ตอนที่ 6

“โอเคแล้วค่ะ ยังไม่ตึงมากพอได้อยู่” น้ำหวานบอกกล่าวผู้จัดการร้านด้วยใบหน้ามีรอยยิ้มบาง ๆ 

บาร์ยกแก้วเครื่องดื่มในมือขึ้นกระดกไล่น้ำสีอำพันลงคอรวดเดียวหมด หันมาหาหญิงสาวตรงหน้า สายตาดันไปสะดุดมองริมฝีปากชมพูระเรื่อ เดี๋ยวเม้มเดี๋ยวคลายดั่งคนทำตัวไม่ถูก เขาถึงได้นึกอย่างแกล้งโดยการทำตัวนิ่งใส่

“เดี๋ยวไปส่ง” 

“เดี๋ยวกลับพร้อมหลิวและผา” เขาดื่มนี่เธอยังไม่อยากตายนะ

“แล้วเฮียก็ดื่มด้วย” คนฟังตวัดสายตามองคนพูด อ้อนได้แป๊บเดียวกลับมาเรียกเฮียอีกแล้ว

“แก้วเดียวมันทำอะไรพี่ได้” บาร์พูดพร้อมมองหน้าเธอนิ่งอยู่เหมือนเดิม คนถูกถามพลันทำตัวไม่ถูก

 “ตามใจเฮีย” เธอเคยห้ามเขาได้ที่ไหนกัน

หน้าผากับต้นหลิวพยุงน้ำหวานออกจากร้านมาส่งที่รถสปอร์ตคันหรู       สีเหลืองตัดดำ

รถคันนี้เสี่ยเบียร์ เจ้บรั่นดี เฮียแบรนด์รวมเงินกันซื้อให้เขาในวันที่สอบเข้ามหา’ลัยได้ บาร์ไม่ค่อยได้ขับและมีไม่กี่คนที่ได้ขึ้น เพราะมีเพียงสองที่นั่ง ส่วนมากไปไหนมาไหนกับเพื่อนหรือครอบครัวเขาจะขับอีกคัน ไปมหา’ลัยเขาจะขับมอเตอร์ไซค์บิกไบก์เพราะเร็วกว่ารถยนต์

รถสปอร์ตส่วนใหญ่เขาขับแค่เพียงมาร้าน และไปออกนอกรอบกับกลุ่มรถด้วยกันบ้างนาน ๆ ที บาร์จะขับทุกวันศุกร์เป็นหลักเพราะเอาไว้ไปส่งใครบางคน

“กลับนะ หวานกลับนะเฮีย” ต้นหลิวกับหน้าผายืนรอเป็นเพื่อนน้ำหวานแป๊บเดียวเฮียบาร์ก็เดินตามออกมา

“โอเคเจอกัน” บาร์หันไปหาพูดกับรุ่นน้องหนุ่มสองคน ส่วนน้ำหวานทำเพียงพยักหน้าให้เพื่อน

ทุกคนชินแล้วกับการที่เฮียร์บาร์ทำแบบนี้ เขาไปส่งน้ำหวานด้วยตัวเองมาตลอดสองปีกว่าตั้งแต่เธอเริ่มมาเป็นนักร้องร้านนี้ จริง ๆ เขาอยากไปรับเธอด้วยแต่น้ำหวานไม่ยอม เธอมาที่ร้านเองบางทีพร้อมเพื่อน บางทีเรียกบริการรถรับส่ง

จุดเริ่มต้นที่ทำให้บาร์ได้ไปส่งน้ำหวานก็เพราะต้นหลิวกับหน้าผาเมาเละ ซึ่งสาเหตุที่เมามาจากเจ้าของร้านชงเหล้าเข้ม ๆ เรียกว่ามอมเพื่อนเธอยังได้ 

ตอนนั้นน้ำหวานมาร้องเพลงที่ร้านวันแรก บาร์ไม่ได้นึกคิดอยากทำอะไรมากไปกว่าคุยด้วยและสนิทกับเธอมากขึ้น จวบจนหลายปีเข้าเขายิ่งสนใจเธออยู่แล้วปล่อยมุกจีบมาตลอดแต่สาวเจ้ายังใจแข็ง ตั้งแต่วันนั้นบาร์ทำหน้าที่ไปส่งน้ำหวานตลอด ถ้าเขาไม่ติดงานด่วนหรือมีธุระสำคัญมากจริง ๆ

ทั้งสองคนขึ้นมานั่งที่ประจำของตัวเอง บาร์เป็นคนขับมีน้ำหวานนั่งข้าง ๆ ชายหนุ่มขับรถออกจากร้านตรงไปยังอะพาร์ตเมนต์ของหญิงสาว 

อะพาร์ตเมนต์เก่าแก่ในเครือทีเคซีเค รีโนเวตใหม่อยู่เสมอเจ้าของดูแลอย่างดี ซึ่งเจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหน หนึ่งในธุรกิจครอบครัวของธารเพื่อนเขาเอง

