ตอนที่ 8 หอคณิกาเหมยฮุ้ย

“แค่เจ้าก้าวเข้ามาในห้องนี้ ข้าก็รู้แล้วว่าเป็นเจ้า” ฉีหวางเย่หลับพระเนตรลง

“ท่านอัจฉริยะไม่มีใครเปรียบเลยจริงๆ ขนาดข้าศึกพระองค์ยังประเมินด้วยเสียงฝีเท้า คงไม่มีใครทำได้เช่นท่านอีกแล้ว ข้าเลื่อมใส”

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ปู้อวี้” ฉีหวางเย่ตรัสถามด้วยความสงสัย ขณะที่ยังทรงหลับพระเนตรอยู่

“เกอเกอเรามีนัดกัน ท่านจำไม่ได้แล้วหรือ ที่หอคณิกาเหมยฮุ้ย”

“ข้าไม่เคยย่างกายไปที่นั้น และข้าก็ไม่คิดจะไปด้วย แต่ถ้าเจ้าอยากไป ก็ไปคนเดียวเถิด” ฉีหวางเย่ตรัสเรียบเฉย

“ไปเถิดจะได้ไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง ไปตีเมืองจือคังจนสำเร็จ ข้าจึงอยากให้ท่านผ่อนคลาย และหอคณิกาเหมยฮุ้ยไม่ได้ขายหญิงคณิกาให้ชายใดที่เข้ามา แต่ที่นี่ขายเพียงเสียงดนตรี และการร่ายรำเพียงเท่านั้น ข้าจึงอยากพาท่านไป” จื่อหวางเย่ตรัสเช่นนี้ ฉีหวางเย่จึงลืมพระเนตรขึ้นช้าๆ แล้วตรัสขึ้นทันที

“ก็ได้ ข้าจะไปกับเจ้าสักครั้งหนึ่ง” ฉีหวางเย่ตรัอย่างไม่ค่อยพระทัย

“เช่นนั้นข้าจะไปรอท่านด้านนอก”

“.....”

หมิ่นลั่วกงจู่เสด็จมากับคังหยางตรงข้างคูคลอง พระนางทรงทอดพระเนตรมองตรงหน้าอิฐก้อนหนึ่งที่เป็นรูปดอกบัวขนาดเล็กแทบมองไม่เห็น พอนางได้สัมผัสอิฐก้อนนั้นก็เลื่อนออกทันที หญิงสาวหันไปทอดมองชายหนุ่มแล้วเอ่ยทันที

“คังหยาง เจ้ารอข้าที่นี่ เผื่อว่าใครจะตามข้ามา”

“น้อมรับพระบัญชา”

กงจู่พยักพระพักตร์ คังหยางส่งคบไฟให้พระนาง พระนางรับไว้ย่างพระบาทเสด็จเข้าไปด้านใน ทันใดนั้นประตูกลก็ปิดลงทันที กงจู่ก้าวเสด็จเข้าไปในความมืด พระนางมองเห็นเชิงเทียนที่มีตัวเทียนเรียงกันอยู่ พระนางจึงใช้คบไฟแตะเทียน จึงเห็นเป็นเปลวไฟขึ้นมา ทรงเอากระดาษแผ่นเล็กขึ้นมาจากสาบเสื้อ ในข้อความเขียนว่า

‘ตรงสุดปลายทางให้ไปด้านขวา ให้เดินไปอีกสามก้าว และใช้มือผลัดด้านซ้ายของผนัง แล้วประตูจะเปิดออก’

กงจู่เสด็จจนถึงทางแยกทรงไปทางขวา เสด็จไปอีกสามก้าว แล้วใช้พระหัตถ์ผลักกำแพงทันใดนั้นกำแพงจึงปลดผนึกเป็นชั้นหนังสือ พระนางจึงผลักชั้นหนังสือ ชั้นหนังจึงเข้าซอกหินไป พระนางจึงทอดพระเนตรเห็นห้องกว้าง เห็นหญิงสาวสวมใส่อาภรณ์สีเขียวอ่อนและสีขาว ทันใดนั้นหญิงวัยกลางคนก็หันมาหาพระนาง นางจึงย่อถวายบังคมพระนางทันที

“หมิ่นลั่วกงจู่” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจ พระนางจึงแย้มพระโอษฐ์และตรัส

“ตามสบายเถิด เจ้าคือ ชินเหนียง ใช่หรือไม่”

“เพคะกงจู่ หม่อมฉันชินเหนียง” ชินเหนียงทูลต่อพระนางทันที

“เกอเกอสั่งอะไรเจ้าไว้บ้าง” กงจู่ตรัสถามทันที

“เชิญเสด็จประทับนั่งก่อน ห้องนี้ไม่มีใครเข้ามาได้นอกจากหม่อมฉันและสาวใช้ชื่ออิงอิง” ชินเหนียงเอ่ยบอก

“อิงอิงคือใคร” กงจู่ตรัสถามด้วยความสงสัย ทันใดนั้นหญิงสาวที่พูดถึงก็ถวายน้ำชากับพระนาง ชินเหนียงจึงมองอิงอิง นางดูเหมือนหญิงวัยกลางคน แต่ไม่ดูแก่มากและทูลต่อพระนาง

“ทูลกงจู่อิงอิงเป็นสาวใช้ของหลิวกุ้ยเฟย เหนียงชินของพระองค์” ชินเหนียงเอ่ยบอก กงจู่ทอดพระเนตรอิงอิงแล้วแย้มพระโอษฐ์

“ถวายพระพรเพคะ หมิ่นลั่วกงจู่”

