ตอนที่ 9 พบพาน

แต่มีกฎตายตัวของหอคณิกาเหม่ยฮุ้ยเอาไว้ว่า ชายใดต้องการนางคณิกาคนใดไปร่วมห้องนั้น ต้องได้รับการสมยอมจากนางคณิกานางนั้น และจะต้องไม่บีบบังคมนางให้ร่วมนอนเป็นอันขาด มิฉะนั้นจะมีโทษปรับหนึ่งแสนตำลึงทอง และผู้ตรวจการเมืองหลวงก็ทราบนี้ดีด้วยเช่นกัน เพราะกฎที่ตั้งขึ้นมีการประทับตราผู้ตรวจการเมืองหลวง ดังนั้นนางคณิกาที่นี่ล้วนเป็นสาวบริสุทธิ์ด้วยกันทั้งสิ้น ไม่เหมือนหอคณิกาแห่งใด ทว่าหอคณิกาแห่งนี้ก็ยังมีชายหนุ่ม ถึงชายวัยกลางคน ทั้งขุนนางและพ่อค้าต่างแวะเวียนเข้ามาทอดสายตามองหม่าเสี่ยวเยี่ยที่งดงามดั่งเทพธิดาลงมาเยือนบนแดนดินธุลีแดง

ชายหนุ่มสี่ทั้งสี่คนเดินเข้ามาภายในงานเทศกาลซีซี ฉินหรงลั่ว ฉีหวางเย่ ทอดพระเนตรมองผู้คนและจับตาคนแปลกหน้า เพราะพระองค์ไม่วางพระทัยที่จะดำเนินในคนหมู่มากเช่นนี้ แต่ที่เสด็จออกมาเพราะคำอ้อนวอนของ ฉินปู้อวี้ จื่อหวางเย่ไม่ได้จึงเสด็จออกมาเป็นเพื่อน แต่ดูครึกครื้นคือ จื่อหวางเย่ที่ดูไม่เคร่งเครียดแต่อย่างใด

จื่อหวางเย่ทอดพระเนตรมองฉีหวางเย่ ผู้เป็นเกอเกอ ที่ดูดุดันและเคร่งขรึมเหมือนอยู่ในสนามรบไม่มีผิด จึงทำให้พระองค์อยากหยอกล้อเป็นยิ่งนัก

“เกอเกอ ท่านมาเที่ยวเทศกาลซีซี ไม่ได้ไปบุกตีข้าศึกในสนามรบ เหตุใดสีหน้าท่านถึงดูดุดันเช่นนี้เล่า” จื่อหวางเย่ตรัสด้วยเสียงขบขัน

ฉีหวางเย่ใช้ดัชนีชี้ที่พระโอษฐ์ให้ จื่อหวางเย่เงียบลง ทันใดนั้นชายชุดดำปิดใบหน้า แปดคนโรยตัวจากบนหลังคา ทำให้ผู้คนแตกตื่นวิ่งหนีกันไปหมด มีเพียงชายหนุ่มสี่คนจับอาวุธสู้กับคนร้ายทั้งแปด แต่ทว่าชายอีกหลายคนโรยตัวลงมาช่วยชายทั้งแปด ฉีหวางเย่ จื่อหวางเย่ ร่วมด้วยองครักษ์ทั้งสอง ฉีหวางเย่สังหารชายชุดดำดุจกระบี่ปัดป้องใบไม้คนร้ายจึงตายสี่คนภายในกระบี่เดียว ทันใดนั้นมีทหารหลวงเข้ามาช่วยอีกแรง จนเกือบสังหารหมดสิ้น แต่เหลือคนหนึ่งที่วิ่งขึ้นหลังคาไปทันที ฉีหวางเย่จึงเสด็จขึ้นหลังคาสูงถึงสองชั้น ทหารและจื่อหวางเย่วิ่งไล่ตามเช่นกัน อยู่ๆ ก็มีชายชุดดำอีกหลายสิบคนเข้ามาสู้กับจื่อหวางเย่ ทำให้ไล่ตามไปอารักขาฉีหวางเย่ไม่ทัน

