LOGIN@คอนโดหรูใจกลางเมืองอิตาลี
“จะบอกว่าวันนี้มึงปังมากกกก ปังสุดๆเลยยัยฟ้า นี่กูเห็นนะว่านางแบบนับสิบบนเวที คนเดียวที่คุณฟรานมองคือมึงค่ะ!” เสียงของยัยเพียงดาวดังแว่วเข้ามาถึงในหูเธอ ตั้งแต่ปลายเตียงยันโต๊ะเครื่องสำอางที่เธอนั่งอยู่ พอเธอเหลือบมองหน้าเพื่อนผ่านกระจกใสตรงหน้า ก็เห็นว่ามันกำลังทำตาปริบๆมองเธออยู่ บ่งบอกว่ากำลังปลื้มอกปลื้มใจมากแค่ไหน “เหอะ มองคู่หมั้นเค้าน่ะสิไม่ว่า จำได้ว่ายัยนั่นเดินตามหลังกูนี่นา” เธอเบ้ปากตอบเพื่อนไปอย่างไม่จริงจังนัก ขนาดเจอหน้ากันเขายังทำเป็นจำเธอไม่ได้ด้วยซํ้า จะให้มามองอะไรกันล่ะ ก็จำได้ว่าเธอเผลอหันไปสบตากับเขาแว็บนึงอยู่นะ แต่ก็ไม่คิดหรอกว่าเขาจะตั้งใจมองน่ะ คงจะเพราะเผลอจ้องแค่แว็บเดียวเท่านั้นแหละมั้งที่เห็นแฟนเก่าอย่างเธอมาเดินอยู่ตรงหน้า “บอกเลยว่ามึงคิดผิด!! เพราะกูนั่งอยู่อีกฟากซึ่งเห็นชัดมากก บอกเลยว่า All his eyes on you เลยจ้า” ยัยเพียงยังคงยืนยันเสียงดัง แววตานั่นจะมั่นใจอะไรขนาดนั้น เหอะ อยากมองก็มองไปสิ ผู้ชายที่ทำกับเธอไว้เลวระยำขนาดนั้นฝันไปเถอะว่าจะได้อะไรจากเธออีก ก็ได้แค่มองนั่นแหละ แตะต้องไม่ได้แน่นอน “พอเลย คืนนี้กูจะปลดปล่อย ไม่อยากฟังเรื่องผู้ชายคนนั้นหรอกนะ” ใช่ ตอนนี้เธอกำลังเตรียมตัวเป็นผีเสื้อกลางคืน ถึงเวลาที่ต้องโบยบินอย่างอิสระสักที หลังจากที่ทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน “จ้า ไม่อยากฟังเลย แค่อยากเห็นเค้าเลยต้องถึงขั้นบินมารับงานถึงอิตาลีเอง” “อะไรของมึงยัยเพียง กูปฏิเสธได้ที่ไหนล่ะ นี่มันโอกาสเงินโอกาสทอง แล้วอีกอย่างใครจะรู้ว่าอีตานั่นจะมาร่วมงานด้วย” “เออไม่รู้เลยจริงๆ กูว่ากูก็แจ้งมึงไปหมดแล้วนะเกี่ยวกับรายระเอียดงานน่ะ อย่าลืมว่ากูเป็นผู้จัดการมึงน่ะยัยบ้า” เธอถึงกับต้องปิดปากอุบ ลืมไปได้ยังไงนอกจากยัยนี่จะเป็นเพื่อนที่รู้ใจที่สุด แล้วยังเป็นผู้จัดการที่แสนรู้กับการใช้ชีวิตเธอไปหมด ชิส์… “เงียบปากไปเลยยัยเพียง จะไปด้วยมั้ยผับน่ะ ถ้าไม่ไปกูจะได้ไปคนเดียว” “ไปสิย๊ะ! มาถึงแดนหนุ่มหล่อทั้งที มีเหรอยัยเพียงจะพลาดน่ะ” แล้วดูมันทำหน้า พูดเฉยๆก็ได้ป่ะ ไม่เห็นต้องทำหน้าทำตาอยากจะไปจับเขากินจนนํ้าลายยืดน่ะ เธอได้แต่ส่ายหน้าให้กับความบ้าบอคอแตกของเพื่อนแล้วหันกลับมาแต่งหน้าจัดเต็ม บอกเลยงานนี้ไม่เมาไม่กลับ ไม่ได้ผู้ไม่กลับ! จะเอาให้หล่อราวเทพบุตรที่แม้แต่ผู้ชายคนนั้นก็เทียบไม่ติดเลยคอยดู! . . . @Lux club พอเข้ามาถึง เธอก็จัดการสั่งเครื่องดื่มต่างๆกับพนักงานไปทันที แสงสีแห่งเมืองอิตาลีที่ห่างหายไปนานสามปี