5 เหตุเกิดจาก...ความผิดที่ติดตัว (1)

"ไอ้ทัพ! มึงจะหนีไปไหน"

"อะไรอีกวะ โอ๊ย!"

หลังจากได้ข่าวมาจากหลายสำนักว่าเพื่อนตัวดีไปก่อวีรกรรมไว้ซ้ำสอง พาขวัญก็ตามหาตัวจอมทัพจนเจอ แน่นอนว่าการเลือกเรียนรายวิชาต่างกันไม่ได้ช่วยให้จอมทัพหลบพ้นสายตาของพาขวัญได้เลย ติ่งหูข้างหนึ่งของเขาถูกมือเล็ก ๆ ดึงจนต้องโน้มตัวตามด้วยความเจ็บ

"เมื่อวานกูให้มึงไปทำอะไร"

"ทำอะไร"

"นี่ไปก่อเรื่องมายังไม่รู้ไม่ชี้อีกเหรอ"

"กูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ปล่อยได้แล้ว หูยานหมดแล้ว โอ๊ย!"

"ข้างเดียวเดี๋ยวมันไม่เท่ากัน เอาอีกข้างจะได้พอดี"

"เล่นอะไรกันอยู่วะพวกมึง"

"ไอ้แบล็ค ช่วยกูที ไอ้ขวัญมันจะฆ่ากู"

จอมทัพยกมือขึ้นปิดสองหูของตัวเอง ก้มหน้าลงเพื่อหนีมือของพาขวัญที่กำลังพยายามหาที่ลงบนเนื้อของเขาอยู่

"สมควรแล้ว นักเลงตัวเท่าลูกหมาอย่างมึง ไม่เจ็บตัวซะมั่งก็ไม่รู้ตัวหรอก"

"พวกมึงเข้าข้างกันเองได้ไง กูก็เพื่อนมึงนะ"

"ถ้ามึงอยากจะมีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ มึงก็ทำตัวดี ๆ ดิวะ ไม่ใช่เอะอะไปทำร้ายร่างกายคนอื่น"

ศิวัชส่ายหน้ากับพฤติกรรมของเพื่อนสนิทที่นับวันมักจะทำตัวเกเรขึ้นเรื่อย ๆ ปกติแล้วคนที่มีเรื่องอยู่บ่อย ๆ ส่วนใหญ่จะเป็นตัวของเขาเองมากกว่าเพราะเดิมทีจอมทัพมักจะเป็นคนที่อ่อนแอและโดนแกล้งอยู่เสมอจนเขาต้องออกตัวปกป้องเพื่อนจนได้เข้าห้องปกครองอยู่เป็นประจำ แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยจอมทัพก็เริ่มจะปีกกล้าขาแข็งบินไปหาลำแข้งเดี่ยว ๆ ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่รู้ว่ามันกลายมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง

"ทัพ แม่จะให้โอกาสหนูอีกที ถ้ารอบนี้หนูยังทำไม่ได้ แม่จะลงโทษหนูอย่างหนัก นี่เป็นคำเตือนสุดท้ายแล้วนะ"

พาขวัญกัดฟันพูดไม่ใช่เพราะไม่อยากจะเข้าข้างเพื่อนตัวเอง แต่ดูจากรูปการณ์แล้วคนที่ลงไม้ลงมือกับคนอื่นก่อนโดยไม่มีเหตุผลยังไงก็ผิด เธอไม่สามารถที่จะเข้าข้างจอมทัพได้เลยต่อให้ตัวเองจะไม่ได้เห็นเหตุการณ์ก็ตาม เพราะจากคำพูดของหลาย ๆ คนมันตรงกันจนแทบไม่ต้องไปสืบต่อ

"ก็ได้ ๆ ปล่อยได้ยังอะ เจ็บนะ"

"รอบนี้แม่ยั้งมือไว้ ถ้ามีอีก แม่จะไม่ละเว้นโทษให้กับเจ้า"

"โหดฉิบหาย"

"บ่นไร"

"เปล่าคร้าบ!"

