Share

5. ลอบสังหาร? (1)

last update publish date: 2026-06-27 23:20:01

“ขโมยของ มีโทษตัดมือ” กายสูงใหญ่ล่ำสันปรากฏขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงอันเยือกเย็น ทำเอาใจดวงน้อยร่วงหล่นลงกับพื้น

เกาชิงหรูที่ยังไม่ทันได้ออกจากห้องหยุดชะงัก หมุนตัวกลับมามอง ภาพที่เห็นตรงหน้าสร้างความตกใจระคนมึนงง เรื่องหนึ่งคือเหตุใดเขาจึงมาอยู่ในห้องนี้ได้ ทั้งที่ยามเข้ามาก็ไม่เห็นมี

แต่ที่น่าตกใจคืออีกฝ่ายสวมเพียงกางเกงสีขาวบาง เสื้อตัวในถูกถอดทิ้ง สวมเพียงอาภรณ์ตัวนอกที่ไม่ได้ผูกสาบเสื้อทับกัน เผยให้เห็นแผงอกแน่นเต็มสองตาของชิงหรู

“เหอะ ไอ้คนขี้อวดเอ๊ย” หนาวจะตายยังใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น น่ามองตายล่ะ

ถึงจะเบะปากด้วยความหมั่นใส่ แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลก็ยังเลื่อนขึ้นลงมองสำรวจไม่เลิก ผมเผ้าที่ปล่อยยาวไม่ได้เก็บรวบให้เรียบร้อย นั่นยิ่งส่งเสริมบุคลิกให้ดูดิบเถื่อนอย่างช่วยไม่ได้

“อึก...”

“มองพอหรือยัง หากยัง ข้าจะควักลูกตาเจ้ามาร้อยเป็นสร้อยคอ จะได้มองทั้งวันทั้งคืน” ไม่ว่าเปล่า คนอำมหิตยังเดินอาดๆ เข้ามา จนชิงหรูต้องกระเถิบถอยหลัง

“เฮ้ยๆ นี่ข้าเป็นเมียท่านนะ”

“เมีย? หึ คนชั้นต่ำ มักใช้คำพูดต่ำๆ”

“อะแฮ่ม ข้าเป็นชายาเอกของท่านนะ ท่านจะควักลูกตาข้าไม่ได้” ผัวๆ เมียๆ คงฟังแล้วระคายหูเชื้อพระวงศ์ สตรีแสนธรรมดาอย่างนางจึงต้องจีบปากจีบคอพูดจาให้ถูกต้องเหมาะสมกับคนชั้นสูงเสียหน่อย

“น่ารำคาญ เอาของของข้าคืนมา” มือใหญ่ยื่นเข้ามาหมายจะยื้อแย่ง แต่ชิงหรูดันบิดตัวหนีได้ทันการณ์

“แบร่!” ลอกลิ้นปลิ้นตาเยาะเย้ยเสร็จ ก็หมายจะหันหลังวิ่ง ทว่าคอเสื้อกลับถูกคว้าไว้ ทั้งยังโดนลากให้ถอยหลังจนของที่อยู่ในอ้อมแขนตกกระจายเต็มพื้นไปหมด

ตุ๊บ!!!

“โอ๊ย! ไอ้คนป่าเถื่อน บอกให้นั่งดีๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องลากมาโยนเลย” สองมือจับบั้นท้ายของตนเอง ที่กระแทกกับตั่งไม้

“ข้าได้ยินเจ้าเรียกข้าว่า ไอ้ มาหลายรอบแล้วนะ นอกจากตัดมือ ก็คงต้องตัดสิ้นด้วย” ดูจากแววตาแข็งกร้าว อีกฝ่ายไม่ได้จะพูดเล่นเป็นแน่

ข้อมือเล็กทั้งสองถูกคว้ามาวางบนโต๊ะเตี้ยที่อยู่ข้างตั่ง อีกฝ่ายจับกดเอาไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างหยิบเอามีดสั้นจากที่ใดไม่รู้ขึ้นมา แต่ที่แน่ๆ มันคมชนิดที่ว่าเฉือนครั้งเดียวขาด

