Romans & histoires เสียงในใจ/การอ่านใจ

ผมไม่ได้ตอบเธอและหลังจากไม่กี่นาทีที่ผมได้ยินเสียงประตูปิด ผมถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ ลางสังหรณ์บางอย่างเกาะยึดติดกับผม มันล้อมรอบผมราวคลื่น วันนี้ยิ่งรู้สึกมากกว่าวันก่อนเสียอีก ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่หัวใจของผมเป็นกังวล ผมไม่สามารถสงบสติอารมณ์และไม่สามารถจดจ่อไ ด้ มันเหมือนว่าจิตวิญญาณของผมกำลังพยายามบอกผมบางอย่าง แต่ผมคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร

เขาสามารถอ่านใจได้ใช่ไหม? มิฉะนั้น เขาจะสามารถพูดซ้ำสิ่งเดียวกันที่เขากำลังคิดอยู่ในใจของเขาได้อย่างไรล่ะ?

วตาของอีกคนเท่านั้น หล่อนไม่แน่ใจว่า เธอคิดสิ่งใด และมั่นใจว่า เธอก็คงไม่ทราบเช่นกัน ว่าหล่อนคิดอะไรอยู่ ณ ขณะนั้น แต่ความเงียบรอบกายกลับขับเน้นสองเสียงให้เด่นขึ้น หนึ่งคือเสียงหัวใจหล่อน และสองคือเสียงหัวใจเธอ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่รัวเร็ว หรือ เร่งแรงใดใด ราวกับจะส ื่อให้ทั้งสองเข้าใจ ว่า ห้วงเวลานี้ สัมผัสนี้ ความใกล้ชิดนี้ คือ ระยะสงบสุขสนิทใจดีแล้ว

เสียงหัวเราะ เสียงบ่น เสียงพูดแผ่วเบายามเหนื่อย เสียงที่เขาจดจำแม้แต่ในฝัน และแล้ว มันก็แทรกเข้ามา ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เหมือนแรงกระตุกจากข้างในหัวใจ เหมือนหัวใจของเขาถูกดึงด้วยเส้นใยบาง ๆ ที่เชื่อมโยงกับเธอ

เหมือนคนใจดำที่ไม่รู้จักความรู้สึก แต่ในอกตอนนี้ กลับอึดอัด แน่นหน่วง และเต็มไปด้วยคำถามที่ทิ่มแทงใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงในห้องเริ่มเบาลง ผมพยายามตั้งใจฟังอาจารย์หน้าห้องที่กำลังพูดถึงการพรีเซนต์งานครั้งสุดท้ายของชีวิตในมหาวิทยาลัย แต่เสียงภายในใจมันกลับดังลั่น

เธออ่านทวนอีกครั้ง เสียงของเขาเหมือนดังซ้อนเข้ามาในหัว น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความใส่ใจ หัวใจของปิ่นเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเอนหลังพิงโซฟา ปล่อยให้ความอ่อนล้าทั้งหมดในร่างกายถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านอยู่ในอก

ลาร่ายังคงนิ่งเงียบ หัวใจเต้นแรงจนเธอกลัวว่าเขาจะได้ยิน เขากำลังอ่านวิญญาณของเธอด้วยความแม่นยำที่น่ากลัว เหมือนกับว่าเขาค้นหามุมมืดและทะเยอทะยานที่สุดในจิตใจของเธอ ซึ่งเธอแทบไม่ยอมรับกับตัวเองด้วยซ้ำ “ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร” เธอกระซิบ แต่เสียงขาดความมั ่นใจ

อยากใช้วิชาอ่านใจทว่า เพิ่งจะใช้ไปต้องรอถึงหนึ่งชั่วยามจึงจะใช้ได้อีกครั้งจะใช้พร่ำเพรื่อก็จะทำให้สูญเสียลมปราณมากไป ว่าถึงการอ่านใจ เขาต้องเดินลมปราณ บีบรัดดวงจิตตัวเองให้กลายเป็นธุลีเพื่อที่จะเล็ดลอดเข้าทางจมูกวิ่งเข้าสู่เส้นเลือด ทะลุไปยังสมองที่สั่งการณ์ค้นดูควา มคิดภายในของคนผู้นั้นว่าเก็บซ่อนสิ่งใดไว้ ต้องทำทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว จนคนผู้นั้นไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังหลับตา เพื่อเดินลมปราณบีบรัดดวงจิต

เขา! เสียงในใจของมายด์แทบตะโกนออกมา หัวใจเธอเต้นแรงระรัว

เด็กหญิงคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น อริญรดายิ้มกว้าง เธอไม่ลังเลเลยที่จะเลือกหัวข้อ “เสียงของหัวใจ” เธอต้องการให้เด็ก ๆ เหล่านี้ได้เรียนรู้ว่า ในวันที่โลกเงียบเหงาที่สุด หรือในวันที่โลกเต็มไปด้วยเสียงก่นด่าและตำหนิ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการกลับมาฟังเสียงหัวใจของตัวเองว่า ต้องการอะไร การเขียนไม่ใช่แค่การร้อยเรียงถ้อยคำ แต่คือการสำรวจลึกลงไปในความรู้สึกที่ถูกปิดกั้น