หญิงสาวใบหน้างดงามดุจจันทร์ฉายเต็มดวง คิ้วของนางนั้นดั่งจันทร์ครึ่งเสี้ยวในคืนข้างแรม เส้นผมดำดั่งนิลกาฬหนานุ่มดุจเส้นไหมชั้นดี ริมฝีปากแดงชาดเป็นกระจับสวยได้รูป เรือนร่างนั้นเล่าดุจขาวน้ำนมประกายคล้ายไข่มุกในยามทอแสง นางไม่ใช่ใครอื่น นางคือ หมิ่นลั่วกงจู่ กงจู่แห่งแคว้นซีอวี้

หมิ่นลั่วกงจู่ทอดพระวรกายในอ่างน้ำทรงกลมและใหญ่ ในอ่างน้ำนั้นเป็นน้ำนมวัว โปรยด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสดหลายกลีบจนเกือบเต็มอ่าง อีกทั้งยังมีกลิ่นของกุ้ยฮวาให้หอมสดชื่นทั่วทั้งห้อง

พระนางยกพระหัตถ์ขึ้นไล่สาวใช้ออกไปทั้งสี่คน สาวใช้จึงก้าวออกไปจากห้องน้ำ แล้วปิดประตูลงทันที กงจู่ทอดพระเนตรมองผ่านหน้าต่างเห็นพระราชวังหลวงในยามค่ำคืนที่จุดคบไฟให้สว่างในยามค่ำคืน พระนางดำริว่า หากวันใดแคว้นซีอวี้บุกถล่มแคว้นหรูที่งดงามเช่นนี้ คงน่าเสียนายไม่น้อย

บัดนี้ผ่านมาถึงสามผู้ครองราชย์ นับเวลาเกือบร้อยปี อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ไม่น้อยไปกว่าแคว้นซีอวี้ของพระนางเลย อีกทั้งตำราพิชิตใต้หล้าไม่รู้ว่าตกอยู่ที่ฉีหวางเย่หรือไม่ แต่ต้องสืบกันต่อไป เพราะอีกไม่นานก็ต้องเข้าตำหนักของฉีหวางเย่ ในตำแหน่งฉีหวางเฟย แต่จะถึงตอนนั้น ข้าต้องถ่วงเวลาก่อนที่จะอภิเษก แต่มันจะมีวิธีใดที่ทำให้หาตำราพิชิตใต้หล้าเจอกันเล่า

แต่ทันใดนั้นเสียงของหนักตกจากหลังคาลงมาสู่อ่างน้ำทันที ทำให้น้ำกระจายออกไป หมิ่นลั่วกงจู่ตกพระทัยยิ่งนัก ที่ทอดพระเนตรเห็นชายหนุ่มอยู่ตรงพระพักตร์ ชายผู้นี้กลับโอบพระวรกายไว้แนบแน่นด้วยความตกตะลึงเช่นกัน

หมิ่นลั่วกงจู่ทอดพระเนตรชายหนุ่มผู้นี้ มองเห็นความงามบนใบหน้าที่พระนางไม่เคยพบพาน ชายผู้นี้มีคิ้วโก่งดั่งคันศร ริมฝีปากแดงชาด ผมดำเงาดั่งดุจหางม้า ใบหน้าที่งดงามราวกับสตรี ทว่ามีร่างกายกำยำเช่นบุรุษนักรบ ทำให้ชวนมองเป็นยิ่งนักเขาไม่ใช่ใครอื่น เขาฉินหรงลั่ว

ฉีหวางเย่ทอดพระเนตรกงจู่ด้วยความตกตะลึงยิ่งนัก พระองค์ดำริในพระทัยว่า ไม่เคยเห็นสตรีใดจะงดงามได้เท่าสตรีนางนี้มาก่อน อีกทั้งนอกจากหวางโฮ่ว เหนียงชินของพระองค์ ก็ทรงไม่เคยแตะต้องกายสตรีนางใดมาก่อน นางคือคนแรกที่พระองค์แตะต้อง

