กลับไม่มีจักรยานคันนั้นอยู่ตรงทางลาด

เธอนั่งลงบนผืนหญ้า มองไปยังเส้นทางที่ทอดยาวลงจากเนินเขา

สิบนาทีผ่านไป…

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป…

จนเกือบหนึ่งชั่วโมง เธอก็ยังไม่เห็นใคร

ความคิดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เขาอาจกำลังยุ่งกับงาน หรือบางทีเขาอาจไม่ได้รู้สึกว่าช่วงเวลาที่ได้พบกันมีความหมายอะไรเลยก็ได้

สำหรับเขา มันอาจเป็นเพียงการพบคนแปลกหน้าคนหนึ่งบนเนินเขา แล้วแยกย้ายกันไปตามเส้นทางของตัวเอง

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง

“อย่าคาดหวังมากนักสิ…”

เธอพึมพำเบา ๆ ราวกับกำลังเตือนหัวใจไม่ให้เดินไปไกลกว่าความเป็นจริง

แต่ก่อนที่ความคิดเหล่านั้นจะจบลง เสียงล้อจักรยานก็ดังขึ้นจากทางลาด

เธอเงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ

ชายเสื้อสีเทาคนนั้นกำลังปั่นจักรยานเข้ามา เขาดูเหนื่อยกว่าทุกครั้งเล็กน้อย เมื่อมาถึงเขาจอดจักรยานไว้ข้างทาง ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอ

“มานานหรือยัง?”

เขาถามพลางหายใจแรงเล็กน้อย

“ไม่นานมากหรอก”

เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แม้ความจริงจะผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ตาม

เขานั่งลงข้าง ๆ โดยเว้นระยะห่างไว้เหมือนทุกครั้ง

บทสนทนาของวันนี้เริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา เขาเล่าให้ฟังถึงงานที่ทำในช่วงที่ผ่านมา งานที่บางวันก็เหนื่อยจนแทบไม่มีเวลาให้ตัวเอง ส่วนเธอก็เล่าเรื่องงานทำความสะอาดที่ต้องรับผิดชอบในแต่ละวัน

ไม่มีเรื่องราวยิ่งใหญ่ ไม่มีคำพูดหวานซึ้ง และไม่มีคำถามที่ต้องการคำตอบมากมาย

มีเพียงคนสองคนที่ต่างกำลังเล่าถึงชีวิตธรรมดาของตัวเอง

“บางวันก็เหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรเลย” เขาพูดขึ้น ขณะมองไปยังแนวภูเขาที่อยู่ไกลออกไป

เธอพยักหน้าเบา ๆ

“ฉันก็เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ต้องตื่นขึ้นมา แล้วทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป”

เขาหันมามองเธอ ก่อนจะยิ้มจาง ๆ

“จริงนะ บางครั้งชีวิตก็ไม่ได้ให้เราเลือกมากนัก”

ประโยคนั้นทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง

เธออยากถามเขาว่าอะไรทำให้เขาพูดเช่นนั้น อยากรู้ว่าเบื้องหลังรอยยิ้มสงบ ๆ มีเรื่องราวอะไรซ่อนอยู่บ้าง แต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ถาม

เพราะเธอเองก็มีเรื่องราวบางอย่างที่ยังไม่พร้อมจะเล่าให้ใครฟังเช่นกัน

ความเงียบจึงกลับมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกห่างเหิน กลับกัน เธอเริ่มรู้สึกว่าการมีใครสักคนนั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร อาจเป็นความสบายใจรูปแบบหนึ่งที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว

เธอแอบมองใบหน้าด้านข้างของเขาอยู่ครู่หนึ่ง

ชายคนนี้เป็นใครกันแน่?

