LOGIN“นายจะกลับเลยรึเปล่าครับ“
ไม่นานงานแฟชั่นโชร์สุดหรูหราก็จบสิ้น มาร์โก้รีบปริดตัวเดินเข้ามาถามเจ้านาย เพราะรู้ดีว่าเขาไม่ชอบสุงสิงอยู่ในที่แออัดแบบนี้ มันน่ารำคาญจะตายไป ทว่าวันนี้กลับแปลกไป เมื่อเจ้านายหนุ่มเอ่ยปากปฏิเสธสะงั้น “ไม่ กูจะอยู่ต่ออีกนิดหน่อย มึงมีอะไรก็ไปทำก่อนเลย” ไม่รู้อะไรดนใจเขาให้ตอบลูกน้องออกไปแบบนั้นเหมือนกัน ทว่าพอกล่าวเสร็จ แววตาคมก็เหลือบมองรอบๆโดยไม่สนสายตางุนงงจากลูกน้อง ที่ขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจ จะอะไรก็ช่างเถอะ ตอนนี้หัวใจเขามันบอกว่ายังไม่อยากกลับ ซึ่งเขาก็เลือกที่จะเชื่อฟังมัน ไม่นานแววตาคู่คมก็เหลือบไปสะดุดกับร่าเพรียวระหง ที่เอาแต่ติดอยู่ในความคิดของเขาตั้งแต่เมื่อครู่ เธอกำลังยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คุยกันเป็นมิตรอยู่กับสปอนเซอร์คนอื่นๆ อะไรกัน เขาเป็นถึงสปอนเซอร์ใหญ่ในวันนี้ ทว่ากลับถูกเธอมองข้ามแล้วไปคุยกับสปอนเซอร์เล็กๆพวกนั้นเนี่ยนะ อยู่ๆความไม่พอใจก็บังเกิด ไม่รู้ทำไมต้องหงุดหงิดด้วยวะ ทั้งที่นิสัยเขาไม่ใช่แบบนี้ ปกติเขาจะชอบอกชอบใจด้วยซํ้าที่ได้อยู่เงียบๆ โดยไม่มีใครมายุ่ง ทว่าตอนนี้กลับตรงกันข้ามสะงั้น นึกแล้วเท้ายาวก็เตรียมพร้อมจะเดินเข้าไปร่วมวงสนทนาด้านหน้าด้วยทันที ทว่าก็ต้องหยุดฝีเท้า เมื่อร่างเพรียวของใครอีกคนเดินแทรกเข้ามาตัดหน้าไว้เสียก่อน “คุณจะกลับรึยังคะ ฟิโอน่าว่าจะกลับพร้อมคุณเลย ไหนๆเราก็มาด้วยกัน” จึ๊… แม่งโครตหงุดหงิดขึ้นทวีคุณเลย เขาเงียบไม่ตอบเธอเลยทันที แววตาคมยังคงจับจ้องไปทางร่างเพรียวของใครอีกคนจนฟิโอน่าที่จับสังเกตได้ก็ต้องกำมือแน่น ผู้หญิงคนนั้น… “กลับ!” อยู่ๆเขาก็หันมาพูดกับเธอเสียงแข็งกร้าวจนฟิโอน่าสดุ้ง แม่งมีอะไรได้ดั่งใจบ้างวะ โครตไม่สบอารมณ์เลยว่ะ เพียงเห็นร่างเพรียวของใครคนนั้น พอคุยกับสปอนเซอร์พวกนั้นเสร็จ ก็ยืนคุยยิ้มแย้มต่อกับผู้ชายอีกคนด้วยสีหน้ามีความสุขนั่น… แล้วทำไมเขาต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วยวะ โครตไม่เข้าใจตัวเอง คงต้องกลับไปดื่มไวน์รสชาติโปรดพรางนั่งคิดทบทวนความคิดตัวเองหน่อยแล้ว “ไม่เจอกันนานหลายปี คุณฟ้าก็ยังคงสวยสง่าสมกับชื่อเหมือนเดิมเลยนะครับ” ชายตรงหน้าคนนี้ที่เดินเข้ามาทัก เธอจำได้แม่นยำ ฟาบิโอ คู่อริของฟรานเชสโก้ หลานชายของคุณหญิงจูเลีนน่า ซึ่งก็คือแม่เลี้ยงของฟรานเชสโก้ ดูจากรูปร่างหน้าตา ฟาบิโอเองก็ถือว่าหล่อเหลาพอสมควร แม้จะน้อยกว่าผู้ชายคนนั้นที่เธอเกลียดเข้าไส้ก็เถอะ “ฟ้า…ก็ต้องเป็นฟ้าอยู่แล้วสิคะ” เธอกล่าวตอบเขาไปอย่างไม่จริงจังมากนัก เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากอีกคนได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว “ฮะๆ คุณฟ้านี่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่ ก็ยังเป็นคนที่น่าสนใจอยู่ตลอดเลยนะครับ” แน่นอนสิ เธอมันไม่ใช่พวกผู้หญิงหัวอ่อนที่จะมองอะไรไม่ออกนี่นา แล้วเธอก็มองออกด้วยว่าเขายังสนใจเธอ ไม่ต่างจากเมื่อก่อนที่เธอคบอยู่กับผู้ชายคนนั้น ไม่ใช่ว่าเธอหลงตัวเองเลยนะ เพราะแววตาเจ้าชู้ที่เขากำลังใช้สำรวจเธออยู่ตอนนี้ต่างหาก ที่ทำให้เธอกล้าพูดเต็มปากหน่ะ “ฟ้าคงไม่น่าสนใจเท่าญาติคุณฟาเท่าไหร่หรอกมั้งคะ” นั่นไม่ใช่ประโยคกดตัวเองหรอก แต่เป็นประโยคประชด พอแววตาคู่สวยเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของสองคนที่พากันเดินออกไป อยู่ๆหัวใจดวงน้อยก็ปวดขึ้นมาเสียดื้อๆ บ้าเอ้ย… เธอไม่ได้ต้องการแบบนี้สักหน่อย ความรู้สึกบ้าๆนี่เธอเกลียดมันที่สุด มันควรจะหายไปนานแล้วไม่ใช่หรือยังไงกัน “ยัยฟิโอน่าน่ะเหรอครับ” แววตาคมหันไปมองตามเธอ ก็เห็นว่าสองคนที่เธอกำลังมองด้วยสีหน้านิ่ง คือฟรานเชสโก้กับฟิโอน่า ผู้ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องเขาเองแหละ หลานสาวอีกคนของคุณหญิงจูเลียน่า อยู่ๆมุมปากหนาก็เกิดยกยิ้มขึ้นเมื่อนึกอะไรสนุกๆออก “ไม่คิดจะไปทักทายไอ้ฟรานมันหน่อยเหรอครับ ผมเองก็ว่าจะไปแสดงความยินดีกับยัยฟิโอน่าสักหน่อยที่ได้มาเดินแบบในงานนี้สำเร็จ” ผู้ชายคนนี้ไม่รู้คิดอะไรอยู่ ที่อยู่ๆก็ชวนเธอไปทักแฟนเก่ากับคู่หมั้นใหม่ของเขา เหอะ… แต่แล้วเธอก็เหมือนจะบ้าจี้ตามนี่สิ เพราะปากดันตอบตกลงไป “หึ เอาสิคะ” อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าถ้าหากเขาเจอหน้าคนรักเก่าอย่างเธอ ที่เขาเคยทำร้ายหักหลังอย่างหนักหนาสาหัส เพียงเพราะอยากจะหมั้นกับผู้หญิงคนอื่น จะมีสักนิดรึเปล่าที่สีหน้านิ่งขรึมเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวนั่น จะแสดงถึงความรู้สึกผิดออกมาบ้าง แต่ดูเหมือนเธอคงจะผิดคาดไป… เพราะตอนนี้ที่เธอเดินเข้ามายืนอยู่ต่อหน้าเขา นอกจากเขาจะไม่แสดงอาการไดๆ ยังมองเธอราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน!! “สวัสดีค่ะ คุณฟรานเชสโก้ คุณฟิโอน่า” เป็นเธอที่เริ่มเอ่ยทัก เพราะแววตาคมที่มืดมนคู่นั้นเอาแต่มองเธอนิ่งไม่ยอมปริปากอะไร “สวัสดีค่ะคุณฟ้าลันดา ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” เป็นเสียงของผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ก็ต้องนานสิ ตั้งแต่ที่หล่อนแย่งผู้ชายคนนี้ไปจากเธอได้สมใจ ก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยนี่ ดูหน้าหล่อนตอนนี้คงจะเดาได้ว่าแอบสะใจเธออยู่ข้างในสินะ หึ ช่างหน้าไม่อาย “ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณหนูหลิว” ทันไดที่เสียงทุ้มของใครอีกคนยอมปริปากกล่าว หัวใจของเธอที่มั่นใจว่าเข้มแข็งพอก็เหมือนจะกระตุกวูบน้อยๆ คุณหนูหลิวอย่างนั้นเหรอ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างนั้นเหรอ… หึ เขากำลังเล่นบทเป็นพระเอกในละครที่ความจำเสื่อมอยู่หรือยังไงกัน เขาทำเหมือนจำเธอไม่ได้ กลับกันกับเธอที่จำเขาได้แม่นยำตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แม้จะเจอกันแค่เสี้ยววิจากในระยะไกล เธอก็รู้ได้ในทันทีว่าเป็นเขาไม่เคยลืม ทั้งที่หัวใจมันไม่อยากแม้แต่จะจดจำชื่อของเขา ที่เอาแต่ตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอด ทว่าสมองบ้านี่กลับจำได้แม่นยิ่งกว่าอะไรอีก ทำลายเธอแล้วคิดจะเล่นบทใสซื่อเพื่อหนีกันหน้าด้านๆแบบนี้เหรอ ฝันไปเถอะฟรานเชสโก้ คุณได้เจอกับฉันแน่!@เพ้นท์เฮ้าท์ 21:37 น. “ที่รักเดี๋ยวก่อน” “คะ?” ร่างเล็กที่กำลังจะเดินเข้าไปภายในเพ้นท์เฮ้าส์หันกลับมามองร่างสูงที่เดินตามเธอมาติดๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็ดึงรั้งแขนเล็กของเธอเอาไว้ราวกับไม่อยากให้เข้าไปด้านใน “ฟรานเล่นอะไรเนี่ย…” เสียงเล็กบ่นแผ่วเบาๆ เมื่ออยู่ๆเขาก็เอาผ้ามาพันรอบตาเธอเพื่อปิดตาเธอให้มืดสนิท หรือว่าเขาซ่อนผู้หญิงอีกคนไว้ด้านในเลยจะให้ผู้หญิงคนนั้นออกไปก่อนออย่างนั้นเหรอ “นี่คุณนอกใจฉันเหรอ” ไม่ต้องรอเธอก็ถามออกไปตามความคิดทันที ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดขำกับความคิดไร้สาระเป็นเด็กๆของแฟนสาว ป๊อก! “โอ๊ะ! นี่ปิดตากันไม่พอยังมาดีดหน้าผากอีกหรือไง เจ็บนะ” คนตัวเล็กบ่นอุบพร้อมยกมือขึ้นถูหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วทำท่าจะแกะผ้าพันตาออก “ถ้าคุณแกะมันออกตอนนี้ ผมรับรองเลยว่าจะพาคุณทัวร์ทั้งเพ้นท์เฮ้าส์แน่” มือเล็กหยุดชะงักนิ่งทันที เธอรู้ดีว่าทัวร์ในที่นี้หมายถึงทัวร์ยังไง คนความคิดทะลึ่งอย่างฟรานเชสโก้คงคิดเรื่องดีๆกับเขาไม่เป็นหรอก นอกจากเรื่องอย่างว่า “ค่อยๆเดินตามเค้ามานะครับ” มือหนาจับกุมมือเล็กของเธอไว้แน่น พร้อมเดินนำเธอให้เ
