บทที่ 5 ความลับ

แม้พวกเขาจะรับได้ที่ลูกสาวตายแล้วฟื้นกลับมาได้ แต่ถึงอย่างไรหากเรื่องราวของลูกสาวหลุดออกไปถึงหูชาวบ้านคงไม่ดีเท่าไหร่นัก เพราะชาวบ้านบางกลุ่มไม่เชื่อเรื่องแบบนี้ อีกทั้งในอดีตเคยมีคนที่ตายแล้วมีมารร้ายเข้ามาสิงสู่พอฟื้นขึ้นมาก็ออกเข่นฆ่าผู้คน

ดังนั้นหลี่ซูฮวาจึงได้ทำการเรียกลูกชายและกับสามีเข้ามาในห้องแล้วตกลงกันว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับตลอดไป เพื่อความปลอดภัยของจางซูเม่ยผู้เป็นดวงใจของครอบครัว

“เรื่องราวของเม่ยเอ๋อร์ขอให้รู้แค่ภายในบ้านเรา ทุกคนจะต้องเก็บความลับนี้ไว้หรือทำเป็นลืมไปเลยได้ยิ่งดี หากคนอื่นรู้นางอาจจะไม่ปลอดภัยและโดนจับไปแน่ ฉะนั้นอย่าเผลอพูดเรื่องนี้ออกมาอีก เข้าใจหรือไม่?”

“พี่ไม่พูดแน่นอน เจ้าสบายใจได้” พ่อจางเอ่ยบอกภรรยาให้สบายใจว่าเขาจะไม่มีวันพูดเรื่องนี้แน่นอน

“ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกใครแน่นอนขอรับ”

คราแรกจางซูเซียวนั้นรู้สึกว่าตื่นเต้นกับเรื่องราวที่ได้รับรู้มาก ในใจคิดว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก อยากจะรีบเอาไปเล่าให้เพื่อนสนิทฟังใจจะขาดแล้ว ทว่าหลังจากได้ฟังแม่หลี่กล่าวประโยคที่บอกว่าพี่สาวจะไม่ปลอดภัยและโดนจับตัวไป เขาก็หยุดความคิดนั้นทันทีและสัญญาว่าจะไม่บอกใคร

“แล้วทำไมพี่ใหญ่ถึงจะเป็นอันตรายได้ล่ะขอรับ?”

จางซูเซียวไม่มีความรู้สึกอยากเล่าให้ใครฟังแล้ว แต่กลายเป็นว่ามีความสงสัยเสียมากกว่า ดังนั้นสีหน้าของจึงเปลี่ยนมาเป็นครุ่นคิดจนคิ้วขมวดผูกกันเป็นโบ ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังคงไม่ย่อท้อในการคิดหาคำตอบ

แม่หลี่เห็นสีหน้าลูกชายก็เข้าใจว่าเขาคงพยายามคิดหาเหตุผลที่ทำให้พี่สาวเป็นอันตราย นางจึงเอ่ยขยายความเพื่อไขข้อข้องใจให้เขาฟังอีกหน่อยด้วยความสงสาร หากปล่อยนานกว่านี้กลัวว่าคิ้วเขาคงผูกกันจริง ๆ

“แม่รู้มาว่าในอดีตนั้นก่อนที่ลูกจะเกิด ในเมืองนี้เคยมีคนตายไปแล้ว แต่ถูกมารร้ายเข้าสิ่งสู่เมื่อฟื้นขึ้นมาแล้วก็ออกเข่นฆ่าผู้คน แม้จะมีคนจากทางการมาปราบมาร แต่ชาวบ้านต่างก็หวาดกลัวกับเหตุการณ์นี้เป็นอย่างมาก หากพวกเขารู้เรื่องพี่สาวของลูกแม่กลัวมันจะซ้ำรอยเดิม”

คำอธิบายเสริมของแม่หลี่ในครั้งนี้ ทำให้จางซูเซียวที่มีแต่ความสงสัยก็กระจ่างแจ้งแก่ใจโดยพลัน

“หากวันใดคนอื่นหรือพวกที่ไม่หวังดีรู้เข้าอาจจะไม่ใช่แค่พี่สาวเจ้าที่จะเป็นอันตราย แต่พวกเราทั้งครอบครัวจะถูกเหมารวมไปด้วย หากเซียวเอ๋อร์อยากให้ครอบครัวเราอยู่ด้วยกันต่อไปต้องทำเช่นไรลูก?” จางลู่ซือเอ่ยขึ้นหลังจากขบคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตอยู่ครู่หนึ่ง

“ต้องทำตามที่ท่านแม่บอกขอรับ ห้ามบอกใครหรือลืมไปเลยยิ่งดี”

“ถูกต้องแล้ว เก่งมากเซียวเอ๋อร์ ลูกเป็นผู้ชายต้องดูแลพี่สาวนะ นางยังอ่อนต่อโลกภายนอกมากนัก” พ่อจางเอ่ยชมลูกชายและบอกให้เขาปกป้องดูแลพี่สาวด้วย

“เซียวเอ๋อร์โตขึ้นมากแล้วจริง ๆ ลูกเข้าใจทุกอย่างเลย ดียิ่ง!” หลี่ซูฮวาเอ่ยชมลูกชายและหัวเราะออกมาด้วยความสุขใจ

คำกล่าวของจางลู่ซือราวกับถูกฝังลงไปในจิตใต้สำนึกของจางซูเซียวอยางล้ำลึก ในอนาคตเขายังคงยึดมั่นในประโยค ‘เกิดเป็นผู้ชายต้องดูแลพี่สาว’ เอาไว้อย่างเหนียวแน่น

เมื่อได้เอ่ยถึงเรื่องของลูกสาวขึ้นมาแล้ว หลี่ซูฮวาก็ไม่อยากจะปล่อยโอกาสที่จะให้พวกเขาทำความเข้าใจกับนิสัยใจคอของจางซูเม่ย จึงรีบเอ่ยอธิบายเพิ่มอีกเล็กน้อยทันที

“เอาล่ะ อีกเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่อยากให้ทั้งสองคนเกิดข้อสงสัยในภายหลัง นั่นก็คือ นิสัยที่เปลี่ยนไปของเม่ยเอ๋อร์ หากบางคราวนางทำตัวแปลกไปก็ขอให้เข้าใจด้วย เพราะนางไปอยู่มิติอื่นมานานเลยติดนิสัยเดิมมาใช้ที่นี่น่ะ” แม่หลี่กล่าวกำชับด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเข้มงวด

สองพ่อลูกที่กำลังรับฟังแม่หลี่ด้วยความตั้งใจรีบตอบรับด้วยความหนักแน่นในทันที

“เรื่องนี้พี่ไม่มีปัญหาหรอก พี่ชอบเม่ยเอ๋อร์ตอนนี้มากเลย นางดูมีความสุขกว่าแต่ก่อนมากนัก” จางลู่ซือ

“ข้าก็ชอบพี่ใหญ่ที่เป็นแบบนี้ขอรับ ตอนนี้นางแข็งแรงสามารถเล่นกับข้าได้แล้วด้วย” จางซูเซียวเอ่ยเสียงดังฟังชัด

หลี่ซูฮวายิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูลูกชาย เขาเสียงดังราวกับเอ่ยคำปฏิญาณก็ไม่ปาน

เมื่อพูดคุยทำความเข้าใจกันมาสักพักใหญ่แล้ว แม่หลี่จึงคิดว่าตนต้องรีบไปช่วยลูกสาวทำอาหารเย็นในครัว แม้ลูกสาวจะบอกว่านางมีความรู้ต่าง ๆ ติดตัวมาด้วย แต่แม่หลีก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ หากจะปล่อยนางทำอาหารคนเดียว

...

