บทที่ 6 ผีเสื้อพฤกษา

หลังจากการกินอาหารเย็นของบ้านจางจบลง จางซูเม่ยก็รับหน้าที่ล้างจานและทำความสะอาดเครื่องครัวที่ใช้ทำอาหารเอง เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ให้แม่หลี่ทำงานบ้าน เพื่อฟื้นฟูสุขภาพให้กลับมาแข็งแรงไว ๆ

หลี่ซูฮวาและจางลู่ซือนั้นเข้าห้องนอนไปพร้อมกันแล้ว ส่วนจางซูเซียวเลือกที่จะนั่งเล่นกับพี่สาวก่อน

พี่สาวกับน้องชายสนทนาเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ในแต่ละวันของครอบครัวจางรวมถึงเรื่องราวภายนอกที่จางซูเม่ยไม่รู้อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งน้องชายเริ่มหาวแสดงถึงอาการง่วงออกมา ผู้เป็นพี่สาวจึงไล่ให้ไปนอน จากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกันเข้าไปนอนคนละห้อง

ในเรือนหลังเล็กของครอบครัวจางที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านนี้ มีห้องนอนสองห้องด้วยกัน ห้องแรกมีขนาดค่อนข้างใหญ่จึงใช้เป็นห้องนอนสำหรับของพ่อแม่และน้องชาย ส่วนห้องที่เล็กกว่ามอบให้จางซูเม่ย ผู้เป็นลูกสาวคนเดียวเพื่อความเป็นส่วนตัว แล้วก็มีห้องเก็บของหนึ่งห้องที่ถูกเปลี่ยนเป็นห้องทำงานไม้ของพ่อจาง ส่วนพื้นที่ที่เหลือถูกแบ่งเป็นห้องครัวและห้องโถงสำหรับตั้งโต๊ะกินข้าวนั่นเอง

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันที่จางซูเม่ยรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลยกับการนอนเร็วของคนที่นี่ หลังจากตื่นขึ้นมาในร่างใหม่นี้นางยังติดนิสัยการนอนดึกตื่นเช้าเหมือนตอนเป็นสาวโรงงานอยู่เลย

ดังนั้นในแต่ละคืนที่ผ่านมาตัวนางนั้นมักใช้เวลาช่วงกลางคืนไปกับความคิดที่ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรดี พอคิดมาก ๆ เข้าบางครั้งก็เกิดความรู้สึกสับสนขึ้นมาเช่นกัน จางซูเม่ยเอนตัวลงนอนบนเตียงไม้ที่ปูรองด้วยฟูกเก่าขาด มองดูหลังคาบ้านไปเรื่อย ๆ เพราะไม่อาจข่มตาให้หลับได้

หญิงสาวนอนคิดทบทวนถึงช่วงชีวิตที่ผ่านมา ตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นสาวโรงงานหาเลี้ยงตัวเองจนถึงตอนนี้ที่มีครอบครัวให้ดูแล เมื่อคิดถึงหน้าครอบครัวจางแล้วนางจึงละทิ้งความคิดฟุ้งซ่านของตนเอง และเริ่มวางแผนพัฒนาชีวิตพ่อแม่น้องชายให้ดีขึ้นในอนาคตอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

โดยปกตินิสัยของคนส่วนใหญ่เวลาใช้ความคิดหรือมีความกังวลนั้น มักจะนอนเอามือก่ายหน้าผาก จางซูเมยก็เป็นแบบนั้นเช่นกัน นางชอบยกมือซ้ายขึ้นมาก่ายหน้าผากเวลาใช้ความคิด

แต่ทว่าไม่รู้ว่าคิดมากไปเองหรืออย่างไร อยู่ ๆ บริเวณหน้าผากของจางซูเม่ยจึงรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างกะทันหัน และข้อมือซ้ายที่มีสร้อยไข่มุกสีเขียวหม่นก็รู้สึกร้อนวูบ ราวกับมีคนโดนเหล็กเผาไฟร้อนมานาบ

หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่งและยกข้อมือมาดูด้วยความร้อนใจ ทันใดนั้นนางก็เห็นว่าสร้อยข้อมือสีแดงที่เคยใช้ร้อยไข่มุกไว้ก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว เหลือเพียงรอยสักรูปเถาวัลย์สีเขียวหม่นพันรอบข้อมือ คล้ายกับเป็นสัญลักษณ์บางอย่างที่ไข่มุกเม็ดนั้นทิ้งไว้ แต่นางก็ไม่รู้อยู่ดีว่าคืออะไร

