เสียงในใจ/การอ่านใจ Novels & Stories

ผมไม่ได้ตอบเธอและหลังจากไม่กี่นาทีที่ผมได้ยินเสียงประตูปิด ผมถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ ลางสังหรณ์บางอย่างเกาะยึดติดกับผม มันล้อมรอบผมราวคลื่น วันนี้ยิ่งรู้สึกมากกว่าวันก่อนเสียอีก ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่หัวใจของผมเป็นกังวล ผมไม่สามารถสงบสติอารมณ์และไม่สามารถจดจ่อไ ด้ มันเหมือนว่าจิตวิญญาณของผมกำลังพยายามบอกผมบางอย่าง แต่ผมคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร

เขาสามารถอ่านใจได้ใช่ไหม? มิฉะนั้น เขาจะสามารถพูดซ้ำสิ่งเดียวกันที่เขากำลังคิดอยู่ในใจของเขาได้อย่างไรล่ะ?

เสียงหัวเราะ เสียงบ่น เสียงพูดแผ่วเบายามเหนื่อย เสียงที่เขาจดจำแม้แต่ในฝัน และแล้ว มันก็แทรกเข้ามา ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เหมือนแรงกระตุกจากข้างในหัวใจ เหมือนหัวใจของเขาถูกดึงด้วยเส้นใยบาง ๆ ที่เชื่อมโยงกับเธอ

เหมือนคนใจดำที่ไม่รู้จักความรู้สึก แต่ในอกตอนนี้ กลับอึดอัด แน่นหน่วง และเต็มไปด้วยคำถามที่ทิ่มแทงใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงในห้องเริ่มเบาลง ผมพยายามตั้งใจฟังอาจารย์หน้าห้องที่กำลังพูดถึงการพรีเซนต์งานครั้งสุดท้ายของชีวิตในมหาวิทยาลัย แต่เสียงภายในใจมันกลับดังลั่น

เธออ่านทวนอีกครั้ง เสียงของเขาเหมือนดังซ้อนเข้ามาในหัว น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจ หัวใจของปิ่นเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเอนหลังพิงโซฟา ปล่อยให้ความอ่อนล้าทั้งหมดในร่างกายถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่ในอก

ลาร่ายังคงนิ่งเงียบ หัวใจเต้นแรงจนเธอกลัวว่าเขาจะได้ยิน เขากำลังอ่านวิญญาณของเธอด้วยความแม่นยำที่น่ากลัว เหมือนกับว่าเขาค้นหามุมมืดและทะเยอทะยานที่สุดในจิตใจของเธอ ซึ่งเธอแทบไม่ยอมรับกับตัวเองด้วยซ้ำ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร” เธอกระซิบ แต่เสียงขาดความมั ่นใจ

’ เธอถอนหายใจยาว พลิกตัวไปมาก่อนจะหลับตาลง พยายามข่มความคิดฟุ้งซ่านให้หลับไป แต่ความเงียบในห้องกลับดังพอจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นอยู่ในอก เสียงที่ตัวเองไม่เคยรู้เลย…ว่ามันอยากเข้าไปอยู่ในใจของใครอีกคนมากแค่ไหน

เป็นเสียงพูดที่ไม่ได้เปล่งออกไปในขณะที่ฉันอ่านข้อความในกระดาษใบนั้นหัวใจก็เต้นระห่ำสั่นยิ่งกว่าการรัวกลอง ความหนักใจเข้ามาเยือนช่องทางที่ก้าวเดินเหมือนมีภูเขาสีหม่นลูกใหญ่เข้ามาปิดบังทางเดินจนแทบไม่รู้ว่าต้องไปทางไหน ข้อความในกระดาษมีไม่มาก ข้อความในกระดาษแต่ละข้อสั้นแต่ไ ด้ใจความ

ลู่จิ่นเหนียนยืนนิ่ง ฟังเธอเล่าอย่างเงียบงัน สีหน้าของเธอสงบนิ่ง ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น แต่ยิ่งฟัง เขาก็ยิ่งไม่รู้ว่าความรู้สึกในใจเป็นความขมขื่น ความไม่เชื่อ หรือความปวดใจ อารมณ์นับไม่ถ้วนปะปนกันอยู่ในใจ แต่สุดท้ายกลับทำให้ความคิดของเขาแน่วแน่ยิ่งกว่าเดิม

ทำให้ใจเบากว่าที่คิด แม้จะมีงานยากเข้ามา…ฉันก็ยังมีที่ให้พักใจ และวันนี้…ฉันรู้ว่า การปลอบใจแบบเงียบ ๆ มีค่ามากกว่าคำพูดยาว ๆ หลายเท่า