หอบลูกตามหาพ่อ

วันรุ่งขึ้นหญิงสาวได้ตัดสินใจหอบลูกของเธอพร้อมกับสัมภาระของใช้เด็กอ่อนที่จำเป็นอย่างทุลักทุเลนั่งรถเท็กซี่จนเดินทางมาถึงหน้าประตูรั้วคฤหาสน์หลังใหญ่ของมารดาแฟนหนุ่ม

หัวใจดวงน้อยของหญิงสาวพลันเต้นอย่างหวาดหวั่นเต็มไปด้วยความประหม่าไม่น้อย เมื่อนึกถึงตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับมารดาของแฟนหนุ่มที่ใจร้ายซ้ำยังรังเกียจผู้หญิงอย่างเธอเป็นไหนๆ ครั้งนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เธอนั้นมาบ้านหลังนี้ แต่หากเพื่อลูกที่ต้องการพ่อแล้ว เธอก็ยินดีที่จะเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ต่อไปนี้โดยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

หญิงสาวพยายามเตือนสติตัวเองให้นึกถึงลูกอยู่ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะถูกมองด้วยสายตาที่เหยียดหยามหรือถูกกล่าวว่าหน้าด้านก็ตามที มาถึงขนาดนี้แล้วก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป เธอจึงสูดหายใจลึกเข้าปอดแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะอุ้มลูกน้อยที่นอนหลับในอ้อมแขนเดินไปกดกริ่งหน้าประตูรั้วบานใหญ่ทันที และไม่นานนักก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกมาต้อนรับก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

“คุณมาหาใครคะ?”

“อะ เอ่อฉันมาหาคุณหญิงจิตตรีค่ะ”

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงติดขัด เธอรู้สึกประหม่าเมื่อเห็นสายตาของสาวใช้ซึ่งกำลังจ้องมองเธอกับลูกน้อยที่นอนหลับสนิทในอ้อมแขนมาอย่างคนไม่น่าไว้วางใจ

"มีธุระอะไรกับคุณผู้หญิงเหรอคะ?"

“อะ เอ่อคือ…”

“อ้อ หรือจะมาเป็นสมัครเป็นแม่บ้านใช่มั้ยคะ”

สาวใช้ยังไม่ทันให้หญิงสาวพูดจบประโยคจู่ๆ ก็โผล่พูดขึ้นอย่างกระตือรือร้นผิดกับท่าทางเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ทำเอาเธอถึงกับสะดุ้งตกใจหน้าเหวอไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพยักหน้าตอบกลับโกหกตามน้ำไปทันที เพราะหากไม่ทำแบบนี้คงจะมีโอกาสยากที่จะได้เข้าไปพบมารดาของแฟนหนุ่มอย่างแน่นอน

“ชะ ใช่ค่ะ”

“งั้นเข้ามาได้เลย คุณโชคดีมากนะที่วันนี้คุณหญิงอยู่บ้านพอดี” สาวใช้พูดด้วยท่าทางอารมณ์ขันพลางเลื่อนประตูรั้วเหล็กบานใหญ่ออกพอจะเป็นช่องให้สำหรับเธอเดินผ่านเข้าไปได้

หญิงสาวไม่รอช้าที่จะอุ้มลูกน้อยเดินเข้าไปข้างในด้วยความโล่ง อก หลังจากสาวใช้ปิดประตูรั้วกลับเรียบร้อยแล้วจึงให้เธอเดินตามเข้าไปในบ้านเพื่อจะไปพบมารดาของแฟนหนุ่มอย่างไร้ข้อสงสัยอีกต่อไป

“เดี๋ยวเธอรออยู่ตรงนี้นะ อีกสักพักคุณนายจะลงมา”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

“จ้ะ ฉันไปทำงานต่อก่อนนะ”

หญิงสาวคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับสาวใช้ก่อนจะที่เดินหันจากไป ปล่อยให้เธอกับลูกน้อยที่กำลังหลับสบายอยู่อ้อมแขนยืนรออยู่ในห้องรับแขกและในระหว่างที่รอ เธอได้กวาดสายตาหันมองรอบๆ ในห้องรับแขกที่ทั้งกว้างหรูหราระดับไปด้วยของราคาแพงเพลินๆ ที่ทั้งชีวิตไม่เคยได้เห็นมาก่อน พลางคิดในใจอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยว่าฐานะตระกูลแฟนหนุ่มจะร่ำรวยถึงขนาดนี้

