Chapter 3(2)

“อะ...อะไรนะพ่อ! นี่พ่อล้อกันเล่นใช่มั้ย” ฉันตกตะลึงกับ

คำพูดของพ่อเมื่อกี้ นี่ล้อกันเล่นหรือเปล่า อยู่ๆ จะยกฉันให้ไอ้พี่สี่ง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะ

“ข้าไม่ได้ล้อเล่น เอ็งก็อย่าดื้อด้านให้มันมากนักล่ะ”

“พะ...พ่อพูดจริงๆ เหรอครับ” พี่สี่ถามพ่ออีกครั้งอย่างตะกุกตะกัก “จะให้ตะไคร้แต่งงานกับผมจริงๆ เหรอครับ”

“จริงสิวะ ข้าไม่เคยล้อเล่น เอ็งดูแลลูกสาวข้าให้ดีๆ ก็แล้วกัน อย่าตบ! อย่าตี! ห้ามทำให้มันเสียใจเด็ดขาดเลยนะเว้ย”

“ขอบคุณพ่อมากๆ เลยนะครับ สัญญาว่าผมจะดูแลเป็นอย่างดี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยแหละครับ” พี่สี่มีสีหน้าที่ดีใจสุดขีดไปเลยในตอนนี้

“พ่อ...พ่ออย่าทิ้งหนูแบบนี้สิ” ฉันทำหน้าเศร้าแล้วเดินเข้าไปกอดพ่อ “พ่อไม่รักหนูแล้วเหรอ”

“เพราะรักนี่แหละถึงได้ทำแบบนี้ เชื่อพ่อเถอะ...อยู่กับไอ้หนุ่มนี่เอ็งจะสบาย ไว้พ่อกับแม่ตั้งตัวอีกครั้งได้เมื่อไหร่จะรีบมารับเอ็งกลับไปอยู่ด้วยเลย” พ่อกอดฉันแล้วลูบหัวเบาๆ

“อย่าดื้อนะลูก พ่อกับแม่รักเอ็งเสมอแหละ แต่แค่ตอนนี้ไม่อยากเอาเอ็งไปลำบากด้วยก็แค่นั้น ไว้พ่อกับแม่จะมาหาเอ็งบ่อยๆ นะ ตะไคร้เอ๊ย” แม่พูดขึ้น

“หนูไม่มีทางเลือกอื่นเลยใช่มั้ยเนี่ย” ฉันทำหน้าบึ้ง

ทุกคนต่างพร้อมเพรียงส่ายหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย

อาทิตย์ต่อมา ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง

เมื่อพ่อแม่ฉันหายดีและออกจากโรงพยาบาลมาทั้งสองคนก็พากันไปคุยกับป๊าและม้าพี่สี่เรื่องการแต่งงาน ตอนแรกฉันก็คิดว่าป๊ากับม้าพี่สี่คงจะไม่เห็นด้วย แต่เปล่าเลยจ้า กลับเห็นด้วยเสียอย่างนั้น และสั่งให้รีบจัดงานแต่งโดยเร็วที่สุด...

ใช่ค่ะ เร็วมาก เร็วแบบไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยสักนิด ฉันต้องมาใส่ชุดแต่งงานสีแดงฉูดฉาดยืนปั้นหน้ายิ้มถ่ายรูปกับแขกที่มาร่วมงาน จะว่าไปชุดสีนี้ก็สวยดีอยู่หรอกแต่พอฉันใส่แล้วก็ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ ภูมิใจก็ตรงนี้แหละ ^o^

ส่วนพี่สี่ใส่สูทสีแดงและยิ้มไม่หุบยืนถ่ายรูปกับแขกที่มาร่วมงานเช่นกัน มองดูดีๆ ก็หล่อไม่เบาเลยแหละ ใบหน้าหล่อๆ หุ่นล่ำๆ ผิวขาวออร่ามาก แต่เป็นลูกคนจีนแบบไหนกันนะหน้าตาก็ไม่เห็นจะออกตี๋ๆ สักเท่าไหร่ ออกไปทางคมเข้มมากกว่า

ยืนได้สักพักฉันกับพี่สี่ก็ต้องขอตัวเข้าไปพักก่อน ไม่ไหวแล้ว แขกจะเยอะไปไหนกันนะ นี่ทำอย่างกับงานแต่งลูกนายกอย่างนั้นแหละ ฝั่งฉันไม่ค่อยมีใครหรอก ฝั่งพี่สี่นี่สิเยอะแยะ...