จอมทัพหน้ามุ่ยลูบหูตัวเองอย่างถนุถนอม เขามีแม่ที่บ้านก็เกินพอแล้ว ยังจะมีเจ้าแม่ขาโหดประจำอยู่ที่มหาวิทยาลัยอีก ให้ตายเถอะ ชีวิตไอ้ทัพต้องโดนจ้ำจี้จำไชแบบนี้ไปตลอดหรือไง

"ถ้างั้นวันนี้ก็รีบไปขอโทษมันซะ กูถามเพื่อนมันมาให้ละ วันนี้มันมีเรียนแค่ตอนเช้า มึงก็น่าจะว่างตรงพอดี" สุดท้ายศิวัชก็อดไม่ได้ที่จะช่วย ไม่ใช่เพราะว่าจอมทัพมีเรื่องกับแมกมาแต่เป็นเพราะเรื่องการทำร้ายร่างกายนับเป็นเรื่องต้องห้ามอยู่แล้ว หากวันใดวันหนึ่งเกิดมีใครเอาเรื่องขึ้นมา อนาคตคงริบหรี่

"เออ ๆ ทำตัวยิ่งกว่าบุพการีกูอีกนะพวกมึงอะ ตอนกูเข้าห้องปกครอง พ่อแม่กูยังไม่จี้กูขนาดนี้เลย"

"กูว่าแล้วเชียว ไอ้แบล็ค! ไหนมึงบอกว่าไอ้ทัพเป็นเด็กดี หงิม ๆ ไม่สู้คนไงวะ แล้วดูมันดิ กล้าได้ไง ขนาดอาจารย์ยังไม่กล้าหือกะพี่แมกมาเลยเถอะ"

"มึงเอากูไปพูดอะไรไว้อีก ชื่อเสียงกูเสียหายหมด" จอมทัพหันไปถามศิวัชหลังจากที่รู้ว่าเรื่องวัยเด็กของเขาโดนพาขวัญเอามาประจานต่อซะแล้ว ถ้าไม่ใช่ศิวัชพูดแล้วใครจะพูด ก็ทั้งมหาวิทยาลัยมีคนรู้จักเขาตั้งแต่เด็กอยู่คนเดียว

"มึงมีชื่อเสียงด้วยเหรอ มีแต่ชื่อเสียสิไม่ว่า อีกอย่างนะตอนมึงเข้าห้องปกครอง มึงแค่เข้าไปเป็นพยานปะวะ กูต่างหากที่โดนเต็ม ๆ เพราะยื่นหน้าไปรับตีนให้มึงอะ สำนึกซะมั่งสิ"

ไม่ผิดไปจากที่ศิวัชพูดเลยสักนิด จอมทัพเป็นคนเก่งแต่ปากมาแต่ไหนแต่ไร มีปัญหาก็โดดหลบหลังเพื่อนตลอด แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่พอเจอหน้าแมกมาแล้วถึงทำให้จอมทัพรู้สึกหมั่นไส้จนคันไม้คันมือขึ้นมา

"กูขอโทษแล้วมันจะจบใช่ปะ"

"กูก็หวังว่างั้น อยู่ที่ตัวมึงแล้วว่าจะทำหรือไม่ทำ แต่ถ้ามึงไม่ทำก็แล้วแต่นะ แต่ถ้ามีปัญหาอะไรขึ้นมาอย่ามาฟูมฟายร้องไห้ให้พวกกูเห็นทีหลังแล้วกัน กูจะซ้ำให้"

จอมทัพได้แต่ทำหน้ามุ่ยเพราะไม่รู้จะเอาอะไรมาเถียงสู้ เถียงคนเดียวก็เหนื่อยแล้ว นี่สองรุมหนึ่งใครไหวก็บ้าแล้ว