เขามีชีวิตแบบไหน มีใครรออยู่ที่บ้านหรือเปล่า และเหตุใดบางครั้งแววตาของเขาจึงดูเหมือนคนที่กำลังเดินทางหนีจากบางสิ่ง

คำถามเหล่านั้นยังคงไม่มีคำตอบ

เมื่อแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลง สีทองบนขอบฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มหม่น ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นและเดินไปหยิบจักรยาน

“ฉันต้องกลับแล้ว”

เธอเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเบา

“อืม… ขับกลับดี ๆ นะ”

เขาพยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนจะปั่นจักรยานออกไปตามเส้นทางเดิม

เธอมองตามจนเขาค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา

อีกครั้งที่ไม่มีคำถามใดได้รับคำตอบ และอีกครั้งที่เธอปล่อยให้โอกาสในการทำความรู้จักเขามากขึ้นผ่านไปอย่างเงียบ ๆ

เธอนั่งอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ มองกังหันลมที่ยังคงหมุนไปตามแรงลมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

บางทีเธออาจกำลังรออะไรบางอย่างที่ยังไม่มีชื่อเรียก

ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความผูกพัน และอาจยังไม่ใช่ความคิดถึงอย่างที่ใครเข้าใจ

มันอาจเป็นเพียงความรู้สึกเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคนแปลกหน้าสองคนได้พบกันในช่วงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างต้องการความเงียบสงบ

เธอไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาอีกไหม

ไม่รู้ว่าเรื่องราวของคนทั้งสองจะเดินไปในทิศทางใด และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในใจของเขามีพื้นที่เล็ก ๆ สำหรับเธออยู่บ้างหรือเปล่า

แต่เธอรู้เพียงว่า…

เธอยังอยากกลับมาที่นี่อีกครั้ง

บางทีคำตอบของบางเรื่องอาจไม่ได้ปรากฏขึ้นในวันที่เราตั้งคำถาม แต่อาจค่อย ๆ เดินทางมาพร้อมกับสายลม ในวันที่เราไม่ได้คาดหวังอะไรเลย

และบนเนินเขาแห่งนี้…

ยังมีเสียงลมที่กำลังพัดผ่าน พร้อมกับคำถามอีกมากมายที่ไม่มีใครเอ่ยออกมา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่20:ข้อความที่ไม่ได้ส่ง

    ค่ำคืนหลังจากได้ฟังเขาเปิดใจเล่าเรื่องอดีต เธอกลับมาถึงบ้านและนั่งลงบนเตียง กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีอ่อนจากหัวเตียงที่ทำให้ห้องเล็ก ๆ ดูอบอุ่นขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตของเขา บทสนทนาล่าสุดยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอเลื่อนอ่านข้อความเก่า ๆ ผ่านสายตาไปอย่างช้า ๆ บางประโยคทำให้เธอยิ้ม บางประโยคทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง และบางช่วงเวลาก็ทำให้เธอนึกถึงตัวเองในวันที่ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์นี้ดีพอเธอเริ่มพิมพ์ข้อความบางอย่างลงบนหน้าจอมีหลายประโยคที่อยากบอกเขา ทั้งเรื่องที่ได้ฟังในวันนี้ เรื่องราวที่เธออยากแบ่งปัน และความรู้สึกบางอย่างที่ยังคงเก็บไว้ในใจ แต่นิ้วที่อยู่เหนือปุ่มส่งกลับหยุดนิ่งเธอมองข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะถามตัวเองอย่างช้า ๆฉันอยากทักเพราะมีเรื่องอยากแบ่งปันจริง ๆ หรือเพราะคิดถึงจนทนไม่ไหว?ฉันพร้อมรับทุกคำตอบ แม้เขาจะไม่ได้ตอบกลับอย่างที่หวังหรือเปล่า?ฉันกำลังเดินเข้าหาเขาอย่างมีความสุข หรือกำลังทิ้งตัวเองไว้ข้างหลังอีกครั้ง?คำถามเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึก แต่เกิดขึ้นเพื่อเตือนให้เธอไม่ลืมว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่19:เมื่อความห่วงใยเดินมาหากัน

    หลังจากบทสนทนาธรรมดาในวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆทั้งสองเริ่มติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว บางวันเขาเป็นฝ่ายส่งข้อความมาถามไถ่ บางวันเธอเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวที่พบเจอในชีวิตประจำวัน บทสนทนาไม่ได้ยาวนานเสมอไป และไม่ได้เกิดขึ้นทุกวันเหมือนในช่วงแรก แต่กลับมีความสบายใจบางอย่างแทรกอยู่ในความธรรมดาเหล่านั้นเธอไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนาอยู่เสมออีกแล้ว และเขาก็ไม่ได้เข้ามาหาเธอเฉพาะในวันที่ชีวิตกำลังมีปัญหาพวกเขาเริ่มเรียนรู้ว่า ความสัมพันธ์ไม่ควรเป็นหน้าที่ของใครคนใดคนหนึ่ง การรักษาความรู้สึกดี ๆ ระหว่างกันไม่จำเป็นต้องมีคนหนึ่งคอยประคองอยู่ตลอดเวลา แต่อาจเป็นการที่ต่างฝ่ายต่างนึกถึงกัน และเลือกที่จะเดินเข้าหากันในเวลาที่เหมาะสมวันหนึ่ง เขาเริ่มถามถึงเรื่องราวที่เธอกำลังทำอยู่“ช่วงนี้คุณยุ่งกับอะไรบ้าง”เธอเล่าให้เขาฟังถึงงานที่ทำ เรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอยิ้มได้ รวมถึงความฝันบางอย่างที่เธอกำลังพยายามทำให้เป็นจริงเขานั่งฟังอย่างตั้งใจ ก่อนจะถามต่อว่า“แล้วมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ไหม หรือเหนื่อยมากกว่าเดิม”คำถามนั้นทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วครู่ที่ผ่านมาเธ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่18:ระยะห่างที่ไม่ใช่การทอดทิ้ง

    หลังจากวันที่พวกเขานั่งคุยกันบนม้านั่งตัวเดิม ต่างคนต่างก็กลับไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเองช่วงเวลาหลังจากนั้นค่อนข้างเงียบเหงา พวกเขาไม่ได้พบกันบ่อยเหมือนที่ผ่านมา บทสนทนาที่เคยเกิดขึ้นแทบทุกวันค่อย ๆ ลดน้อยลง บางวันไม่มีข้อความส่งถึงกัน บางวันมีเพียงคำถามสั้น ๆ ที่ไม่ได้ต่อยอดไปเป็นบทสนทนายาวนานเหมือนก่อนในช่วงแรก เธอยอมรับว่าตัวเองยังไม่คุ้นชินกับความเงียบเหล่านั้นบางครั้งเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูโดยไม่มีเหตุผล บางครั้งเห็นข้อความแจ้งเตือนก็เผลอคิดว่าอาจเป็นเขา และบางคืนก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจว่า เขาจะนึกถึงเธอบ้างหรือเปล่าแต่เธอไม่ได้ปล่อยให้คำถามเหล่านั้นพาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดเดิมอีกเธอเริ่มค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า การมีใครสักคนอยู่ในชีวิตเป็นเรื่องดี แต่การที่ใครคนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนั้นเพื่อตอบสนองความรู้สึกของเราในทุกช่วงเวลา ก็ไม่ได้หมายความว่าชีวิตของเราจะขาดอะไรไปเธอเริ่มหันกลับมามองสิ่งเล็ก ๆ รอบตัวมากขึ้นการดื่มน้ำอุ่นในตอนเช้า การนั่งมองแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่าง การเปิดเพลงที่ชอบในวันที่เหนื่อยล้า หรือแม้แต่การได้นั่งเงียบ ๆ โดยไม่ต้องคอยคาดหวังว่าจะมีใครส่งข้อความมาถามว่า

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่ 16:กล่องใบเล็ก

    แสงแดดยามบ่ายทอดลงบนถนนสายเดิมที่คุ้นเคย เสียงรถวิ่งผ่านเป็นระยะ ลมอ่อน ๆ พัดพาความร้อนของวันให้เบาบางลง บรรยากาศยังคงเหมือนทุกครั้งที่พวกเขานัดพบกัน มีเพียงบางความรู้สึกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครเอ่ยถึงเธอเดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะสังเกตเห็นกระเป๋าใบเล็กที่เขาสะพายไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าใบนั้นเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ภายในเธอสังเกตเห็น แต่ไม่ได้ทักท้วงบทสนทนาเริ่มต้นจากเรื่องธรรมดา ทั้งสภาพอากาศ การเดินทาง และเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนไปถึงเรื่องที่พวกเขาเคยพูดคุยกันมาก่อน นั่นคือคำว่า "การให้โอกาส"ทันทีที่คำนั้นปรากฏขึ้น เขากลับเงียบลง สายตาที่เคยมองไปข้างหน้าค่อย ๆ เลื่อนออกไปไกล มือข้างหนึ่งขยับไปจับกระเป๋าใบนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว“บางครั้งฉันก็กลัวที่จะให้โอกาสใครอีกครั้งนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “ฉันเคยเสียบางสิ่งที่สำคัญไป ตอนที่พยายามให้โอกาสคนอื่น จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการปกป้องเหมือนกัน”เธอไม่ได้รีบตอบ เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจบางครั้งคำพูดของคนเราก็ไม่ได้ต้องการคำแนะนำในทันที แต่อาจเพียงต้องการใครสั