“เฮ้อ เหนื่อยอะ อึดอัดด้วย” ฉันถอนหายใจออกมาแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องเก็บตัวที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้

“คนสวยของเฮีย” พี่สี่ลากเก้าอี้มาแล้วนั่งลงข้างๆ “เมียเฮียนี่สวยจัง สวยจนใจเจ็บ” เขาพูดแล้วจ้องมองฉันไม่ละสายตา

“เกินไปและ เดี๋ยวหยิกปากให้ หนูไม่ได้อยากจะเป็นเมียพี่สักหน่อย ชิ!” ฉันเบะปากใส่เขาแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“เดี๋ยวคืนนี้หลังจากเข้าหอเราก็เป็นผัวเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วปะคนสวยขาของเฮีย” พี่สี่จับหน้าฉันให้หันไป “เป็นเมียเฮียไม่มีอะไรให้น่ากลัวเลยนะ”

“น่ากลัวจะตายไป หน้าตาพี่วันนี้เนี่ยหื่นกว่าปกติอีกนะ” ฉันพูดพลางจ้องหน้าพี่สี่ “ขออะไรอย่างหนึ่งได้มั้ยพี่สี่...?”

“ได้สิครับ”

“ตรงๆ เลยนะ เราอย่าพึ่ง... แบบว่า...” พูดไม่ออกแฮะ

“แบบว่าอะไรเหรอ...?” พี่สี่เอียงคอสงสัยเล็กน้อย

“คือ...เราอย่าพึ่งมีอะไรกันได้มั้ยอะ แบบว่าหนูยังไม่เคยเรื่องอย่างว่ามาก่อนเลย อีกอย่างยังไม่พร้อมด้วย”

“เอาจริงเหรอ...นี่เฮียมีเมียทั้งทีแต่นอนกับเมียไม่ได้เนี่ยนะ ใจร้ายเกินไปแล้ว” พี่สี่ทำหน้าตาละห้อย

“นอนได้...แต่แค่อย่าพึ่งมีอะไรกันไง แบบรอให้หนูพร้อมก่อนได้มั้ยเล่า หนูอายุแค่ยี่สิบสองเองไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนั้นหรอก” ฉันพูดไปอายไป ก็คนยังไม่เคยจริงๆ นี่นา แล้วไอ้นั่นของพี่สี่จะขนาดไหนก็ไม่รู้ แค่ตอนนี้ที่เห็นมันตุงอยู่ที่เป้ากางเกงของเขาฉันก็รู้สึกขยาดแล้ว แต่! อย่าคิดไปไกลนะ ไม่ได้ตั้งใจจะมองต่ำสักหน่อย ตามันไปเห็นเองต่างหาก

“แล้วเมื่อไหร่หนูจะพร้อมเล่า”

“เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละน่า หนูยอมแต่งงานกับพี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว คนแก่นี่เข้าใจอะไรยากจริงๆ”

“คำก็แก่ สองคำก็แก่ เดี๋ยวเจอของแก่ๆ เข้าไปจะติดใจนะเฮียบอกไว้ก่อน” พี่สี่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วกระตุกยิ้มมุมปากใส่ “อย่างนั้นเฮียขออะไรบ้างสิ”

“ขะ...ขออะไร”

“ต่อไปนี้ต้องเรียกว่าเฮียเท่านั้นห้ามเรียกพี่เข้าใจมั้ย”

“แล้วถ้าหนูไม่เข้าใจล่ะ”

“ก็จะโดนจับจูบปากจนกว่าจะเรียกเฮีย ลองดูก็ได้นะ”

“.....” ฉันนี่ถึงกับพูดไม่ออก

อุ๊บส์

อยู่ๆ พี่สี่ก็จับฉันจูบปากแบบไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เขาสอดแทรกลิ้นเข้ามาแล้วตวัดเลียสำรวจทั่วโพรงปาก ก่อนจะใช้ลิ้นมาดุนลิ้นฉันแล้วแลกลิ้นกันพัลวัน

ใจก็อยากจะผลักออก แต่ร่างกายมันดันตอบสนองกับรสจูบอันเร่าร้อนของเขาเสียอย่างนั้น

อย่าใจง่ายแบบนี้สิตะไคร้เอ๊ย!!

ไม่นานก็มีคนเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ได้เคาะก่อน ทำให้ฉันและพี่สี่รีบผละตัวออกจากกันทันที