@สถานที่แห่งหนึ่ง พอเดินเข้ามาก็รู้ทันทีว่าเขาตั้งใจพาเธอมาหาใคร มือหนาสอดผสานนิ้วมือเธอเอาไว้แน่นพร้อมพาเธอเดินลึกเข้าไปตามทางที่รอบๆเต็มไปด้วยบรรยากาศโศกเศร้า เจดีย์ใส่อัฐิมากมายถูกตั้งเรียงกันไว้ตามแนวทางเดินที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียว เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปลึกเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองเจดีย์อัฐิที่ถูกตั้งไว้ข้างกัน ตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองมีดอกไม้ช่อโตวางไว้ ดูจากดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาจนไม่เห็นสีสันก็รับรู้ได้ทันทีว่าเขาคงไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว “แด๊ดครับ มัมครับ… ผมมาเยี่ยมแล้วนะครับ” ร่างสูงค่อยๆย่อเข่าลงตรงหน้าเจดีย์ทั้งสองพร้อมหยิบช่อดอกไม้อันเก่าออกแล้ววางอันใหม่ลงที่เดิม “ขอโทษนะครับที่ไม่ได้มาเยี่ยมนานเลย พอใจทุกอย่างเคลียร์หมด ผมก็ได้มาหาแด๊ดกับมัมสักที” คนตัวเล็กค่อยๆคุกเข่าลงนั่งข้างๆร่างสูงพร้อมทาบทับมือเล็กลงหลังมือของเขาเป็นการปลอบโยนเบาๆ แม้สีหน้าและแววตาของฟรานเชสโก้จะไม่ได้แสดงถึงความโศกเศร้า แต่เธอรู้ดีว่าลึกๆเขายังคงเจ็บปวดทุกครั้งที่หวนนึกถึงการจากไปของผู้เป็นที่รักทั้งสองเสมอ “แล้วครั้งนี้ผมก็ไม่ได้มาเยี่ยมแด๊ดกับมัมคนเดียวอย่างเช่นทุกครั้
#วันต่อมา @โรงพยาบาล “เฮีย…ว่าไงนะคะ…?” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่ชายแผ่วเบาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เฮียครามเพิ่งจะยอมรับกับเธอว่ามีความสัมพันธ์เกินเลยกันกับฟิโอน่ามาได้สักพักแล้ว “เฮียขอโทษฟ้า เฮียแค่ต้องการเอาคืนกับสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำไว้กับฟ้า เฮียไม่ได้คิดจะรักเธอเลย” เฮียครามรีบอธิบายเสียงแผ่ว แต่ฟังเท่าไหร่เธอก็ฟังไม่ขึ้นเลยสักนิด ตอนแรกที่ได้รู้ว่าพี่ชายมีความเกี่ยวพันธุ์กันกับผู้หญิงที่เคยทำให้ความสัมพันธ์ของเธอพังก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบรู้สึกเคืองอยู่นิดๆ แต่พอนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อวานนี้ แถมพี่ชายเธอยังเลือกที่จะแก้แค้นด้วยการกระทำระยำแบบนั้น ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจผู้หญิงคนนั้นขึ้นมามากกว่าเคืองเสียอีก “แล้วตอนนี้อาการเธอ…” ดวงตาคู่สวยเหลือบมองผ่านประตูห้อง ICU ตรงหน้าที่หมอยังไม่อนุญาตให้ญาติเข้าไปเยี่ยมได้อย่างนึกเห็นใจคนด้านในขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรอยู่ๆเธอถึงรู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นช่วยชีวิตเธอไว้จนเกือบเอาชีวิตเองไม่รอดหรือเปล่านะ “หมอบอกว่าเธอยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด” ฟ้าลันดาพยักหน้าเบาๆเป็น
