บทที่2 น่ารัก

รุ่งสร่าง มีแสงเล็ดลอดผ่านจากม่านเล็กน้อย ปรากฏร่างของสายลมที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง มีแสงกระทบมาที่หน้าของสายลมเล็กน้อยก่อนที่จะมีเสียงของโทรศัพท์ดังขึ้น ติ้ง ติ้ง จนทำให้ร่างเล็กต้องลืมตาตื่นขึ้นมาดูข้อความที่ถูกส่งมาหาตน

"ฮายย ทุกคน"

"อะไรของมึงอีก"

เมื่อมีคนมารบกวนเวลานอนนั้นก็คงไม่พ้นโดนเพื่อนในกลุ่มโวยแน่นอน

"แต่เช้าเลยนะมึง"

"แหมม กูอุตส่าห์ช่วยปลุก"

"ใครขอไม่ทราบ"

สายลมที่เพิ่งตื่น ก็โมโหเล็กน้อยเพราะปกติไม่มีใครมากวนเวลานอนของเขายกเว้นเพื่อนตัวเอง

"อ่ะ อีคนสวย"

"ตบกะกูมั้ยคะ!!"

"จะเอาไหม"

"อุ้ย~ ไม่จ่ะๆ"

สายลมที่เห็นเพื่อนตนห้าวแต่เช้า ก็ทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนที่จะส่งอิโมจิลงในแชท

"แล้วมีอะไร"

"กูจะบอกว่ากูเหงามาก!!!"

"พวกมึงรีบมามอที"

"อ้าวแล้วมึงรีบทำไม"

"กูพ่อกูอะดิมีงานเช้า"

"กูเลยต้องติดรถพ่อมาแบบนี้ไง"

"เออๆ"

"รอแป๊บเดียวกูรีบไป"

"กูน่าจะสาย"

"ไอ้ลม"

"ว่า"

"ข้าวเหนียวหมูปิ้ง"

สายลมคิ้วขมวดขึ้นเมื่อเพื่อนพิมพ์แบบนี้ ก็รู้เลยว่าต้องฝากเค้าซื้อไปให้อีกแน่นอน

"หมู4เหนียว1"

"กูหมู8เหนียว2"

"อีอ้วน!!"

"เดี๋ยวกูตบ"

"คนละ100"

สายลมที่เห็นช่องทางการเงินก็รีบยื่นข้อเสนอให้เพื่อนตนที่เป็นพวกขี้เกียดทันที

"ไหง100ว่ะ"

"เออ นั่นดิ"

"ค่าเดินกู"

"เครเลย/จ๊ะ"

เมื่อถึงมหาวิทยาลัยแล้วไม่นานนักเพื่อนก็สังเกตุเห็นลมที่เดินมาก็ไม่รอช้าที่จะโบกมือเรียกอีกคนทันที

"ลม!!"

"ทางนี้ๆ"

ลมก็โบกมือกลับเพื่อเป็นสัญญาณว่าตัวเขาเองก็เห็นเพื่อนแล้วเหมือนกัน ลมเดินมาตรงข้ามที่เพื่อนเขานั่ง ก่อนที่จะนั่งตรงข้ามเพื่อสนิท

"หาวว โครตง่วง"

"มึงก็ไม่น่ารีบเลยแซน"

"ทำไงได้ละ"

"ให้กูไปรับก็ได้"

ไอ้ที่นั่งตรงข้ามผมเนี่ยชื่อแซนเป็นเพื่อนผมเองแหละ

"ไม่เอา~"

"ถ้ามึงไปรับมีหวังเก็บค่าน้ำมันมีหวังกูได้หมดตัว"

"มึงก็เวอร์"

"มันเป็นค่าแรงกูด้วย"

"มึงก็เวอร์"

หลังจากบทสนทนาของทั้งสองจบลงต่างคนก็ต่างทำในสิ่งที่อยากทำ สายลมนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ โดยที่แซนนั่งเล่นโทรศัพท์ตรงข้าม

จนกระทั่งไปสดุดกับข่าวๆหนึ่ง พร้อมยื่นโทรศัพท์ให้สายลมดู

"ลมมึงดูข่าวนี้ดิ"

"ไรว่ะ"

สายลมตั้งใจมองข่าวที่กำลังเป็นกระแสในขณะนี้อยู่อย่างตั้งใจ

"น่ากลัวว่ะ"

"มึงอะยิ่งชอบเดินไปซื้อขนมตอนกลางคืน"

"ระวังตัวมั้ง"

สายลมเม้มปากเล็กน้อย พร้อมกับก้มหน้า

"อืม จะระวังละกัน"

โดยที่ไม่รู้ตัวว่าถูกชายร่างหนาจับจ้องอยู่อย่างเงียบๆ

(ดูข่าวผมด้วย)

(น่ารักอีกแล้ว)

สายลมที่รู้สึกเหมือนมีคนมองมาที่ตนก็พยายามหาคนๆนั้นจนเพื่อนส่งสัย

(เหมือนมีคนมองเลย)

"ลม มึงเป็นอะไร"

"ป่าวๆ"

สายลมที่กลัวเพื่อนเป็นกังวลก็ตอบปฎิเสธไป ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและกังวลในเวลาเดียวกัน

"อืมๆ งั้นไปเรียนกันมั้ย"

"เคๆ"

หลังจากที่เลิกเรียนเรียบร้อย เพื่อนของสายลมก็พากันบ่นออกมาอย่างเบื่อหน่าย ในเมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องเพื่อนสนิทก็เป็นกันเองสุดๆ จนสายลมต้องมองบน

"โอ้ยย!!"

"เมื่อย"

"ปวดหัวมากนะ"

"นั่นดิ"

"จารย์สอนไรก็ไม่รู้ ไม่เข้าใจ"

ณ จุดๆนี้ไม่มีใครห้ามใคร เพราะต่างคนก็ต่างเหนื่อยล้าทั้งกับการเรียนและกิจกรรม ใครที่คิดจะห้ามเพราะไม่มีแรงแล้ว สายลมก็เกทับเพิ่มไปอีกเพราะเขาก็เหนื่อยเหมือนกัน

"กูเมื่อยอ่า"

"ไปนู่นก่อนได้ป่ะ"

"เออๆ ไปๆ"

"มึงยืนนานละ"

ทั้งสี่พากันเดินไปที่ม้านั่งขาประจำ ที่สิงสถิตประจำของแก๊งนี้ ม้านั่งตัวโปรด เพราะนอกจากจะมีต้นไม้ใหญ่มาเป็นร่มเงาให้แล้ว ยังมีแสงแดดอ่อนๆที่ลอดมาตรงข้างๆอย่างเป็นใจ แถมเหล่าอาจารย์บางท่านยังเอาดอกไม้สวยๆมากปลูกบริเวณนี้ นอกจากจะเป็นที่ๆมีร่มเงาให้อาศัยยังมีวิวสวยๆให้รับชมอีกแบบนี้ ใครๆก็คงชอบกัน อากาศโปร่งสดชื่น ที่สุด

"อีปิ่นมึงก็โยนแต่ให้ลมตอบอยู่ได้"

"ตอบเองไม่ได้ กูไม่อยากเสียหน้า"

"เอ้าไม่ใช่หน้ามึงหนาอยู่แล้วหรอ"

"อีแซน อีดอก"

ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้สายลมก็รีบพูดตัดประเด็นทันที เพราะกลัวเพื่อนทั้งสองจะตีกันจริงๆ ปิ่นเพื่อนอีกคนของลมเป็นคนห้าวๆ เลือดร้อน พอๆกับแซนต่างกันตรงที่ว่าปิ่นเป็นลูกรักเหล่าอาจารย์ต่างจากแซน ที่เป็นเด็กเกเร

"ช่างมันเถอะ"

"พวกมึงนี่นะ"

"จร้าาา"

ก็ที่เพื่อนจะคุยกันต้องก็ถูกขัดจังหวะขึ้น โดยคนปริศนาที่อยู่ไปก็เข้ามาหากลุ่มของสายลมแบบงง

"น้องๆ"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกทั้งสี่หันไปหาเจ้าของของเสียงอย่างพร้อมเพรียง โดยที่ไม่มีการนัดหมายใดๆทั้งสิ้น

"พี่ขอคุยด้วยแป๊บหนึ่ง"

"ครับ"

ปิ่นตอบทันทีเพราะตัวเขาเองรู้สึกไม่ค่อยอยากคุยนานกับคนที่ไม่รู้จักเท่าไหร่ แต่ถ้าเพียงชั่วครู่หนึ่งคงได้แหละ

"ขอบคุณจ้า"

"พี่มีอะไรหรอคับ"

ทารันถามทันทีเมื่อรุ่นพี่นั่งลงเรียบร้อยแล้วทารันเด็กดีมีวินัย ใฝ่เรียนรู้ เป็นคนที่รักเพื่อนฝูง ร่าเริงเฮฮา เพื่อนคนที่3ของสายลม  แถมยังเป็นคนที่กวนที่สุดของกลุ่ม

"พอดีพี่อยากได้เพื่อนน้องไปประกวด"

"ประกวด?"