ทางฝั่งของจางซูเม่ยที่อยู่ในครัว นางจัดการทำอาหารเสร็จแล้ว เพราะเคยเรียนทำอาหารมาจนชำนาญจึงใช้เวลาเพียงไม่นาน วันนี้อาหารมื้อเย็นของพวกนางเป็นอาหารไทย ได้แก่ ผัดกะเพราหมูสับ ไข่เจียว และผัดผักบุ้ง เนื่องจากพึ่งเก็บวัตถุดิบมาได้ และนางก็อยากกินอาหารรสชาติเผ็ดจัดจ้าน จึงตั้งใจทำผัดกะเพราขึ้นมาเป็นอย่างแรก แต่ก็ไม่ได้ทำเผ็ดมากนัก เพื่อให้พ่อแม่และน้องชายสามารถกินได้ด้วย

ขณะที่จางซูเม่ยกำลังเก็บของในครัวอยู่นั้น แม่หลี่ก็เข้ามาในห้องครัวพอดี นางตั้งใจมาช่วยลูกสาวแต่ดูเหมือนจะไม่ต้องแล้ว

“อ้าว เม่ยเอ๋อร์ทำเสร็จหมดแล้ว แม่ว่าจะเข้ามาช่วยสักหน่อย”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านแม่รอกินอย่างเดียวก็พอ อาหารพวกนี้ไม่ยากทำไม่นานก็เสร็จแล้ว ต่อไปหน้าที่ทำอาหารและงานบ้านอื่น ๆ ข้าจะเป็นคนจัดการเองนะเจ้าคะ”

“แต่งานบ้านมีหลายอย่างนะเม่ยเอ๋อร์ แม่กลัวว่ามันจะหนักเกินไปสำหรับลูกนะ”

“ท่านแม่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ตัวข้าตอนนี้นั้นแข็งแรงมาก วิ่งรอบบ้านได้สบายเลย ก่อนหน้านี้ข้าทำความสะอาดบ้านคนเดียว และข้ายังทำอาหารทั้งสามได้ในเวลาไม่นานอีกด้วย ท่านแม่เห็นหรือไม่ ข้าทำทั้งหมดได้แน่ไม่มีปัญหาเลยเจ้าค่ะ”

จางซูเม่ยเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ ขณะพูดก็ยกมือออกท่าทางไปด้วยว่าตนเองแข็งแรงมากแค่ไหน นางไม่อยากให้แม่มาช่วยทำงานในบ้าน เพราะท่านเหนื่อยจากการเข้าป่าหาสมุนไพรทุกวัน จึงอยากให้แม่หลี่พักผ่อนชดเชยเวลาที่ผ่านมา

โดยจางซูเม่ยตั้งใจว่าจะรับผิดชอบงานทั้งหมดในบ้านเองคนเดียว เพราะตอนนี้ร่างกายแข็งแรงแล้ว แถมยังคนเป็นว่างงานด้วย นางจึงเสนอตัวทำหน้าที่นี้ด้วยความเต็มใจ

“ถ้าลูกยืนยันจะทำก็ตามใจ แต่หากไม่ไหวบอกแม่นะเม่ยเอ๋อร์”

หลี่ซูฮวาเอ่ยกับลูกสาวด้วยความเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้ห้ามลูก เพราะถือคติว่าหากลูกทั้งสองต้องการอะไรแล้วไม่เหลือบ่ากว่าแรง และไม่ใช่สิ่งที่ผิด นางยอมได้ทั้งนั้น

“ได้เลยเจ้าค่ะ ข้าจะบอกท่านแม่คนแรกเลย” จางซูเม่ยพูดจบก็ยิ้มตาหยีใส่ผู้เป็นแม่ ตอนนี้นางรู้สึกมีความสุขมาก เพราะหันไปทางไหนก็เจอทุกคนในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ต่อไปนี้นางจะไม่โดดเดี่ยวเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

หลังจากสองแม่ลูกพูดคุยกันสักพัก แม่หลี่เห็นว่ายังไม่ถึงเวลากินข้าวของครอบครัว จึงชวนลูกสาวทำของหวานจากเผือกที่เหลืออยู่ในครัว ซึ่งจางซูเม่ยเสนอให้ผู้เป็นแม่ทำเผือกหิมะ เพราะขั้นตอนการทำง่าย กินง่าย และมีสูตรที่เคยทำกินเองบ่อย ๆ สมัยยังเป็นสาวโรงงาน

โดยวัตถุดิบมีเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น ได้แก่ เผือก น้ำตาล เกลือ น้ำเปล่า และต้นหอม ส่วนวิธีการทำนั้นก็ไม่ยาก แม่หลี่จึงอาสาทำเองโดยมีลูกสาวยืนบอกอยู่ข้าง ๆ

