Masukปากนุ่มดูดเลียเอ็นร้อนอุ่นพร้อมใช้มือบางขยับขึ้นลงตามจังหวะ ทำเอาอีกคนร้องครางลั่นห้องอย่างสุขใจกับการกระทำของภรรยาสาว
“อื้อ ลลิน…พี่เสียวเหลือเกิน” อาทิตย์เอื้อมมือไปจับหัวเล็กพร้อมขยับมือขึ้นลงตามการกระทำของหญิงสาวด้วยความเสียวสยิว
หญิงสาวยังคงสนุกกับการปรนเปรออาทิตย์ เธอเหลือบมองสีหน้าคนตัวโตแวบหนึ่ง จากนั้นเพิ่มความเร็วในการดูดเลียมากยิ่งขึ้น
“อ๊ะ อ๊า พี่ใกล้จะเสร็จแล้ว” จบคำพูดไม่นาน น้ำขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาเต็มปากอมชมพู ลลินกลืนลงคออย่างไม่รังเกียจสักนิด
“ลลิน รีบคายออกมาเดี๋ยวนี้เลย” ชายหนุ่มเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว แล้วหยิบทิชชูเพื่อนำไปรองน้ำรักจากปากเธอ “คายออกมาเลย”
เธอไม่ได้พูดอะไรมากนัก ยอมทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย แล้วนั่งมองคนตัวโตตาแป๋ว
“กินไม่ได้เหรอ”
“ไม่เชิงหรอกครับ แต่อย่ากินดีกว่า”
“ทีพี่อาทิตย์ยัง…”
“ไปอาบน้ำดีกว่า” อาทิตย์รู้ว่าลลินจะเอ่ยประโยคใด เขารีบชิงตัดบท
“ไม่เอา”
“ดื้อจังเลยนะครับ” อาทิตย์บอกพลางอมยิ้มอย่างเอ็นดูในท่าทางของภรรยา
“พี่อาทิตย์คะ”
“โอ๊ย…” ไม่ทันอาทิตย์จะอ้าปากถามคนตัวเล็ก ทันใดนั้นเธอผลักอกล่ำสันอย่างแรงทำเอาเขาล้มตัวลงนอนบนเตียงขนาดคิงไซซ์ ลลินอาศัยจังหวะนั้นคร่อมกายแกร่ง
“ลลิน”
“อย่าผลักไสหนูได้ไหมคะ” เธอรู้สึกปวดใจเหลือเกิน อีกคนทำราวกับไม่ต้องการกันเช่นนนี้
“…” อาทิตย์ไม่พูดพร่ำทำเพลงใด เขารั้งท้ายทอยของลลินมารับจูบจากตัวเอง ใบหน้าหวานของเธอที่แสดงถึงความเศร้าปนเสียใจ ทำให้เขาไม่สามารถเมินเฉยต่อสาวคนรักได้ จึงต้องการทำให้เธอมีความสุขมากที่สุด
“อื้อ” ปลายลิ้นสากตวัดเลียกลีบปากอวบอิ่มและขบเม้มปากนุ่มด้วยความหลงใหล อาทิตย์พลิกร่างเล็กให้นอนลงบนที่นอนแทน แล้วตัวเองเป็นฝ่ายคร่อมหญิงสาวในขณะกำลังจูบลลินอย่างเมามัน
“อยากให้พี่ทำต่อไหม” ถามขึ้นหลังจากถอนจูบ ฝ่ามือใหญ่ประคองหน้าจิ้มลิ้มพร้อมประสานสายตากับเธอ แววตาที่มองหญิงสาวเต็มไปด้วยความรักเปี่ยมล้น
“ค่ะ” พยักหน้าหงึก ๆ
คำยืนยันจากริมฝีปากอมชมพู ทำให้อาทิตย์จับขาเรียวงามชันขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม เขาชำเลืองมองหน้าหวานแวบหนึ่ง ก่อนแยกขาเรียวออกจากกัน จากนั้นโน้มหน้าหล่อเข้าใกล้ร่องสวาท
“อื้อ พี่อาทิตย์…” เพียงแค่ลิ้นเร่าร้อนแตะจุดสงวน สติของเธอใกล้เลือนรางเต็มที แขนเล็กยกขึ้นมาปิดปากเพื่อกลั้นเสียงครวญคราง เธอผงกหัวมองคนตัวโตตรงหน้า ที่กำลังสนุกกับการหยอกเย้าติ่งเสียว จากนั้นเอื้อมมือขยุ้มเส้นผมนุ่ม