"ใช่คับ ประกวดดาวอะ"

"คับ แต่ว่าใครหรอครับ"

"น้องสายลม"

เจ้าตัวที่ไม่ค่อยได้ตั้งใจฟังนักก็สะดุ้งโหยงเลย เพราะทั้งชีวิตสายลมไม่เคยคิดที่จะประกวดเพราะว่าตัวเองก็หน้าตาธรรมดาเหมือนคนทั่วไป

"แต่ว่า..."

"ได้คับ!"

ทารันที่เห็นว่าเพื่อนลังเลก็ชิงตอบตัดหน้าสายลม โดยที่ไม่ถามเจ้าตัวเลยสักคำถามเดียว และตามมาด้วยเสียงอีกสองคนอย่างปิ่นกับแซน

"อะไรของพวกมึงเนี่ย!!"

"กูอยากให้มึงลงอ่า"

แซนที่เห็นโอกาสที่เพื่อนคนสวยอย่างสายลมจะเฉิดฉายมีหรือจะไม่รีบคว้าไว้ให้ พร้อมกับหน้าตาที่ยิ้มแย้มสดใส

"ใช่!!!"

"กูอยากจับมึงแต่งตัวมากนะสายลม"

"ใช่ๆ"

ปิ่นก็ออกความเห็นเกทับความคิดแซม เมื่อสายลมเห็นเพื่อนตนเป็นแบบนี้ไปกันหมดมีหรือจะปล่อยความไว้วางใจของเพื่อน แต่ก็ยังคงอยากแหย่เพื่อนเล่น

"กูเนี่ยนะ!"

"ถามกูยัง?"

"มึงไม่ต้อง"

"อยู่เฉยๆ"

สายลมเบ้ปาก ก็ไม่ได้คิดจะขัดอะไรเพื่อนมากมายจึงปล่อยให้เหตุการณ์มันเลยตามเลย

"โอเคงั้นพี่จัดการเรื่องเอกสารให้"

"ขอบใจทุกคนมากนะ"

ก่อนที่รุ่นพี่จะหันกลับมามองที่สายลม พร้อมยิ้มให้

"เดี๋ยวพี่ชวนเข้ากลุ่มเดือนดาวนะคะ"

"ครับ"

"พี่ไปละนะ"

"ครับ"

"สวัสดีครับ"

ทั้งสามได้ยกมือไหว้รุ่นพี่ ก่อนที่จะเห็นแผ่นหลังรุ่นพี่เดินออกไปเป็นที่เรียบร้อย

จากนั้นทั้งสามก็ต่างพากันแยกย้ายไปตามที่พักของตน สายลมเมื่อถึงห้องก็ล้มลงที่เตียงนอนอย่างอ่อนล้า

ติ้ง ติ้ง ติ้ง โทรศัพท์ของสายลมสั่นเล็กน้อยเนื่องจากข้อความเข้า

เป็นข้อความเชิญสายลมเข้าแชทกลุ่มของดาวและเดือนในแต่ละคณะ

สายลมจึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูของความที่ถูกส่งมา

"อร้ายย น้องสายลม"

"ตัวเล็ก น่ารัก"

"ดูยิ้มสิงุ้ยย"

"น่ารักมาก"

"ใจเย็นๆ"

ทันทีที่สายลมเข้ามาก็มีคนหวีดตัวเขาเลย สายลมเกาหัวเล็กน้อยเพราะปกติเขาคิดว่าตัวเองใช้ชีวิตอย่างจืดจาง ไม่ติดว่าจะมีคนรู้จักด้วย

"เดี๋ยวน้องตกใจหมด"

รุ่นพี่ที่เชิญสายลมมาเป็นดาวห้ามปรามคนในกลุ่มไม่ให้ตื่นเต้นหรือตกใจไปมากกว่านี้

"สายลมคณะอักษรศาสตร์ใช่ไหม"

"ครับ"

"อร้าย น้องตอบ!!"

"นึกว่าหยิ่ง"

"เสือก!"

"เสือก!!"

"เสือก!!"

สายลมเมื่อเห็นคนมาว่าตนมีหรือจะยอมก็พิมพ์ด่ากลับสิครับรอไร

"อุ้ย"

"...."

"...."

ทุกคนที่เห็นสายลมพิมพ์คำหยาบก็ถึงขั้นพิมพ์ได้แค่จุดเลยมีเดียวบางคนถึงขั้นเงียบหรือออฟไลน์ไปเลย

"ขอโทษทีครับ พิมพ์ผิดตามน่ะครับ"

"ตอแหล!"

