คุ้น...2/1

คนที่ให้ค่าเลี้ยงดูลูกแบบไม่รู้ตัวหนึ่งพันบาทถ้วนประคองคู่หมั้นสาวแสนสวยขึ้นไปส่งถึงในห้องนอน ก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อย ๆ แกะมือเรียวที่สอดประสานกันแน่นยิ่งกว่าหนวดปลาหมึกออก

“ถึงห้องแล้ววี”

“พี่ซิน คืนนี้นอนกับวีนะคะ นะ วีเหงา”

“ผมไม่สะดวก”

“ยังไงเราก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว พี่ซินไม่ต้องมัวเกรงใจคุณพ่อคุณแม่วีหรอกค่ะ”

พลางว่าใบหน้ายั่วยวนก็พยายามยื่นขึ้นมาซุกไซ้ซอกคออุ่น ปลุกอารมณ์เขาก่อน แต่สำหรับปรินวัชร์ถ้าเขาจะเอาเขาไม่ปล่อยลอยนวลมาจนถึงวันนี้หรอก และไม่ต้องยั่วเสียให้ยาก ปลายจมูกและริมฝีปากที่พยายามพรมจูบกับแผ่นอกหนาแน่นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกมีอารมณ์ใด ๆ นอกจากรำคาญเหมือนมีแมลงมาไต่ ชายหนุ่มตัดสินใจจับข้อมือเล็กออกแรงกระชากให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลุบสายตามองลงมายังหญิงสาวที่กระฟัดกระเฟียด

“ดูแลตัวเองแล้วกัน ผมกลับก่อน”

“พี่ซิน”

บอกแล้วร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกมาจากห้องอย่างไม่ไยดีเสียงเรียกที่ร้องจากข้างหลัง ขายาวสืบเท้าเข้าไปในลิฟต์เพื่อจะลงไปนั่งรถที่เขาสั่งให้รอ ทว่าเมื่อลงมาถึงเขากลับไม่พบรถคันนั้นจอดอยู่ สอบถามพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่ด้านหน้าคอนโดก็บอกว่าคนขับขับรถออกไปนานแล้ว

ปรินวัชร์กระแทกลมหายใจออกมาเมื่อความสงสัยเขายังไม่ถูกคลี่คลายเธอก็ไปเสียแล้ว แต่จะใช่ผู้หญิงคนนั้นแน่เหรอ ทำไมถึงได้มาขับรถเป็นแท็กซี่แบบนี้ งานดีกว่านี้ไม่มีทำหรืออย่างไร

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก ที่เงียบใช่ว่าจะไม่มอง ไม่สังเกตแต่เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วยเขาจึงนิ่ง หรืออาจจะไม่ใช่เธอก็ได้

ชีวิตคงไม่ตกอับขนาดนั้นหรอกมั้ง ในเมื่อปล่อยไปแล้วก็ไม่อยากให้ความสนใจอะไรอีก

กลับมาถึงบ้านหญิงสาวก็ตรงเข้าไปดูลูกที่กำลังนอนหลับอยู่ มองดูเวลาก็ใกล้จะตีสามแล้ว

“กลับมาแล้วเหรอหนูรัล”

“ค่ะป้าน้อย ป้านอนต่อเถอะนะคะ ไม่มีอะไรหรอก”

“งั้นป้าลงไปนอนข้างล่างดีกว่า หนูรัลมาแล้ว พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาเตรียมมือเช้าให้”

“ได้ค่ะ”

ป้าน้อยชอบนอนที่โซฟาเบดข้างล่างมากกว่าจะได้มองเห็นอะไรง่าย ๆ ตื่นเช้าก็ช่วยรัลภัทรเข้าครัวเตรียมอาหาร

รัลภัทรมองลูกสาวที่หลับปุ๋ยอยู่ในนิทรา น้องไลลา ไลลานินทร์ รัตนพันธ์ อีกหกเดือนก็ครบสองขวบเต็มแล้ว แต่แกมีโรคประจำตัวคือโรคหัวใจแต่กำเนิด หมอบอกว่าส่วนหนึ่งอาจมีผลมาจากกรรมพันธุ์ซึ่งทางครอบครัวเธอไม่มีใครเป็นโรคนี้ ดังนั้นเธอต้องหาเงินไว้ให้มากที่สุดเพื่อรักษาลูกสาวที่น่ารักคนนี้ให้เติบโตขึ้นมาใช้ชีวิตเหมือนเด็กปกติที่สุด ให้แกได้เล่น ได้เรียนรู้เหมือนกับเด็กวัยเดียวกัน

ริมฝีปากได้รูปสวยยิ้มขม น้ำตารื้นความรู้สึกบางอย่างจุกตื้อในลำคอ วันนี้เธอได้ทิปเพิ่มจากการขับรถตั้งหนึ่งพัน และเป็นหนึ่งพันบาทจากคนที่เป็น ‘พ่อ’ ของลูกด้วย เป็นเงินที่เธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ ถือเป็นค่าเลี้ยงดูจากพ่อแล้วกันนะ