จางซูเม่ยไม่ทันคิดไตร่ตรองให้ดี ยกมืออีกข้างลูบไปที่รอยสักนั้นอย่างสนใจเพราะมีแสงสีเขียวกระจ่างขึ้นมา ราวกับเชิญชวนนางให้สัมผัสมันดูสักครั้ง ในขณะนั้นเองแสงดังกล่าวก็กะพริบถี่และนำพาตัวคนหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว

วูบบบ

จางซูเม่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเอง

ไข่มุกนั่นพาข้ามาที่ไหนอีกเนี่ย!

ก่อนหน้านี้นางยังนั่งอยู่บนเตียงในห้องนอนส่วนตัวแท้ ๆ ชั่วพริบตาก็มาโผล่ที่ไหนอีกก็ไม่รู้ นางไม่อยากจากครอบครัวไปไหนเสียหน่อย

หญิงสาวนั้นคิดว่าไข่มุกคือตัวการที่นำพานางมาอยู่ในร่างนี้ และอาจจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้นางมาอยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน เมื่อสำรวจร่างกายตนเองแล้วพบว่ายังอยู่ในร่างของจางซูเม่ยเช่นเดิม

นางถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นวิญญาณแล้วไปอยู่ในร่างใครอีก พึ่งมาอยู่บ้านจางไม่ถึงเดือนยังไม่อยากจากไปไหนเลย

หลังนั่งสงบจิตใจให้สติมาอยู่กลับเนื้อกลับตัวครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลุกขึ้นจัดชุดนอนตัวเก่าบนร่าง ก่อนจะคิดหาวิธีกลับไปบ้านจางเป็นอันดับแรก ร่างบางที่รู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เกิดจากอะไรก็ก้มมองรอยสักเถาวัลย์ทันที เจ้าของดวงตากลมโตจ้องข้อมือซ้ายเขม็ง ส่วนมืออีกข้างก็ลูบไปมาหวังให้มันส่งตัวเองกลับไปเหมือนตอนมา

ทว่าผ่านไปสักพักก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แสงสีเขียวก่อนหน้าก็ไม่มี ราวกับมันไม่ตอบสนองแล้ว ดังนั้นจางซูเม่ยจึงเลิกล้มความตั้งใจจะกลับบ้านจางไปก่อนชั่วคราว เพราะนางไม่รู้จะใช้วิธีไหนอีก แล้วเปลี่ยนไปเดินสำรวจสถานที่แห่งนี้แทน

แต่จะว่าไปสถานที่แห่งนี้ก็แปลกประหลาดยิ่งนัก ท้องฟ้าสดใสแต่ไร้เงาของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์หรือดวงดาวอื่น ๆ ที่ให้แสงสว่าง อีกทั้งพื้นดินยังไม่มีต้นไม้ชนิดอื่นเลย นอกจากหญ้าที่มีประกายสีเขียวซึ่งความสูงประมาณข้อเท้าของนาง ไกลออกไปมีภูเขาเขียวชอุ่ม

ทุ่งหญ้ากว้างแห่งนี้ไม่มีแม้สายลมพัดผ่าน แต่บรรยากาศโดยรอบกลับเย็นสบาย และมีกลิ่นดอกกุหลาบหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ

แต่จุดที่ดึงดูดความสนใจของจางซูเม่ย คือ บ้านไม้หนึ่งหลังที่ตั้งอยู่ตรงกลางทุ่งหญ้าอย่างโดดเดี่ยว

ระหว่างทางเดินไปยังบ้านนั้นเงียบมาก ด้วยความเงียบเกินไปนี้ทำให้ที่นี่น่ากลัวแม้ไม่มีความมืดด้วยซ้ำ หญิงสาวรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ จึงเร่งฝีเท้าเพื่อให้ไปถึงเร็ว ๆ ในใจได้แต่หวังว่าภายในบ้านจะมีคนอาศัยอยู่ เพราะนางไม่อยากอยู่ที่นี่คนเดียว

เมื่อมาถึงหน้าบ้านปรากฏว่า สภาพโดยรวมดูเก่ากว่าที่เห็นตอนแรกมากและน่าจะไม่มีคนอยู่ด้วย เพราะประตูถูกไม้ขัดไว้จากด้านนอก ดังนั้นจางซูเม่ยจึงตัดสินใจยังไม่เข้าไปในบ้าน แต่ไปเดินสำรวจรอบตัวบ้านก่อนแล้วก็พบว่านอกจากบ้านไม้แล้ว ด้านหลังบ้านยังมีบ่อน้ำอีกถึงสามบ่อ