“ข้าดีใจที่ได้เจอเจ้า อิงอิง” กงจู่ตรัสและแย้มพระโอษฐ์

“หม่อมฉันดีใจได้เจอพระองค์ หม่อมฉันถูกไท่โฮ่วทำร้ายจนต้องหนีออกจากวัง เร่ร่อนอยู่หลายปี จนกระทั่งเมื่อสามเดือนก่อนชินเหนียงเจอหม่อมฉันขายผักอยู่ในเมืองหลวงแคว้นหรู นางชักชวนมาอยู่ด้วยเพคะ” อิงอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเสียใจ จนพระนางรู้สึกได้

“ขอบใจเจ้ามากชินเหนียง ที่พานางมาอยู่ด้วย”

“หม่อมฉันยินดีเพคะ แต่ก่อนนางก็เคยช่วยเหนือหม่อมฉันไว้ ถึงเวลาที่หม่อมฉันต้องตอบแทนบุญคุณของนาง” ชินเหนียงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มมองไปทางอิงอิง

“ตอบแทนบุญคุณอะไรกันหรือ” กงจู่ตรัสความด้วยความสงสัย

“หม่อมฉันเคยจะตกสะพานที่สระน้ำในวัง นางเข้ามาช่วยและรั้งตัวหม่อมฉันให้ขึ้นมาจนสำเร็จ หม่อมฉันจึงนับนางเป็นเจี่ยเจียนับแต่นั้นมาเพคะ” ชินเหนียงยิ้มให้อิงอิง อิงอิงจึงแย้มยิ้มให้ชินเหนียง

“เป็นเช่นนี้นี่เอง” กงจู่แย้มพระโอษฐ์ ชินเหนียงจึงเอ่ยถามขึ้นทันที

“กงจู่ ทรงเข้ามาในเมืองหลวงได้อย่างไรเพคะ ได้ข่าวว่าทรงประทับที่โรงเตี๊ยมนอกเมืองหลวง หรือเสด็จมาเพียงผู้เดียว” อิงอิงเอ่ยทูลถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“ใช่ข้าพักอยู่โรงเตี๊ยม ข้าเข้าเมืองมากับคังหยาง เขารอข้าอยู่ด้านนอก เจ้าไม่ต้องกังวล” กงจู่ตรัสจบ แล้วเสวยพระสุธารสชาทันที

“ตอนนี้เรายังไม่เจอตำราพิชิตใต้หล้า หม่อมฉันยังหนักใจอยู่ ไม่รู้ว่าอยู่กับฉีหวางเย่ หรือไม่ก็ต้าหวาง หรืออาจจะอยู่หวางเย่องค์ใด องค์หนึ่งก็เป็นได้” ชินเหนียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

“สายของเราบอกมาว่า อาจอยู่ในตำหนักของฉีหวางเย่ หรืออยู่กับหวางเย่องค์ใดองค์หนึ่ง” กงจู่ตรัสด้วยความกังวลพระทัย

“อีกไม่กี่เดือนพระองค์ก็ต้องอภิเษกกับฉินหรงลั่วฉีหวางเย่แล้ว เราจะมีเวลาหาหรือเพคะ” ชินเหนียงเอ่ยทูลถาม

“ข้าจะยืดเวลาให้นานที่สุด”

“ขอให้พระองค์ทำให้สำเร็จโดยไวเพคะ” อิงอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิตกเช่นกัน

“ชินเหนียง ต่อไปนี้ให้เจ้าเรียกข้าว่า นายหญิง และข้ามีนามว่า เฮ่าเทียน” กงจู่ตรัสจบ ชินเหนียงจึงย้ำพระนามของพระองค์

“เฮ่าเทียน”

“เมื่อมาที่นี่ ข้าจะชื่อเฮ่าเทียน เข้าใจหรือไม่” กงจู่ตรัสถามย้ำอีกครั้ง

“เพคะ” ชินเหนียงและอิงอิงเอ่ยพร้อมกัน

“ข้าอยากอาบน้ำ เจ้าช่วยจัดการให้ข้าด้วย” กงจู่ตรัสและแย้มพระโอษฐ์

“เพคะ” อิงอิงน้อมรับคำสั่งและก้าวเดินออกไป

เมื่อรัตติกาลมาเยือน แสงจันทราสาดส่องทั่วพื้นปฐพี ทว่าในตลาดของเมืองหลวงครึกครื้นยิ่งนัก เนื่องด้วยวันนี้เป็นเทศกาลซีซีหรือเทศกาลฉีเฉี่ยว เป็นเทศกาลแห่งความรัก ทำให้ผู้คนในตลาดยามค่ำคืนมากเป็นพิเศษ มีการประดับโคมแดงมากมายสื่อถึงความรัก และจะเห็นหนุ่มสาวมาเป็นคู่ บางคนอาจจะมาตามหารักแท้ก็เป็นได้ เพราะหอสองแห่งในเมืองหลวง ทั้งหอคณิกาเหม่ยเหนียง และหอคณิกาไห่ถัง เปิดแช่งประชันนางคณิกางดงามมากหน้าหลายตา

ส่วนหอคณิกาเหม่ยฮุ้ยไม่ได้เน้นขายบริการเรือนร่าง แต่เน้นการดนตรี และการร่ายรำเพียงเท่านั้น ทว่าชายหนุ่มมากหน้าหลายตาเข้ามาแวะเวียนเข้ามาใช้บริการที่นี่มากนัก เพราะที่นี่มี ‘หม่าเสี่ยวเยี่ย’ นางเป็นหญิงคณิกาอันดับหนึ่งของหอเหม่ยฮุ่ย นางงดงามไร้ที่ติ ทำให้เป็นที่หมายปองของคุณชายหลายต่อหลายท่าน