ใบหน้าคมคายผละออกห่างกลีบกุหลาบ ทว่าเขาไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น อาทิตย์ส่งนิ้วแกร่งเข้าในโพรงอ่อนนุ่มพลางขยับเข้าออกด้วยจังหวะถี่รัว
“อื้อ พี่อาทิตย์ขา…เข้ามาสักทีเถอะ หนูเสียวเหลือเกิน” เสียงหวานร้องขอเขาปานจะขาดใจ
“แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอครับ” เผยยิ้มมุมปากดั่งคนเจ้าเล่ห์
“อื้อ ไม่ไหวแล้ว พี่อาทิตย์” ลลินร้อนรุ่มไปหมดทั่วทั้งตัว วินาทีนี้ความปรารถนาที่มีต่อเขา ช่างรุนแรงมากยิ่งนัก
“อ้อนวอนพี่ก่อนสิครับ” เขายังคงสนุกกับการได้แกล้งคนตัวเล็ก นิ้วหัวแม่มือของอาทิตย์บี้ปุ่มกระสันเบา ๆ ส่งผลให้ร่างเล็กกระตุก
“อ๊ะ”
“ไหนครับ ลองพูดให้พี่ฟังก่อน”
“ผัวขา… เข้ามาในตัวหนูสักทีเถอะ หนูไม่ไหวแล้ว” เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสุดเซ็กซี่ สรรพนามที่เรียกเขาทำเอาอาทิตย์อึ้งทีเดียว
ชายหนุ่มแทรกเอ็นเนื้อเข้าในร่องสวาทพรวดเดียวจนสุดมิด แล้วละเลงบทรักอย่างดิบเถื่อน เขาส่งความเป็นชายเข้าออกในตัวเธอแบบไม่ยั้ง
“อ๊ะ พี่อาทิตย์ รุนแรงไปแล้ว” กายสาวดิ้นพล่านไปมาใต้ร่างของอาทิตย์ มือเรียวจิกทึ้งผ้าปูเตียงแน่นแทบขาด ชายหนุ่มสอดนิ้วยาวประสานกับมือเล็กพร้อมกำแน่น เขาขยับเอวสอบเข้าออกในตัวของลลินอย่างระรัว
“พี่รักลลิน ที่รักของพี่” จมูกโด่งคมสันถูไถกับลำคอขาวเนียนอย่างคลั่งไคล้พลางประทับจูบ เขาสร้างรอยแดงสีกุหลาบมากมาย เพื่อต้องการตีตราจองว่าเธอเป็นของเขาเพียงคนเดียว
“อ๊ะ อ๊า พี่อาทิตย์ขา…”
บทรักที่เขามอบให้เธอเต็มไปด้วยความรุนแรงและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ลลินหลับตาพริ้มพร้อมปล่อยตัวปล่อยใจให้ผ่อนคลายกับการสัมผัสของคนเหนือร่าง
อยู่ ๆ หยาดน้ำใสไหลมาจากหญิงสาว อาทิตย์ไม่รอช้าจูบซับน้ำตาจนเกลี้ยง
“เจ็บเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ” ส่ายหัวไปมาอย่างช้า ๆ เพราะมัวแต่คิดถึงคำพูดของบิดาเมื่อช่วงเย็น เลยทำให้เธอรู้สึกไม่ดีและปล่อยน้ำตาออกมาในขณะร่วมรัก
หลายอย่างเข้ามาในชีวิตช่วงนี้ ทำเธอรู้สึกกลัวมากเหลือเกิน กลัวว่าถ้าเขารู้ความจริงบางอย่างแล้วจะเกลียดกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นคงทรมานไม่น้อย
“พี่อาทิตย์คะ อย่าเกลียดหนูได้ไหม”
“พี่จะเกลียดลลินได้ไงครับ รักมากขนาดนี้” เขาโน้มหน้าจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาแผ่วเบา จากนั้นจัดท่าให้เธอใหม่ เขาลงไปนอนซ้อนแผ่นหลังขาวเนียนของลลิน โดยส่วนนั้นระหว่างกันยังคงเชื่อมกันอยู่
แขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กไว้พร้อมทั้งส่งท่อนเอ็นเข้าออกในร่องสวาท นิ้วยาวคลึงเคล้าติ่งเสียวเบา ๆ ทว่าทำเอาลลินร้องครางลั่นห้อง
“อื้อ อ๊า อ๊า พี่อาทิตย์ขา”
“ชอบไหม”
“อื้อ” ขณะนี้เธอไม่อาจรับรู้อะไรอีกแล้ว นอกจากความสุขที่ได้รับจากการร่วมรักกับเขา มือเรียวจิกลงบนท่อนแขนกำยำแน่น
อาทิตย์เร่งจังหวะเข้าออกในตัวลลินมากขึ้นกว่าเดิม กระทั่งไม่นานกายแกร่งเกร็งกระตุกสองสามที เขารีบถอดกายแก่นออกจากตัวภรรยาคนสวยและปล่อยน้ำเชื้อเปรอะเปื้อนเตียงนอน
“อ๊ะ อ๊า…” อาทิตย์รีดน้ำขาวขุ่นพลางส่งเสียงครางลั่นห้องอย่างมีความสุข ก่อนจะล้มตัวนอนลงข้างลลิน ชายหนุ่มดึงคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอดอย่างหวงแหน
“พี่รักลลินนะครับ คนดีของพี่” ว่าแล้วก็กดจูบหน้าผากเล็ก ขณะเดียวกันมือหนาช่วยซับคราบเม็ดเหงื่อบนหน้าผากเกลี้ยงเกลา
“พี่อาทิตย์”
“หื้ม” ก้มหน้ามองคนในอ้อมกอดด้วยความเอ็นดู
“ถ้าวันหนึ่งหนูทำไม่ดีด้วย อย่าเกลียดกันเลยได้ไหม”
“ไม่เกลียดหรอกครับ อย่าคิดมากสิ” นิ้วยาวช่วยปาดน้ำตาบนใบหน้าหวาน
แม้จะงุนงงกับถ้อยคำของหญิงสาว แต่ไม่อาจเอ่ยถามออกไป เพราะไม่อยากคิดให้ปวดศีรษะเปล่า ๆ ถึงอย่างไรเธอก็เมา บางทีเธออาจจะพูดโดยไม่คิดอะไร ฉะนั้นจึงไม่อยากเก็บมาใส่ใจเช่นกัน
“รักพี่อาทิตย์นะคะ” เธอซุกหน้าจิ้มลิ้มกับอกแกร่ง ไออุ่นจากตัวเขาส่งผลให้ลลินเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างง่ายดาย
“อ้าวหลับแล้วเหรอ” เพราะลลินเงียบไปหลายนาที ก่อนจะพบว่าเธอหลับปุ๋ยไปแล้วคาอ้อมแขนของเขา
อาทิตย์ช้อนร่างเล็กในท่าเจ้าหญิงมุ่งตรงไปห้องน้ำ แล้วนำตัวเธอลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ โดยชายหนุ่มโอบกอดเธอจากด้านหลังไม่ปล่อยให้ห่าง
“อึก พี่อาทิตย์ หนูขอโทษ…” คนหลับบอกด้วยเสียงสะอื้น จนชายหนุ่มอดแปลกใจไม่ได้จริง ๆ กับวาจาจากกลีบปากนุ่ม คิ้วเข้มขมวดเข้าหาพลางปรายตามองใบหน้าจิ้มลิ้ม
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ทำไมถึงได้พูดแปลก ๆ” เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่างจากตัวเธอ ไม่รู้ทำไมคนตัวเล็กเอาแต่พูดราวกับทำผิดอะไรสักอย่างกับเขา ทั้งที่ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอราบรื่นดีแทบไม่มีเรื่องให้กังวลด้วยซ้ำ
“อย่าเศร้าเลยลลิน อย่าเป็นอะไรเลย” นิ้วแกร่งปาดน้ำตาบริเวณพวงแก้มขาวใสด้วยความห่วงใย
“อื้อ พี่อาทิตย์” คนหลับละเมอเรียกเขาด้วยน้ำเสียงเศร้า
“พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะครับ ลลิน” เขากระชับกอดเธอแน่นยิ่งขึ้นราวกับต้องการปลอบประโลมคนหลับให้รู้สึกดีกับสัมผัสของเขา
เพราะเธอคือครอบครัวคนเดียวที่เขาเหลืออยู่ ไม่ว่าหญิงสาวจะทุกข์ใจเรื่องอะไรหรือปรารถนาสิ่งใด ก็พร้อมทำทุกอย่างเพื่อเธอคนเดียวโดยไม่มีข้อกังขา
“ฮึก คุณแคสเตอร์” เธอเงยหน้ามองเขาอย่างตกตะลึงรู้สึกปวดใจเหลือเกินกับถ้อยคำนั้น“เลิกแกล้งลลินสักทีเถอะ” ฮันนี่พูดแทรกบทสนทนาระหว่างเขากับลลิน ก่อนเดินมาหยุดข้างกายชายหนุ่ม “เช็ดหน้าก่อนสิคะ” ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่ลลิน“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ปรายตามองคนตรงหน้าสลับกันไปมาอย่างงุนงง คำพูดของฮันนี่เมื่อสักครู่ทำให้ลลินสับสนไม่น้อย“เรื่องลูกของคุณ ฉันไม่ต้องการหรอกค่ะ เพราะ…” ว่าแล้ว ก้มหน้ามองท้องแบนราบของตัวเองพร้อมกับเอื้อมมือลูบอย่างแผ่วเบาท่าทางกับคำพูดของฮันนี่ทำให้ลลินเดาได้ทันที เธอชำเลืองมองแคสเตอร์อย่างเจ็บปวดราวกับถูกเข็มนับหมื่นเล่มทิ่มแทงหัวใจอย่างถี่รัว ก่อนก้มหน้างุดอย่างเสียใจพร้อมน้ำตาไหลรินต่อเนื่องไม่ขาดสาย“เด็กในท้องฉันไม่ใช่ลูกของแคสเตอร์หรอก”“หมายความว่าไง” ลลินชะงักกับคำพูดต่อมาของฮันนี่ ก่อนถามขึ้นอย่างต้องการคำอธิบายเพิ่มเติม“ฉันไม่ได้ท้องกับแคสเตอร์ ฉันแต่งงานแล้ว” ฮันนี่ยกแขนข้างซ้ายขึ้นเพื่อต้องการโชว์แหวนเพชรตรงนิ้วนางข้างซ้ายให้ลลินดู จากนั้นต่อสายหาใครคนหนึ่ง “ที่รักคะ มานี้หน่อยสิ”หลังจากฮันนี่วางสายเพียงไม่นาน ประตูห้องถูกเปิดออกเผยให้เห็นชายหนุ่มลูกคร
ช่วงเวลาที่ผู้คนต่างพากันหลับใหลยังคงมีแคสเตอร์กำลังวุ่นวายกับงานด่วนตรงหน้า เขาพยายามทำอย่างรวดเร็วเพื่อจะไปเจอลลิน กว่าจะสะสางงานเสร็จเรียบร้อยก็เกือบเที่ยงคืน“ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ” ชายหนุ่มบิดขี้เกียจไปมา ไม่รอช้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและตรงไปห้องนอนของลลินแคสเตอร์เอื้อมมือจับลูกบิดพร้อมผลักประตูเข้าข้างใน ก่อนสายตาคมกริบจะเหลือบเห็นหญิงสาวหลับปุ๋ยอย่างน่าเอ็นดู โดยแสงสลัวจากโคมไฟบนเตียงข้างเตียงส่องหน้าหวานเท้าใหญ่ก้าวเดินไปนั่งข้างเตียงพลางนั่งลงข้างกายคนหลับ นิ้วแกร่งลูบไล้พวงแก้มขาวใสแผ่วเบา เขาโน้มหน้าหล่อเหลาจุมพิตหน้าผากกลมกลึงและเลื่อนมายังริมฝีปากอวบอิ่ม“พี่อาทิตย์” คนตัวเล็กปรือตาขึ้นด้วยอาการงัวเงีย“นอนก่อนเถอะ ไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้” ไม่พูดเปล่า ทาบริมฝีปากหยักลงบนแก้มนุ่มนิ่ม