ในที่สุดเธอก็กลับมาเหยียบที่นี่จนได้สินะ อยู่ๆสมองก็พลันคิดถึงวันเก่าๆที่เธอมักจะมาที่นี่กับใครบางคน ไม่เคยมีโอกาสได้มานั่งชิวๆคนเดียวแบบนี้กับเพื่อนหรอก เพราะผู้ชายคนนั้นน่ะ หวงเธอยิ่งกว่าหมาอีก จะต้องตามตัวติดทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธอไปทั่ว แม่งเอาอีกแล้ว… ทำไมต้องคิดถึงเขาด้วยนะ ไม่ได้มาที่นี่เพื่อรำลึกถึงเรื่องราวเก่าๆสักหน่อย เธอมาเพื่อสนุกแล้วกระชากความเป็นตัวเองออกมาให้สุดต่างหากล่ะยัยฟ้าลันดา!! “อะไรย๊ะยัยฟ้า ผู้หล่อไม่เท่าผัวเก่าหรือยังไง มาถึงก็ทำหน้าบึ้งเลย” เสียงของยัยเพียงแทรกเข้ามา ยิ่งทำให้เธอหน้าบึ้งตึงกว่าเดิมทวีคุณ “ผัวเก่ากูหรือผัวเก่ามึงยัยเพียง มัวแต่พูดถึงอยู่นั่นแหละ เสียบรรยากาศจริงๆ” เธอกรอกตาพูดแซะยัยเพื่อนบ้ากลับเสียบ้าง ใครมันอยากได้ยินถึงผู้ชายคนนั้นกัน เสียอารมณ์หมด แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เสียอารมณ์แล้วล่ะ แต่มันอารมณ์เสียเลย เมื่อยัยเพียงมันทำปากชี้ไปด้านหน้าว่าเห็นใครนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ “นั่น มึงได้เสียมากกว่าบรรยากาศแล้วแหละ” เพราะตอนนี้เจ้าของหัวข้อสนทนากำลังนั่งหัวโด่อยู่โต๊ะข้างๆที่ระยะห่างกันไม่มากนัก แล้วแววตาคมที่เธอแสนเกลียดนั่นก็กำลังจับจ้องมาทางนี้ เหอะ จ้องอะไร คู่หมั้นตัวเองไม่ได้อยู่บนหัวเธอหรอกนะ! “แม่ง โครตหงุดหงิด” “เอาน่า จะไปสนใจทำไม ไหนมึงบอกว่ามาสนุกไง ไม่ได้มาเพื่อสนใจใครสักหน่อย” นี่คงเป็นคำพูดจากปากเพื่อนคำแรกที่พอฟังเข้าหูบ้างตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่ ใครมันอยากสนกันล่ะ นึกแล้วมือเล็กก็หยิบแก้วนํ้าสีอำพันบนโต๊ะขึ้นกระดกรวดเดียวอย่างกับไปคอแห้งมาจากไหน บอกเลยสดชื่นเหมือนได้กินเลือดกินเนื้อใครบางคน “เบาได้เบายัยฟ้า คีพลุคนางแบบอันดับท็อปหน่อยก็ได้เพื่อน” “หึ ตอนนี้กูคือยัยฟ้า ไม่ใช่ฟ้าลันดาแม่สาวราชะนีหงส์อะไรนั่นสักหน่อย” เวลาส่วนตัวเธอก็จะเป็นตัวเองเต็มที่ ส่วนเวลางานเธอก็ทุ่มเทและทำออกมาให้ดีที่สุดเช่นกัน เพราะงั้นเวลานี้ไม่มีคำว่านางแบบอะไรทั้งนั้น “เออเอาเข้าไป แต่อย่ากระดกจนเมาไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรเลยก็แล้วกัน บอกก่อนเลยกูไม่รับประกันว่าจะแบกมึงกลับคอนโดหรอกนะ ขืนเมาแล้วไปจบที่เตียงคุณฟรานขึ้นมา กูไม่เกี่ยวนะจ้ะเพื่อนรัก” ยัยเพียงพูดเหมือนจะเตือน แต่สีหน้ามันยียวนฉิบหาย เหมือนตั้งใจพูดเพราะหวังอยากจะให้มันเป็นแบบนั้นมากกว่า แต่เลิกคิดไปได้เลย เพราะเรื่องแบบนั้นคงไม่มีทางเกิดขึ้นกับคนอย่างฟ้าลันดาแน่ๆ ถึงคืนนี้เธอจะต้องไปจบบนเตียงใครสักคนจริงๆ ฟ้าลันดาคนนี้ก็กล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ไม่ใช่เตียงอีตานั่นแน่นอน!