ตอนที่ 4 จับกลุ่ม

มหาวิทยาลัยโรสแมรี่

โรงอาหารคณะบริหาร

"อีแป้ง มึงยังไม่เล่าเลยนะว่าใครช่วยมึงไว้จากพี่ชิน" ข้าวใหม่ เปิดประเด็นทันทีหลังจากที่เมื่อคืนถุงแป้งโทรศัพท์ให้พวกเธอออกมารอที่หน้าร้านก่อนจะวนรถกลับมารับ

"เออ มึงมาจุดประเด็นแล้วก็ไม่อธิบายต่อ กูอยากรู้จนนอนไม่หลับเลยเนี่ย" น้ำปูนพูดเสริมทันที เพราะเธอรู้แค่ว่าถุงแป้งโดนชินฉุดที่หน้าห้องน้ำในผับและบังเอิญมีคนมาช่วยไว้ทัน แต่ก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนช่วย เพราะเพื่อนตัวดีของเธอไม่ยอมบอกว่าคนๆนั้นเป็นใคร

"เออน่า พูดไปพวกมึงก็ไม่รู้จักหรอก" ถุงแป้งตอบพลางตักข้าวมันไก่ที่เธอชอบเข้าปาก แล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

"ทำไม? ลองพูดมาก่อนเพื่อพวกกูอาจจะรู้จักก็ได้ปะว่ะ" ข้าวใหม่ไม่ลดละความพยายามที่จะหาคำตอบว่าคนๆ นั้นคือใคร

ถุงแป้งที่เห็นเพื่อนรักทั้งสองทำสีหน้าจริงจัง อย่างที่ไม่มีวันได้เห็นจากที่ไหนมาก่อนอย่างแน่นอน นอกเสียจากว่าจะอยากใส่ใจหรือเรียกภาษาบ้านๆ ว่าเสือกนั่นเอง เธอหัวเราะออกมาก่อนจะยกแก้วน้ำแดงขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ๆ แล้วเฉลยความจริงกับเพื่อนรักทั้งสอง

"กูเองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครนั่นสิ แล้วจะบอกพวกมึงได้ยังไง" ถุงเเป้งพูดพลางหัวเราะออกมาเสียงดัง

"เอ้า! แล้วมึงไม่ได้ถามชื่อเขาเหรอ" ข้าวใหม่ยังคงถามอย่างต่อเนื่องโดยมีน้ำปูนที่นั่งฟังตาไม่กะพริบเพราะลุ้นคำตอบว่าคนนั้นจะเป็นใครที่พวกเธอรู้จักหรือเปล่า

"เออ ไม่ได้ถาม" ถุงแป้งตอบก่อนจะตักข้าวมันไก่เข้าปากอีกครั้ง

"แล้วทำไมมึงไม่ถาม ไหนบอกถูกใจไง" ตานี้เป็นน้ำปูนที่เอ่ยถามบ้าง เพราะนึกแปลกใจว่าทำไมถุงแป้งถึงปล่อยให้เหยื่อที่ตัวเองเอ่ยปากว่าถูกใจหลุดมือไปได้

แบบที่ไม่ถูกเนื้อต้องตัวว่าเกินทนแล้ว นี่ขนาดยังไม่รู้จักยันชื่อก็ดูจะน่าเหลือเชื่อเกินไปหรือเปล่า เพราะพวกเธอมีนิสัยที่เหมือนกันอยู่อย่าง ถ้าเอ่ยปากว่าถูกใจใครแล้วคือจะไม่ยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดมือโดยเด็ดขาดถ้าไม่จำเป็น

"ไม่รู้สิ ความรู้สึกกูมันบอกให้เว้นระยะห่างไว้ก่อน อย่าเพิ่งเข้าไปเล่นด้วยเยอะ เพราะอะไรกูก็ยังไม่แน่ใจหรอก แต่พวกมึงก็รู้เซ้นส์กูแรงขนาดไหนมันก็เลยเป็นเหตุผลที่กูไม่รู้จักชื่อเขาไง" ถุงแป้งพูดไปก็นึกเสียดายไปด้วย เพราะเธอเองก็ถูกใจเขาอยู่ไม่น้อย

