ตอนที่ 11 : นักบิดขวัญใจสาว (3)

เอี้ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

รถมอเตอร์ไซค์ถูกจอดลงที่หน้าประตูรั้วบ้านของฉัน ฉันค่อย ๆ ก้าวลงจากรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของ     ไอ้เกอร์

“พรุ่งนี้ เจอกัน 8 โมงเช้านะ แต่งตัวสวย ๆ ล่ะ” ไอ้เกอร์พูดขึ้น

“แหม่ ๆ ฉันสวยอยู่แล้วป่ะ แต่งอย่างไงก็สวยย่ะ” ฉันตอบกลับด้วยความหมั่นใส้

“งั้นแต่งเป็นเจ้าสาวของฉันสิ แกจะสวยกว่านี้อีก อิอิ” คำพูดในเชิงหยอกล้อนั้น แต่ทำไมครั้งนี้ฉันกับรู้สึกหน้าแดงและเขินอายล่ะเนี่ย

“ขอคิดดูก่อนนะ ฉันไปล่ะ” พูดจบฉันก็เดินเข้าบ้านทันที

โอ้ยยยยยย ทำไมฉันหยุดยิ้มไม่ได้เลยล่ะเนี่ย

ทเกอร์ :

ผมมองตามหลังเธอไปด้วยรอยยิ้ม ทุกครั้งที่มองตามหลังเธอ ผมมักจะรู้เสมอว่า พรุ่งนี้ผมจะได้เห็นหน้าเธอใหม่ และผมชอบที่จะมองตามหลังเธอแบบนี้ตลอด

เอพริล :

“ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกแปลกกับไอ้เกอร์นะ เอ๊ะ!! ทำไมใจฉันเต้นแบบนี้”

ฉันนำมือตัวเองขึ้นทาบบนอก หัวใจเต้นแรงตึกตัก พร้อมกับบ่นกับตัวเองพึมพำ

ไทเกอร์ :

ผมจอดมอเตอร์ไซค์ที่หน้าบ้าน แล้วรีบวิ่งเข้าไปที่ห้องของไลออล พี่ชายของผมทันที

“เฮ้ ไลออล ฉันมีข่าวดีจะมาบอก” ผมเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ต้องขออนุญาต เพราะเราสองคนเป็นพี่น้องที่สนิทกันมาก จึงทำให้เราใช้ชีวิตเหมือนเพื่อนสนิทกัน

ไลออล พี่ชายที่มีตาคล้ายกับผม กำลังพักผ่อนอยู่บนเตียงนอนของเขา แขนที่ใส่เฝือกอยู่ด้านซ้ายจากอุบัติเหตุ ทำให้ไลออลยังไม่สามารถกลับมาลงแข่งได้

“ฉันรู้ว่านายจะชนะแน่นอน ไอ้น้องรัก” ไลออลพูดขึ้นด้วยกับรอยยิ้ม

ผมเดินเข้าไปกอดไลออลที่กำลังนอนอยู่บนเตียง พร้อมกับพูดขึ้น “หายไว ๆ นะไลออล ถ้าหายเมื่อไหร่ เราจะได้มาลงสนามแข่งคู่กัน”

“ฉันรอวันนั้นแทบไม่ไหวแล้ว แต่ในฤดูกาลนี้ ฉันเชื่อว่านายจะคว้าเหรียญทองมาได้อย่างแน่นอน รอฉันหายอีกหน่อยนะ ฉันจะเป็นครูฝึกให้นายด้วยตัวของฉันเองเลย

“นายต้องหายให้ทันการแข่งรอบสุดท้ายนะ ถ้าฉันได้นายเป็นครูฝึก ฉันต้องชนะแน่นอน” ผมพูดขึ้น

“^^” ไลออลส่งยิ้มกลับมาอย่างเงียบ ๆ 

“แล้วนี่นายกินยาหรือยัง” ผมถามขึ้น

“ยังเลย” 

“อ่านี่” ผมคว้ายาจากหัวเตียงของไลออล พร้อมกับน้ำยื่นให้

ไลออลรับไปและทานอย่างว่องไว

“นายพักผ่อนได้แล้ว” ผมบอกไลออล พร้อมกับเดินปิดประตูห้องของเขา และออกมา

           

เอพริล :

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้น วันนี้ฉันไม่ได้ไปทำงาน เพราะไอ้เกอร์ตัวแสบนัดไว้จะว่าจะพาฉันไปที่ไหนสักแห่ง

“ฮัลโล่วววววววว เอพริล” เสียงของไอ้เกอร์ตะโกนมาจากหน้าประตูรั้ว ดังขึ้นมาจนถึงหน้าต่างห้องของฉันที่อยู่ชั้น 2 ของบ้าน จนฉันต้องรีบโผล่หน้าจากทางหน้าต่างไปให้ไอ้เกอร์เห็น

