บทที่ 4 ความจริง

หลังจากได้ยินแม่หลี่พูดแบบนั้นจางซูเม่ยก็ไม่ได้ตกใจอะไร เพราะนางมีการเตรียมตัวไว้แล้วว่าจะบอกความจริงกับครอบครัว เรื่องที่ว่าแท้จริงแล้วตัวนางนั้นมาจากมิติอื่น และวันนี้นางก็ทำตัวแปลกประหลาดในสายตาท่านแม่ คือ การเก็บหญ้ามาทำอาหารกิน

จางซูเม่ยเมื่อไม่อยากเสียวัตถุดิบที่อุตส่าห์เก็บเต็มตะกร้าไปก็ตัดสินใจบอกความจริงแม่หลี่วันนี้เลย ต่อไปหากนางทำตัวไม่เหมือนชาวบ้านท่านจะได้เข้าใจว่าเป็นเพราะเหตุใด อิอิ

คิดได้แบบนั้นนางก็เดินไปนั่งลงข้าง ๆ แม่หลี่ที่กำลังเย็บผ้าอยู่บนเตียงในห้องนอน พลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ท่านแม่..ข้ามีอะไรจะบอกเจ้าค่ะ”

“ว่าไงจ้ะเม่ยเอ๋อร์ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าลูก แล้วดูทำหน้าเข้าสิ ท่าทางจริงจังเชียว” หลี่ซูฮวายิ้มให้กับท่าทีจริงจังของลูกสาว พวกนางอยู่ในห้องนอนกันเพียงสอง แต่นางทำท่าทางกลัวคนอื่นจะได้ยินเสียอย่างงั้น

“ไม่รู้ว่าท่านแม่จะเชื่อหรือไม่ อันที่จริงวันนั้นข้าตายไปแล้วเจ้าค่ะ ทว่าเหมือนสวรรค์ท่านเมตตาสงสารจึงได้ส่งวิญญาณของงข้ากลับมา แต่กว่าจะได้กลับมาที่นี่นั้นจำเป็นต้องทำตามกฎสวรรค์เสียก่อน โดยต้องไปเกิดในมิติอื่นตามระยะเวลาที่กำหนดเพื่อเรียนรู้ทักษะต่าง ๆ มาช่วยเหลือครอบครัว และข้าใช้ชีวิตในมิตินั้นนานถึงยี่สิบหกปีเลยเจ้าค่ะ

ดังนั้นพืชผักที่พวกท่านบอกว่ากินไม่ได้ เพราะไม่มีใครรู้จักชื่อและไม่เคยกินมาก่อน แต่ข้ารู้จักเจ้าค่ะ เหมือนพืชผักพวกนี้ไงเจ้าคะ พวกมันกินได้แถมยังมีสรรพคุณทางยาด้วยนะเจ้าคะ”

จางซูเม่ยพูดความจริงผสมกับเรื่องที่แต่งขึ้นมาให้แม่หลี่ฟังแบบรวดเดียวจบ จากนั้นก็เงียบไปเพื่อรอดูว่าแม่หลี่จะแสดงท่าทีอย่างไร

“มะ เม่ยเอ๋อร์พูดจริงเหรอลูก” หลี่ซูฮวาที่กำลังเย็บผ้าอยู่นั้นเมื่อได้ยินความจริงที่ไม่เคยรู้มาก่อน นางถึงกับวางผ้าในมือทิ้งอย่างไม่ใยดีแล้วหันไปถามลูกสาวทันที

“ข้าพูดความจริงเจ้าค่ะ วันนี้ตัดสินใจบอกท่านเพื่อไม่ให้แปลกใจหากวันหนึ่งข้าทำตัวไม่เหมือนคนอื่น และข้าก็ไม่รู้จะบอกท่านพ่อกับเซียวเอ๋อร์อย่างไร คิดว่าท่านแม่น่าจะช่วยข้าได้เจ้าค่ะ ท่านเชื่อข้าหรือไม่เจ้าคะ”

“เชื่อสิ! แม่เชื่อเจ้า ขอบคุณสวรรค์ที่คืนเม่ยเอ๋อร์ให้ข้า ส่วนพ่อกับน้องของเจ้าไม่ต้องคิดมากเดี๋ยวแม่จัดการเอง” ...ในที่สุดคำทำนายของนักพรตคนนั้นก็เป็นความจริงเหรอนี่