โดยน้ำจะมีความใสสะอาดจนสามารถมองเห็นก้นบ่อได้เหมือนกันทั้งหมด ทว่ามีความแตกต่างตรงที่ใต้น้ำนั้นจะมีหินโปร่งแสงสีต่างกันไป ได้แก่ สีขาว สีน้ำเงิน และสีเขียว ตามลำดับ

ห่างไปไม่ไกลจากบ่อน้ำก็ยังมีพุ่มดอกกุหลาบหลากหลายสายพันธุ์ เมื่อเห็นแบบนั้นหญิงสาวก็ไม่แปลกใจแล้ว ว่าทำไมถึงได้กลิ่นหอมของกุหลาบ เพราะพวกมันเกิดอยู่รวมกันมากมายขนาดนี้

หลังจากจางซูเม่ยเดินสำรวจรอบบ้านอยู่นานถึงสองเค่อ นางพบว่านอกจากบ่อน้ำและสวนกุหลาบขนาดใหญ่ ก็ไม่มีสิ่งใดให้สำรวจอีกแล้ว

สถานที่ต่อไปที่จะสำรวจก็คือ บ้านไม้หลังเก่าตรงหน้า นางดึงไม้สลักประตูออกแล้วออกแรงผลักเล็กน้อย ประตูที่ภายนอกดูเก่ากลับสามารถเปิดออกได้อย่างง่ายดาย

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตานั้นผิดจากความคิดของจางซูเม่ยไปมาก นางคิดว่าภายในอาจจะเก่ารกร้างเช่นเดียวกับด้านนอก และมันต้องเป็นบ้านที่ใช้อยู่อาศัยแน่นอน

แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิดไว้เลย เพราะภายในบ้านนั้นสะอาดมากเป็นห้องเดียวโล่ง ๆ ไม่มีข้าวของเครื่องใช้อย่างอื่นสำหรับการอยู่อาศัย นอกจากโต๊ะที่มีเครื่องเขียนอยู่มุมห้องติดหน้าต่าง แล้วก็ตู้เก็บหนังสืออีกนับสิบเรียงยาวจำนวนสองแถว ราวกับบ้านหลังนี้ถูกสร้างเป็นห้องสมุดโดยเฉพาะ

มองไปทั่วบ้านสิ่งที่เตะตามากที่สุดนั้น กลับเป็นภาพผีเสื้อตัวใหญ่สีเขียวบินอยู่กลางทุ่งหญ้าและมีบ้านหลังนี้อยู่เบื้องหลัง ซึ่งเป็นภาพเดียวในบ้านหลังนี้ มันถูกแขวนบนผนัง ทว่าเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างดึงดูดให้จางซูเม่ยเข้าไปยืนอยู่หน้าภาพนั้น

ในขณะกำลังใช้มือสัมผัสผีเสื้อในภาพ อยู่ ๆ นิ้วก็เหมือนโดนเข็มทิ่มอย่างแรง ทำให้เลือดหยดลงตรงปีกของผีเสื้อพอดิบพอดี นางตกใจมากรีบชักมือกลับมาทันที

จางซูเม่ยยกนิ้วก้อยขวามาดู แล้วเอาเข้าปากทันทีเพื่อดูดเลือด เพราะเชื่อว่าเลือดจะหยุดไหลเร็วกว่าเดิม แม้จะเจ็บตัวแต่เมื่อสักครู่พึ่งทำภาพของผู้อื่นสกปรก จึงเตรียมใช้ชายเสื้อตนเองเช็ดเลือดก่อนจะซึมลงไป

แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาดวงตาคู่งามก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจ สมองเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ ร่างกายนางไม่ขยับไปไหน ได้แต่มองและโพล่งออกมาเสียงดัง

“อะไรอีกเนี่ย! ออกมาได้ไง!!”

