5 เหตุเกิดจาก...ความผิดที่ติดตัว (2)

เวลาผ่านไปจวบจนถึงเวลาพักกลางวัน สิ่งแรกที่จอมทัพทำหลังจากเดินออกจากห้องเรียนก็คือการหาอะไรอร่อย ๆ กิน ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อนที่ตักเตือนเขาเลยสักนิด เขามุ่งมั่นมากในการเลือกเมนูมื้อเที่ยงแทนที่จะไปทำธุระที่สำคัญกว่านั้น

"หึ อย่าหวังว่ากูจะไปหามึงนะไอ้หิน กินเสร็จกูจะรีบแจ้นกลับบ้านซะเลย"

ขณะที่กำลังบ่นงึมงำพร้อมกับตักอาหารเข้าปากอยู่คนเดียวนั้น ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ปรากฎขึ้นจนจอมทัพต้องเงยหน้ามอง 

คนที่กินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อยถึงกับช้อนหลุดมือด้วยความตกใจที่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะเห็นผีเข้าให้ แถมไอ้ผีตนนี้ยังเอาแต่จ้องเขาอีก 

"มายืนจ้องกูทำไมวะ ไปไหนก็ไปดิ คนจะกินข้าว"

จอมทัพทำตัวเนียนเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่ามี แต่คำพูดของเขาก็ไม่ต่างอะไรจากการคุยกับกำแพงเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งอยู่ตลอด

"อะไร"

จู่ ๆ มือใหญ่ก็แบออกยื่นออกมาตรงหน้าเขา จอมทัพขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายด้วยความฉงน 

"ขนม" 

"สรุปมึงพูดภาษาคนใช่ปะ"

"ขนม" อีกฝ่ายไม่ตอบเรื่องที่ถาม เอาแต่พูดอะไรบางอย่างซ้ำ ๆ

"ขนมไร"

"อยากกินปลากริมไข่เต่า" ฟังแล้วก็ได้แต่ยกมือเกาหัวแกรก ๆ จอมทัพนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่ตัวเองซื้อขนมหวานเพียงเพราะคิดว่าแมกมาไม่น่าจะชอบ แล้วจู่ ๆ อีกฝ่ายมาขอเพิ่มได้ยังไงกัน

"มาขอไรกู อยากกินก็ไปซื้อเองดิ"

บอกดี ๆ ก็แล้ว อีกฝ่ายก็ยังยืนโดดเด่นดึงดูดสายตาคนรอบข้าง แต่มันกลับขัดหูขัดตาเขาเสียเหลือเกิน

"...."

"มองไร มึงต้องการไรอีก หรืออยากได้คำขอโทษนักเหรอ เออ กูขอโทษอีกทีก็ได้ กูขอโทษที่ทำมึงเจ็บตัว ทีนี้จะไปได้ยัง"

"ยัง"

"จะเอาไงก็ว่ามา หรือจะเอาคืนกูล่ะ งั้นเอาดิ เอาเลย เรื่องจะได้…." ยังไม่ทันจะได้พูดจบ อีกฝ่ายก็โน้มตัวเข้าหา ยื่นหน้าเข้าใกล้ในระยะเผาขนจนจอมทัพต้องรีบหุบปากเบี่ยงตัวหนี ขณะที่เขาเอี้ยวตัวหลบ ปากหยักก็ขบลงบนติ่งหูของเขาในทันทีทำเอาจอมทัพขนลุกซู่ไปทั้งตัว นี่มันวันอะไรกันวะเนี่ย โดนดึงหูยานยังไม่พอยังมาโดนไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ลวนลามติ่งหูเข้าอีก 

แม้ตัวจอมทัพจะรู้ดีกว่าแมกมาทำอะไรกับตัวเอง แต่คนรอบข้างกลับเห็นเพียงว่าแมกมากำลังกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาชะงักและแน่นิ่งไปได้ อิทธิฤทธิ์ของศาลประจำคณะวิทยาศาสตร์นี่ช่างทำงานรวดเร็วจริง ๆ

แล้วนั่นก็เป็นอีกครั้งที่ทำให้จอมทัพสติกระเจิดกระเจิง เขาผลักอีกฝ่ายออกในทันทีแต่แปลกที่รอบนี้มือไม้กลับสั่นแทบจะเป็นเจ้าเข้า ถ้าไม่ติดว่าเขายังมีคดีเก่า ๆ ติดตัวอยู่ล่ะก็ คงจะกระโดดเข่าคู่เอาคืนไปแล้ว

"ทำบ้าอะไรของมึงวะ"

เขาผลักอีกฝ่ายจนเซถลากลางศูนย์อาหาร ก่อนจะวิ่งออกไปไม่เหลียวหลังกลับมาอีกเลย 

**********

"น่านะเพื่อน มึงช่วยกูหน่อยดิ ไปเอากระเป๋าคืนให้กูที"

"เรื่องอะไรกูจะช่วยมึงวะ ให้ไปขอโทษมัน แล้วดูมึงทำดิ เล่นไปหาเรื่องมันต่อหน้าคนเป็นร้อย มึงไม่โดนแฟนคลับด้อมภูเขาไฟดักตบกูบุญเท่าไหร่แล้ว"

"กูหาเรื่องมันที่ไหน มันต่างหากที่…" ให้ตายเถอะ จอมทัพคิดอะไรไม่ออก แล้วเขาต้องบอกว่าอะไรล่ะ จะบอกว่าโดนลวนลามเหรอ มันก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่บอกไปแล้วใครจะเชื่อล่ะว่าเขาโดนแมกมากัดติ่งหูมาน่ะ

"พูดดิ กูอยากรู้ เหตุผลอะไรในหัวมึงที่ทำให้ต้องลงไม้ลงมือตลอดเวลา มึงดูหนังอันธพาลเยอะไปรึเปล่า"

จอมทัพทำหน้าตาสำนึกผิดทั้งที่ในใจตะโกนเถียงจนเสียงแหบแห้ง ครั้งก่อนนั้นเขาอาจจะทำไม่ถูก แต่ครั้งนี้มันใช่ความผิดของเขาคนเดียวที่ไหน 

"ช่วยกูทีดิ มันโทรมาบอกมึง แสดงว่ามันคงอยากฝากมึงมาให้กูแทนไง"

"มันก็ต้องโทรมาบอกกูอยู่แล้ว ไม่งั้นจะให้บอกใครวะ ถ้ามึงอยากได้ของคืนมันบอกให้ไปเจอมันเอง มันจะรออยู่ที่ลานกิจกรรมตอน 4 โมงเย็น"

"คณะมันเหรอ"

"ไม่รู้ มันบอกมาแค่นี้"

"อะไรวะ บอกก็บอกไม่หมด คราวก่อนก็ทีนึงละ ให้กูตามทั่วมอก็ไม่เจอ แกล้งกูชัด ๆ"

"มึงจะบ่นให้ได้อะไรวะ ไม่เอาก็เรื่องของมึงแล้วกัน กูกลับละ"

หากเป็นผู้หญิงคงจะเรียกว่าพรหมลิขิต แต่สำหรับจอมทัพแล้วเขาเรียกแมกมาว่าเจ้ากรรมนายเวรจะเหมาะสมกว่า อยากจะหนียังไงก็ดูจะหนีไม่พ้นสักที ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้เรื่องของปรายาแทบจะถูกทับที่ด้วยเรื่องวุ่นวายไร้สาระนี่ไปหมดแล้ว

**********