@เพ้นท์เฮ้าท์ 21:37 น. “ที่รักเดี๋ยวก่อน” “คะ?” ร่างเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปภายในเพ้นท์เฮ้าส์หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามเธอมาติดๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็ดึงรั้งแขนเล็กของเธอเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เข้าไปด้านใน “ฟรานเล่นอะไรเนี่ย…” เสียงเล็กบ่นแผ่วเบาๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็เอาผ้ามาพันรอบตาเธอเพื่อปิดตาเธอให้มืดสนิท หรือว่าเขาซ่อนผู้หญิงอีกคนไว้ด้านในเลยจะให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปก่อนออย่างนั้นเหรอ “นี่คุณนอกใจฉันเหรอ” ไม่ต้องรอเธอก็ถามออกไปตามความคิดทันที ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดขำกับความคิดไร้สาระเป็นเด็กๆของแฟนสาว ป๊อก! “โอ๊ะ! นี่ปิดตากันไม่พอยังมาดีดหน้าผากอีกหรือไง เจ็บนะ” คนตัวเล็กบ่นอุบพร้อมยกมือขึ้นถูหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วทำท่าจะแกะผ้าพันตาออก “ถ้าคุณแกะมันออกตอนนี้ ผมรับรองเลยว่าจะพาคุณทัวร์ทั้งเพ้นท์เฮ้าส์แน่” มือเล็กหยุดชะงักนิ่งทันที เธอรู้ดีว่าทัวร์ในที่นี้หมายถึงทัวร์ยังไง คนความคิดทะลึ่งอย่างฟรานเชสโก้คงคิดเรื่องดีๆกับเขาไม่เป็นหรอก นอกจากเรื่องอย่างว่า “ค่อยๆเดินตามเค้ามานะครับ” มือหนาจับกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น พร้อมเดินนำเธอให้เ
@สถานที่แห่งหนึ่ง พอเดินเข้ามาก็รู้ทันทีว่าเขาตั้งใจพาเธอมาหาใคร มือหนาสอดผสานนิ้วมือเธอเอาไว้แน่นพร้อมพาเธอเดินลึกเข้าไปตามทางที่รอบๆเต็มไปด้วยบรรยากาศโศกเศร้า เจดีย์ใส่อัฐิมากมายถูกตั้งเรียงกันไว้ตามแนวทางเดินที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียว เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปลึกเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองเจดีย์อัฐิที่ถูกตั้งไว้ข้างกัน ตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองมีดอกไม้ช่อโตวางไว้ ดูจากดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาจนไม่เห็นสีสันก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว “แด๊ดครับ มัมครับ… ผมมาเยี่ยมแล้วนะครับ” ร่างสูงค่อยๆย่อเข่าลงตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองพร้อมหยิบช่อดอกไม้อันเก่าออกแล้ววางอันใหม่ลงที่เดิม “ขอโทษนะครับที่ไม่ได้มาเยี่ยมนานเลย พอใจทุกอย่างเคลียร์หมด ผมก็ได้มาหาแด๊ดกับมัมสักที” คนตัวเล็กค่อยๆคุกเข่าลงนั่งข้างๆร่างสูงพร้อมทาบทับมือเล็กลงหลังมือของเขาเป็นการปลอบโยนเบาๆ แม้สีหน้าและแววตาของฟรานเชสโก้จะไม่ได้แสดงถึงความโศกเศร้า แต่เธอรู้ดีว่าลึกๆเขายังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่หวนนึกถึงการจากไปของผู้เป็นที่รักทั้งสองเสมอ “แล้วครั้งนี้ผมก็ไม่ได้มาเยี่ยมแด๊ดกับมัมคนเดียวอย่างเช่นทุกครั้
#วันต่อมา @โรงพยาบาล “เฮีย…ว่าไงนะคะ…?” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่ชายแผ่วเบาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เฮียครามเพิ่งจะยอมรับกับเธอว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกันกับฟิโอน่ามาได้สักพักแล้ว “เฮียขอโทษฟ้า เฮียแค่ต้องการเอาคืนกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำไว้กับฟ้า เฮียไม่ได้คิดจะรักเธอเลย” เฮียครามรีบอธิบายเสียงแผ่ว แต่ฟังเท่าไหร่เธอก็ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด ตอนแรกที่ได้รู้ว่าพี่ชายมีความเกี่ยวพันธุ์กันกับผู้หญิงที่เคยทำให้ความสัมพันธ์ของเธอพังก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบรู้สึกเคืองอยู่นิดๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวานนี้ แถมพี่ชายเธอยังเลือกที่จะแก้แค้นด้วยการกระทำระยำแบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนั้นขึ้นมามากกว่าเคืองเสียอีก “แล้วตอนนี้อาการเธอ…” ดวงตาคู่สวยเหลือบมองผ่านประตูห้อง ICU ตรงหน้าที่หมอยังไม่อนุญาตให้ญาติเข้าไปเยี่ยมได้อย่างนึกเห็นใจคนด้านในขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆเธอถึงรู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นช่วยชีวิตเธอไว้จนเกือบเอาชีวิตเองไม่รอดหรือเปล่านะ “หมอบอกว่าเธอยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” ฟ้าลันดาพยักหน้าเบาๆเป็น
“อ่าาส์ พอจะได้สติขึ้นบ้างรึยังครับหืม” ขืนเธอเอาแต่เชิ่ดหน้าครางตาเหลือกตาลอยอยู่แบบนี้ เมื่อไหร่เขาจะได้อธิบายให้เธอได้ฟังสักทีกันล่ะ “อ…อื้ออ อ๊าา” คนถูกถามค่อยๆพยักหน้าเป็นคำตอบ ในขณะที่เอวสอบเองลดแรงกระแทกลงและเปลี่ยนมาขยับเข้าออกเนิบนาบเบาๆแทน เพราะกลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องและถึงจุดสุดยอดกันไปก่อน “ผมขอโทษนะฟ้า ขอโทษที่จำคุณไม่ได้ ขอโทษที่ลืมเรื่องราวดีๆของเรา และวันนั้นผมก็ไม่ได้ตั้งใจทิ้งคุณไว้ในงานแต่งคนเดียวเลยฟ้า… ผมถูกจูเลียน่าวางยาจนหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนเปลือนท่อนบนอยู่บนเตียงในโรงแรม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รีบไปหาคุณทันทีเลยฟ้า แต่พอไปถึง…” พูดมาถึงตอนนี้ แววตาคู่คมก็หม่นแสงลง พอๆกับช่วงล่างที่หยุดขยับไปดื้อๆ “พอไปถึง คุณก็เห็นว่างานแต่งมอดไหม้ไม่เหลือเคร้าโครง คุณเลยคิดว่าฉันยังติดอยู่ด้านในก็เลยวิ่งเข้าไปช่วยฉันโดยไม่คิดชีวิตตัวเอง จนตัวเองบาดเจ็บสาหัสต้องพักรักษาหลายเดือน แต่ที่แย่ที่สุดคือคุณต้องสุญเสียความทรงจำไป… ใช่รึเปล่าคะ” เสียงหวานเล่าไปก็พรางสั่นเคลือ แววตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายยากจะอธิบาย ทำเอาคนฟังนิ่
คนถูกยั่วรีบอ้าปากงับยอดดอกบัวสีชมพูที่แข็งสู้ปาก มืออีกข้างก็บีบเคล้นเล่นอย่ามันส์มือ ในขณะที่ดูดเม้มอีกเต้าอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกขึ้นทั่วห้องทำงาน จ๊วบๆ “อื้อ… อย่ากัด” ปากบอกแบบนั้นแต่มือบางกลับดันหัวเขาแนบชิดกับเต้าตัวเองไม่หยุด เขาทั้งดูดทั้งเลียทั้งกัดทั้งขมเม้มมันอย่างหมั่นเขี้ยว ข้างหนึ่งไม่พอใจก็สลับอีกข้างไปมาจนสองเต้าแดงเถือก “อ๊า ฟราน…” “พร้อมฟังรึยังครับหืม” พอเล่นกับสองเต้าด้านบนจนพอใจ เขาจึงเปลี่ยนมาจับเธอนั่งลงบนโต๊ะทำงานโดยที่ตัวเองยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ จับสองเท้าเรียวอ้าออกกว้างเป็นตัวเอ็ม จัดท่าให้ส่วนนั้นของเธอตรงกับใบหน้าหล่อจนคนตัวเล็กขี้ยั่วเมื่อครู่ถึงกับหน้าแดงตัวแดงเป็นกุ้งลวก “อื้อ อ…อย่ามอง” สายตาคมจ้องมองกลีบกุหลาบอมชมพูตรงหน้าไม่วางตา ช่องแคบๆของเธอหากโดนเขาสอดใส่เข้าไปซํ้าๆจากที่อมชมพูก็จะกลายเป็นสีแดงเถือก เพียงคิดก็ทำเอาเลือดในกายฉูบฉีดจนมารวมกันอยู่กลางกายที่อยู่ในกางเกงให้ปวดคับขึ้นมา “ขอผมกินก่อนนะที่รัก แล้วจะอธิบายให้ฟังทีหลัง” พูดเสร็จก็ซุกหน้าเข้ากับกรีบดอกไม้งามทันที เริ่มจากปาดเลียรอบๆกลีบสวยเ
@เพ้นเฮ้า เวลา 21:34 น “ขออนุญาตครับนาย” มาร์โก้ที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของผู้เป็นนายเอ่ยขึ้น พร้อมเดินเข้ามายืนประจันหน้าโต๊ะทำงานที่มีร่างสูงนั่งก้มหน้าเคลียร์งานอยู่อย่างเคร่งเครียด หนึ่งเดือนเต็มๆที่เขาไปง้อฟ้าลันดาที่ฮ่องกงทำให้งานที่นี่ล่าช้าไปมาก แต่สำหรับเขามันก็คุ้มค่าหากได้เธอกลับคืนมา “เป็นยังไงบ้าง” คนที่ก้มหน้าทำงานยอมเงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องพร้อมถามเสียงนิ่ง “จับตัวคุณจูเลียน่าได้แล้วครับ แต่คนที่จับได้ไม่ใช่คนของเรา” คำตอบของมาร์โก้ทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างต้องการทำตอบ ไม่ใช่คนของลีโอเน่อย่างนั้นเหรอ ยังมีใครที่แค้นผู้หญิงคนนั้นแล้วต้องการตัวไปอีกหรือยังไง “เป็นคนของคุณฟ้าครามครับ ตอนนี้จูเลียน่าอยู่ในมือคุณฟ้าคราม แถมทางนั้นยังแจ้งมาว่า คุณฟ้าครามจะเป็นคนจัดการกับเธอเองครับ” ฟังมาถึงตอนนี้เขาถึงเริ่มปะติปะต่อเรื่องราวได้ ถ้าให้เขาเดา ฟ้าครามคงรู้ความจริงหมดแล้วว่าจูเลียน่าคือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ไม่ว่าจะทำให้ฟ้าลันดากับเขาต้องแยกกันถึงสามปี และการวางระเบิ่ดในงานแต่งของเขากับฟ้าลันดาก็ล้วนเป็นฝีมือ
ปัก! ปัก! ปัก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นสนั่นไปทั่วทั้งห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัว ปะปนกับเสียงครางระงมของร่างเพรียวที่กำลังนอนรับแรงกระแทกอันดิบเถื่อนจากเขาอยู่ ที่บอกว่าจะตอกให้สติกลับมา เขาไม่ได้ล้อเล่น เพราะตอนนี้เขาเล่นตอกอัดกระแทกใส่เธอเน้นทุกดอกจนคนตัวเล็กทั้งจุก ทั้งเสียวซ่านไปทั่ว สองขาเ
เชี่ยไรวะเนี่ย… คำแรกที่เธอถามตัวเองหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาอีกวัน เมื่อสิ่งแรกที่อยู่ในโฟกัสคือใบหน้าหล่อๆของคนที่นอนหายใจเข้าออกสมํ่าเสมออยู่ข้างๆเธอ โอ้ยย… พลาดจนได้! เธอยกมือขึ้นมาเคาะหัวตัวเองเบาๆอย่างถือโทษ ที่เผลอให้ความเสี้ยนมันเข้าครอบงำจนลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองนักหนา ว่าจะไม่มีท
ปึก ปึก ปึก! เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นประสานกับเสียงครางหอบหายใจของสองคน ตอนนี้เธออยู่ในท่าคลานเข่าแอ่นสะโพกงอนสวยให้เขาตอกเข้ามาหนักๆ “ฮึกก อ๊าา ฟ..ฟราน อ๊าา ไม่ไหวอื้ออ” “อ่าาส์ พร้อมกัน” เขาเสพร่างหอมกรุ่นของเธอมานับหลายชั่วโมงอย่างไม่นึกพอ มือหนาจับเอวบางไว้มั่นก่อนจะขยับบั้นท้ายตอกอัดควา
“แน่นอนฉันคงไม่ยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองยอมไปเป็นเมียเก็บลับๆคุณหรอกนะ ในเมื่อคุณอยากได้ฉัน คุณก็ต้องลงทุน หึ… ถ้าคุณกล้า ฉันจะยอมเป็นผู้หญิงของคุณ” แน่นอนว่าเกมส์ที่เธอกำลังเล่นมันเต็มไปด้วยความท้าทายและอันตราย เพราะการเข้าไปเหยียบคฤหาสน์หลังนั้นอีกครั้ง ก็เปรียบเสมือนการเข้าไปเหยียบหางงูพิษอย่างจูเลี






![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
