เข้าสู่ระบบแชร์
หนึ่งเดือนที่ไม่ยอมกลับ
วันที่เผยแพร่:
2026-10-19 10:39:27
บทล่าสุด
เหนือเจ้าขา เมื่อพี่เหนืออยากเป็นยูทูบเบอร์ ( ตอนพิเศษ)
สามเดือนหลังจากเจ้าขาประกาศอย่างมั่นใจว่า ‘หนึ่งเดือนจบแล้ว แต่เชียงดาวยังไม่จบ’ ชีวิตของเธอก็กลายเป็นกรุงเทพฯ สลับเชียงดาวอย่างเป็นทางการ บางเดือนออกทริปต่างจังหวัดหลายวัน บางเดือนก็ลากกระเป๋ากลับมานอนโฮมสเตย์จนเหนือเริ่มเลิกถามแล้วว่าเธอจะกลับวันไหน เพราะคำตอบมักเป็น“ยังไม่รู้ค่ะ”แล้วสุดท้ายก็อยู่ต่อทุกที ของใช้เจ้าขาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากแปรงสีฟันหนึ่งด้าม กลายเป็นสกินแคร์หนึ่งชั้น เสื้อผ้าครึ่งตู้ รองเท้าอีกหลายคู่และหมอนใบโปรดที่ถูกขนมาจากกรุงเทพฯ จนเช้าวันหนึ่งเหนือเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วนิ่ง“เจ้าขา”“คะ?”“เสื้อพี่ไปไหน”คนที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงเงยหน้า “อยู่ในตู้ไงคะ”“ตรงไหน”“ฝั่งซ้ายค่ะ”“ฝั่งซ้ายของใคร”เจ้าขาวางโทรศัพท์แล้วเดินมาดู ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ซึ่งเมื่อสามเดือนก่อนเป็นของเหนือคนเดียว ตอนนี้ฝั่งขวาเต็มไปด้วยเสื้อผ้าเจ้าขา ส่วนฝั่งซ้าย…ก็เต็มไปด้วยเสื้อผ้าเจ้าขาเหมือนกัน เหลือเสื้อยืดสีดำของเจ้าของห้องเบียดอยู่ประมาณห้าตัว เธอเงียบเหนือกอดอก“ไหนฝั่งพี่”เจ้าขาชี้พื้นที่ประมาณหนึ่งคืบ “นี่ไงคะ”“นี่?”“ค่ะ”“พี่มีพื้นที่เท่าไม้แขวนหกอัน”“พี่ใส่แต่เสื้อดำเหม
เหนือเจ้าขา หนึ่งเดือนที่ไม่ยอมกลับ
ห้าวันสุดท้ายผ่านไปเร็วกว่าที่เจ้าขาอยากยอมรับหลังเรื่องของพิมถูกส่งต่อให้ตำรวจอย่างเต็มรูปแบบ ชีวิตที่โฮมสเตย์ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ไม่มีข้อความจากบัญชีปริศนา ไม่มีรถสีดำมาจอดแถวทางเข้า และที่สำคัญ ไม่มีผู้หญิงผมยาวยืนอยู่ใต้ต้นไม้คอยทำให้เจ้าขาสะดุ้งทุกครั้งที่หันไปเห็น พิมหายไปจริง ๆ ช่วงแรกเจ้าขายังเผลอมองตามมุมต่าง ๆ ตอนกินข้าวก็มองเก้าอี้ว่าง ตอนเดินผ่านต้นไม้หลังบ้านก็ชะลอฝีเท้า กลางคืนเวลาไข่ตุ๋นจ้องอะไรนาน ๆ เธอก็ต้องจ้องตาม จนเหนือทนไม่ไหว“หาอะไร”“เปล่าค่ะ”“เห็นมองมาสามวันแล้ว”เจ้าขาหันไปมองเขา “ก็ไม่ชินนี่คะ”“กับอะไร”“ไม่มีผี”เหนือเงียบไปครู่หนึ่ง “คนปกติเขาดีใจนะ”“เจ้าขาก็ดีใจค่ะ แต่พิมอยู่ตั้งแต่วันแรก พอหายไปก็แปลก ๆ”ไข่ตุ๋นที่นอนอยู่ข้างเท้าเงยหน้าขึ้น เจ้าขาลูบหัวมัน“ใช่ไหมคะไข่ตุ๋น”เจ้าหมาหาวเหนือมอง “มันไม่คิดถึง”“พี่รู้ได้ไง”“ดูหน้า”“น้องอาจเก็บความรู้สึกค่ะ”“มันกำลังคิดเรื่องไก่”เหมือนรู้ว่าถูกพูดถึง ไข่ตุ๋นลุกขึ้นเดินไปนั่งหน้าตู้เย็นทันที เจ้าขานิ่ง เหนือยกคิ้ว“เห็นไหม”“บังเอิญค่ะ”“อือ”“อย่าอือแบบนั้นสิคะ”เหนือหัวเราะก่อนเดินออกไป เจ้าขาม
เหนือเจ้าขา คนผิด และคำลาของคนตาย