วินาทีถัดมาลลินก็เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งอย่างง่ายดายด้วยอาการง่วงสุดฤทธิ์หลังจากแม่ของลูกหลับสนิทไปครู่หนึ่ง แคสเตอร์จึงไปล้มตัวลงนอนซ้อนแผ่นหลังเล็ก ยกแขนแกร่งโอบกอดคนตัวเล็กพร้อมหย่อนเปลือกตาลง“อื้อ” ลลินสะดุ้งตื่นในช่วงเวลาของตีสามเพราะอยากเข้าห้องน้ำ ก่อนรู้สึกหนักช่วงเอว เมื่อหันหน้าไปมองก็ต
“อรุณสวัสดิ์ครับ”“คุณ” คนกำลังจะออกไปจากห้องนอนเพื่อไปรับประทานอาหารเช้าเป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเปิดประตูออกมาเจอเขาพร้อมกับคำทักทายที่แปลกจากเดิม“หิวยังครับ พี่ให้คนเตรียมอาหารให้แล้ว”“พี่เหรอ” เสียงหวานพึมพำอย่างแผ่วเบากับสรรพนามแทนตนของอีกคน เธอรู้สึกสับสบเหลือเกินว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมแคสเตอร์ถึงดูเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เหมือนกับคนเดิมของเธอในอดีต“ลลินครับ”“คะ”“ไปกินข้าวกันเถอะ”“อืม”“เดี๋ยวก่อนครับ” แคสเตอร์เอื้อมมือหมายจะปัดเส้นผมปรกหน้าหวานไปทัดใบหูขาวสะอาด ทว่าลลินปัดแขนแกร่งออกห่าง“จะทำอะไรคะ” หญิงสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเว้นระยะห่างกับเขา“พี่เห็นว่าผมมันบังหน้า เลยจะช่วยเอาออกให้”“ไม่เป็นไรค่ะ ลลินจัดการเองได้” ไม่เข้าใจจริง ๆ เขาต้องการอะไรกันแน่ถึงได้ปฏิบัติตัวกับเธอเช่นนี้หญิงสาวชำเลืองมองหน้าหล่อเหลาอย่างจับสังเกต เขาไม่ได้แสดงพิรุธออกมาให้เห็น นอกจากส่งยิ้มหวานมายังเธอ รอยยิ้มนั้นของเขาเหมือนที่เธอเคยได้รับเมื่อสามปีก่อน แค่ได้เห็นก็ใจอ่อนยวบ“ไปกันเถอะ ลูกคงหิวแย่แล้ว” มือใหญ่ลูบหน้าท้องนูนด้วยความนุ่มนวล จากนั้นประคองลลินไปยังห้องอาหารเมื่อทั้งคู่
ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง หญิงสาวที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่กำลังชมวิวแม่น้ำเบื้องหน้าอย่างผ่อนคลาย โดยไม่อาจล่วงรู้สักนิดขณะนี้สายตาคมกริบของแคสเตอร์กำลังมองเธออยู่เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบชั่วโมง ลลินแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าที่ดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที“ใกล้ค่ำแล้วเหรอ” ว่าพลางพยุงกายลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนชะงักเมื่อเจอกับแคสเตอร์ซึ่งไม่รู้โผล่มาจากไหน“กลับกันเถอะ”“อืม” ลลินตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ เธอไม่อยากขัดขืนเขามากสักเท่าไรเพราะเห็นว่าใกล้ค่ำเต็มที