“ฉันกำลังลงไป” ฉันพูดจบก็ปิดหน้าต่าง แล้วก็รีบวิ่งลงไปยังไอ้เกอร์ที่กำลังจอดรถมอเตอร์ไซค์รออยู่ด้านหน้าประตูรั้ว

“อ่า” ไทเกอร์ยื่นดอกกุหลาบจำนวน 9 ดอก มาให้ฉัน” 

“ดอกกุหลาบ 9 ดอก มีความหมายว่าไงอ่อแก” ฉันถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะทุกครั้งที่ ไอ้เกอร์นำดอกกุหลาบมาให้ จำนวนดอกไม่เคยเท่ากันเลย และจำนวนก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ 

“แกก็เสิร์ชหาดูสิ ฮ่า ๆ ๆ” ไอ้เกอร์ตอบกลับพร้อมกับเสียงหัวเราะ

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อจะเข้าอินเทอร์เน็ตเสิร์ชหาความหมาย

แต่ ... ไอ้เกอร์ก็ดันคว้ามันออกไปซะก่อน

“อ้าว” ฉันร้องขึ้น

“ฉันเปลี่ยนใจล่ะ ไว้ค่อยเสิร์ชทีหลังนะ ตอนนี้ขึ้นมอเตอร์ไซค์ได้ล่ะ เดี๋ยวสาย ๆ แดดมันจะร้อน” ไอ้เกอร์กดปิดโทรศัพท์ของฉัน และยื่นคืนกลับมาให้ฉัน

“อ่า ก็ได้” ฉันเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า และก็ขึ้นซ้อนมอเตอร์ไซค์ไทเกอร์ทันที

 ไอ้เกอร์พาฉันขับรถออกมาไกลจนถึงชานเมือง สองข้างทางจากตึกรามบ้านช่อง เริ่มเปลี่ยนเป็นทุ่งหญ้า และต้นไม้ใหญ่ ข้างทางเต็มไปด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ กระจายเต็มไปด้วย

ไอ้เกอร์ขับรถมาจอดที่หน้าตีนเขาแห่งหนึ่ง บนยอดเขานี้ถูกสร้างเป็นวัดสีขาวโบราณ ตั้งแต่ตีนเขาจนไปถึงยอดเขาถูกสร้างเป็นขั้นบันไดสำหรับเดินขึ้นไปบนวัดนั้น

ไอ้เกอร์จอดรถไว้ข้าง ๆ ทางขึ้น

“พ่อหนุ่ม อุ้มแฟนขึ้นไปสิ” จู่ ๆ คุณยายในชุดสีเหลืองอ่อนก็เดินเข้ามาพูดกับไอ้เกอร์

“อุ้ย!! ไม่ ...” ฉันพูดปฏิเสธยังไม่ทันจบ ไอ้เกอร์ก็พูดแทรกขึ้นมา

“ได้เลยครับคุณยาย” ตอบคุณยายจบ มันก็คว้าตัวฉันอุ้มในท่าเจ้าสาวทันที

“ว้ายยย ไอ้เกอร์ทำอะไรของแกเนี่ย” ฉันโวยวายขึ้น พร้อมกับดิ้นในขณะที่ไทเกอร์กำลังอุ้มฉันอยู่

“อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวแกก็ร่วงลงมาเจ็บตัว ฉันไม่รู้ด้วยนะ” 

ทุกก้าวที่ไอ้เกอร์ก้าวขึ้นบันไดไปสู่วัดที่อยู่ด้านบนภูเขา ฉันรับรู้ได้ว่า น้ำหนักตัวของฉันคงทำให้มันต้องออกแรงอุ้มไว้ไม่น้อย ใบหน้าของไอ้เกอร์ยังคงยิ้มสู่กับแสงกับพระอาทิตย์ ในขณะที่ร่างกายของมันเริ่มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เสื้อยืดสีขาวของไอ้เกอร์ที่สวมใส่อยู่ ถูกเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของมัน มือของมันที่กำลังโอบร่างฉันไว้เริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อเช่นกัน หลายครั้งที่มือของไอ้เกอร์ลื่น จนฉันเกือบหลุดร่วงลงสู่พื้น แต่มันก็ประครองไม่ให้ฉันร่วงจนได้

“ไอ้เกอร์ ถ้าแกไม่ไหวก็ไม่เป็นไรนะ แล้วเราค่อยเดินขึ้นไปจนถึงวัดด้านบนภูเขาด้วยกันก็ได้” ฉันเสนอขึ้น เพราะแสงของพระอาทิตย์เริ่มส่องมาที่เรามากขึ้น

“ฉันไหวแก แค่นี้จิ๊บ ๆ” ไอ้เกอร์ยังคงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“แต่แกต้องใช้มือและแขนในการแข่งมอเตอร์ไซค์ครั้งต่อไปนะ ถ้าแขนแกเกิดล้าจนแข่งไม่ได้ขึ้นมา ฉันคงรู้สึกไม่ได้ไม่ดีแน่” 

_____________________________________________________________________

ฝากกดติดตามเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ^^