Beranda / โรแมนติก / เหนือเจ้าขา / คนผิด และคำลาของคนตาย

Share

คนผิด และคำลาของคนตาย

last update Tanggal publikasi: 2026-10-18 08:50:09

เช้าวันนั้นเจ้าขากับเหนือออกจากโฮมสเตย์เร็วกว่าทุกวัน พิมนั่งอยู่เบาะหลัง เจ้าขาเห็นเธอตั้งแต่รถเคล
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • เหนือเจ้าขา   เมื่อพี่เหนืออยากเป็นยูทูบเบอร์ ( ตอนพิเศษ)

    สามเดือนหลังจากเจ้าขาประกาศอย่างมั่นใจว่า ‘หนึ่งเดือนจบแล้ว แต่เชียงดาวยังไม่จบ’ ชีวิตของเธอก็กลายเป็นกรุงเทพฯ สลับเชียงดาวอย่างเป็นทางการ บางเดือนออกทริปต่างจังหวัดหลายวัน บางเดือนก็ลากกระเป๋ากลับมานอนโฮมสเตย์จนเหนือเริ่มเลิกถามแล้วว่าเธอจะกลับวันไหน เพราะคำตอบมักเป็น“ยังไม่รู้ค่ะ”แล้วสุดท้ายก็อยู่ต่อทุกที ของใช้เจ้าขาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากแปรงสีฟันหนึ่งด้าม กลายเป็นสกินแคร์หนึ่งชั้น เสื้อผ้าครึ่งตู้ รองเท้าอีกหลายคู่และหมอนใบโปรดที่ถูกขนมาจากกรุงเทพฯ จนเช้าวันหนึ่งเหนือเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วนิ่ง“เจ้าขา”“คะ?”“เสื้อพี่ไปไหน”คนที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงเงยหน้า “อยู่ในตู้ไงคะ”“ตรงไหน”“ฝั่งซ้ายค่ะ”“ฝั่งซ้ายของใคร”เจ้าขาวางโทรศัพท์แล้วเดินมาดู ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ซึ่งเมื่อสามเดือนก่อนเป็นของเหนือคนเดียว ตอนนี้ฝั่งขวาเต็มไปด้วยเสื้อผ้าเจ้าขา ส่วนฝั่งซ้าย…ก็เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเจ้าขาเหมือนกัน เหลือเสื้อยืดสีดำของเจ้าของห้องเบียดอยู่ประมาณห้าตัว เธอเงียบเหนือกอดอก“ไหนฝั่งพี่”เจ้าขาชี้พื้นที่ประมาณหนึ่งคืบ “นี่ไงคะ”“นี่?”“ค่ะ”“พี่มีพื้นที่เท่าไม้แขวนหกอัน”“พี่ใส่แต่เสื้อดำเหม

  • เหนือเจ้าขา   หนึ่งเดือนที่ไม่ยอมกลับ

    ห้าวันสุดท้ายผ่านไปเร็วกว่าที่เจ้าขาอยากยอมรับหลังเรื่องของพิมถูกส่งต่อให้ตำรวจอย่างเต็มรูปแบบ ชีวิตที่โฮมสเตย์ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ไม่มีข้อความจากบัญชีปริศนา ไม่มีรถสีดำมาจอดแถวทางเข้า และที่สำคัญ ไม่มีผู้หญิงผมยาวยืนอยู่ใต้ต้นไม้คอยทำให้เจ้าขาสะดุ้งทุกครั้งที่หันไปเห็น พิมหายไปจริง ๆ ช่วงแรกเจ้าขายังเผลอมองตามมุมต่าง ๆ ตอนกินข้าวก็มองเก้าอี้ว่าง ตอนเดินผ่านต้นไม้หลังบ้านก็ชะลอฝีเท้า กลางคืนเวลาไข่ตุ๋นจ้องอะไรนาน ๆ เธอก็ต้องจ้องตาม จนเหนือทนไม่ไหว“หาอะไร”“เปล่าค่ะ”“เห็นมองมาสามวันแล้ว”เจ้าขาหันไปมองเขา “ก็ไม่ชินนี่คะ”“กับอะไร”“ไม่มีผี”เหนือเงียบไปครู่หนึ่ง “คนปกติเขาดีใจนะ”“เจ้าขาก็ดีใจค่ะ แต่พิมอยู่ตั้งแต่วันแรก พอหายไปก็แปลก ๆ”ไข่ตุ๋นที่นอนอยู่ข้างเท้าเงยหน้าขึ้น เจ้าขาลูบหัวมัน“ใช่ไหมคะไข่ตุ๋น”เจ้าหมาหาวเหนือมอง “มันไม่คิดถึง”“พี่รู้ได้ไง”“ดูหน้า”“น้องอาจเก็บความรู้สึกค่ะ”“มันกำลังคิดเรื่องไก่”เหมือนรู้ว่าถูกพูดถึง ไข่ตุ๋นลุกขึ้นเดินไปนั่งหน้าตู้เย็นทันที เจ้าขานิ่ง เหนือยกคิ้ว“เห็นไหม”“บังเอิญค่ะ”“อือ”“อย่าอือแบบนั้นสิคะ”เหนือหัวเราะก่อนเดินออกไป เจ้าขาม