แต่จู่ๆ สุ้มเสียงที่ไม่กราดเกรี้ยวแต่วางอำนาจอยู่ในทีที่คุ้นเคยของมารดาแฟนหนุ่มได้เอ่ยดังขึ้นพลางเดินลงบันไดมาจากชั้นสองอย่างมีสง่า ทำให้หญิงสาวที่กำลังเม่อลอยสะดุ้งใจกระตุกแรงกะทันหันรีบกลับหลังหันไปมอง

ทว่าทันทีที่สายตาของหญิงสาวพลันประทะเข้ากับนัยน์ตาของมารดาแฟนหนุ่ม คุณหญิงได้เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงไม่ต่างอะไรจากเธอไปชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อรีบเดินลงบันไดมาเปิดปากชี้หน้าด่าทอทันที

“นี่หล่อนอีกแล้วเหรอ หล่อนมันยังไงกันอยากเกาะผู้ชายกินถึงขนาดแบกหน้าหนาๆ มาหาลูกชายฉันถึงที่นี่เลยสินะ!”

“มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” หญิงสาวรีบอธิบายให้มารดาของแฟนหนุ่มเข้าใจถึงเจตนาที่มาที่นี่ แต่ดูท่าทางแล้วเหมือนว่ายิ่งเธอพูดเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้อีกฝ่ายโมโหหนักขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วหล่อนมาทำอะไรที่นี่ ถ้าจะไม่มาล่อลวงจับลูกชายฉัน แต่เสียใจด้วยนะที่ลูกชายของฉันยังไม่กลับมาแล้วก็จะไม่มีวันจะกลับไปอยู่กับผู้หญิงเกาะคนรวยกินอย่างกับตัวปลิง ตัวปรสิตอย่างหล่อนหรอกนะ!”

“อุแว้ อุแว้ อุแว้!”

น้ำเสียงเปี่ยมพลังตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของมารดาแฟนหนุ่มที่กำลังตะคอกใส่หญิงสาวอย่างแรง จนทำให้ลูกน้อยของเธอที่กำลังหลับสบายในทีแรกสะดุ้งตื่นร้องไห้เสียงดังลั่น จนดึงดูดความสนใจของมารดาแฟนหนุ่มเลื่อนสายตาก้มมองมาที่เด็กทารกพร้อมกันราวกับว่านัดหมายกันมา

มารดาของแฟนหนุ่มที่มัวเอาแต่โมโหเกียจชังหญิงสาวอย่างไม่ลืมหูลืมตาในทีแรกยังไม่ทันได้สังเกตุว่าเธอนั้นอุ้มเด็กทารกเอาไว้อยู่ในอ้อมแขน

“โอ๋ๆ ไม่ร้องน้าคนเก่งของแม่” หญิงสาวพยายามกล่อมให้ลูกน้อยของเธอสงบลงจนหยุดร้อง

แต่เมื่อหญิงสาวเอ่ยปากออกมาว่าเป็นลูกของเธอแบบนั้น มารดาแฟนหนุ่มถึงกับเบิกตาโพลงมองเธอและเด็กทารกอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาก่อนจะยกนิ้วขึ้นชี้หน้าด่าทออย่างเดือดดาลอีกครั้ง

“นั่นไง! ลูกชายฉันไปต่างประเทศไม่ถึงปีหล่อนก็ไปท้องกับผู้ชายคนอื่นเสียแล้ว หล่อนนี่มันไร้ยางอายสำส่อนจริงๆ ยังจะมีหน้าหอบเลือดเนื้อเชื้อไขสกปรกๆ มาถึงที่นี่อีก!”

“คุณแม่คะ มันไม่ใช่อยากที่คุณแม่คิดเลยนะคะ เด็กคนนี้เขาเป็นลูกของฉันกับมาวินค่ะ ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อที่จะมาหาพ่อของเขา แล้วฉันก็ไม่เคยเป็นอย่างที่คุณแม่พูดเลยนะคะ” หญิงสาวประท้วงคำพูดอธิบายให้มารดาแฟนหนุ่มเข้าใจด้วยน้ำเสียงแข็ง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่เปิดโอกาสให้เธอโต้แย้ง

“ตอแหล!!”

เพี๊ยะ!

“โอ๊ย!” มารดาของแฟนหนุ่มง้ามมือหนาตบใบหน้าของหญิงสาวเต็มแรงจนเธอที่อุ้มลูกน้อยอยู่อ้อมแขนถึงกับตัวเซไปตามแรงเล็กน้อย

ร่างกายเล็กๆ ของหญิงสาวสั่นระริกขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมไม่ได้ ลำคอตีบตันเพราะสะกดความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาในดวงตาที่แสบร้อนจนเม้มริมฝีปากบางเอาไว้เน้น ในใจเต็มไปด้วยความชอกช้ำและความเจ็บปวดกับสิ่งที่เธอนั้นถูกกระทำอยู่ในตอนนี้