จำนวนหนึ่งพันบาทถ้วน

“แต่ไม่เป็นไร แม่กับลุงจะช่วยกันหาเงินมารักษาหนูเองไลลาคนเก่งของแม่”

เช้าวันต่อมา ในบ้านไม้สองชั้นสีเบสกลางเก่ากลางใหม่หลังหนึ่งตั้งอยู่ท้ายซอย เสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของเด็กหญิงตัวขาวอมชมพู หน้าตาจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตเหมือนตุ๊กตา ผมหยิกกระเซิงทั้งหัวดูน่ารักปนตลกหากไม่ได้มัดหรือติดกิ๊บ สวมชุดสีชมพูลายจุดทำให้บ้านที่มองมาจากข้างนอกค่อนข้างเงียบเหงามีชีวิตชีวา วันนี้รัลภัทรตั้งใจจะพาลูกสาวไปทำบุญถวายสังฆทานที่วัดเสียหน่อย เนื่องในโอกาสอยากจะทำ เผื่ออะไร ๆ ที่ยังตามเป็นเงาอยู่จะได้หลุดพ้นออกไป ไม่ต้องวนกลับมาพานพบกันอีกในครั้งต่อไป ทานข้าวเสร็จก็ฝากบ้านไว้กับป้าน้อยเธอก็พาลูกไปขึ้นรถที่เบาะหลังที่ใส่คาร์ซีทไว้แล้ว

สองแม่ลูกเดินทางไปที่วัดแห่งหนึ่งที่เธอศรัทธา ระหว่างทางหญิงสาวก็เปิดเพลงสำหรับเด็กให้ลูกฟัง เด็กหญิงส่งเสียงร้องตามเพลงที่ได้ยินบ่อย ๆ พร้อมกับตบมือเข้าจังหวะ รัลภัทรเห็นพัฒนาการที่ดีของลูกสมวัยก็ดีใจ

ก่อนจะถึงวัดรัลภัทรก็จอดรถเลือกซื้อของที่จะนำไปถวายสังฆทานด้วยตัวเอง เสร็จแล้วทางร้านก็จัดเป็นชุดให้เธอนำไปถวายพระพร้อมกับนำเงินที่ได้จากทิปเมื่อคืนทำบุญใส่ซองถวายพระด้วย เมื่อมาถึงหญิงสาวกับลูกก็พบกับหญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง สวมเสื้อสีฟ้านั่งอยู่ตรงหน้าพระผู้ใหญ่เตรียมถวายสังฆทานเหมือนกัน รัลภัทรไม่แปลกใจเท่าไหร่นักกลับมีสีหน้ายิ้มด้วยซ้ำที่ได้เจอผู้หญิงคนนี้เพราะเธอเคยเจอมาก่อน ในขณะที่หญิงสาวตั้งครรภ์แล้วมาทำบุญที่วัดนี้เป็นวัดที่เก็บอัฐิบิดามารดาของเธอ หนนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็จดจำไม่ได้ รู้เพียงว่าเจอกันหลายครั้ง เธอเรียกผู้หญิงคนนี้ว่าคุณป้าป่าน ตามชื่อที่ท่านบอกมา

ก่อนหน้าที่เคยได้คุยกันคุณป้าที่มีใบหน้าแววตาใจดีมีเมตตา มีสง่าราศีในตัวท่านนี้บอกกับเธอว่า ที่มาวัดนี้บ่อยเพราะมาทำบุญให้ลูกสาวที่เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตกอปรกับศรัทธาในวัดที่เงียบสงบแห่งนี้จึงเลือกมาบ่อย ครั้นเห็นเธอที่ได้เจอกันหลายครั้งก็รู้สึกถูกชะตา

รัลภัทรเดินเข่าเข้ามานั่งในพรมพร้อมลูกสาว เธอสอนให้ลูกกราบพระก่อนแล้วจึงหันไปพนมมือไหว้คุณป้าป่าน

“สวัสดีค่ะคุณป้า ไม่เจอนานเลยนะคะ” เธอเอ่ยทักเสียงเบาอย่างสำรวม

“ดีใจจังเลยนะที่เจอหนูวันนี้ คิดถึงอยู่พอดี วันนี้ป้ามีของให้ยัยหนูของหนูด้วยนะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะจ๊ะ”

“ค่ะ”

ยัยหนูไลลามองหญิงวัยกลางคนตาแป๋วแหวว เช่นเดียวกับปานใจที่มองเด็กหญิงคนนี้ด้วยสายตาเอ็นดูเหลือเกิน ทำไมช่างมีความละม้ายคล้ายลูกสาวของตัวเองตอนเด็กนักก็ไม่รู้ จะบอกว่าเป็นความบังเอิญของธรรมชาติมันก็มีความเป็นไปได้เพราะเราเองก็เคยพบเจอคนที่มีใบหน้าคล้ายกันทว่าไม่ใช่ญาติหรือพี่น้องมาก็หลายคน

^

^

^

***เอ็นดูไลลา กดหัวใจให้ถึงร้อยดวงหน่อยนะค้าาาา จะรีบมาต่อหนา