เช้าวันนั้นเจ้าขากับเหนือออกจากโฮมสเตย์เร็วกว่าทุกวัน พิมนั่งอยู่เบาะหลัง เจ้าขาเห็นเธอตั้งแต่รถเคลื่อนออกจากโฮมสเตย์แต่ไม่ได้บอกเหนือ เพราะวันนี้พิมเงียบผิดปกติ เธอเพียงนั่งมองวิวข้างทางด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก เหมือนรู้ว่าวันนี้กำลังจะเป็นวันสุดท้ายของเรื่องที่ค้างคามาห้าปี เหนือขับรถเงียบ ๆ จนเจ้าขาเป็นฝ่ายยื่นมือไปวางบนมือเขาที่อยู่ข้างเกียร์ เขาเหลือบมอง“อะไร”“จับเฉย ๆ ค่ะ”“กลัว?”“นิดหน่อย”เหนือพลิกมือขึ้นแล้วสอดนิ้วประสานกับเธอ“พี่ล่ะคะ”“นิดหน่อยเหมือนกัน”เจ้าขาหันมองทันที ตั้งแต่รู้จักกันมาน้อยครั้งมากที่เหนือจะยอมรับตรง ๆ ว่าตัวเองกลัว“กลัวอะไรคะ”“กลัวว่าจะได้ยินอะไรที่ไม่อยากได้ยิน”เธอกระชับมือเขา“แต่ยังไงก็ต้องรู้ค่ะ”“อือ”“เจ้าขาอยู่ด้วย”เหนือเหลือบมอง ก่อนยกมือที่จับกันขึ้นแตะริมฝีปากเบา ๆ เจ้าขาชะงัก“ขับรถค่ะ”“ก็ขับอยู่”“เดี๋ยวนี้ชอบฉวยโอกาสนะคะ”“กับแฟนผิดตรงไหน”คำว่า แฟน ทำเอาคนที่เพิ่งได้สถานะมาเมื่อเช้าหน้าเริ่มร้อน เจ้าขารีบหันออกนอกหน้าต่าง จากเบาะหลังพิมยิ้ม เจ้าขาเห็นผ่านกระจกมองหลังพอดี“ไม่ต้องยิ้มเลยค่ะ”เหนือหันมองกระจก “พิมอยู่?”“ค่ะ”“ตั้งแ
เหนือเจ้าขา ห้าปีที่ถูกโกหก
เหนือไม่ได้ปลุกเจ้าขาตอนตีสาม เขาวางโทรศัพท์ลงข้างเตียงแล้วมองคนในอ้อมแขนอยู่พักใหญ่ เจ้าขายังหลับสนิทแก้มแนบอยู่กับอกเขา มือเล็กกำชายเสื้อไว้หลวม ๆ เหมือนกลัวว่าคนข้างตัวจะหายไป ข้อความจากตำรวจยังติดอยู่ในหัว บุคคลดังกล่าวตรงกับสามีของผู้เสียชีวิต ห้าปี ห้าปีที่ทุกคนเชื่อว่าพิมขับรถตกเหวเอง ห้าปีที่เขาเคยคิดว่าทุกอย่างจบไปแล้ว เหนือหลับตาลงก่อนกระชับแขนรอบตัวเจ้าขาเบา ๆเรื่องที่เหลือไว้พรุ่งนี้ คืนนี้อย่างน้อยเขาอยากให้เธอได้นอนเจ้าขาตื่นตอนเกือบเจ็ดโมง สิ่งแรกที่รู้สึกคือแขนของเหนือยังโอบอยู่รอบเอว เธอขยับนิดเดียว เขาก็ลืมตา“ตื่นแล้ว?”“ค่ะ”เจ้าขายิ้มงัวเงีย “วันนี้ไม่แกล้งเจ้าขาเหรอคะ”เหนือไม่ตอบ เธอจึงเริ่มสังเกตเห็นสีหน้าของเขา“มีอะไรหรือเปล่าคะ”เหนือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์“ตำรวจส่งมาตอนตีสาม”เจ้าขาลุกขึ้นนั่งทันที “เรื่องคลิป?”“อือ”“ว่าไงคะ”เขายื่นหน้าจอให้ เจ้าขาอ่านช้า ๆ รอยง่วงหายไปทันที“ยืนยันได้แล้วเหรอคะ”“ตำรวจบอกว่าผลขยายภาพกับการเทียบข้อมูลทำให้ระบุตัวคนที่เปลี่ยนขึ้นไปขับรถได้”“สามีพิม…”“อือ”เจ้าขาอ่านซ้ำ“แปลว่าเขาโกหก?”“อย่างน้อยข้อมูลที่ว่าพิมขับรถออกไป
เหนือเจ้าขา คราวนี้ไม่ได้ทำคอนเทนต์แล้ว