พระนางตั้งสติได้จึงใช้พระหัตถ์ผลักหวางเย่ผู้นี้ทันที และคว้ากริชที่อยู่บนขอบอ่างขึ้นหมายจะแทงที่พระอุระของหวางเย่ หวางเย่ใช้พระหัตถ์กำกริชเล่มนี้เอาไว้ ทำให้พระโลหิตไหลออกมา แต่พระองค์ไม่ได้มีพระอาการที่รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด ทันใดนั้น กงจู่ตรัสถามดุดันด้วยความพิโรธ

“เจ้าเป็นใคร มีประสงค์อะไร”

“ข้าไม่ได้คิดทำร้ายเจ้า” ฉีหวางเย่ตรัสด้วยเสียงที่มั่นคง ทอดพระเนตรเห็นพระโลหิตไหลลงมาบนพระนลาฏของพระนาง จึงทรงใช้พระหัตถ์หมายจะแตะ แต่กงจู่ใช้พระหัตถ์ปัดพระหัตถ์ของพระองค์ทันที (พระนลาฏ แปลว่า หน้าผาก)

“ท่านเป็นใคร กล้าดีอย่างไงถึงเข้ามาในนี้” กงจู่เอากริชจ่อที่พระศอของหวางเย่ทันที โดยไม่สดับสิ่งที่หวางเย่ตรัส

ประตูเปิดออกกว้างสาวใช้และชินเหนียงวิ่งเข้ามาทันที แต่ต้องตะลึงว่าบุรุษที่อยู่ในอ่างเดียวกันกับหมิ่นกงจู่คือ ฉินหรงลั่ว ฉีหวางเย่ หวางเย่องค์ที่สี่ ของต้าหวางองค์ปัจจุบัน อีกทั้งพระองค์คือ ฟูจวินของกงจู่ในอนาคต แต่ตกใจยิ่งกว่ากริชนั้นจ่อที่พระศอของฉีหวางเย่

“ฉีหวางเย่” ชินเหนียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวในใจ คุกเข่าลงทันทีพร้อมกับเหล่าสาวใช้ นางรู้ว่าฉีหวางเย่ไม่ใช่ว่าที่ฟูจวินของกงจู่อย่างเดียว แต่พระองค์มีสมญานามว่า มัจจุราชเดินดิน พระองค์สังหารศัตรูสิบคนภายในกระบี่เดียว

หมิ่นลั่วกงจู่ที่ได้ยินพระนามของ ฉีหวางเย่ ทำให้พระนางตกตะลึง ทอดพระเนตรมองฉีหวางเย่ที่พระโลหิตอาบพระวรกาย ตรงเหนือพระอุระมีพระโลหิตไหลออกมาไม่น้อย เพราะฉลองพระองค์สีขาวจึงเห็นได้ชัด อีกทั้งที่พระหัตถ์นั้นก็มีรอยเลือดจากที่กำกริชที่พระนางหมายจะสังหาร

“ตามสบาย” ฉีหวางเย่ตรัสเรียบเฉย แล้วหันไปหากงจู่ พระนางกลับไม่ได้ประทับที่นี่ ทุกคนจึงมองตามพระองค์ หวางเย่ตรัสถามด้วยความสงสัย

“นางไปไหน”

“คงจะไปแต่งตัวเพคะ”

“ฝากบอกนางว่า ข้าขอโทษที่ล่วงเกิน ส่วนค่าเสียหายไปเอาที่ตำหนักของข้า” หวางเย่ตรัสเช่นนี้ แล้วเสด็จออกจากห้องน้ำ ตรงออกจากหอคณิกาทันที ทำให้ทุกคนงวยงงว่าเหตุใดพระองค์ถึงตกจากหลังคา เข้ามาในห้องน้ำได้ อีกประการหนึ่งกงจู่อยู่ไหนกันเล่า