"ก็ใช่ ที่เซ้นส์มึงแรงมากแต่ก็แค่ถามชื่อปะว่ะ ไม่ได้ชวนไปฮึดฮัดซะที่ไหนกันล่ะ" ข้าวใหม่รู้สึกขัดใจขึ้นมาทันทีที่ถุงแป้งปล่อยเหยื่อชิ้นโตหลุดมือไป

"ถ้าถามเขาจะมองว่าอ่อยปะว่ะ ถามชื่อมันก็ต้องได้แล้วปะ" ถุงแป้งเอ่ยสู้อย่างไม่ยอมแพ้

"ไม่จำเป็นต้องอ่อยเสมอไปก็ได้ปะอีแป้ง ถามตามมารยาทก็ได้ เขาช่วยมึงไว้นิ นอกเสียแต่ว่ามึงไปทำท่าทางอยากได้เขามากแบบอยากสานต่อเลยหาช่องทางติดต่อเขาอะ" น้ำปูนเอ่ยสวนขึ้นมาทันที เพราะเธอคิดว่าแค่ถามชื่อไม่ได้แปลว่าอ่อยหรืออยากได้คนๆนั้นเสมอไป บางทีถามเพราะแค่อยากรู้ชื่อก็มี

ถุงแป้งสีหน้าเปลี่ยนไปในทันทีที่ได้ยิน ถึงเธอจะอยากได้เขามากขนาดไหนแต่เธอมั่นใจว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้หลุดกิริยาแบบนั้นออกไปแน่นอน เธอมั่นใจเอาหัวเป็นประกัน

"จะบ้าเหรอ! กูไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นหรอกนะ"

"ไม่ทำก็ไม่ทำดิ กูก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่พูดเฉยๆ" น้ำปูนพูดพลางใช้สายตาจับผิดเพื่อนตัวดีของตัวเอง ถุงแป้งที่เห็นสายตาแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีเลยว่าตัวเองกำลังจะโดนต้อนในอีกไม่ช้านี้เป็นแน่

เพราะน้ำปูนต่างจากข้าวใหม่ เพราะถ้าเธออยากรู้อะไรเธอต้องได้รู้ส่วนข้าวใหม่ยังไงก็ได้ถ้าถามตื้อนานๆ แล้วยังไม่รู้เธอก็จะถอยไปรอให้อีกฝ่ายบอกเอง แต่น้ำปูนเธอจะหาทุกวิถีทางทุกกลยุทธ์มาล้วงความลับให้จนได้ โดยวิธีที่เลือกนั้นไม่เคยซ้ำกันสักครั้ง ทำให้คนโดนต้อนไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย

"เออๆ กูอยากได้เขาอันนี้คือเรื่องจริง แต่เมื่อคืนกูไม่ได้อ่อยเขาเลยนะอันนี้กูสาบานได้" ถุงแป้งเอ่ยออกไปแบบนั้นพลางในใจก็คิดไปด้วยว่า 'นี่สินะที่เขาเรียกว่าถูกไล่จน จนตรอก' เธอเลือกที่จะบอกออกไปเองดีกว่า ให้น้ำปูนมาต้อนให้จนมุมเพราะอย่างน้อยเราก็สามารถควบคุมน้ำหนักของรูปประโยคที่เอ่ยออกไปได้

"ก็แค่นั้น ต้องให้กูเอาจริงตลอด" น้ำปูนพูดพลางทำสีหน้าพอใจในระดับหนึ่ง

"เฮ้ย พวกมึงไปกันเถอะ ได้เวลาที่ปีสี่นัดคุยแล้ว" ข้าวใหม่ ก้มดูนาฬิกาก่อนจะตกใจ เพราะวันนี้รุ่นพี่คณะเธอมีนัดคุยงาน ซึ่งจะเป็นงานอะไรนั้นเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

ลานบริหาร

"หูยยย คนเยอะจังวะพวกมึง" ข้าวใหม่เอ่ยปากทันทีที่มาถึงลานบริหารซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายในวันนี้

