Po Myの小説

ในตอนที่สายลมกำลังนอนดูซีรี่ย์เรื่องโปรดพร้อมกับกินขนมที่ตนเพิ่งออกไปซื้อมาอย่างสบายใจนั้น เห้อออ ยังไม่ง่วงเลย แถมพรุ่งนี้ก็วันหยุดด้วย ทำอะไรดี เนื่องจากความเบื่อหน่ายที่มีในตอนนี้ทำให้สายลมได้รุ้ตัวว่าเขาเหงาขนาดไหน ไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนจากดทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ติ้ง ติ้ง ติ้ง สายลมที่กำลังๆอยู่พอดี ก็หันมองมือถือที่เพิ่งมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เพราะนั้นแปลว่าเพื่อนเขายังไม่นอนนั้นเอง "อีลม""ช่วยกูด้วยยย"ทรานเพื่อนของสายลมเปิดแชทมาพร้อมกับโวยวายอะไรก็ไม่รู้ สายลมไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามเพื่อนตนว่าเกิดอะไรขึ้น "มีอารายย""มีอะไรว่ะ" เนื่องจากเป็นกลุ่มใหญ่ไม่วายโดนเพื่อนคนอื่นโวยตามกันมีติดๆ เพราะนี้เป็นเวลาหลับเวลานอนแล้ว"กูจะเล่นเกม!!"แซนที่หัวร้อนเนื่องจากโดนทักมากวนในตอนที่เล่นเกมพอดี แถมยังทำให้แพ้ในตานั้นด้วย ก็คงหัวร้อนเป็นธรรมดา"กูจำได้ว่าเรียกอีลมคนเดียวนะ""ก็มันเด้งหมดมั้ย""ใช่!!""สรุปมีเรื่องอะไร"ลมที่เห็นนอกเรื่องมากเกินไปแล้วก็ไม่รอช้าที่จะดึงกลับเข้าประเด็นที่ทราน เรียกชื่อเขาเป็นการเปิดแชท "มึงพี่ซีบอกให้มึงไปช่วยอะ""ตอนนี้อะนะ""เออดิ""เห็นว่าพรุ่งนี้ม

ณ เวลา 22.30 น.สายลมกำลังนั่งกินขนมอยู่ในคอนโดของตน พร้อมกับดูซีรีส์เกาหลีบนโซฟา จนกระทั่งตัวสายลมได้หยิบขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปากและกินมันไปในที่สุด สายลมพยายามควานหาขนมจากซองที่ว่างเปล่าไปเป็นที่เรียบร้อย สายลมพยายามหาขนมอยู่นานสองแม้กระทั่งยกขึ้นมาเทใส่ปาก จึงรู้ว่ามันหมดไปแล้วจริงๆ"หมดอีกละ เห้อออ"สายลมก้าวเท้าออกจากโซฟาของเขา ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องครัวของตน เพื่อหาขนมซองใหม่ สายลมพยายามควานหาอยู่นานสองนาน ค่อยๆเปิดชั้นวางไปทีละชั้น ชั้นแล้วชั้นเหล่าจนกระทั่งเปิดตู้เย็นก็เจอเพียงแค่ความว่างเปล่าที่รออยู่ "เฮ้ย หมดจริงดิ"สายลมทำหน้าเซ็งเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าขนมาที่ตัวเองตุนไว้นั้นหมดไปแล้ว สายลมไม่รอช้าที่จะเดินไปที่ห้องนอนหาชุดใหม่และอาบน้ำที่ไม่ได้อาบตั้งแต่หัวค่ำจนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลานี้ เมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อยพร้อมออกจากบ้านสายลมหยิบกระเป๋าตังค์จากห้องตนแล้วรีบเรียกลิฟต์อย่างใจร้อน จนลืมสิ่งที่ตนเพิ่งกลัวเนื่องจากความหิวได้ครอบงำจิตใจของสายลมไปแล้ว คงไม่มีใครหยุดสายลมได้นอกจากขนมเพราะตัวเขารีบกลับมาดูซีรีส์ที่ค้างคาไว้ ไม่นานนักลิฟต์ก็มาถึงชั้นของสายลม สายลงเดินออกมาจากคอนโด