ขั้นตอนแรกเริ่มจากนำเผือกมาปอกเปลือกออกให้หมด และล้างให้สะอาด จากนั้นหั่นเผือกให้เป็นชิ้นหนาพอดีกิน แล้วนำไปทอดเมื่อสุกให้ตักขึ้นพักไว้

ขั้นตอนที่สองคือการละลายน้ำตาล โดยตั้งกระทะแล้วใส่น้ำตาล เกลือ และน้ำเปล่าเล็กน้อย พอน้ำตาลละลายหมดใส่ต้นหอมลงแล้วคนให้เข้ากัน

ขั้นตอนสุดท้ายคือการคลุกเคล้าให้กลายเป็นเผือกหิมะ หลังจากน้ำตาลในกระทะเป็นฟองใหญ่ขึ้นมา ให้นำเผือกทอดลงไปคลุกเคล้าให้ทั่วทั้งชิ้นด้วยความเบามือ จนกระทั่งน้ำตาลแข็งตัวดีก็สามารถกินได้แล้ว

หลี่ซูฮวาทำตามที่ลูกสาวบอกอย่างตั้งใจ นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าเผือกที่เอามาต้มน้ำตาลกินเป็นประจำ สามารถนำไปทำของหวานแบบอื่น ๆ ได้สวยและน่ากินมากขนาดนี้ เผือกทอดถูกเคลือบด้วยน้ำตาลมีสีขาวราวกับหิมะแรกของเหมันต์ฤดู ในสายตานางมันสวยงามเกินกว่าจะเป็นของกิน

หากทำขายได้คงดีหรือจะลองขอสูตรเม่ยเอ๋อร์ดีนะ?

“ท่านแม่เจ้าคะ! ทำไมถึงเอาแต่มองแล้วยิ้มแบบนั้นล่ะ ลองชิมดูสิ นั่นฝีมือท่านคนเดียวเลย แต่จะว่าไปท่านแม่ต้องมีพรสวรรค์ในการทำอาหารมากแน่ เพียงฟังวิธีทำจากข้าก็สามารถทำออกมาได้สวยขนาดนี้”

จางซูเม่ยส่งเสียงเรียกผู้เป็นแม่ที่อยู่ในภวังค์ พลางเอ่ยชื่นชมในฝีมือการทำอาหารของแม่หลี่อย่างจริงใจ ตัวนางนั้นกว่าจะทำได้ต้องเรียนการทำอาหารคาวหวานและฝึกฝนมาไม่รู้กี่รอบ แต่ท่านแม่ของนางกลับทำออกมาได้ดีทั้งที่ทำเป็นครั้งแรก

“เพราะมีเม่ยเอ๋อร์คอยบอก แม่ถึงทำได้ขนาดนี้ อื้อหือ! หวานกำลังพอดีเข้ากันกับเผือกทอดมาก แม่ไม่เคยกินอะไรอร่อยแบบนี้มาก่อนเลย!”

แม่หลี่ตาโตทันทีเมื่อได้ลิ้มรสของเผือกหิมะ ไม่น่าเชื่อว่านางเป็นคนทำมันด้วยตัวเอง รสชาติที่ไม่เคยพบเจอทำให้มีความรู้สึกอยากจะกินให้หมดเดี๋ยวนี้เลย แต่นางก็ต้องหักใจเพราะอยากให้ครอบครัวได้กินด้วยกันนั่นเอง

“อื้ม อร่อยจริง ๆ ด้วย ต้องเป็นเพราะท่านแม่มีฝีมือและได้สูตรจากข้าแน่เลยเจ้าค่ะ รสชาติถึงดีขนาดนี้” จางซูเม่ยหยิบเผือกหิมะขึ้นมาชิมก็ถึงกับเอ่ยชมมารดาทันที

“แม่ว่าเม่ยเอ๋อร์ไปเรียกพ่อกับน้องมากินของอร่อยด้วยกันดีกว่า นี่ก็ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้ว เดี๋ยวแม่ยกอาหารออกไปเองจ้ะ”