"พวกพี่ปีสี่มาแล้ว พวกเราไปหาที่นั่งกันเหอะกูร้อนล่ะ " ถุงแป้งพูดพร้อมกับเดินไปหาที่นั่งร่มๆ ทันที เพราะเธอเห็นรุ่นพี่ปีสี่ที่เธอพอจะคุ้นหน้าบ้างเริ่มถยอยเดินเข้ามาในลานบริหารแล้ว

"โหลๆๆๆ เทส เอาล่ะน้องๆ ปีสามที่ได้ยินเสียงพี่แล้วรบกวนเดินมารวมกลุ่มตรงข้างหน้าพี่ด้วยครับ" สิ้นเสียงพี่ไกด์ประกาศ น้องๆ ต่างพากันมารวมกลุ่มตรงหน้าทันที

"โอเค วันนี้แดดค่อนข้างจะร้อนเดี๋ยวพี่รีบพูดแล้วรีบแยกย้ายเนอะ" พี่ไกด์พูดพลางปาดเม็ดเหงื่อที่ไหลลงมาตามใบหน้าทิ้ง ก่อนจะหันไปดูว่าน้องๆ มากันครบหรือยังและเริ่มพูดออกไมค์อีกครั้ง

"ที่พี่เรียกรวมน้องๆ ชั้นปีที่สามนั้น เพราะว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้ามหาลัยของเราจะจัดงาน Open House เปิดบ้านให้น้องๆ นักเรียนเข้ามาดูงานเพื่อเป็นแนวทางในการตัดสินใจว่าจะเข้าเรียนต่อที่ไหนดี ซึ่งในตอนแรกพี่จะให้น้องปีหนึ่งและปีสองทำ แต่ว่าทางอาจารย์ระดับชั้นของน้องทั้งสองปีไม่ยอมเพราะว่าน้องเรียนไม่ทันเนื้อหาและกิจกรรมของน้องก็เยอะพอแล้ว เพราะฉะนั้นหวยมันเลยมาออกที่น้องๆ ปีสามและพี่ๆ ปีสี่นั่นเองครับ" สิ้นเสียงไกด์เหล่านักศึกษาปีที่สาม ก็ร้องโอดควรญดังไปทั้งลานบริหาร เพราะการจะจัดงานเปิดบ้านนั้นมันเหมือนการจัดงานดาวเดือนยังไงยังนั้นต้องใช้ทั้งเวลา ใช้ทั้งแรง และใช้ทั้งสมองแถมยังต้องอดหลับอดนอนกลับหอดึกๆ ดื่นๆ อีก และที่บอกว่าเหมือนไม่ใช่ว่าเหมือนเพราะต้องไปแข่งขันกับใคร แต่เหมือนเพราะต้องกลับดึกแถมถ้าซุ้มไม่ได้จัดอยู่ในที่ๆ ทางมหาลัยเตรียมไว้ ก็ต้องมีคนไปนอนเฝ้าซุ้มอีกลำบากสุดๆ ไปเลย

"เออ เอาน่าไม่ใช่แค่น้องๆ หรอกที่อยากจะร้อง พี่ไกด์คนนี้ก็อยากจิหลั่งน้ำตาเหมือนกัน รู้ไหมโปรเจคจบพี่ยังไปไม่ถึงไหนเลยน้องจ๋าาา" ประโยคนี้ของพี่ไกด์เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ที่ได้ยินจนต้องขำไหล่สั่นกันไปตามๆ

"เอาล่ะๆ นอกเรื่องกันมาพอแล้ว เอาตามนี้แหละในเมื่อเขาอยากให้พวกเราทำพวกเราก็ทำๆ ไปเถอะเนอะ เดี๋ยวพี่จะแบ่งน้องๆ ปีสามกับพี่ๆ ปีสี่ออกเป็นกลุ่มนะครับและให้ปีสี่เป็นหัวหน้างานในกลุ่มนั้นๆ คอยรับงานจากพี่ไปแจงน้องๆ โอเคไหมครับ" สิ้นเสียงพี่ไกด์ ทุกคนต่างขานเสียงรับออกมาเป็นเชิงรับรู้ในสิ่งที่พี่ไกด์พูด