รุ่งสร่าง มีแสงเล็ดลอดผ่านจากม่านเล็กน้อย ปรากฏร่างของสายลมที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง มีแสงกระทบมาที่หน้าของสายลมเล็กน้อยก่อนที่จะมีเสียงของโทรศัพท์ดังขึ้น ติ้ง ติ้ง จนทำให้ร่างเล็กต้องลืมตาตื่นขึ้นมาดูข้อความที่ถูกส่งมาหาตน"ฮายย ทุกคน""อะไรของมึงอีก"เมื่อมีคนมารบกวนเวลานอนนั้นก็คงไม่พ้นโดนเพื่อนในกลุ่มโวยแน่นอน"แต่เช้าเลยนะมึง""แหมม กูอุตส่าห์ช่วยปลุก""ใครขอไม่ทราบ"สายลมที่เพิ่งตื่น ก็โมโหเล็กน้อยเพราะปกติไม่มีใครมากวนเวลานอนของเขายกเว้นเพื่อนตัวเอง"อ่ะ อีคนสวย""ตบกะกูมั้ยคะ!!""จะเอาไหม""อุ้ย~ ไม่จ่ะๆ"สายลมที่เห็นเพื่อนตนห้าวแต่เช้า ก็ทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนที่จะส่งอิโมจิลงในแชท"แล้วมีอะไร""กูจะบอกว่ากูเหงามาก!!!""พวกมึงรีบมามอที""อ้าวแล้วมึงรีบทำไม""กูพ่อกูอะดิมีงานเช้า""กูเลยต้องติดรถพ่อมาแบบนี้ไง""เออๆ""รอแป๊บเดียวกูรีบไป""กูน่าจะสาย""ไอ้ลม""ว่า""ข้าวเหนียวหมูปิ้ง"สายลมคิ้วขมวดขึ้นเมื่อเพื่อนพิมพ์แบบนี้ ก็รู้เลยว่าต้องฝากเค้าซื้อไปให้อีกแน่นอน "หมู4เหนียว1""กูหมู8เหนียว2""อีอ้วน!!""เดี๋ยวกูตบ""คนละ100"สายลมที่เห็นช่องทางการเงินก็รีบยื่นข้อเสนอให้เพื่อนตนท

ภายในตรอกซอย ที่มืดมิดและไม่มีผู้คนเดินผ่านไปมา มีเพียงความมืดและความเงียบ ทางเข้ามีแสงสว่างจากท้องถนนสาดเข้ามาเล็กน้อย ซอยที่ราวกับไม่มีจุดสิ้นสุดที่ทางเดินเนื่องจากถูกความมืดปกคลุมสถานที่แห่งนี้ กลับมีหญิงสาวที่เดินเข้ามาในตรอกซอกอันน่ากลัวนี้เพียงลำพัง โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เธอเข้ามาในซอยแห่งนี้เพื่อคุยมือกับเพื่อนสนิทเพียงเท่านั้น หารู้ไม่ว่ามีผู้ชายผู้หนึ่งสวมสูทและแมวเพื่อปกปิดใบหน้าของตน กำลังจ้องมองหญิงสาวที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่อย่างจดจ่อราวกับรอคอยอะไรสักอย่าง "ฮัลโหลแก" "ว่าไง" "เออ" "กำลังกลับเนี่ย" ตุ๊บ ราวกับมีเสียงอะไรสักอย่างตกลงมาจากที่สูง หญิงสาวตกใจเล็กน้อยจึงหันกลับไปมองก่อนจะพบเพียงแค่เแมวดำที่ยืนอยู่ข้างบนลังกระดาษเมื่อเป็นเช่นนั้นหญิงสาวจึงไม่ได้สนใจอะไรมากและกลับไปคุยกับเพื่อนของเธอต่อ เมื่อเธอเริ่มเดินลึกเข้าไปในซอยขึ้นเรื่อยๆเทอจึงชะงักเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนกำลังมีคนเดินตามเธอมันชัดขึ้นเรื่อยๆจนน่าแปลก "ก..แก" เธอรีบเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆเพื่อหวังที่จะเจอทางออกของซอยๆนี้ "ป..ป.ป่าวไม่มีอะไร" หญิงสาวเสียงตะกุกตะกักและสั่นเทาเล็กน้อยเนื่องจากความ