“อ่าาส์ พอจะได้สติขึ้นบ้างรึยังครับหืม” ขืนเธอเอาแต่เชิ่ดหน้าครางตาเหลือกตาลอยอยู่แบบนี้ เมื่อไหร่เขาจะได้อธิบายให้เธอได้ฟังสักทีกันล่ะ “อ…อื้ออ อ๊าา” คนถูกถามค่อยๆพยักหน้าเป็นคำตอบ ในขณะที่เอวสอบเองลดแรงกระแทกลงและเปลี่ยนมาขยับเข้าออกเนิบนาบเบาๆแทน เพราะกลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องและถึงจุดสุดยอดกันไปก่อน “ผมขอโทษนะฟ้า ขอโทษที่จำคุณไม่ได้ ขอโทษที่ลืมเรื่องราวดีๆของเรา และวันนั้นผมก็ไม่ได้ตั้งใจทิ้งคุณไว้ในงานแต่งคนเดียวเลยฟ้า… ผมถูกจูเลียน่าวางยาจนหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนเปลือนท่อนบนอยู่บนเตียงในโรงแรม แต่ถึงอย่างนั้นผมก็รีบไปหาคุณทันทีเลยฟ้า แต่พอไปถึง…” พูดมาถึงตอนนี้ แววตาคู่คมก็หม่นแสงลง พอๆกับช่วงล่างที่หยุดขยับไปดื้อๆ “พอไปถึง คุณก็เห็นว่างานแต่งมอดไหม้ไม่เหลือเคร้าโครง คุณเลยคิดว่าฉันยังติดอยู่ด้านในก็เลยวิ่งเข้าไปช่วยฉันโดยไม่คิดชีวิตตัวเอง จนตัวเองบาดเจ็บสาหัสต้องพักรักษาหลายเดือน แต่ที่แย่ที่สุดคือคุณต้องสุญเสียความทรงจำไป… ใช่รึเปล่าคะ” เสียงหวานเล่าไปก็พรางสั่นเคลือ แววตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายยากจะอธิบาย ทำเอาคนฟังนิ่
คนถูกยั่วรีบอ้าปากงับยอดดอกบัวสีชมพูที่แข็งสู้ปาก มืออีกข้างก็บีบเคล้นเล่นอย่ามันส์มือ ในขณะที่ดูดเม้มอีกเต้าอย่างมูมมามจนเกิดเสียงลามกขึ้นทั่วห้องทำงาน จ๊วบๆ “อื้อ… อย่ากัด” ปากบอกแบบนั้นแต่มือบางกลับดันหัวเขาแนบชิดกับเต้าตัวเองไม่หยุด เขาทั้งดูดทั้งเลียทั้งกัดทั้งขมเม้มมันอย่างหมั่นเขี้ยว ข้างหนึ่งไม่พอใจก็สลับอีกข้างไปมาจนสองเต้าแดงเถือก “อ๊า ฟราน…” “พร้อมฟังรึยังครับหืม” พอเล่นกับสองเต้าด้านบนจนพอใจ เขาจึงเปลี่ยนมาจับเธอนั่งลงบนโต๊ะทำงานโดยที่ตัวเองยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ จับสองเท้าเรียวอ้าออกกว้างเป็นตัวเอ็ม จัดท่าให้ส่วนนั้นของเธอตรงกับใบหน้าหล่อจนคนตัวเล็กขี้ยั่วเมื่อครู่ถึงกับหน้าแดงตัวแดงเป็นกุ้งลวก “อื้อ อ…อย่ามอง” สายตาคมจ้องมองกลีบกุหลาบอมชมพูตรงหน้าไม่วางตา ช่องแคบๆของเธอหากโดนเขาสอดใส่เข้าไปซํ้าๆจากที่อมชมพูก็จะกลายเป็นสีแดงเถือก เพียงคิดก็ทำเอาเลือดในกายฉูบฉีดจนมารวมกันอยู่กลางกายที่อยู่ในกางเกงให้ปวดคับขึ้นมา “ขอผมกินก่อนนะที่รัก แล้วจะอธิบายให้ฟังทีหลัง” พูดเสร็จก็ซุกหน้าเข้ากับกรีบดอกไม้งามทันที เริ่มจากปาดเลียรอบๆกลีบสวยเ
@เพ้นเฮ้า เวลา 21:34 น “ขออนุญาตครับนาย” มาร์โก้ที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของผู้เป็นนายเอ่ยขึ้น พร้อมเดินเข้ามายืนประจันหน้าโต๊ะทำงานที่มีร่างสูงนั่งก้มหน้าเคลียร์งานอยู่อย่างเคร่งเครียด หนึ่งเดือนเต็มๆที่เขาไปง้อฟ้าลันดาที่ฮ่องกงทำให้งานที่นี่ล่าช้าไปมาก แต่สำหรับเขามันก็คุ้มค่าหากได้เธอกลับคืนมา “เป็นยังไงบ้าง” คนที่ก้มหน้าทำงานยอมเงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องพร้อมถามเสียงนิ่ง “จับตัวคุณจูเลียน่าได้แล้วครับ แต่คนที่จับได้ไม่ใช่คนของเรา” คำตอบของมาร์โก้ทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างต้องการทำตอบ ไม่ใช่คนของลีโอเน่อย่างนั้นเหรอ ยังมีใครที่แค้นผู้หญิงคนนั้นแล้วต้องการตัวไปอีกหรือยังไง “เป็นคนของคุณฟ้าครามครับ ตอนนี้จูเลียน่าอยู่ในมือคุณฟ้าคราม แถมทางนั้นยังแจ้งมาว่า คุณฟ้าครามจะเป็นคนจัดการกับเธอเองครับ” ฟังมาถึงตอนนี้เขาถึงเริ่มปะติปะต่อเรื่องราวได้ ถ้าให้เขาเดา ฟ้าครามคงรู้ความจริงหมดแล้วว่าจูเลียน่าคือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ไม่ว่าจะทำให้ฟ้าลันดากับเขาต้องแยกกันถึงสามปี และการวางระเบิ่ดในงานแต่งของเขากับฟ้าลันดาก็ล้วนเป็นฝีมือ
@ 10:36 นาที “คุณมาร์โก้…” จากบรรยากาศนั่งกินข้าวกับเพื่อนอย่างสบายอก ท่ามกลางร้านอาหารหรูในห้างดังแห่งอิตาลี ตอนนี้ต้องกลายเป็นบรรยากาศสุดแสนจะน่าอึดอัด เมื่ออยู่ๆ ผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อสามปีก่อน ตอนนี้กลับมาขอร้องเธอให้ช่วยเขาคืนด้วยสีหน้าลำบากใจสุดๆ “นะครับ คุณฟ้าช่วยผมเถอะนะครับ ถ
ปัก! ปัก! ปัก! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นสนั่นไปทั่วทั้งห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัว ปะปนกับเสียงครางระงมของร่างเพรียวที่กำลังนอนรับแรงกระแทกอันดิบเถื่อนจากเขาอยู่ ที่บอกว่าจะตอกให้สติกลับมา เขาไม่ได้ล้อเล่น เพราะตอนนี้เขาเล่นตอกอัดกระแทกใส่เธอเน้นทุกดอกจนคนตัวเล็กทั้งจุก ทั้งเสียวซ่านไปทั่ว สองขาเ
เชี่ยไรวะเนี่ย… คำแรกที่เธอถามตัวเองหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาอีกวัน เมื่อสิ่งแรกที่อยู่ในโฟกัสคือใบหน้าหล่อๆของคนที่นอนหายใจเข้าออกสมํ่าเสมออยู่ข้างๆเธอ โอ้ยย… พลาดจนได้! เธอยกมือขึ้นมาเคาะหัวตัวเองเบาๆอย่างถือโทษ ที่เผลอให้ความเสี้ยนมันเข้าครอบงำจนลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเองนักหนา ว่าจะไม่มีท
ปึก ปึก ปึก! เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นประสานกับเสียงครางหอบหายใจของสองคน ตอนนี้เธออยู่ในท่าคลานเข่าแอ่นสะโพกงอนสวยให้เขาตอกเข้ามาหนักๆ “ฮึกก อ๊าา ฟ..ฟราน อ๊าา ไม่ไหวอื้ออ” “อ่าาส์ พร้อมกัน” เขาเสพร่างหอมกรุ่นของเธอมานับหลายชั่วโมงอย่างไม่นึกพอ มือหนาจับเอวบางไว้มั่นก่อนจะขยับบั้นท้ายตอกอัดควา