ขับมาไม่นานรถเลี้ยวไปยังประตูทางเข้ามีรปภ. เฝ้ารักษาความปลอดภัย เช็คคนเข้าออกอยู่ด้านหน้า พอเห็นเพียงรถสปอร์ตคันคุ้นตา ที่กั้นทางเข้าก็ยกขึ้นอัตโนมัติ เขามาบ่อยแค่ไหนไม่ต้องถามมาบ่อยซะจน รปภ.จำรถได้

อะพาร์ตเมนต์สูงหลายชั้นสีเหลืองโดดเด่น ทางเข้าตึกมีระบบคีย์การ์ดและกล้องวงจรปิดอย่างดี ล็อบบีขนาดเล็กมีเจ้าหน้าที่คอยอำนวยความสะดวกให้กับผู้พักอาศัยตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง 

บาร์ถึงได้วางใจให้น้ำหวานพักที่นี่ได้ จริง ๆ เขาอยากให้เธอไปพักที่คอนโดฯ  ก็คอนโดฯ ไอ้ธารอีกนั่นแหละ แต่เธอไม่ยอมอีกเช่นเคยบาร์เองไม่เซ้าซี้เธออยู่ไหนเขาก็ตามไปอยู่ดี

บาร์ดับเครื่องยนต์ปลดสายคาดเบลต์ น้ำหวานเงยหน้ามองเขาไม่พูดอะไรตั้งแต่ขึ้นรถมา 

“โกรธหนูเหรอ” คนตัวโตชะงักไปเมื่อคนนั่งข้างถามขึ้น เขาเคยโกรธเธอเหรอ

“เรื่องอะไร” บาร์หันกลับมาหาคนนั่งข้างที่ยังนั่งนิ่งไม่มีท่าทีจะขยับลงจากรถ

“อยากรู้เหมือนกัน”

“ไม่มีนี่” 

“พี่เงียบผิดปกติ โกรธที่หนูจูบพี่เหรอ” 

พอนึกขึ้นได้บาร์เกือบหลุดขำ กับคำถามจากริมฝีปากชมพูระเรื่อนั้น     มันเบาจนเขาแทบไม่ได้ยิน ขอแกล้งสักหน่อยเถอะจะสลดได้กี่นาทีกันเชียว

“ก็นั่นมันเป็นจูบแรกของพี่” 

น้ำหวานก้มหน้าก้มตามองมือตัวเองที่แกะเล็บเล่นอยู่ถึงกับชะงัก

เธอเงยหน้าขึ้นมองคนนั่งข้าง ๆ อีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อหูที่ได้ยิน    เขาเนี่ยนะพึ่งมาเสียจูบแรกให้กับเธอ 

อย่าว่าแต่อมพระมาพูดเลย อมทั้งศาลาวัดอมทั้งโบสถ์วัดมา น้ำหวานไม่แน่ใจว่ายังจะเชื่อเขาได้อยู่ไหม 

“จริง ๆ” ขอย้ำอีกทีดูจากสีหน้าแม่ตัวดีก็รู้แล้วว่าไม่เชื่อกันเลยสักนิด

เขาอัธยาศัยดี ขี้เล่นบริหารเสน่ห์อยู่ตลอดเวลาก็จริง แต่ไม่เคยให้ใครถูกเนื้อต้องตัวง่าย ๆ ตอนเรียนมัธยมสาว ๆ เข้าหาเยอะบาร์กลับติดเพื่อนและติดเกม

พอตอนปีหนึ่งเริ่มเรียนมหา’ลัยมีสาว ๆ เข้ามาบ้าง เขาแค่คุยไม่ได้นึกคึกอยากจะทำอะไรมากไปกว่านั้น รู้สึกเฉย ๆ มากกว่า 

พอขึ้นปีสองได้เจอกับน้ำหวานสิ่งที่ไม่เคยอยากจะทำเขากลับต้องการมัน จนบางครั้งต้องพึ่งพาแม่นางทั้งห้าทั้งสิบคือสองมือเขาเอง เพื่อระบายอารมณ์

ส่วนสาวสวยมากมายที่มีรอบกายถามว่าเห็นแล้วมีอารมณ์ไหมก็ต้องมีอยู่แล้ว แต่บาร์ไม่ได้อยากทำกับคนอื่น เขาอยากทำกับเธอคนเดียว น้ำหวาน นนลณีย์ ผู้หญิงที่ชื่อจริงคล้ายกับชื่อเขา บาร์ นนทกร

“อือ เอาเถอะเชื่อก็ได้” น้ำหวานเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไม่เชื่อเขา 

ถ้าคะแนนเต็มสิบเธอเชื่อเท่าไร ให้ได้มากสุดแค่สี่ อีกหกเธอเห็นมากับตาเจอมากับตัวบ่อยครั้งที่สาวในร้านนัวเนียเขาแทบจะสิงเข้าร่างพี่แกอยู่แล้ว

“แค่นั้น”

“อ้าว ก็เชื่อแล้วไง”

“นั่นจูบแรกของพี่เลยนะ”

“จูบแรกของหนูเหมือนกัน” ยังจะมาพูดเลียนแบบ