“ทะ ท่านอ๋อง เดี๋ยวก่อนๆ ข้าไม่เอาแล้วก็ได้ ฮื่อ!” ความห้าวหาญ ปากเก่งเมื่อครู่มลายหายสิ้น ยามที่ต้องเอาตัวรอด

“สายไปกระมัง เมื่อครู่ข้าให้โอกาสเจ้าคืนของแล้ว”

“ไม่สายๆ ข้าขอโทษนะ ขอโทษๆ” เกาชิงหรูทำหน้าน่าสงสาร ขอร้องอ้อนวอน ทั้งยังขยับเข้าไปซบอกเปลือยของคนที่ก้มตัวลงมาจับข้อมือนาง ศีรษะเล็กถูกไถบนอกเปล่า ยอมออดอ้อน เพื่อรักษาชีวิต

“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าข้ารังเกียจสตรีแพศยา ที่ทำกิริยาต่ำช้าเช่นนี้เป็นที่สุด”

“ทำแบบนี้ท่านรังเกียจหรือ...เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้” ในเมื่อไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็ต้องใช้ไม้แข็ง ชิงหรูเงยขึ้นมองดวงตาแข็งกระด้างคู่นั้น ก่อนสาวงามจะเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

งับ!!!

“อ้า!!!” เฉิงจื่อหานหลุดอุทานออกมาเสียงดัง เมื่อฟันขาวงับเข้าที่เม็ดไตสีเข้มบนอกแกร่งอย่างสุดกำลัง มือหยาบคว้าผมสลวยดึงทึ้งให้ชิงหรูออกห่างตัว

แต่ไม่รู้ว่านางเป็นสุนัขหรือไร จึงกัดไม่ปล่อย ยิ่งดึงออก ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บ

“มีคนลอบสังหารท่านอ๋อง! เร็วเข้า” ได้ยินเสียงเพียงเสี้ยวลมหายใจ ประตูบานหรูก็ถูกพังจนล้มลงมาทั้งบาน

องครักษ์และทหารอารักขาต่างก็กรูกันเข้ามาในห้องบรรทม ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้า ไม่คล้ายกับการลอบสังหารเลยสักนิด ออกจะเป็นเรื่องชวนให้ใจเต้นเสียมากกว่า

“ท่านอ๋อง-”

“...” 

“นี่เจ้า!” เฉิงจื่อหานมัวแต่นิ่งอึ้ง จึงคว้าเอาตัวชายาชังไว้ไม่ทัน เจ้าตัวเล็กวิ่งไปคว้าเอาเสื้อคลุมขนสัตว์ของเขา แล้วออกไปท่ามกลางสายตาทหารนับสิบนาย ที่บัดนี้พากันหน้าแดง กัดริมฝีปากไม่ให้เผลอยิ้มออกมา

“พวกเจ้าออกไปให้หมด!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   51. เล่นนอกบท ตอนพิเศษ : ทำตามคำแนะนำ (2)

    “นี่ท่าน ตายด้านไปแล้วหรือไร” ไม่ว่าเปล่า เล็บคมยังจิกข่วนตั้งแต่กลางอก ลากลงมาบนกล้ามท้องที่เป็นลอนสวย ตาหวานปรายขึ้นมองสวามีอย่างยั่วยวน“ดะ ได้แล้วหรือ ร่างกายเจ้าสบายดีแล้วหรือ”“ของท่านต่างหาก ไม่ได้ใช้การนาน จะไหวหรือ” คำพูดสบประมาทดังขึ้นพร้อมกับเลื่อนมือเล็กลงไปสัมผัสลูบไล้บางอย่างที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่มผ้านับตั้งแต่ตั้งครรภ์ เฉิงจื่อหานก็ไม่แตะต้องตัวนางเลย เพราะฟังคำเตือนของท่านหมอ กลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อลูกน้อย แม้จะบอกแล้วบอกอีกว่าทำได้ อีกฝ่ายก็อดทนไม่ยอมให้กระทบบุตรในครรภ์ จึงช่วยปลดปล่อยได้เพียงภายนอกเท่านั้นพอหลังคลอดชิงหรูก็ต้องพักฟื้นร่างกาย ไหนจะต้องเลี้ยงเสี่ยวหยางอีก กลางคืนมาก็อ่อนเพลีย จนไม่ได้ทำหน้าที่ของภรรยา“ดูถูกกันเกินไปกระมัง”“ชู่ว~ ดูถูกหรือผิด ประเดี๋ยวก็ได้รู้” เรียวขาเล็กย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้น ใบหน้างามอยู่ในระดับเดียวกับของรักของหวงสวามีพอดิบพอดี สองมือลูบไปตามหน้าขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ทำเอาเจ้าตัวลำคอแห้งผาก“อึก” จื่อหานกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อกางเกงนอนผืนบางถูกดึงลง สายตาซุกซนของภรรยาสะกิดให้ใจแกร่งคันยุบยิบชิงหรูเห็นใบหูแดงๆ ของสวามีก็นึกชอบใจ

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   50. เล่นนอกบท ตอนพิเศษ : ทำตามคำแนะนำ (1)

    สตรีในอาภรณ์ผืนงามปักลวดลายน่าวิจิตร เครื่องประดับบนศีรษะบ่งบอกยศศักดิ์ที่สูงส่งเป็นอย่างดี นางกำลังโยกตัวเบาๆ กล่อมลูกน้อยในอกให้นอนกลางวัน“ขนาดหลับก็ยังดูดได้อีกหรือ หืม” นิ้วเรียวเขี่ยแก้มยุ้ยที่ขยับไปมา เพราะเด็กชายกำลังดูดดื่มน้ำนมจากอกมารดา“องค์ชายน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะเพคะ”“อืม แต่ข้ากำลังหนักใจว่าเขาจะโตมาเหมือนพ่อเขาหรือไม่ ดูสิ ยามหลับยังขมวดคิ้ว” เกาชิงหรูเงยหน้าขึ้นตอบท่านน้าผิน ที่บัดนี้เข้ามาเป็นนางกำนัลในวังหลังจากที่ชิงหรูตัดสินใจว่าจะยอมเป็นฮองเฮาให้จื่อหาน อ๋องหนุ่มก็ให้คนไปทาบทามขอให้ท่านน้าผินมาช่วยดูแลนาง ทั้งยังรับเสี่ยวฉีมาเลี้ยงดู ส่งเสียให้ได้เล่าเรียนในสำนักศึกษาชื่อดังที่มีเพียงบุตรขุนนางได้เข้านับจากนั้นท่านน้าผินจึงติดตามดูแลนางมาโดยตลอด กระทั่งองค์ฮ่องเต้เฉิงจวินหลงสิ้นพระชนม์เพราะตรอมใจตามคนรัก เฉิงจื่อหานจึงนำหลักฐานส่งให้เจ้าหน้าที่ศาลพิจารณาสืบหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังโจรป่าเมืองฉินฝู และเรื่องการลอบสังหารตนเองกับชายาแน่นอนว่าหลักฐานที่จื่อหานให้ซ่งเหยียนนำไปยื่น มัดตัวเฉิงเยว่เทียนและจางหลี่กวงแน่น ทั้งเรื่องสนับสนุนให้ก่อตั้งหมู่บ้านโจร เรื่องจ้าง

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   49. สาเหตุของเรื่องราว (จบบริบูรณ์)

    หลังจากที่องค์ฮ่องเต้ประทานพิษให้ราชครูจาง แคว้นหลัวเป่ยก็มีเรื่องวุ่นวายตามมานับไม่ถ้วน ฝ่าบาทประชวรหนักมิอาจว่าราชการได้ จนกลายเป็นเฉิงจื่อหานที่มีตำแหน่งเป็นชินอ๋องขึ้นว่าราชการแทน โดยมีองค์ชายรองและองค์ชายห้าคอยช่วยแต่ดูเหมือนเฉิงเยว่เทียนจะไม่พอใจกับการที่พี่ชายได้ขึ้นเป็นผู้ว่าราชการแทน“เฉิงเยว่เทียน น่าตายนัก!”“โมโหอันใดมาอีก หืม” เกาชิงหรูได้ยินเสียงสบถมาแต่ไกล ก็รู้อารมณ์ของสวามีเป็นอย่างดี พระชายาของจวนจึงต้องวางหนังสือลง ขยับตัวให้คนโมโหขึ้นมาบนศาลากับนาง“ก็เจ้าน้องน่าชังนั่น มันขัดข้าไปเสียทุกเรื่อง” คนอารมณ์ไม่ดีดึงภรรยาเข้ามาซุกกอด สูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปวดเพื่อลดความโกรธ“ท่านบ่นเรื่องนี้ทุกวัน”“ก็เจ้ารองก่อกวนข้าทุกวัน”“ท่านจะทำอันใดก็รีบทำเถิด มิเช่นนั้นท่านเองที่จะเป็นบ้า” เกาชิงหรูรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องนี้ท่านอ๋องมีทางออกไว้อยู่แล้ว แต่เหตุใดไม่ยอมทำเสียทีเรื่องที่เฉิงเยว่เทียนอยู่เบื้องหลังพวกโจรป่า คิดสังหารพี่ชาย โทษถึงขั้นขับไล่ออกราชวงศ์และเนรเทศไปอยู่แถบชายแดน“แค่รอเวลา และ...อยากรู้ว่าเจ้าคิดอย่างไร”“เกี่ยวอันใดกับข้าเล่า”“...เจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือไม่”

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   48. สาเหตุของเรื่องราว (1)

    ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด ยังมีแสงสว่างจากตะเกียงไฟของเจ้าแผ่นดิน ชุดคลุมลายมังกรบอกยศศักดิ์ของคนสวมใส่ได้เป็นอย่างดี ทว่าสถานที่ที่โอรสสวรรค์กำลังยืนรออยู่นั้น ไม่สมเกียรติเลยสักนิด“เอาศพวางไว้ แล้วไปเสีย”“ฝะ ฝ่าบาท” ทหารสองนายทำหน้าที่หามศพออกไปทิ้งนอกเมือง มักใช้ประตูเล็กหลังวังเป็นประจำ แต่วันนี้กลับต้องตกใจเมื่อเห็นว่าผู้ใดดักรออยู่“ไป! แล้วปิดปากให้สนิท มิเช่นนั้นหัวเจ้าจะหลุดจากบ่า”“พะ พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้รับคำสั่งจากประมุขของแคว้น มีหรือจะไม่รีบทำตาม ร่างชายที่ปิดด้วยผ้าขาวถูกวางทิ้งไว้บนพื้น ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันวิ่งกลับเข้าวังนัยน์ตาดุขยับมองรอบข้าง เมื่อไร้ผู้คนจึงรีบทรุดตัวนั่งลงข้างคนรัก พลันดึงผ้าคลุมออกให้พ้นทาง มือใหญ่ป้อนยาบางอย่างเข้าปากชายคนรักเรื่องนี้องค์ฮ่องเต้วางแผนมาเป็นอย่างดีแล้ว มีเพียงวิธีนี้ที่จะทำให้ชาวบ้านไม่สนใจเรื่องของพระองค์และจิ่งถาน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว เพียงเท่านี้พระองค์จะซ่อนเข้าไว้ในตำหนักก็คงมิใช่เรื่องยาก“จิ่งถาน เจ้ารีบตื่นขึ้นมาเสีย ข้าเตรียมชุดขันทีไว้ให้เจ้าแล้ว”“...”“เรื่องเป็นเช่นนี้ก็ดี จากนี้ข้ากับเจ้าจะได้อยู่ด้วยกันทั้

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   47. คาดการณ์ไว้แล้ว (2)