“คนที่เห็นทุกอย่าง?”เหนือทวนคำช้า ๆ หลังจากเจ้าขาบอกสิ่งที่พิมพูด“ค่ะ”“เขาอยู่ตรงจุดเกิดเหตุ?”เจ้าขาหันกลับไปมองพิม “พิมคะ คนคนนั้นอยู่แถวนั้นใช่ไหมคะ”พิมพยักหน้า“ยังอยู่ตอนนี้?”พยักหน้าอีกครั้ง เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที“พี่จะโทรหาตำรวจ?”“อือ”เจ้าขาไม่ได้ห้าม หลังจากเมื่อคืนมีคนแอบถ่ายรูปถึงหน้าโฮมสเตย์ เธอเองก็ไม่คิดจะเดินตามผีขึ้นเขาแบบสองคนอีกแล้ว เหนืออธิบายข้อมูลให้ตำรวจฟังโดยตัดเรื่องผีออก เปลี่ยนเป็นบอกว่าพวกเขาได้รับเบาะแสว่าอาจมีพยานอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุ ปลายสายขอชื่อหรือข้อมูลเพิ่มเติม แต่พวกเขาไม่มี สุดท้ายตำรวจจึงนัดให้เจ้าหน้าที่ในพื้นที่พาไปตรวจสอบช่วงบ่ายเจ้าขามองนาฬิกา “อีกตั้งสามชั่วโมง”“รอ”“เจ้าขายังไม่ได้บอกอะไรเลยค่ะ”“หน้าเธอบอก”“เจ้าขาแค่คิด”“ห้ามคิดว่าจะไปก่อน”เธอทำหน้ามุ่ย “รู้แล้วค่ะ”เหนือมองเธอนิ่ง ๆ เหมือนยังไม่เชื่อเจ้าขาจึงยกนิ้วก้อยขึ้น “สัญญาค่ะ”เขาเกี่ยวไว้ทันที“ถ้าผิดสัญญา?”“ให้พี่ดุหนึ่งวัน”“ปกติก็ดุอยู่แล้ว”“งั้น…ให้ไข่ตุ๋นงดนอนกับเจ้าขาหนึ่งคืน”เสียงเห่าดังขึ้นทันทีโฮ่ง!เจ้าขาหันขวับ “น้องฟังรู้เรื่องเหรอคะ”เหนือหัวเราะ “
เหนือเจ้าขา คนตายกำลังบอกความจริง
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าขาตื่นขึ้นมาบนโซฟาพร้อมผ้าห่มผืนบางคลุมถึงคาง สิ่งแรกที่เห็นคือไข่ตุ๋นนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น ส่วนสิ่งที่สองคือแขนของใครบางคนที่ยังพาดอยู่บนไหล่เธอ เธอค่อย ๆ เงยหน้า เหนือหลับอยู่ในท่านั่ง ศีรษะพิงพนักโซฟา เสื้อยืดสีดำยับเล็กน้อยจากการนอนผิดท่า เมื่อคืนหลังตำรวจสายตรวจเข้ามาดูบริเวณรอบโฮมสเตย์ ทั้งคู่ตั้งใจว่าจะรอจนช่างไฟมาถึงตอนเช้า สุดท้ายกลับหลับไปตรงนี้ด้วยกัน เจ้าขามองใบหน้าคนข้าง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ตอนหลับดูไม่กวนเลยสักนิด“แอบมอง?”เสียงทุ้มดังขึ้นทั้งที่ตายังไม่เปิดเจ้าขาสะดุ้ง “พี่ตื่นแล้วเหรอคะ”“เมื่อกี้”“แล้วทำไมไม่ลืมตา”“อยากรู้ว่าจะมองนานแค่ไหน”เธอรีบขยับออก “เจ้าขาไม่ได้มองค่ะ”เหนือค่อย ๆ ลืมตา “อือ”“เจ้าขาแค่เช็กว่าพี่หายใจอยู่ไหม”“กลัวตาย?”“เมื่อคืนมีคนมาตัดไฟนะคะ จะไม่ให้ระวังได้ยังไง”“งั้นต้องเช็กใกล้ขนาดนั้น?”เจ้าขาชะงัก “ใกล้ตรงไหนคะ”เหนือขยับหน้าเข้ามา“ประมาณนี้?”เจ้าขารีบเอามือดันหน้าผากเขา “เช้าอยู่ค่ะ”“แล้ว?”“ยังไม่ได้แปรงฟันค่ะ”เหนือเงียบไปสองวินาที ก่อนหัวเราะ“พี่ขำอะไรคะ”“นึกว่าจะเขิน”“ก็เขินค่ะ แต่เรื่องแปรงฟันสำคัญกว่า”
บางทีคุณอาจจะชอบ
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก257.5K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์80.3K viewsท่านรองฯร้อนแรง
กาแฟหอมกรุ่น642.7K viewsพี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.3K viewsประธานลู่ต้องสยบ คุณซูไปตรวจสายเลือดอีกแล้ว
หวานละมุน262 viewsเพื่อนลูกสาว
Sadistic_X176 viewsอุ้มท้องทายาทคุณหมอ
มนต์ศิขริน361 viewsAvenge แผนแค้นทวงคืน
SUNISAYOK187 views
