คนขับรถ...1/2

“ยังไม่คิด” เขาตอบ

“เราน่าจะคิดกันได้แล้วนะคะ ยังไงก็ต้องภายในปีนี้”

ไม่พูดเปล่า แต่สาวเจ้ายังยกริมฝีปากมาจุ๊บปลายคางสากก่อนจะซบหน้ากับอกออดอ้อน

“เพิ่มแอร์หน่อยได้มั้ย ผมร้อน”

มีเสียงสั่งการมา รัลภัทรแม้จะควบคุมสติไว้ดีแล้วก็เผลอสะดุ้งอยู่ข้างใน เธอพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วยื่นมือไปปรับเครื่องปรับอากาศให้ผู้โดยสารด้านหลังเป็นอุณหภูมิต่ำสุด

จะไม่ให้ร้อนได้ยังไง นั่งกอดกันแน่นจนไม่มีช่องให้อากาศไหลผ่านขนาดนั้น

แม้จะอยากให้ถึงที่หมายไว ๆ ที่ตรงนี้ก็ยังมีช่วงไฟแดงที่รถต้องหยุดรอ เสี้ยววินาทีหนึ่งที่ดวงตาคมหันกลับมาสังเกตคนขับรถที่การ์ดบอกว่าเป็นผู้หญิง จากสายตาของเขาผมยาวรวบเป็นหางม้าต่ำ ๆ ทำให้เห็นลำคอระหงตั้งตรงจากทางด้านหลัง สองมือจับพวงมาลับในลักษณะเกร็งไม่ผ่อนคลายสังเกตจากเส้นเลือดที่ปูดขึ้นบนหลังมือ แพขนตางอนยาวเรียงเส้นเป็นธรรมชาติเห็นได้ชัดโค้งไปกับรูปตา ใบหน้าครึ่งล่างจนถึงคางถูกปิดบังด้วยหน้ากากอนามัยสีดำที่ถูกยืดออกเต็มราวกับเจ้าของใบหน้าไม่ต้องการให้ใครเห็น

คอนโดหรูที่ปักหมุดไว้อยู่อีกไม่ไกลเมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวรัลภัทรก็เคลื่อนรถออกแต่ทว่ามีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งฝ่าไฟแดงจากอีกด้านมาตัดหน้ากะทันหันทำให้หญิงสาวต้องเปลี่ยนเท้าเหยียบเบรกอย่างฉับพลัน ส่งผลให้ผู้โดยสารที่นั่งมาหัวทิ่มมาข้างหน้า แต่ชายหนุ่มใช้มือดันไว้ทั้งเขาและวีรดาจึงไม่ได้เป็นอะไรมาก

แต่หญิงสาวโวยวาย “ขับรถประสาอะไรเนี่ย น่ารายงานชะมัด คอยดูฉันจะแจ้งไปทางต้นทางของเธอ”

“ใจเย็นน่าวีเมื่อกี้มีมอเตอร์ไซค์ตัดหน้า ไม่ชนก็ดีแล้ว” เสียงราบเรียบเอ่ย หากเป็นผู้โดยสารคนอื่นหญิงสาวคงจะกล่าวขอโทษขอโพยแต่กับผู้ชายคนนี้เธอไม่อยากแม้จะส่งเสียงออกไปให้เขาระคายหู หรือว่าเวรกรรมที่ทำมามันยังไม่สิ้นสุด เมื่อได้สบตากับเขาผ่านกระจกเพียงแวบเดียว รัลภัทรจึงได้ก้มศีรษะเป็นการขอโทษแทนคำพูด

ความกังวลกดดันอยู่ในใจของเธอใกล้จะสิ้นสุดเมื่อเลี้ยวเข้ามาส่งผู้โดยสารด้านในคอนโด มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคอยตรวจรถที่เข้าออกยืนอยู่หน้าป้อมโชคดีที่ไม่ได้ถูกถามอะไรมากและไม่ได้บอกให้เธอถอดหน้ากากอนามัยหญิงสาวจึงขับผ่านเข้ามาได้

“วีถึงแล้ว”

“พี่ซินพาวีขึ้นไปส่งที่ห้องทีค่ะ วีไม่ไหว โอ๊ย มึนหัวมากเลย”

ว่าแล้วคนเมาก็ทำตัวอ่อนคอพับลงกับอกกว้างเหมือนตอนที่ขึ้นมาในรถใหม่ ๆ แตกต่างกับตอนที่ชูคอขึ้นมาด่าคนขับรถได้อย่างสิ้นเชิง

รัลภัทรลอบเบะริมฝีปากผ่านแมสที่ปิดอยู่ ภาวนาให้สองคนนี้ลงจากรถเธอไปเร็ว ๆ จะทำอะไรกันต่อก็ไปทำข้างบนเธอรีบกลับไปหาลูก คิดถึงลูกดวงตาคู่สวยก็ตวัดมองเขาที่บังเอิญสบตาเข้าพอดี บอกว่า

“ค่าโดยสาร ไม่ต้องทอน”

ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมกับยื่นธนบัตรสีเทาที่มีมูลค่ามากที่สุดให้ รัลภัทรอึกอักที่จะต้องบอกออกไปว่า

“ค่าโดยสารจ่ายผ่านบัตรแล้วค่ะ ไม่ต้องจ่ายอีก”

เธอดัดเสียงให้แปลกออกไปเท่าที่จะแตกต่างจากเสียงเดิมโดยไม่หันมามอง คนให้ยกยิ้มมุมปากเอ่ยต่อว่า

“ถือเป็นทิป รับไปสิ ถ้าไม่อยากยืดเยื้อ”

คำพูดนี้ส่งผลให้ขนอ่อนที่หลังคอเธอลุกซู่ขึ้นมา ใช่ เพื่อไม่ให้ยืดเยื้อเธอจึงหันไปพนมมือแล้วรับมันมา แล้วเขายังบอกอีกว่า

“รอผมอยู่ที่นี่ไม่เกินห้านาที ผมจะให้คุณไปส่งต่ออีกที่”

พูดจบเขาก็ประคองร่างของวีรดาที่ทำทีเป็นเมาหลับขึ้นไปส่งที่ห้อง รัลภัทรมองตามทั้งสองคนไป ด้วยกระจกรถติดฟิล์มค่อนข้างทึบคนข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นหญิงสาวจึงถอดหน้ากากอนามัยออก ดวงตามีริ้วความแดงเรื่อที่มีผลมาจากความเจ็บปวดทางใจด้านในสะสมอยู่

“ใครจะรอ คนเลว! ขึ้นไปถึงห้อง คงไม่ลงมาหรอก”

พูดจบหญิงสาวก็เคลื่อนรถออกไปโดยเร็ว แล้วจู่ ๆ น้ำตามันก็ไหลพรากลงมาอย่างห้ามไม่ได้ นึกอยากต่อว่าอะไรก็ตามที่ทำให้เธอต้องโคจรกลับมาเจอกับผู้ชายคนนี้อีก คนที่โหดร้าย ใจร้ายกับเธอ คนที่หลอกลวงหวังแก้แค้น เธอคงจะไม่ออกมาขับรถอีกหลายวัน

^

^

^

***ขอหัวใจเยอะ ๆ จะมาต่อให้ไวๆ ค่า