    “ข้าไม่เข้าใจ ให้หลักฐานพวกเขาไปหมด หากพวกเขาทำลายทิ้งจะทำอย่างไร” เสียงหวานพูดขึ้น เมื่อเดินออกมาได้สักพัก“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง”“...” สาวงามเอียงหูรอฟัง แต่คนตัวสูงก็พูดเพียงเท่านั้นผัวะ! แผ่นหลังถูกฝ่ามือกระแทกเข้าเต็มๆ“มีสิ่งใดก็พูด จะเก็บงำไว้ทำไม” เฉิงจื่อหานได้แต่ยกนิ้วชี้หน้ากวนๆ ของชายาที่นับวันยิ่งแกร่งกล้า ถึงอย่างนั้นก็มิอาจลงโทษคนรักได้ลงคอ จึงตัดสินใจลากภรรยาขึ้นรถม้าไปตลาด เพื่อเปิดหูฟังสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้“นี่ท่านพาข้ามาตลาดด้วยเหตุใด”“ชู่ว! ฟังก่อน” พอชิงหรูเงียบฟัง ก็ได้ยินเสียงคนที่พากันซุบซิบนินทา“แน่หรือ นักเล่านิทานคนนั้นอาจจะใช้จินตนาการ คิดเอาเองก็ได้”“มันก็จริง แต่เจ้ามิสงสัยหรือ เหตุใดฝ่าบาทจึงตกรางวัลให้สกุลจางครั้งแล้วครั้งเล่า ขุนนางในวังเล่าว่า ทุกเรื่องฝ่าบาทจะขอปรึกษากับท่านราชครูก่อนเสมอ”“ใช่ๆ หากเป็นเช่นที่ว่าก็จะประจวบเหมาะกับที่พวกขันทีลือกัน ว่าฝ่าบาทเป็นพวกตัดแขนเสื้อ น่ารังเกียจยิ่งนัก” ไม่ว่าชิงหรูกับจื่อหานจะเดินไปทางใดก็ได้ยินแต่เรื่องนี้“ข่าวพวกนี้มาจากเรื่องเล่าของข้า”“ใช่ ที่ข้าขอให้เจ้าช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดเป็นนิทาน ก็เพรา

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   46. คาดการณ์ไว้แล้ว (1)

    เกาชิงหรูใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มาตั้งแต่เมื่อคืน ทันทีกลับมาจื่อหานเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง ชายาอ๋องแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง ภายในอกเกิดความรู้สึกหน่วงรุนแรง ส่วนหนึ่งเพราะสงสารสวามีและเสด็จแม่ที่ต้องมาพบเจอเรื่องพวกนี้ทว่าน้ำเสียงของจื่อหานตอนเล่าราวกับไม่ทุกข์ร้อน ถึงกระนั้นในใจของชายหนุ่มคงแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่เดินทางกลับเมืองหลวงด้วยกัน ท่านอ๋องเตรียมใจไว้เพียงว่าอาจารย์เป็นคนสังหารพระมารดาแต่เรื่องของฝ่าบาท...คงทำให้เจ็บปวดน่าดู“เหตุใดทำหน้าอัปลักษณ์เช่นนั้น ข้าบอกแล้วอย่างไรว่ามิได้รู้สึกอะไรทั้งสิ้น”“ท่านนี่นะ! ข้าเป็นเมียท่าน จะดึงเชิงต่อหน้าข้าทำไม” ชิงหรูสะบัดเสื้อตัวนอก ก่อนจะช่วยสวมให้อีกฝ่าย“เมีย หึ! ก็ตรงดี ข้าชอบ”“...ข้าพูดจริงๆ นะ ท่านน่ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องเข้มแข็งต่อหน้าข้าเลย ข้าอยากให้ท่านอุ่นใจยามอยู่กับข้า แบบว่า เอ่อ ร่วมทุกข์ร่วมสุขน่ะ” มือนุ่มลูบเบาๆ บนอกแกร่ง พลางเงยหน้าขึ้นสบตาคมอย่างเขินๆ“อืม” อ๋องหนุ่มก้มลงกอดชายา ยอมรับตามตรงว่าเขากลัวชิงหรูจะคิดว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ พึ่งพาไม่ได้ “ไม่เป็นไรนะ พ่อเฮงซวยแบบนั้นไม่เห็นจำเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status