로그인“จากไหนก็ช่างแต่กูเอาแรงทั้งหมดของกูมาใช้กับมึงคนเดียว อาส์”ไทเกอร์เดินอุ้มเลโอมาถึงปลายเตียงในห้องนอนเขายืนกระแทกต่อจนอีกฝ่ายส่งเสียงครางไม่หยุดแม้ว่าจะสุขสมไปก่อนแล้ว จากนั้นวางเลโอลงที่เตียงเลโอเองพลิกกายนอนตะแคงบ่งชี้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะต่อด้วยท่าใด แก่นกายร้อนสอดเข้าสุดลำอีกครั้งและสะโพกสอบก็กร
ไทเกอร์ยิ้มร้ายลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินมาช้อนหลังของเลโอ“เจลอยู่ไหน”“ไม่ต้องใช้หรอก”“มึงแน่ใจนะ”“แน่ใจ มึงไม่ทำกูเจ็บหรอกใช่ไหมละ” เลโอเชื่อใจไทเกอร์อย่างล้นเปี่ยมเพราะเขามั่นใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว หรือเจ็บใจแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมแต่งงานกับคน ๆ นี้“ไม่ กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บเ
“มึงนั่นแหละ คิดจะทำอะไร ไม่รู้เหรอว่าทุกอย่างมันมีขั้นตอน” ไทเกอร์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ทำเอาเลโอที่ได้เห็นสีหน้าและได้ยินแบบนั้นก็พลันเกิดความสงสัย“ขั้นตอนอะไร ไม่เข้าใจทำไมต้องมีขั้นตอนอีก ก็จดทะเบียนก็จบแล้วไหมวะ”“มึงไม่รู้เรื่องการแต่งงานเลยหรือไงวะ วันนี้เหมือนเป็นวันแต่งงานของเรา”
ไทเกอร์ดึงเลโอเข้ามาจูบอีกครั้ง ลึกซึ้งกว่าเดิม จนลืมไปเลยว่าพวกเขาอยู่ในออฟฟิศส่วนตัวที่มีกระจกใส ถ้าดันทุรังทำมากกว่านี้ไปอาจจะมีใครคนใดคนหนึ่งเข้ามาเห็นได้ตลอดเวลาแต่ตอนนี้ไทเกอร์ไม่สนใจแล้ว เขาอยากให้ทุกคนเห็น... ไม่สิ เขาอยากให้ธันย์หรือคนอื่นๆ เห็นว่าเลโอเป็นของเขาหลายวันต่อมาครอบครัวของเลโอม
"รู้ใจกูชะมัด พอดีกูไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย" ไทเกอร์ยิ้ม ความหงุดหงิดที่มีตลอดทั้งเช้าหายไปทันทีเพราะแค่ได้เห็นหน้าคนรัก"นี่ไง แซนด์วิชทูน่าที่มึงชอบ กับลาเต้ร้อน" เลโอเอาอาหารออกจากถุง"วันนี้มึงยุ่งมากเหรอ?""ก็นิดหน่อย" ไทเกอร์ตอบ หยิบแซนด์วิชมากัด"แล้วมึงล่ะ? วันนี้ไม่มีประชุมเหรอ?""เพิ่งเสร็จ
ตอนพิเศษบทส่งท้าย NCหลังจากที่เลโอเปิดสำนักงานใหม่ของบริษัททวีวงศ์กรุ๊ปสาขากรุงเทพฯแล้ว การบริหารงานของเลโอก็ประสบความสำเร็จอย่างก้าวกระโดดในระยะเวลาเพียง 6 เดือน สามารถปิดดีลงานได้หลายโครงการจนต้องมีการปิดรับดีลใหม่เพื่อทำงานที่รับมาแล้วให้มีมาตรฐานที่สุด และยังสามารถดีลกับบริษัททัวร์ทั้งนักท่องเท
เสียงฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างหนักหน่วงบนหลังคาหอพักนักศึกษา ท้องฟ้ามืดครึ้มแม้จะเป็นเวลาเพียงบ่ายสามโมง เลโอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เบื้องหน้าคือหนังสือและโน้ตที่เขาใช้เตรียมตัวสอบกลางภาค แต่ความสนใจของเขากลับจดจ่อกับเสียงน้ำฝนที่รั่วหยดลงมาจากเพดานห้อง กระป๋องและถังที่เขาวางรองน้ำไว้ส่งเสียงดังเป็นจังหวะ
ชีวิตในมหาวิทยาลัยกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังช่วงปิดเทอม นักศึกษาหลายคนยังคงมีแสงแดดของการพักผ่อนติดอยู่บนผิว บางคนดูซีดลงจากการเรียนซัมเมอร์ ลานหญ้าหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์แน่นขนัดไปด้วยนักศึกษาทั้งหน้าเก่าและหน้าใหม่ เสียงพูดคุยหัวเราะดังระงมไปทั่ว ปีนี้เลโออยู่ปี 3 และไทเกอร์อยู่ปี 4 แต่คาดว่าไทเกอร์น่
หลังจากการสอบปลายภาคผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้ก็ถึงช่วงปิดเทอมเพื่อจะขึ้นปี 3 แดดส่องแสงสีทองปรอยๆ เข้ามาตามซอกผ้าม่านของหอพัก เลโอนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพข้างนอกเป็นตึกหอพักอีกหลังที่เกือบจะว่างเปล่า เขาเพ่งสายตาไปยังกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เตรียมไว้บนพื้น เสื้อผ้าพับเรียบร้อยรอที่จะถูกใส่ลงไป แ
แดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างกระจกของร้านกาแฟในมหาวิทยาลัย เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ดังแทรกเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่นั่งอยู่รอบๆ ไทเกอร์นั่งอยู่มุมหนึ่งของร้าน สายตาจับจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ แต่ความคิดลอยไปไกลหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากงานปาร์ตี้วันเกิดของมาร์ค ไทเกอร์พยายามอย่างหนักที่จะหลีกเลี่ยงการเจอกับเลโอ







