ログインเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
“ปล่อยข้า!”ร่างสูงสะบัดตัวจากการเกาะกุมของคนข้างกายอย่างบ้าคลั่ง เหมยน้อย นางกระโดดลงไปแล้ว นางกระโดดลงไปเพราะเขา ยอมให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ หากอีกฝ่ายคิดจะตาย เขาก็จะตายเป็นเพื่อนนางเองใบหน้าของอวี้เหลียนซีดเผือด ดวงตาจ้องมองไปในความมืดมิดเบื้องหน้า ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ทว่าไร้วี่แววของร่างบาง ผ่า
“เจ้ากลับเข้าจวนก่อนเถิด เอาไว้ให้ใจเย็นแล้วเราค่อยมาพูดคุยกันเรื่องนี้” จ้าวเหมยฮวาหัวเราะหยันในใจ ระหว่างนางกับเขายังมีอะไรต้องพูดกันอีกหรือ บอกขนาดนี้ คนตรงหน้าก็ยังแสดงท่าทีปกป้องฐานอำนาจให้พี่ชายชัดเจน เคยคิดไว้ว่าตัวเองจะโกรธเขามากมาย ทว่าความรู้สึกกลับเฉยชาลงได้ขนาดนี้นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว
“หากแต่งเข้าตำหนักพี่สาม อนาคตที่รออยู่คือมารดาของแผ่นดิน อยู่ใต้เพียงคนคนเดียว แต่อยู่เหนือผู้ใดในแผ่นดิน จะไม่มีสตรีใดสูงส่งไปกว่าเจ้าอีกแล้ว เหมยน้อย เจ้ายอมละทิ้งมันเพียงเพื่อชายที่อายุคราวบิดางั้นหรือ” จ้าวเหมยฮวาพ่นลมหายใจพรวด นึกสรรหาคำมาด่าอีกฝ่ายไม่ออก นางได้แต่ยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองอย่าง
ค่ำคืนที่หลายคนกำลังพักผ่อนอย่างสงบ ในเรือนดอกเหมยกับมีร่างของเจ้าของเรือนเดินไปมาวุ่นวายนัก นางหยิบของสำคัญลงห่อผ้า นำจดหมายที่เขียนถึงมารดามาใส่ไว้ในอกเสื้อ คว้าตั๋วเงินมาเพื่อพกติดตัวห่อผ้าไม่ได้ใหญ่มากมาย เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ ถูกจับใส่ลงไปแทบไม่มีเหลือ ทว่าชิ้นใหญ่ไม่เอา นางมิใช่โดราเอมอน อีก





![จอมนางบัลลังก์มังกร [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