"อีดอก!!!"

สายลมไม่ยอมโดนด่าอยู่ฝ่ายเดียว สวนกลับไปหาคนที่ด่าเขาด้วยคำแรงๆ เช่นเดียวกัน ในรอบนี้หายไปแทบทั้งกลุ่มเลยทีเดียว

"อันนี้ก็ผิดใช่ไหมลูก"

"ป่าวคับ อันนี้ผมตั้งใจ"

"ลูกชั้นแซ่บ"

"ไม่มีมารยาท"

"ฉันรุ่นพี่เธอนะ"

"ใช่"

"หรอครับ"

"ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย"

เนื่องจากคำพูดสายลมไป ทิ่มแทงใจของหญิงสาวเล็กน้อย แบบนี้คงทำให้ทางนั้นโกรธไม่มาก็น้อย

"วันนี้จะได้คุยกันมั้ย"

จู่ๆก็มีชายหนุ่มพิมพ์ขึ้นมาแทรกระหว่างการสนทนาของคนที่กำลังทะเลาะกันอย่างงงๆ

"ทะเลาะกันอยู่ได้"

"คลาสคะ สายลมเริ่มก่อนนะคะ"

"ฉันไม่ได้ถาม"

"หยุด!!"

"ไม่!! ก็ลมไม่ผิด!"

"นี้เธอ!!"

"ไม่มีมารยาท"

"ใช่"

"เสือก!!"

"แก!!"

"พอๆ หยุดได้ละ"

"ขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ผมแค่ไม่ชอบให้ใครมาว่าผมผิดทั้งที่ผมไม่ได้ทำอะไร"

"ไม่เป็นไรจ้ะลมพี่เข้าใจ"

"อย่าไปสนเลย"

"ครับ"

"แค่คำพูดหมา"

"ครับพี่"

"นี่แกว่าไปเป็นหมา!!"

หญิงสาวที่เพิ่งสงบไปไม่ได้นานก็เริ่มที่จะปากเสียงอีกครั้ง

"เงียบสักที"

"รำคาญ!!"

"เอาละ ตอนนี้แยกย้ายๆ"

"มีอะไรก็ส่งในกลุ่ม"

"พี่ซันครับ"

"ว่าไงครับสายลม"

"ในกลุ่มมีแต่รุ่นพี่ใช่มั้ยครับ"

"ตามอายุก็ใช่ครับ"

"แต่บางคนยังอยู่ปีเดียวกับน้อง"

"อ่อครับ"

"ขอบคุณครับ"

"จร้า"

สายลมได้ปิดมือถือของตนพร้อมโยนไปไว้ข้างๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นมาเพื่อไปทำอาหารเย็น ดึกแล้วแถมยังมีข่าวที่เพื่อนให้ดูตอนเช้าอีก สายลมเลยไม่กล้าลงไปซื้อของล่างคอนโดเพราะกลัวจะเป็นเหมือนในข่าว จึงได้ทำการไปค้นตู้เย็นว่ามีอะไรพอจะทำเป็นกับข้าวเย็นนี้ได้บ้าง ก็พบเพียงแค่ เนื้อหมูที่ถูกแช่แข็งในช่องฟรีซ ไข่ไก่ ซอสปรุงรส กระเทียม ใบกะเพรา ทันทีที่เห็นกะเพราก็มีชื่อเมนูในหัวทันที

"ผัดกะเพราดีกว่า"

สายลมเริ่มเดินไปหาของไปเรื่อยๆ จู่ๆก็มีสายเข้ามาซะงั้น กริ๊ง กริ๊ง สายลมรีบเดินไปรับสายทันที

"ฮัลโหลปิ่นว่า"

"มึง~"

"จอลอกงานหน่อยดิ"

"300"

"แพงปายย"

"งั้นไม่ต้องเอา"

"เคๆ กูโอนไปละ"

"รอไปกูขอทำกับข้าวก่อน"

"อืม"

หลังจากวางสายกับเพื่อนแล้วเรียบร้อยสายลมก็เริ่มทำผัดกะเพราจนได้ผัดกะเพราหมูสับหน้าตาหน้าทานมาหนึ่งจาน

หลังจากทานอาหารและส่งงานไปให้เพื่อนเรียบร้อย สายลมก็คล้อยหลับไปในที่สุด เพราะเนื่องจากวันนี้ตัวเขาเจออะไรไรหลายๆหย่าง แถมทำงานอีกไม่แปลกที่จะนอนไวกว่าปกติ ยังไงก็ฝันดีนะครับสายลม

TBE