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่17:ยืนเคียงข้างกัน โดยไม่เข้าไปซ่อมแซม

    เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เธอสังเกตเห็นว่าเขายังคงสะพายกระเป๋าใบเดิมไว้ข้างตัว มือของเขาแตะลงบนกระเป๋าเป็นครั้งคราว คล้ายกับกำลังตรวจสอบบางสิ่งที่อยู่ข้างใน แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างในใจของเขาที่ยังคงไม่สงบเรื่องราวของกล่องใบเล็กยังคงเป็นปริศนา เขาไม่เคยเอ่ยถึงมันอีกเลย และเธอก็ไม่ได้ถามไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากรู้ แต่เพราะเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า บางเรื่องราวของคนเราไม่ได้พร้อมจะถูกเปิดเผยเพียงเพราะมีใครสักคนเดินเข้ามาใกล้ และบางความสูญเสียก็ลึกเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลาอันสั้นเขายังคงรักษาระยะห่างเล็กน้อย ราวกับกำลังระมัดระวังไม่ให้ความเจ็บปวดของตัวเองล่วงล้ำเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาอาจกลัวว่าหากเปิดเผยทุกอย่างออกมา เธอจะต้องรับรู้ความทุกข์ของเขามากเกินไป หรือสุดท้ายเธออาจต้องกลายเป็นคนที่คอยแบกรับสิ่งที่เขาเองยังจัดการไม่ได้ส่วนเธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่เข้มแข็งตลอดเวลาการตัดสินใจถอยห่างในวันที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดหายไปในทันที เธอยังมีความคิดถึง มีความกังวล และมีคำถามบางอย่างที่ยังค้างอยู่ในใจ เพียงแต่ตอนนี้เธอกำลังฝึกที่จะไ

  • เส้นทางจักรยานและกังหันลมที่ไม่มีคำตอบ   บทที่15:ความลังเลที่ยังคงอยู่

    สามวันหลังจากที่เธอตัดสินใจถอยห่างจากความสัมพันธ์นั้น ชีวิตประจำวันของเธอยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม เธอยังคงตื่นนอน ทำงาน กินข้าว และกลับมาที่ห้องในเวลาเดิม แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเงียบ ๆในตอนกลางคืน โทรศัพท์ยังคงวางอยู่ข้างหมอน หน้าจอสว่างขึ้นเป็นครั้งคราวจากการแจ้งเตือนทั่วไป แต่ไม่มีข้อความจากชื่อที่เธอเคยรอเธอเปิดหน้าต่างแชทเก่าขึ้นมาอีกครั้ง เลื่อนอ่านข้อความที่เคยทำให้ยิ้ม ข้อความบางประโยคทำให้เธอเผลอยิ้มออกมา ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อย ๆ จางลงเมื่อเลื่อนไปพบข้อความที่เคยทำให้เธอเสียใจเธอพิมพ์ข้อความลงไป“เราคิดถึงนะ”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่งอยู่นาน ก่อนจะกดลบข้อความนั้นทีละตัวอักษรเธอวางโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วเอนหลังพิงหัวเตียง สายตามองเพดานห้องที่มืดสลัวบางครั้งเธอก็อยากกลับไปพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อยากถามว่าอีกฝ่ายสบายดีไหม อยากบอกว่าเธอไม่ได้เกลียดเขา และบางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองอาจตัดสินใจเร็วเกินไปหรือเปล่าแต่เมื่อนึกถึงช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอก็จำได้ดีว่าตัวเองเคยเหนื่อยแค่ไหนกับการรอคอยเธอไม่ได้ร้องไห้เพราะอยากกลับไปเจ็บเหมือนเดิม แต่ร้องไห้เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status