4 เหตุเกิดจาก...ความเข้าใจผิด (2)

"ตอบกูดิ กูถามมึงอยู่นะ"

"...."

"สรุปมึงเป็นใบ้เหรอ แต่กูจำได้ว่าเมื่อคืนกูก็คุยกับมึงนะ หรือมึงฟังภาษาไทยไม่ออก แต่กูก็คุยภาษาไทยนี่หว่า"

มาแล้ว ไอ้อาการพูดเองเอออเองของจอมทัพที่ใคร ๆ ต่างก็ชาชิน สงสัยจะอยู่คนเดียวมากไป แล้วเขาก็หันไปหาศิวัชที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล ทำปากขมุบขมิบถามย้ำอีกครั้งเพราะกลัวโดนแกล้งอีก แต่ก็ยังโชคดีที่แมกมาตอบรับก่อน

"อืม"

"นี่ ของมึง กูขอโทษที่ทำร้านมึงเละ แล้วก็นี่ ค่าเสียหายเมื่อวาน ถ้ามันไม่พอก็บอกมาว่าเท่าไหร่ แต่ถ้ามันเกินก็ทอนกูมาด้วย ตอนนี้กูแกลบ แกลบเพราะต้องซื้อขนมมาให้มึง จำไว้ด้วยว่าเป็นเพราะมึง"

ความไม่พอใจถูกร่ายออกมายาวเป็นหางว่าว สีหน้าของคนตรงหน้ายังคงเรียบเฉย มีก็แต่มุมปากที่ยกสูงขึ้นเล็กน้อย สำหรับจอมทัพแล้วเขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มเยาะกลาย ๆ ท่าทีที่นิ่งเฉยดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน

"มึงจะไม่พูดไรหน่อยเหรอวะ กูพูดมาขนาดนี้แล้ว" 

อีกฝ่ายยังคงนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร จอมทัพจึงคิดไปเองว่าแมกมาคงไม่อยากจะรับคำขอโทษจากเขา แล้วไง ใครแคร์ ในเมื่อเขาก็ทำในสิ่งที่ควรทำไปแล้ว คิดได้แบบนั้นเขาจึงเตรียมตัวจะหันหลังเดิน 

หมับ!

"อะไรของมึง มาจับกูทำไม ปล่อยสิวะ"

ความที่ตกใจเมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นเต็มความสูงแถมยังคว้าข้อมือเขาเอาไว้แน่นเหมือนคีมเหล็ก ทำให้จอมทัพตกใจกลัวตัวเองจะโดนเอาคืน

พลั่ก!

ถ้าหากจอมทัพมีคดีติดตัว เขาคงถูกตั้งข้อหาหลายกระทงตั้งแต่สั่งของกินไม่จ่าย รวมถึงทำร้ายร่างกายคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำอีก รอบนี้แม้จะไม่ได้เมาแต่เขาก็พลั้งมือต่อยเข้าที่หน้าท้องแข็ง ๆ นั่นไปเต็ม ๆ อีกฝ่ายตัวงอเล็กน้อยกุมท้องตัวเองแต่สีหน้าไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดอะไร แต่โชคยังดีที่ยอมปล่อยมือจากจอมทัพทำให้เขาวิ่งหนีไปได้อีกครั้ง

"แฮ่ก ๆ….. กูจะโดนมันตื้บมั้ยวะ"

จอมทัพยีหัวตัวเองเล่นหลังจากที่วิ่งมาหลบอยู่หลังมุมตึกแห่งหนึ่งซึ่งเขาคิดว่าไกลพอสมควร ส่วนศิวัชที่มองดูอยู่ห่าง ๆ ถึงกับต้องเกาหัวแกรก ๆ ที่อยู่ดี ๆ ไอ้เพื่อนตัวดีก็เล่นดราม่าเสียยกใหญ่ แถมก่อเรื่องแล้วยังวิ่งหนีไปอีก

"เกิดไรขึ้นวะ ทำไมไอ้ตูดหมึกนั่นมันโกรธมึงขนาดนั้น"

ศิวัชเดินเข้าไปถามแมกมาด้วยความสงสัย คนถูกถามพยายามใช้ลิ้นเกลี่ยลูกอม 3 เม็ดที่อมอยู่ในปากไปเก็บไว้ในกระพุ้งแก้มด้านข้างก่อนจะตอบออกมาพร้อมกับน้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย

"ไม่รู้สิ….ก็แค่จะเอาเงินให้" 

แมกมาพูดพร้อมกับเศษเงินบางส่วนที่ยังกำค้างไว้ในมือ อันที่จริงกะจะเอาจ่ายเงินคืนเป็นค่าขนมเท่านั้น ส่วนเรื่องเมื่อวานไม่ได้ติดใจอะไรเลย แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรีบร้อนถึงขนาดรอไม่ไหว

"กูว่ามันชักจะทำอะไรเกินเหตุละ สงสัยต้องโดนเจ้าพ่อแบล็คสั่งสอนซะแล้วมั้ง"

"ไม่เป็นไร….เอี๋ยวจัดการเอง"

ถ้าเป็นปกติ คำพูดที่ออกจากปากแมกมาคงน่าขนลุกสำหรับคนฟังอยู่ไม่น้อย แต่ไอ้เจ้าลูกอมสามเม็ดนั่นก็ช่วยบรรเทาความตึงเครียดของบรรยากาศได้เป็นอย่างดี

"เฮ้ย ๆ มึงคงไม่ได้จะให้คนไปดักตื้บมันหรอกใช่ไหม อย่านะเว้ย ไว้ชีวิตมันเหอะ ไอ้ทัพมันไม่ได้ตั้งใจหรอก"

เสียงหัวเราะเยือกเย็นจากแมกมาทำเอาบรรดาคนที่อยู่ละแวกนั้นถึงกับทำสีหน้าเลิ่กลั่ก แค่รูปร่างสูงใหญ่เหมือนหมีถึกก็กินขาดแล้ว แล้วไหนจะข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับตัวของเขาที่มันทำให้หลายคนไม่อยากยุ่งด้วย แต่ศิวัชเองก็ไม่ได้คิดอะไรกับพวกข่าวลือไร้สาระนั่นเลยเพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไร เขากลับหัวเราะชอบใจด้วยซ้ำที่ได้เห็นอีกมุมของคนที่เหมือนต่อมรับความรู้สึกตายด้านยิ้มออก

"ฝนตกแน่ว่ะ กูว่ากูไปดีกว่า เห็นมึงยิ้มแล้วกูขนลุกแปลก ๆ"

แล้วศิวัชก็รีบตามเพื่อนตัวดีไปติด ๆ เห็นทีคงต้องตามไปตักเตือนกันเสียหน่อย ปล่อยไว้อาจจะได้ใจจนก่อเรื่องไม่ดีอีกก็ได้

**********