ผ่านไปสักพักหลังจากที่พี่ไกด์เดินแบ่งกลุ่มให้ทุกคน จนมาถึงตาของกลุ่มถุงแป้งบ้าง เธอหันไปยิ้มให้พี่ไกด์หนึ่งทีเพราะเธอรู้จักพี่ไกด์อยู่พอสมควร เพราะเป็นรุ่นพี่ที่เคยไปกินเหล้าด้วยกันบ่อยๆ

"อะ เหลือกลุ่มพวกแป้งนะ เอาไอ้สามตัวนี้ไปอยู่ด้วยแล้วกันนี่ไอ้ทิน ไอ้แก้ว แล้วก็ไอ้โร...อ่าวว่าแต่ไอ้โรไปไหน?" ไกด์ยืนงง ว่ายูโรหายไปไหน เพราะเมื่อกี้เขายังเห็นเพื่อนเขายืนอยู่เลย

"อ่อ มันไปธุระน่ะเดี๋ยวก็คงมา" ปฏิทินเอ่ยตอบเเบบปัดๆ ทั้งๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าเพื่อนตัวดีของตัวเองไปไหน แต่เขาก็ไม่อยากจะพูดออกไปตรงๆ เพราะกลัวว่าภาพพจน์ของยูโรจะเสีย

เพราะมีรุ่นน้องปีอื่นยืนร่วมวงอยู่ด้วย ถ้าลำพังยืนอยู่แค่กลุ่มของเขากับไกด์เหรอ ยูโรคงโดนแฉไปไหนต่อไหนแล้ว

ส่วนไกด์ที่เห็นท่าทางของปฏิทินก็รู้ได้ทันทีว่ายูโรหายไปไหน เดาไม่ยากก็บอกแล้วไงฉายา 'ผัวพี่โร' ไม่ใช่ได้มาง่ายๆ ต้องลงมือทำเท่านั้นถึงจะได้

"เออๆ พวกมึงก็บอกมันด้วยแล้วกันว่าอยู่กับน้องกลุ่มไหน และฝากบอกมันให้เพลาๆ บ้างล่ะธุระของมัน อีกอย่าง.....ห้องชมรมว่ายน้ำไม่เก็บเสียงนะฝากบอกมันด้วย" ไกด์พูดเสร็จพลางหัวเราะออกมาก่อนจะหันไปยิ้มให้กับกลุ่มถุงแป้งและเดินแยกไปอีกทางทันที

ปฏิทินและพรายแก้ว หลุดหัวเราะออกมาทันที ที่ได้ยินประโยคของไกด์ ก็แน่ละห้องชมรมว่ายน้ำคือสนามรบหลักของยูโรเลยก็ว่าได้

"พี่ชื่อปฏิทินนะครับ เรียกว่าทินเฉยๆ ก็ได้" ปฏิทินเริ่มแนะนำตัวกับสาวๆ ทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีบุคคลอื่นยืนอยู่ตรงนี้ด้วย

"ส่วนพี่ชื่อพรายแก้วครับ ส่วนน้องจะสะดวกเรียกแบบไหนก็ตามสบายเลยครับ" พรายแก้วพูดพร้อมหันไปขยิบตาให้น้ำปูนหนึ่งที

"ค่ะ หนูถุงแป้งนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ถุงแป้งแนะนำตัวก่อนพร้อมรอยยิ้มแบบธรรมชาติ

"ข้าวใหม่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะคะ" ตามด้วยข้าวใหม่

"น้ำปูน" ปิดท้ายด้วยน้ำปูน ห้วนๆ สั้นๆ ได้ใจความ

"โอเคครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ เดี๋ยวเรามาสร้างกลุ่มไลน์ไว้คุยงานกันดีกว่าเนอะ เวลามีงานอะไรจะได้ชี้แจงสะดวกๆ ส่วนเพื่อนพี่อีกคนวันนี้มันคงไม่เข้ามาแล้ว เดี๋ยวค่อยเจอมันในกลุ่มไลน์เอาเนอะ" ทั้งสามคนพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ปฏิทินเห็นว่าน้องๆ เข้าใจในสิ่งที่ตัวเองพูดก็ก้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสร้างไลน์กลุ่มทันที ใช้เวลาอยู่ไม่นานก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา

"พี่ขอไลน์ข้าวใหม่หน่อยได้ไหมครับเดี๋ยวพี่ดึงหนูเข้ากลุ่ม แล้วข้าวใหม่ก็ไปดึงเพื่อนๆ ที่เหลือเข้ากลุ่มนะครับ" ปฏิทินเลือกที่จะขอไอดีไลน์ข้าวใหม่ เพราะเขาเองรู้สึกถูกชะตากับน้องมากๆ ส่วนข้าวใหม่ไม่ได้ปฏิเสธอะไร เธอให้ไอดีไลน์ไป ก่อนจะดึงเพื่อนที่เหลือเข้าในแชทกลุ่มตามคำสั่งของปฏิทิน

"โอเค เชิญหมดแล้วเนอะ นั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวมีอะไรพวกพี่จะแจ้งในกลุ่มนะครับ" ปฏิทินพูดเสร็จพลางหันไปยิ้มให้ข้าวใหม่หนึ่งครั้ง เรียกได้ว่าเป็นรอยยิ้มที่หวานหยดย้อยน้ำตาลเรียกพี่กันเลยทีเดียว

"โอเคค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ" ข้าวใหม่พูดพลางก้มหัวให้หนึ่งทีอย่างนอบน้อม

19.50 น.

ตึ๊ง

อยู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันก็ดังขึ้น ทำให้ถุงแป้งสะดุ้งตื่นทันที เพราะเธอกำลังเผลอหลับอยู่บนโซฟาสีชมพูตัวยาวในห้องนั่งเล่น ส่วนโทรทัศน์ก็กำลังฉายซีรีส์แนวฆาตกรรมที่เธอเปิดไว้ตั้งแต่หัวค่ำ มือเรียวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันที่คุ้นเคย เธอเห็นว่าเป็นการแจ้งเตือนจากกลุ่มงานใหม่ที่เธอเพิ่งจะเข้ามาหมาดๆ ก่อนถุงแป้งจะกดเข้าไปอ่านรายละเอียด

...Open House...

ปฏิทิน : รายละเอียดงานpdf.

: ขอโทษที่รบกวนตอนดึกนะครับ

: พี่คิดว่าเนื้อหามันค่อนข้างเยอะเลยส่งมาให้อ่านก่อนเผื่อน้องๆ จะได้ทำความเข้าใจไว้ก่อน

ข้าวใหม่ : ขอบคุณค่ะ

ปฏิทิน : ครับ อย่าลืมอ่านกันนะเด็กๆ ไม่เข้าใจตรงไหนถามพวกพี่ได้นะครับ

: พี่ไม่รบกวนแล้ว ฝันดีนะครับ

ถุงแป้ง : ขอบคุณค่ะ

น้ำปูน : ขอบคุณค่ะ

อ่าน

ยูโร เข้าร่วมกลุ่ม

ก่อนที่ร่างบางจะกดออกจากแอปพลิเคชันก็ต้องชะงักเพราะสายตาเหลือบไปเห็นสมาชิกคนใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมกลุ่มมาหมาดๆ สมองของเธอสั่งการให้นิ้วเรียวๆ กดเข้าไปดูรายชื่อสมาชิกใหม่คนนั้นทันที ซึ่งเธอก็แค่อยากรู้ว่าคนที่ชื่อยูโรหน้าตาเป็นแบบไหน แต่ถุงแป้งก็ต้องชะงัก พลางหัวใจกระตุกวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที เมื่อภาพคนที่ปรากฏตรงหน้านั้นคือคนที่เธอเคยเห็นมาก่อน คนที่ช่วยเธอในผับจากชินวันนั้นกับยูโรรุ่นพี่ที่คณะคนนี้คือคนๆเดียวกัน