หากกลับเองคนเดียวก็กลัวจะเกิดอันตราย“จะทำอะไรคะ” อยู่ ๆ อีกคนเดินมาประชิดตัวทำเอาลลินตกใจไม่น้อย“ช่วยประคองไง”“ไม่เป็นไรค่ะ ลลินเดินเองได้”“หรือจะให้อุ้ม” ถ้อยคำจากปากของเขา สร้างความงุนงงแก่เธอยิ่งนักเพราะคาดไม่ถึงแคสเตอร์จะตอบกลับมาเช่นนั้น หากเป็นช่วงปกติจะต้องตำหนิเธอแน่นอน“ไม่ต้องค่ะ ลลินเดินเองได้” เธอถอยหลังออกห่างคนตัวโตหนึ่งก้าวพลางมองดูเขาอย่างไม่เข้าใจ“งั้นก็ค่อย ๆ เดินนะ” ไม่พูดเปล่า แคสเตอร์เข้าไปใกล้คนตัวเล็กพร้อมกับยกแขนแกร่งโอบเอวหญิงสาว สัมผัสของชายหนุ่มทำเอาใจดวงน้อยเต้นตึกตักอย่างรู้สึกดีต่อการกระทำนั้น‘อย่าหวั่นไหวนะลลิน
หญิงสาวรูปร่างอุ้ยอ้าย ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีกำลังก้าวเดินไปตรงหน้าเพื่อต้องการไปยังสถานที่หนึ่ง ก่อนหยุดชะงักเมื่อคนตัวโตเดินมาขวางทาง“จะไปไหน” ปรายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สวมใส่ชุดคลุมท้องสีหวานยาวเหนือเข่า“ยุ่งอะไรด้วยคะ” เอ่ยตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง โดยไม่เกรงกลัวท่าทางของแคสเตอร์“ที่ฉันถามเพราะกลัวว่าเธอจะทำให้ลูกตกอยู่ในอันตราย”“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ต่อให้ลลินต้องตายลูกก็ต้องปลอดภัย” คำตอบเสียงดังฟังชัดของหญิงสาวทำเอาแคสเตอร์ถึงกับพูดไม่ออก“ขอตัวก่อนนะคะ”“นี่เธอ”ครืด! เสียงข้อความในโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มกำลังจะวิ่งตามหลังของลลินหยุดชะงัก ก่อนขมวดคิ้วเข้มอย่างฉงนกับสิ่งที่ได้อ่าน จากนั้นไม่รอช้ารีบออกจากบ้านเพื่อตรงไปยังที่หมายรถคันหรูแล่นจอดยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง แคสเตอร์เปิดประตูลงจากรถอย่างไวและเข้าข้างในเพื่อไปพบใครคนหนึ่ง ที่เป็นคนนัดหมายเขาออกมา“เธอนั่นเอง นึกว่าใคร” มองดูคนตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึง เพราะไม่คิดว่าข้อความปริศนาถูกส่งเข้าในโทรศัพท์ของเขาจะมาจากต้นเตยเพื่อนสนิทของลลิน“สวัสดีค่ะพี่อาทิตย์ เอ๊ะ…หรือคุณแคสเตอร์ดีล่ะคะ”“มีอะไร” ถามเสียงเย็น“นั่งก่อนสิ
หลายเดือนต่อมา หลังจากเหตุการณ์ที่ลลินเข้าโรงพยาบาล ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาห่างเหินเหมือนเดิม หนำซ้ำแคสเตอร์ยังชอบพูดจาทำร้ายจิตใจหญิงสาวไม่เปลี่ยนแม้ลลินเริ่มชินกับการกระทำและถ้อยคำของเขา แต่บ่อยครั้งก็ยังแอบร้องไห้คนเดียวเงียบ ๆ เสมอ“วันนี้อากาศดีจัง ออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อย” คนตัวเล็กบนเตียงขนาดคิงไซซ์ภายในห้องกว้างใหญ่ ปรายตามองวิวข้างนอกหน้าต่างก่อนก้มหน้ามองท้องนูนพลางลูบเบา ๆ ด้วยความรักเปี่ยมล้นหญิงสาวขยับตัวลงจากเตียงอย่างทุลักทุเลพลางระวังไม่ให้กระทบถึงลูกน้อยในครรภ์ ย่างกรายออกจากห้องและค่อย ๆ ก้าวเท้าลงบันไดอย่างเชื่องช้า ก่อนชะงักเมื่อเจอกับฮันนี่ซึ่งตั้งแต่ย้ายมาอยู่บ้านแคสเตอร์ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอกัน“สวัสดีค่ะ สบายดีนะคะ” ฮันนี่เป็นฝ่ายทักทายลลินก่อน“อืม” ลลินไม่อยากเสวนามากนัก ตอบเพียงสั้น ๆ เธอหมุนตัวเตรียมเดินจากไป ก่อนชะงักกับเสียงของคนข้างหลังดังกระทบโสตประสาท“อีกเดือนเดียวก็จะคลอดแล้วใช่ไหมคะ ดีใจจังจะได้เห็นหน้าลูกแล้ว”คำพูดของฮันนี่ทำเอาลลินถึงกับเดือด ก่อนหญิงสาวจะกำมือเข้าหากันแน่นเพื่อพยายามระงับโทสะ“คุณคงไม่รังเกียจสินะคะ”“รังเกียจทำไมล่ะคะ
“อื้อ” ในยามเช้าแสนสดใส ลลินปรือตาขึ้นช้า ๆ ขณะกำลังพลิกตัวไปอีกด้านก็รับรู้ถึงของหนักบริเวณเอวคอดกิ่ว เมื่อก้มหน้ามองพบเข้ากับท่อนแขนแกร่งของอาทิตย์ลลินพยายามยกแขนกำยำออกจากเอวให้เบาที่สุด เพราะไม่อยากรบกวนการนอนหลับของเขา เธอลุกขึ้นนั่งในท่าชันเข่าพลางซบหน้าจิ้มลิ้มกับหัวเข่ามน แล้วทบทวนเรื่องรา
ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน ณ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งบนดาดฟ้า สามารถมองเห็นตึกเรียงตัวสวย ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับ นอกจากนี้ยังทำให้เห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาในเวลากลางคืนอย่างชัดเจนอาหารมากมายถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าของลลินและอาทิตย์ ทว่าหญิงสาวไม่ได้สนใจมันสักนิด เธอเอาแต่หันหน้ามองวิวข้างกายราวกับใจไม่อ
นับจากพ้นงานวิวาห์กระทั่งถึงตอนนี้ผ่านมาแล้วหนึ่งเดือน ความสัมพันธ์ระหว่างลลินกับอาทิตย์ยังคงหวานชื่นเหมือนเดิม ชายหนุ่มดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่องไม่ว่าเธอปรารถนาสิ่งใด อีกคนก็จัดหามาให้ตลอด ไม่เคยบ่นสักนิด หนำซ้ำวันไหนที่เธอมีเรียน เขาก็จะไปรับไปส่งเป็นประจำ“ลลินครับ”“คะ” คนกำลั
แสงตะวันในยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอน อาทิตย์กับลลินนอนกอดกันกลมที่โซฟาตัวหรู ซึ่งทั้งสองคนกำลังนอนชมบรรยากาศในยามเช้าของทะเล“ลลินครับ” เอ่ยเรียกชื่อคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมกับเอื้อมมือหนาปัดปอยผมของเธอไปด้านข้าง“หื้ม”“เจ็บมากไหม”“ไม่ค่ะ”“พี่ขอโทษนะครับ พี่พยายามแล้วจะไม่รุนแรง แต่ก