สาเหตุทำให้จางซูเม่ยตกใจขนาดนี้ เพราะหลังจากนางโดนเข็มที่ถูกวางกลไกไว้ในภาพทิ่มนิ้ว เลือดของนางเป็นตัวแปรสำคัญ ทำให้ผีเสื้อพฤกษาที่ถูกผนึกเอาไว้ตื่นขึ้นและบินออกมาจากภาพ

ผีเสื้อสีเขียวสยายปีกที่มีลวดลายเถาวัลย์สวยงาม ทำการบินไปมารอบห้องและวนมาหาหญิงสาวในตอนท้าย มันบินรวดเร็วราวกับอัดอั้นมานาน พร้อมส่งเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

“ข้าก็คือผีเสื้อน่ะสิ ขอบคุณนายหญิงที่ปลดปล่อยข้า ฮ่าฮ่า” เสียงหญิงสาวตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี นางจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองถูกผนึกไว้ตอนไหน รู้เพียงว่ามันนานมากจนขี้เกียจจะนับเลยล่ะ

“ผีเสื้ออะไรตัวเท่าคน เจ้าเป็นสัตว์ประหลาดใช่ไหม แล้วทำไมเรียกข้าว่านายหญิง?” จางซูเม่ยเรียกสติตัวเองกลับมาได้ก็เอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นนายหญิงเสียอย่างงั้น

“ไม่ใช่สัตว์ประหลาดนะ ข้าแค่ยังไม่โตเอง ในบรรดาผีเสื้อพฤกษาข้าตัวเล็กที่สุดแล้ว ท่านเป็นนายหญิงเพราะมีแค่เลือดเจ้าของมิติเท่านั้นที่ปลุกข้าได้เจ้าค่ะ”

“อ๋อ...”

เมื่อถูกผีเสื้อที่บอกว่าตนเองยังเด็กเรียกตนเองว่านายหญิง และได้ยินคำว่าเจ้าของมิติ จางซูเม่ยก็หยุดพูดไปครู่หนึ่ง

นี่คือฉากเฉลยว่านางหลุดเข้ามาในมิติแบบไม่รู้ตัวสินะ

ถ้าอ้างอิงจากทฤษฎีย้อนเวลาของตัวเอกในนิยายแล้ว การที่นางได้ไข่มุกติดตัวมาด้วยนั้น สามารถอนุมานได้แล้วว่ามีของวิเศษไว้ในครอบครองแล้ว ตอนนี้ไข่มุกหายไปเหลือเพียงรอยสักเถาวัลย์สีเขียว จากนั้นก็โดนดูดมาโผล่ที่นี่

การที่ผีเสื้อพฤกษาเรียกนางว่านายหญิงก็คงไม่ผิด แม้ตกใจกับขนาดใหญ่โตของอีกฝ่ายแต่ก็ดีใจที่ได้ครอบครองมิติ ร่างบางจึงทำใจยอมรับได้ในเวลาอันรวดเร็ว

หญิงสาวหันมาพินิจพิเคราะห์เจ้าผีเสื้อเด็กด้วยความสงสัย มองอย่างไรก็เหมือนผีเสื้อธรรมดาตัวใหญ่ยักษ์ แต่บอกว่าตนเองเป็นผีเสื้อพฤกษา ฟังเสียงแล้วดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงด้วย

“เจ้าคือผีเสื้อข้าเข้าใจ แต่ผีเสื้อพฤกษาคือสิ่งใดกันแน่ หรือเคยเป็นเจ้าของมิติมาก่อน?”

นอกจากจางซูเม่ยแล้วสิ่งมีชีวิตเพียงชนิดเดียวในมิติแห่งนี้ก็คงเป็นเจ้าเด็กน้อยตรงหน้า ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นเจ้าของมิติดั้งเดิมก่อนที่นางจะหลุดเข้ามา และอาจจะสามารถส่งนางกลับไปบ้านจางได้อีกด้วย

แต่เหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดไว้ เพราะหลังจากได้ยินคำถามจากหญิงสาว เจ้าผีเสื้อเด็กก็กระพือปีกเร็วขึ้นอย่างตระหนกตกใจ พลางเอ่ยคำอธิบายออกมา

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ ผีเสื้อพฤกษานั้นมีความสามารถในการเพาะปลูก และข้าเป็นเพียงผู้ช่วยของท่านเท่านั้นเอง อีกอย่างนายหญิงต้องเป็นผู้ครอบครองมิติพฤกษาแห่งนี้แน่นอน เลือดของท่านใช้ปลดปล่อยข้าออกมาได้ นั่นแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของได้ชัดเจนยิ่งนักเจ้าค่ะ”

ผีเสื้อพฤกษาอธิบายให้นายหญิงของตนฟังอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล