บทที่3 ชายแปลกหน้า

ณ เวลา 22.30 น.

สายลมกำลังนั่งกินขนมอยู่ในคอนโดของตน พร้อมกับดูซีรีส์เกาหลีบนโซฟา จนกระทั่งตัวสายลมได้หยิบขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปากและกินมันไปในที่สุด สายลมพยายามควานหาขนมจากซองที่ว่างเปล่าไปเป็นที่เรียบร้อย สายลมพยายามหาขนมอยู่นานสองแม้กระทั่งยกขึ้นมาเทใส่ปาก จึงรู้ว่ามันหมดไปแล้วจริงๆ

"หมดอีกละ เห้อออ"

สายลมก้าวเท้าออกจากโซฟาของเขา ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องครัวของตน เพื่อหาขนมซองใหม่ สายลมพยายามควานหาอยู่นานสองนาน ค่อยๆเปิดชั้นวางไปทีละชั้น ชั้นแล้วชั้นเหล่าจนกระทั่งเปิดตู้เย็นก็เจอเพียงแค่ความว่างเปล่าที่รออยู่

"เฮ้ย หมดจริงดิ"

สายลมทำหน้าเซ็งเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าขนมาที่ตัวเองตุนไว้นั้นหมดไปแล้ว สายลมไม่รอช้าที่จะเดินไปที่ห้องนอนหาชุดใหม่และอาบน้ำที่ไม่ได้อาบตั้งแต่หัวค่ำจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลานี้ เมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อยพร้อมออกจากบ้าน

สายลมหยิบกระเป๋าตังค์จากห้องตนแล้วรีบเรียกลิฟต์อย่างใจร้อน จนลืมสิ่งที่ตนเพิ่งกลัวเนื่องจากความหิวได้ครอบงำจิตใจของสายลมไปแล้ว คงไม่มีใครหยุดสายลมได้นอกจากขนม

เพราะตัวเขารีบกลับมาดูซีรีส์ที่ค้างคาไว้ ไม่นานนักลิฟต์ก็มาถึงชั้นของสายลม สายลงเดินออกมาจากคอนโด กำลังเดินไปร้านสะดวกซื้อใกล้ๆนี้  เมื่อถึงหน้าร้านก็ตรงดิ่งเข้าไปในร้านทันที สายลมเดินไปโซนขนมและเครื่องดื่มที่ตัวเขาชอบสายลมเดินอย่างเชี่ยวชาญเพราะตัวสายลมมาสถานที่แห่งนี้บ่อยๆ เนื่องจากอยู่ใกล้และขนมที่ชอบที่นี้ก็มีขายจะเรียกว่าเป็นสวรรค์ของสายลมก็ไม่เกินจริงเลยทีเดียว

สายลมกรวดขนมบนชั้นมาแทบจะหมด ขนม นม โยเกิร์ต ถูกสายลมหยิบมาจนแทบล้นตะกร้า แถมยังใช้เวลาเพียงนิดเดียวเพื่อหยิบอีกเช่นกัน ไม่นานนักสิ่งที่สายลมก็มารวมอยู่ในตะกร้าแล้วเป็นที่เรียบร้อย

สายลมพยายามประคองขนมไม่ให้หล่นออกมาจากตะกร้าจนถึงเค้าน์เตอร์คิดราคาขนมที่กองเรียงรายกันอยู่

"คิดตังค์ด้วยครับ"

ร่างบางวางตะกร้าขนมลงบนเค้าน์เตอร์ เนื่องจากมาบ่อยๆ จึงได้รู้จักกับที่ทำงานกะนี้พอดี

เด็กพนักงานที่เข้าเวรตอนนี่ประจำจึงทักท้วงขึ้น

"มาแทบทุกวันเลยนะคะพี่สายลม"

"ขนมคือชีวิต555"

"หยอกๆ พี่แค่หิว"

สายลมได้หยอกล้อเล็กน้อยกับพนักงานหน้าเค้าน์เตอร์เนื่องจากเห็นหน้ากันบ่อยๆจึงไม่ได้แปลกอะไรมากนะ แถมน้องพนักงานยังน่ารักแถมเป็นมิตร ขยันทำงานอีกด้วย ร่างบางจะเอ็นดูคงไม่แปลกนัก

"555 คะๆ นี้คะ1,490บาทค่ะ"

พนักงานพูดด้วยรอยยิ้ม และหยิบถุงมาใส่ขนมให้สายลม สายลมเองก็หยิบเงินออกมา2,000และยื่นให้พนักงาน

"อะพี่ให้ทิป ไม่ต้องทอน"

"พี่มันเยอะไป"

"ไม่เป็นไรๆ"

สายลมพูดพร้อมเดินออกจากร้านไป พร้อมกับได้ยินเสียงขอบคุณเขาดังแว่วมาเล็กน้อย ร่างบางหันกลับไปยิ้มให้พนักงานคนนั้นก่อนที่จะได้รอยยิ้มเด็กพนักงานกลับมาเช่นเดียวกัน

"ขอบคุณมากนะคะ!!!"