  • เหนือเจ้าขา   คนผิด และคำลาของคนตาย

    เช้าวันนั้นเจ้าขากับเหนือออกจากโฮมสเตย์เร็วกว่าทุกวัน พิมนั่งอยู่เบาะหลัง เจ้าขาเห็นเธอตั้งแต่รถเคลื่อนออกจากโฮมสเตย์แต่ไม่ได้บอกเหนือ เพราะวันนี้พิมเงียบผิดปกติ เธอเพียงนั่งมองวิวข้างทางด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก เหมือนรู้ว่าวันนี้กำลังจะเป็นวันสุดท้ายของเรื่องที่ค้างคามาห้าปี เหนือขับรถเงียบ ๆ จนเจ้าขาเป็นฝ่ายยื่นมือไปวางบนมือเขาที่อยู่ข้างเกียร์ เขาเหลือบมอง“อะไร”“จับเฉย ๆ ค่ะ”“กลัว?”“นิดหน่อย”เหนือพลิกมือขึ้นแล้วสอดนิ้วประสานกับเธอ“พี่ล่ะคะ”“นิดหน่อยเหมือนกัน”เจ้าขาหันมองทันที ตั้งแต่รู้จักกันมาน้อยครั้งมากที่เหนือจะยอมรับตรง ๆ ว่าตัวเองกลัว“กลัวอะไรคะ”“กลัวว่าจะได้ยินอะไรที่ไม่อยากได้ยิน”เธอกระชับมือเขา“แต่ยังไงก็ต้องรู้ค่ะ”“อือ”“เจ้าขาอยู่ด้วย”เหนือเหลือบมอง ก่อนยกมือที่จับกันขึ้นแตะริมฝีปากเบา ๆ เจ้าขาชะงัก“ขับรถค่ะ”“ก็ขับอยู่”“เดี๋ยวนี้ชอบฉวยโอกาสนะคะ”“กับแฟนผิดตรงไหน”คำว่า แฟน ทำเอาคนที่เพิ่งได้สถานะมาเมื่อเช้าหน้าเริ่มร้อน เจ้าขารีบหันออกนอกหน้าต่าง จากเบาะหลังพิมยิ้ม เจ้าขาเห็นผ่านกระจกมองหลังพอดี“ไม่ต้องยิ้มเลยค่ะ”เหนือหันมองกระจก “พิมอยู่?”“ค่ะ”“ตั้งแ

  • เหนือเจ้าขา   ห้าปีที่ถูกโกหก

    เหนือไม่ได้ปลุกเจ้าขาตอนตีสาม เขาวางโทรศัพท์ลงข้างเตียงแล้วมองคนในอ้อมแขนอยู่พักใหญ่ เจ้าขายังหลับสนิทแก้มแนบอยู่กับอกเขา มือเล็กกำชายเสื้อไว้หลวม ๆ เหมือนกลัวว่าคนข้างตัวจะหายไป ข้อความจากตำรวจยังติดอยู่ในหัว บุคคลดังกล่าวตรงกับสามีของผู้เสียชีวิต ห้าปี ห้าปีที่ทุกคนเชื่อว่าพิมขับรถตกเหวเอง ห้าปีที่เขาเคยคิดว่าทุกอย่างจบไปแล้ว เหนือหลับตาลงก่อนกระชับแขนรอบตัวเจ้าขาเบา ๆเรื่องที่เหลือไว้พรุ่งนี้ คืนนี้อย่างน้อยเขาอยากให้เธอได้นอนเจ้าขาตื่นตอนเกือบเจ็ดโมง สิ่งแรกที่รู้สึกคือแขนของเหนือยังโอบอยู่รอบเอว เธอขยับนิดเดียว เขาก็ลืมตา“ตื่นแล้ว?”“ค่ะ”เจ้าขายิ้มงัวเงีย “วันนี้ไม่แกล้งเจ้าขาเหรอคะ”เหนือไม่ตอบ เธอจึงเริ่มสังเกตเห็นสีหน้าของเขา“มีอะไรหรือเปล่าคะ”เหนือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์“ตำรวจส่งมาตอนตีสาม”เจ้าขาลุกขึ้นนั่งทันที “เรื่องคลิป?”“อือ”“ว่าไงคะ”เขายื่นหน้าจอให้ เจ้าขาอ่านช้า ๆ รอยง่วงหายไปทันที“ยืนยันได้แล้วเหรอคะ”“ตำรวจบอกว่าผลขยายภาพกับการเทียบข้อมูลทำให้ระบุตัวคนที่เปลี่ยนขึ้นไปขับรถได้”“สามีพิม…”“อือ”เจ้าขาอ่านซ้ำ“แปลว่าเขาโกหก?”“อย่างน้อยข้อมูลที่ว่าพิมขับรถออกไป