หลี่ซูฮวาไม่คิดว่าสิ่งที่จางซูเม่ยพูดเป็นเรื่องไร้สาระ เพราะวันนั้นนางเห็นด้วยสองตาของตนเองว่า ลูกสาวไร้ลมหายใจไปแล้วแต่ไม่นานและหลังจากนั้นนางก็ฟื้นขึ้นมา ชีพจรนางกลับมาเต้นเหมือนเดิม

ส่วนคำทำนายที่นางพูดถึงก็มาจากนักพรตพเนจรคนหนึ่ง ท่านเดินทางผ่านหมู่บ้านเหว่ยซาน และทำนายดวงชะตาของจางซูเม่ยว่าจะเป็นคนนำพาความร่ำรวยมาสู่บ้านจาง แต่ก่อนจะถึงวันนั้นนางจะต้องเดินทางไปในสถานที่แสนไกลตอนอายุสิบหกปี หากผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ชีวิตของนางจะมีแต่ความรุ่งโรจน์

เรื่องคำทำนายไม่ได้เป็นความลับอะไรทุกคนในครอบครัวล้วนรับรู้ ยกเว้นแค่จางซูเม่ยลูกสาวคนโตที่พวกเขาไม่ได้บอก เพราะกลัวว่านางคิดมากแล้วยึดติดกับคำทายจนเกินไป และก็ไม่แน่ใจด้วยว่าคำทำนายจากนักพรตที่ไม่รู้จักคนนั้นจะเป็นความจริงหรือไม่

“ท่านแม่ไม่กลัวข้าใช่ไหมเจ้าคะ”

เมื่อก่อนนางตัวคนเดียวไม่มีครอบครัว ตั้งแต่จำความได้ก็อาศัยอยู่กับป้าญาติฝั่งแม่มาตลอด นางไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ และรู้เพียงว่าที่สามารถอยู่บ้านหลังนั้นได้จนเรียนจบเพราะเงินจากพวกเขา

จางซูเม่ยตอนนี้นั้นคิดว่าตนเองเป็นคนในครอบครัวจางไปแล้ว เมื่อบอกความจริงไปก็เกิดความกังวลเล็กน้อย จึงเอ่ยถามแม่หลี่ออกไป

“ไม่มีใครกลัวลูกหรอกนะเม่ยเอ๋อร์ ทุกคนมีแต่ความดีใจมากกว่าที่สวรรค์ส่งลูกกลับมาหาพวกเรา แถมยังได้ความรู้มากมายกลับมาช่วยเหลือบ้านจางอีก มีแต่เรื่องดี ๆ เหตุใดต้องกลัวกัน เม่ยเอ๋อร์ไม่ต้องคิดมากนะจ้ะ” แม่หลี่กอดลูกสาวเพื่อเป็นการปลอบใจและให้นางได้รู้ว่าแม่รักมากแค่ไหน

“ขอบคุณนะเจ้าคะ ข้ารักท่านแม่ที่สุดเลย” พูดจบนางก็หอดแก้มแม่หลี่ซ้ายขวาหลายครั้งจนพอใจแล้วถึงหยุด

“ฮ่าฮ่า รักแม่อะไรขนาดนั้นลูก”

“ข้ารักท่านแม่มากนี่นา วันนี้ข้าอารมณ์ดีมากเลยเจ้าค่ะ งั้นเย็นนี้ข้าจะเป็นคนทำอาหารให้ทุกคนกินเอง ท่านแม่จะได้ลิ้มรสอาหารต่างมิติครั้งแรกรับรองว่าลืมไม่ลงแน่นอนเจ้าค่ะ ฮิฮิ”

จางซูเม่ยหมายมั่นปั้นมือไว้แล้วว่าจะต้องใช้วัตถุดิบที่เก็บมาทำอาหารให้ได้ นางจึงอาสาทำอาหารเย็นแทนแม่หลี่ ตอนเป็นสาวโรงงานนางทำอาหารกินเองมาตลอด และยังเคยลงเรียนทำอาหารชาติต่าง ๆ ด้วย เพื่อนร่วมงานที่ได้ชิมฝีมือนางล้วนแนะนำให้ลาออกไปเปิดร้านอาหาร ดังนั้นนางจึงมั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตนเองพอสมควรเลยกล้าอวด