สายลมเดินกลับคอนโดตัวเองด้วยรอยยิ้ม นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำอะไรแบบนี้ ที่เขาทำแบบนี้เพราะน้องพนักงานคนนั้นเป็นคนขยันส่งตัวเองเรียน แถมไม่เคยย่อท้อต้องอุปสรรคเลยสักครั้ง แถมการที่ร่างบางทำแบบนี้ก็ไม่ได้ไปทำให้ใครเดือดร้อนอยู่แล้วมิหนำซ้ำยังถือว่าเป็นการช่วยเหลือด้วยซ้ำ ปกติเขาก็ช่วยผู้ยากไร้เป็นปกติอยู่แล้ว

สายลมได้เดินไปเรื่อยเขาเดินไปที่สวนสาธารณะที่เงียบสงบ มีแสงไฟจากหลอดไฟคอยให้แสงอ่อนๆไปตามทางเดิน มีแสงระยิบระยับที่ที่สะท้อนผ่านน่านน้ำ พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสะท้อนแสงลงบนผิวน้ำที่ประจวบเหมาะกับหัวสะพานพอดี สวนสาธารณะเวลากลางคืนที่ไม่มีใครเดินผ่าน เงียบสงบ มีเพียงแสงไฟและหมู่ดาวที่สว่างไสว อยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ พลันนั้นกลับมีผีเสื้อราตรีได้บินผ่านตัวของสายลมไป ลมเอื่อยๆเย็นสบายกำลังพอดีนั้น ครอบครัวกระรอกที่อยู่ในโพรงกำลังเฝ้าเลี้ยงดูความสวยงามของค่ำคืนนี้ สายลมเดินไปที่สะพานพร้อมกับทอดสายตามองดู ความสวยงามของค่ำคืนนี้

สายลมหยิบกล้องที่เขาเอาติดมาด้วยถ่ายภาพตรงหน้านี้ ภาพที่ราวกับไม่มีจริง จู่ๆก็มีผีเสื้อบินมาเกาะที่มือร่างบาง เป็นภาพที่เหมาะแก่การเก็บรักษาไว้เช่นเดียวกัน ปกติแล้วสายลมก็ไม่ได้มีเวลามาทำอะไรแบบนี้บ่อยนัก แถมวิวที่นี่ก็เป็นวิวเดิมๆ แต่เมื่อมีเป็นกลางคืนที่ฟ้าโปร่งแล้วกลับสวยเกินบรรยาย และเป็นวิวที่สายลมชอบมาดีที่สุด สายลมยิ้มก่อนจะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเรื่อยๆ

เป็นอะไรที่ฮีลใจของตัวเขาเองมาก และยังเป็นที่พักเวลาตัวเขาเหนื่อยล้า สายลมหยิบโทรศัพท์มาถ่ายตัวเอง ถ่ายพร้อมกับวิวสวยๆ เป็นรูปที่ใครเห็นก็คงอยากเก็บไว้เป็นแน่

สายลมที่ถ่ายภาพจนพอใจ กำลังจะกลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองสายลมอยู่

(วันนี้ก็ออกมาซื้อขนมแฮะ)

(ใส่ขาสั้นด้วยไม่น่ารักเอาซะเลย)

สายลมหยิบนมที่ตัวเองซื้อมาก่อนหน้านี้ก่อนที่จะเจาะแล้วดูดเข้าไปอย่างรวดเร็ว สายลมเดินไปเรื่อยจนกระทั่งนมขวดนั้นได้หมดไป สายลมฮัมเพลงไปและเดินเรื่อยๆเพื่อกลับคอนโด แต่เธอหาถังขยะไม่เจอซะงั้นร่างบางพยายามหาถังขยะให้เธอทิ้ง เขามองไปรอบก็ไม่เจอสักที ไม่นานนักก็มีโผล่มาข้างหลังสายลมดื้อๆ

"ไม่มีถังขยะเลย;-;"

"งั้นเอาให้ผมได้ไหมคับ"

"โอ๊ะ"

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ดีก็มีคนมาทัก สายลมหันหลังไปมองแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก จึงถามชายแปลกเพื่อถามความแน่ใจ

"ขวดนี้หรอคับ"

"ใช่ครับ"

"อ่าได้ครับ"

สายลมยื่นขวดให้ชายแปลกหน้าอย่างไม่คิดอะไรมาก พร้อมกับส่งยิ้มให้

(ที่รักยิ้มให้ผมด้วย)

ชายหนุ่มรับขวดจากมือสายลม อย่างง่ายดาย ก่อนที่สายลมจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เฮ้อออ นี่คับ"

จู่ๆสายลมก็ยืนแซนด์วิชให้ชายแปลกหน้า อีกด้วย ชายหนุ่มแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็รับมาจะมือสายลมแต่โดยดี

"ให้ผมหรอครบ"

"ใช่ครับเพื่อคุณหิว"

"อ่าขอบคุณครับ"

"ผมจะบอกว่าไส้นี้อร่อยมาก ผมบอกไว้ก่อน"

ก่อนที่สายลมจะเดินจากไป ปล่อยให้ชาญแปลกหน้ายืนอึ้งอยู่

"คนทำให้ผมหลงอีกแล้วนะสายลม"

"คืนนี้ผมจะไปหาคุณแน่ที่รัก"

"แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน"

ชายปริศนาพึมพำเบาก่อนทำที่ชายแปลกหน้าก้มมองแซนด์วิชที่ตัวเขาเพิ่งได้รับมาจากคนที่เขารัก

สายลมที่เดินถึงคอนโดเป็นที่เรียบร้อยก็พยายามขนขนมขึ้นห้องถึงจะทุลักทุเลเล็กน้อยแต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี

TBE