  • เหนือเจ้าขา   คราวนี้ไม่ได้ทำคอนเทนต์แล้ว

    “คนที่เห็นทุกอย่าง?”เหนือทวนคำช้า ๆ หลังจากเจ้าขาบอกสิ่งที่พิมพูด“ค่ะ”“เขาอยู่ตรงจุดเกิดเหตุ?”เจ้าขาหันกลับไปมองพิม “พิมคะ คนคนนั้นอยู่แถวนั้นใช่ไหมคะ”พิมพยักหน้า“ยังอยู่ตอนนี้?”พยักหน้าอีกครั้ง เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที“พี่จะโทรหาตำรวจ?”“อือ”เจ้าขาไม่ได้ห้าม หลังจากเมื่อคืนมีคนแอบถ่ายรูปถึงหน้าโฮมสเตย์ เธอเองก็ไม่คิดจะเดินตามผีขึ้นเขาแบบสองคนอีกแล้ว เหนืออธิบายข้อมูลให้ตำรวจฟังโดยตัดเรื่องผีออก เปลี่ยนเป็นบอกว่าพวกเขาได้รับเบาะแสว่าอาจมีพยานอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ ปลายสายขอชื่อหรือข้อมูลเพิ่มเติม แต่พวกเขาไม่มี สุดท้ายตำรวจจึงนัดให้เจ้าหน้าที่ในพื้นที่พาไปตรวจสอบช่วงบ่ายเจ้าขามองนาฬิกา “อีกตั้งสามชั่วโมง”“รอ”“เจ้าขายังไม่ได้บอกอะไรเลยค่ะ”“หน้าเธอบอก”“เจ้าขาแค่คิด”“ห้ามคิดว่าจะไปก่อน”เธอทำหน้ามุ่ย “รู้แล้วค่ะ”เหนือมองเธอนิ่ง ๆ เหมือนยังไม่เชื่อเจ้าขาจึงยกนิ้วก้อยขึ้น “สัญญาค่ะ”เขาเกี่ยวไว้ทันที“ถ้าผิดสัญญา?”“ให้พี่ดุหนึ่งวัน”“ปกติก็ดุอยู่แล้ว”“งั้น…ให้ไข่ตุ๋นงดนอนกับเจ้าขาหนึ่งคืน”เสียงเห่าดังขึ้นทันทีโฮ่ง!เจ้าขาหันขวับ “น้องฟังรู้เรื่องเหรอคะ”เหนือหัวเราะ “

  • เหนือเจ้าขา   คนตายกำลังบอกความจริง

    เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าขาตื่นขึ้นมาบนโซฟาพร้อมผ้าห่มผืนบางคลุมถึงคาง สิ่งแรกที่เห็นคือไข่ตุ๋นนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น ส่วนสิ่งที่สองคือแขนของใครบางคนที่ยังพาดอยู่บนไหล่เธอ เธอค่อย ๆ เงยหน้า เหนือหลับอยู่ในท่านั่ง ศีรษะพิงพนักโซฟา เสื้อยืดสีดำยับเล็กน้อยจากการนอนผิดท่า เมื่อคืนหลังตำรวจสายตรวจเข้ามาดูบริเวณรอบโฮมสเตย์ ทั้งคู่ตั้งใจว่าจะรอจนช่างไฟมาถึงตอนเช้า สุดท้ายกลับหลับไปตรงนี้ด้วยกัน เจ้าขามองใบหน้าคนข้าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ตอนหลับดูไม่กวนเลยสักนิด“แอบมอง?”เสียงทุ้มดังขึ้นทั้งที่ตายังไม่เปิดเจ้าขาสะดุ้ง “พี่ตื่นแล้วเหรอคะ”“เมื่อกี้”“แล้วทำไมไม่ลืมตา”“อยากรู้ว่าจะมองนานแค่ไหน”เธอรีบขยับออก “เจ้าขาไม่ได้มองค่ะ”เหนือค่อย ๆ ลืมตา “อือ”“เจ้าขาแค่เช็กว่าพี่หายใจอยู่ไหม”“กลัวตาย?”“เมื่อคืนมีคนมาตัดไฟนะคะ จะไม่ให้ระวังได้ยังไง”“งั้นต้องเช็กใกล้ขนาดนั้น?”เจ้าขาชะงัก “ใกล้ตรงไหนคะ”เหนือขยับหน้าเข้ามา“ประมาณนี้?”เจ้าขารีบเอามือดันหน้าผากเขา “เช้าอยู่ค่ะ”“แล้ว?”“ยังไม่ได้แปรงฟันค่ะ”เหนือเงียบไปสองวินาที ก่อนหัวเราะ“พี่ขำอะไรคะ”“นึกว่าจะเขิน”“ก็เขินค่ะ แต่เรื่องแปรงฟันสำคัญกว่า”

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status