3. ครอบครัวสกุลหลิว (1)

ร่างอรชรนั่งไม่ติด ประเดี๋ยวหยุดประเดี๋ยวเดิน ชุดรุ่มร่ามที่ไม่คุ้นชินกลายเป็นสาเหตุให้คนใส่รู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม ปลายเล็บถูกกัดอย่างใช้ความคิดกับเรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ หญิงสาวแทบไม่อยากจะเชื่อว่าทั้งหมดเป็นเรื่องจริง

เพี๊ยะ! นิ้วเรียวยาวทั้งห้ากระทบลงใบหน้าขาวเนียนอีกครั้ง 

“โอ๊ย! ฮื้อ~” ความเจ็บเด่นชัดถึงเพียงนี้ อย่างไรก็คงมิใช่ความฝัน บ้าไปแล้ว! ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ซีซีได้แต่ร้องโอดครวญ เบะปากทำท่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“คุณหนูเจ้าขา อย่าได้ทรมานตนเองเลยเจ้าค่ะ อย่างไรเสียคุณชายโจวก็ต้องแต่งกับคุณหนูเป็นแน่ คำสัญญาของสองตระกูล ผู้ใดไม่รักษาถือว่ามิเคารพบรรพบุรุษ”

“ฉันไม่ได้เครียดเรื่องนั้น เธอไม่เข้าใจหรอก ฮื้อ!”

“เอ่อ คะ คุณหนูพูดอันใดเจ้าคะ” จูหลิง สาวใช้ตัวน้อยถึงขึ้นเกาหัวเมื่อนายสาวเอ่ยพูดคำไม่คุ้นหู

“เฮ้อ!” เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก บอกไปใครจะเชื่อว่าซีซีหลุดเข้ามาในนิยายเรื่องวาสนานำพาที่เพื่อนสนิทเป็นคนแต่ง และจากที่สอบถามเด็กสาวที่นั่งทำตาปริบๆ อยู่ตรงหน้า ก็ได้ความว่าร่างที่นางอยู่ตอนนี้ คือร่างของหลิวฟ่านซี!

นางร้ายของเรื่องที่สุดแสนจะโง่เง่า ถูกนางเอกที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยายแย่งคู่หมั้นไป ไม่มีผู้ใดเห็นใจ จากสตรีที่ดีพร้อมกลายเป็นคนจิตใจริษยา ทำทุกอย่างเพื่อแย่งชิงพระเอกกลับมา แต่สุดท้ายก็ถูกหลอกใช้จนต้องโทษประหาร แค่นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็น่าปวดหัวแล้ว ฮื่อ~

“คุณหนู อย่าเศร้าไปเลยเจ้าค่ะ ลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตา ออกไปสูดอากาศด้านนอกดีกว่านะเจ้าคะ ประเดี๋ยวบ่าวจะไปเตรียมน้ำให้”

“เข้าใจแล้วๆ เจ้าจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ” คำพูดถูกปรับเปลี่ยนเล็กน้อยตามบริบท

ทันทีที่ได้ยินเสียงปิดประตู ซีซีก็ลุกขึ้นนั่ง สูดหายใจเข้าเต็มปอดและปล่อยลมออกจนสุด ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโอดครวญ ต้องมีสติให้มากจะได้คิดออกว่าควรทำอย่างไรต่อไป

หากให้เดาจากความเป็นไปได้คือนางตายและหลุดเข้ามาในนิยายเรื่องวาสนานำพา หรือไม่นางอาจจะยังไม่ตาย เพียงแต่ต้องหาวิธีกลับไปยังโลกเดิม

แต่ทั้งสองแบบนี้ ไม่ว่าอย่างใดก็ต้องใช้เวลา ก่อนอื่นซีซีคงต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่นี่ให้ได้ แต่จะให้นางเล่นตามบทบาทของหลิวฟ่านซี

บอกเลยว่า...ไม่ทำ! ใครจะโง่เดินตามบทแล้วมีจุดจบคือความตายกันเล่า

ยังดีที่สวรรค์เมตตาอยู่บ้าง เพราะในตอนนี้หลิวฟ่านซีมีอายุเพียงสิบแปดหนาว ยังมิได้หมั้นหมายกับโจวเทียนฉีพระเอกของเรื่อง มีเพียงคำมั่นสัญญาว่าสองตระกูลจะเกี่ยวดองกันเท่านั้น หากเป็นไปตามนิยาย ช่วงเวลานี้ฟ่านซีรู้แล้วว่าเทียนฉีไปสานสัมพันธ์กับนางเอกของเรื่อง จึงพยายามทวงคำสัญญาหมั้นหมาย และเหตุการณ์หลังจากนี้คือสกุลหลิวยกคำสัญญาของนายท่านผู้เฒ่าสกุลโจวผู้ล่วงลับขึ้นมาพูด สกุลโจวจึงมิอาจเลี่ยง จัดพิธีหมั้นหมายให้ฟ่านซีและเทียนฉี

โชคดีจริงๆ ที่ซีซีเข้ามาก่อนที่จะหมั้นหมายกับโจวเทียนฉี

“โทษทีนะหลิวฟ่านซี ฉันจะเป็นของฉันแบบนี้ ถ้าเธอไม่พอใจ...นั่นมันก็เรื่องของเธอ” ไหล่บางยกขึ้นอย่างไม่ยี่หระ ใครจะยังไงนางไม่สน ขอใช้ชีวิตไปวันๆ รอวันที่จะได้กลับโลกเดิมแค่นั้นก็พอ

อ่อ! แล้วอย่างคิดว่านางจะเครียด ร้องห่มร้องไห้ ดิ้นรนหาวิธีกลับโลก นางอ่านนิยาย ดูซีรี่ย์มานักต่อนักแล้ว โดดน้ำบ้าง โดดกำแพงบ้าง หัวโขลกเสาก็แล้ว ถ้าไม่ถึงเวลายังไงก็กลับไปไม่ได้ รังแต่จะเจ็บตัวเสียเปล่าๆ แล้วหากถึงเวลา ต่อให้ไม่อยากกลับก็จะถูกดึงกลับจนได้

เพราะฉะนั้น...แค่ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็พอ

“ซีซี มาแล้วหรือลูก มานั่งข้างแม่เถิด” เสียงนุ่มของสตรีวัยกลางคนเรียกให้หลิวฟ่านซีหันมอง พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกนางเช่นนี้แล้วความรู้สึกดีก็ตีตื้นขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็เหมือนว่านางมีตัวตนในที่แห่งนี้อยู่บ้าง

“อะฮึ่ม! เจ้าค่ะท่านแม่” สภาพแวดล้อมและบรรยากาศไม่คุ้นเคย ทำให้ซีซีต้องกระแอมไอเพื่อเรียกสติตัวเอง

ในโลกเดิมแม่ของซีซีเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเล็ก เติบโตมากับพ่อที่เป็นโค้ชนักกีฬายิงธนู แต่พอโตขึ้นพ่อก็ดันประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปอีกคน บรรยากาศการอยู่พร้อมหน้าครอบครัวเช่นนี้จึงไม่เคยมีให้เห็น

ครอบครัวของซีซีล้วนเป็นพวกพี่ๆ เพื่อนๆ ในทีมที่คอยให้ความช่วยเหลือและดูแล

“มากันพร้อมแล้ว ทานมื้อเช้าเลยดีหรือไม่ เมื่อครู่ได้ยินเสียงท้องเด็กตะกละร้องดังโครกคราก” อดีตราชครูหลิวหวังหลี่ เอ่ยอย่างขบขัน หยอกล้อหลานสาวหลานชายให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้น