“ได้เลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อ! เซียวอ์อร์! มากินข้าวได้แล้วว”

จางซูเม่ยส่งเสียงเรียกพ่อและน้องชายเสียงดังระหว่างกำลังเดินไปหาพวกเขาในห้องทำงานของพ่อจาง

มื้อเย็นวันนี้นั้นครอบครัวจางต่างก็กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แม้อาหารจะแปลกใหม่และมีรสชาติเผ็ดที่พวกเขาไม่คุ้นเคย แต่ก็นับว่าถูกปากมากเลยทีเดียว โดยเฉพาะผัดกะเพราที่ทุกคนชอบมากแถมยังบอกว่าอยากลองกินเผ็ดกว่านี้ และปิดท้ายด้วยของหวานแสนอร่อยฝีมือแม่หลี่ ยิ่งทำให้อาหารมื้อนี้สมบูรณ์แบบมากสำหรับพวกเขา

นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่พ่อจางล้มป่วยที่บ้านจางได้กินอิ่ม อร่อย และมีความสุขมากขนาดนี้ บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทำให้บ้านที่เคยอึมครึมหม่นหมอง เพราะมีแต่คนป่วยนั้นดูมีสีสันขึ้นมาทันตา

...

ณ แดนสวรรค์ ภายในสวนพฤกษาอันงดงามขององค์มหาเทพ ได้มีเทพฝึกหัดแอบมานั่งกินเมล็ดแตงโมพลางส่องดูลูกแก้วกาลเวลาไปด้วย เพื่อหาสิ่งของสำคัญส่งคืนให้กับผู้เป็นแม่สุดที่รักด้วยความตั้งใจ (?)

“เทพพฤกษา เจ้าดูอะไรอยู่น่ะ หาไข่มุกพฤกษาของแม่เจอหรือยัง แค่ให้ถือดูใครบอกให้เจ้าไม่ระวังทำหลุดมือลงประตูมิติแบบนั้น ซุ่มซ่ามแท้ และแม่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าคนที่ได้มันไปครอบครองเป็นคนชั่วช้าแล้วละก็...เตรียมตัวโดนยึดของสะสมจากโลกมนุษย์ของเจ้าได้เลย ตัวบู้บู้บี้บี้ อะไรนั่นน่ะ แม่จะขนทิ้งให้หมดเลย ไปดีกว่าเห็นหน้าเจแล้วหงุดหงิด ฮึ”

องค์เทพีเดินผ่านมาเจอกับลูกชายคนเล็กในสวน ผู้ทำของที่สามีมอบให้หายไป กำลังนั่งดูอะไรไร้สาระบวกกับท่านั่งชันเข่าหนึ่งข้างแล้วแทะเม็ดแตงโมนั่นอีก ราวกับกำลังดูละครก็ไม่ปาน หรือเขาจะติดนิสัยมาจากโลกมนุษย์กัน ต้องเป็นเพราะสามีแน่ ๆ ตามใจจนลูกทำตัวไม่สมกับเป็นลูกชายของมหาเทพเอาเสียเลย พระนางเห็นแบบนั้นก็หงุดหงิดลูกชายเล็กน้อย จึงเดินเข้าไปบ่นเขาสักครู่จนพอใจแล้วก็เดินจากไปทันที

“อ้าว บ่นเสร็จแล้วก็ไปไม่รอฟังคำตอบก่อนเลย ข้ายังไม่ทันได้บอกเลยว่าเจอไข่มุกพฤกษาแล้ว เอ๊ะ! เมื่อกี้ท่านแม่บอกว่าจะเอาอะไรทิ้งนะ โอ้ะ! ไม่นะ ๆ ท่านแม่กลับมาก่อนขอรับ ข้าหาเจอแล้วขอรับบ!! อย่าพึ่งเอาลาบูบู้ของข้าทิ้งนะ!!”

ภาพที่เห็นหลังจากนั้น คือ เทพพฤกษาฝึกหัดลุกขึ้นอุ้มลูกแก้วกาลเวลาวิ่งตามองค์เทพีไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของผู้ติดตามมากมายที่ยืนอยู่โดยรอบสวนพฤกษาสวรรค์แห่งนั้น