“ไม่มีปัญหาจ้ะ แม่ก็อยากรู้ว่าอาหารต่างมิติเป็นอย่างไร เม่ยเอ๋อร์จะใช้หญ้า เอ๊ย ผักที่เก็บมาหรอลูก”

หลี่ซูฮวาเผลอปากเรียกสิ่งที่อยู่ในตะกร้าของจางซูเม่ยว่าหญ้า ไม่นานก็แก้คำได้ทัน เพราะกลัวลูกเสียใจที่ไม่เชื่อ แม้จะไม่เคยกินมาก่อนแต่นางนั้นเชื่อใจลูกสาวมากที่สุด คนรักลูกแบบนางต่อให้ลูกเอาหญ้ามาทำอาหารก็คงกินหมดไม่เหลือแน่นอน

“ถูกต้องเจ้าค่ะ ผักพวกนี้มันเป็นวัตถุดิบสำคัญเลย สงสัยข้าต้องรีบเข้าครัวแล้วอาหารจะได้ทำเสร็จทันเวลาตั้งโต๊ะ ข้าไปก่อนนะท่านแม่”

“โอ้โห ทำไมรีบจังเม่ยเอ๋อร์ เดี๋ยวแม่ตามไปนะลูก!”

หลี่ซูฮวาตะโกนตามหลังลูกสาวที่รีบหอบตะกร้าไปทางห้องครัวด้วยท่าทางร่าเริงสดใส นางชอบที่ลูกสาวเป็นแบบนี้มาก สีหน้าท่าทางแสดงออกว่ามีความสุขไม่ทำหน้าตาอมทุกข์เหมือนแต่ก่อน นางไม่สนใจหรอกนะว่าลูกสาวจะตายแล้วฟื้นหรือเป็นวิญญาณมาจากไหน เพราะไม่ว่าเป็นใครก็ยังเป็นลูกสาวสุดที่รักอยู่ดี

แล้วก็เชื่อด้วยว่าผู้เป็นพ่อและน้องชายก็ต้องคิดเหมือนกันกับนาง จางซูเม่ยนั้นเป็นดวงใจของคนทั้งบ้านโดยแท้ ขอแค่ไม่เสียนางไปพวกเขายอดทุกอย่างนั่นแหละ ดูอย่างตอนนี้สิพวกเขาแอบฟังมาตั้งนานแล้วก้ไม่เห็นจะมีท่าทางแปลกไปตรงไหนเลย

นางเห็นสองคนพ่อลูกแอบเปิดหน้าต่างเล็กที่เชื่อมระหว่างห้องนอนใหญ่กับห้องทำงานของสามี ซึ่งนางให้สามีทำขึ้นมาเผื่อเวลาต้องพูดคุยกันเมื่ออยู่คนละห้อง แต่วันนี้พวกเขาพ่อลูกกลับใช้แอบฟังเสียอย่างงั้น

“ได้ยินหมดแล้วใช่ไหมสองคนพ่อลูก กลัวนางหรือเปล่า”

“กลัวอะไรกันน้องหญิง นั่นลูกสาวข้านะ ใครกล้ากลัวนางก็ลองดูสิ!”

“อุ๊ย!” จางซูเซียวสะดุ้งตกใจ

“เป็นอะไรเซียวเอ๋อร์ หรือเจ้ากล้ากลัวพี่สาวของตัวเองงั้นเหรอ!!”

“ข้าเปล่าขอรับบบ โอ้ย ท่านพ่ออย่าตีตูดข้า!”

นอกจากพวกเขาจะไม่ต้องใจกับเรื่องราวที่แอบฟังเมื่อครู่แล้ว พวกเขายังหันไปรบกันเองอีกด้วย หลี่ซูฮวาได้ยินเสียงจากอีกห้องได้แต่ส่ายหัว คู่ปรับของสามีนางก็คือลูกชายคนเล็กนี่แหละ