Masukเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
“องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ ทรงรอกระหม่อมด้วย”เสียงเล็กๆ ของเด็กชายร่างป้อมดังขึ้น เขาร้องพลางวิ่งตามพลาง ใบหน้ากลมเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคลที่ไหลราวกับสายน้ำ ทว่าเด็กชายหน้าหวานในอาภรณ์ชุดประณีตเบื้องหน้าก็หาได้หยุดรอไม่ เจ้าตัวยังคงวิ่งต่อไปอย่างมุ่งมั่นสองร่างลัดเลาะไปตามเส้นทาง มุ่งหน้าสู่ยอดเขาที่เป
พี่สามอาศัยนิสัยชอบคบค้าสมาคมกับผู้คนบุกเบิกเส้นทางการค้าขาย ใช้เส้นทางสายพ่อค้าสร้างอำนาจในแคว้นขึ้น จนป่านนี้ข้าว่าเสด็จพ่อยังไม่ทรงรู้เลยมั้ง ว่าพ่อค้าหน้าเลือดจอมโก่งราคาที่พระองค์ตรัสด่าทุกค่ำเช้าเป็นโอรสของพระองค์เองส่วนพี่ห้าหันไปทุ่มเทฝึกกองกำลัง แฝงคนของตัวเองไว้ทุกที่ เพียงเวลาไม่นานกองกำ
ทว่าข้ายังไม่ทันได้พบหน้านาง กลับต้องมารับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นโรคร้ายที่ติดต่อได้เสียแล้ว จำได้ว่าครั้งแรกที่รู้เรื่องนั้น ข้าถึงขนาดวิ่งหนีด้วยความกลัว จากนั้นข้าจึงเล่าให้เสด็จแม่ฟัง แล้วตกลงกันว่าพวกเราจะไม่พูดถึงเรื่องชายาในอนาคตช่วงนี้แต่อยู่ๆ ข่าวคุณหนูจ้าวป่วยเป็นโรคร้ายก็แพร่ไปทั่ว ซึ่งข้ามารู
ตัวข้านั้นคือองค์ชายที่มีเสน่ห์ที่สุดของแคว้นต้าเฉินเสด็จแม่เล่าให้ฟังว่าตอนที่ข้าเกิด นางกำนัลในตำหนักรวมทั้งเสด็จแม่ ต่างก็คิดว่าทารกน้อยนั้นเป็นเด็กผู้หญิงกันทุกคน แม้แต่หมอตำแยที่ทำคลอด ยามที่เห็นหน้ายังร้องบอกว่าเป็นองค์หญิงน้อยเลยทว่าพอพวกนางเห็นมังกร ตอนนั้นอาจยังเป็นหนอนน้อยอยู่ แต่ตอนนี้ม







