บทนำ : ความทรงจำที่ไม่เคยลางเลือน (1)

เสียงเพลงอึกทึกในร้านอาหารกึ่งผับบีบให้ทุกบทสนทนาต้องกลายเป็นเสียงตะโกนหรือกระซิบชิดใบหู ในมุมลึกสุดของร้าน ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของส่วนสูง 186 เซนติเมตร นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยสภาพเหนื่อยล้าเต็มทน

ใบหน้าของเขาคมเข้มโดดเด่นราวกับลูกรักของสวรรค์ ไล่ตั้งแต่ดวงตาคมจัด จมูกโด่งเป็นสัน จนถึงริมฝีปากหยักได้รูปที่แสนเย้ายวน ความหล่อเหลาที่ทำให้ใครต่อใครต้องเหลียวหลัง แต่ยามนี้ความหล่อเล่านั้นกลับเหลือเพียงเปลือกนอก เพราะด้านในเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

ณณณเหม่อมองแสงไฟหลากสีบนเพดาน พยายามประคองสติที่เริ่มปลิวหายไปตามฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่กำลังสำแดงเดช จนเขาต้องสบถด่าในใจ

ใครมันสั่งสอนให้ดื่มหนักทันทีหลังสอบเสร็จวะ คนไม่ได้นอนมาทั้งคืนอย่างกู เมาง่ายชิบหาย!

คืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองจบหลักสูตรแพทย์ รุ่นของเขาถือเป็นตำนานของคณะในรอบยี่สิบปี เพราะไม่มีใครถูกรีไทร์หรือซิ่วออก ทุกคนเริ่มเดินพร้อมกันและจบลงที่เส้นชัยพร้อมกันอย่างสมบูรณ์แบบ

“ไอ้นนท์ หมดแก้ว!” เสียงลากยาวของปัธนัย เพื่อนสนิทร่วมรุ่นดังขัดจังหวะความคิด พร้อมกับแก้วเหล้าที่ยื่นมาจ่อตรงหน้า

ดวงตาคมเหลือบมองแก้วนั้นด้วยความระอา “ไอ้เอก จะให้กูกรอกลงไปอีกเหรอ ถ้าอีกเพียงแก้วเดียว กูได้ขย้อนทุกอย่างออกมาแน่”

ปัธนัยหัวเราะร่า ไม่คิดจะฟังคำท้วงติง ซ้ำยังผลักแก้วให้ชิดเข้าไปอีก “หึหึ... มึงไม่เคยได้ยินเหรอ อ้วกไม่นับ หลับเป็นแพ้!”

“กูจะไปห้องน้ำ แก้วนี้มึงจัดการเองเถอะ” ณณณตอบห้วนๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าจากเก้าอี้เตรียมลุกหนี

“หยุดเลยครับเพื่อนรัก” เสียงของศรุตโผล่มาดักคอไว้ทันควัน ไอ้หมอนี่รู้ทันเขาทุกแผนการ แถมยังมือไวพอจะคว้ากระเป๋าไปจากบ่าเขาได้ทันที “มึงนี่เจ้าเล่ห์นักนะ คิดจะหนีกลับบ้านล่ะสิ เอากระเป๋าทิ้งไว้ที่นี่ก่อนเลย”

ณณณยักไหล่แบบไม่แคร์ “เอาไปเถอะครับ ไอ้คุณก้อง”

กูก็ไม่ได้ต้องการมันอยู่แล้ว โทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์อยู่ในกระเป๋ากางเกงหมดละ… เขาต่อประโยคในใจอย่างผู้ชนะ

สองขายาวก้าวฉับ ๆ ออกจากโต๊ะ ตรงไปทางหน้าร้าน โชคดีที่ห้องน้ำตั้งอยู่ใกล้ประตูทางออก ไม่งั้นเขาคงต้องเสียเวลาเถียงกับไอ้พวกเพื่อนเวรอีกยกใหญ่ ระหว่างเดิน มือเรียวก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความหาคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดในคืนนี้

‘อีกสามสิบนาทีถึงบ้าน อย่าพึ่งนอน รอเปิดประตูให้พี่หน่อย’

เมื่อกดส่งสำเร็จ ณณณก็เงยหน้ามองท้องฟ้าสีหมึกที่ถูกฉาบทับด้วยแสงไฟจากตึกสูงรอบกาย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกหวังให้ลมเย็นช่วยขับไล่ความมึนเมา ไม่งั้นเขาคงหลับคารถจนกลับไม่ถึงบ้านแน่ ในจังหวะนั้น แท็กซี่คันหนึ่งแล่นมาจอดส่งผู้โดยสารหน้าร้านพอดี ชายหนุ่มไม่รอช้า รีบยกมือเรียกทันที

“ไปซอย... ครับ”

ติ๊งงง!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบภายในห้องนอน ร่างบางที่กำลังนั่งทบทวนบทเรียนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลทองเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาอย่างลังเล

ใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าใครส่งอะไรมา แต่อีกใจก็กลัวว่าพอแตะหน้าจอแล้วจะหลุดเข้าไถโซเชียลยาวจนไม่อ่านหนังสือต่อ

“ไม่แตะแกหรอก อย่ามายั่วกันเสียให้ยาก เจ้ามารผจญ” เสียงหวานพึมพำกับตัวเอง พลางสะบัดหน้าหนีกลับไปลุยโจทย์ฟิสิกส์ตรงหน้าต่อ

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง! เสียงเดิมดังซ้ำราวกับจะกระซิบหลอกหลอนอยู่ข้างหู

หยิบฉันขึ้นมาสิ... หยิบขึ้นมา...

ในที่สุดความตั้งใจก็สั่นคลอน “ใครส่งข้อความมาตอนห้าทุ่มกันนะ...”

สุดท้ายเด็กสาวก็พ่ายแพ้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างจำนน... เพียงแค่เห็นชื่อคนส่ง รอยยิ้มก็แต้มเต็มใบหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว

วันนี้พี่นนท์กลับบ้าน...

ร่างเล็กทิ้งทุกอย่างแล้วลุกพรวด วิ่งปราดไปที่ห้องน้ำ สำรวจใบหน้าตัวเองในกระจกทันที “งื้อ... หน้าโทรมไหมเนี่ย อ่านหนังสือดึกติดต่อกันหลายคืนแล้วด้วย”

ตรัสสามือไม้สั่นขณะสางผมลวก ๆ ความตื่นเต้นทำให้เธอลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้ตัวเองสวมชุดนอนตัวโคร่ง และโจทย์ฟิสิกส์ที่ทำค้างไว้ก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังเรียบร้อยแล้ว

ยี่สิบนาทีต่อมา... สายเรียกเข้าจากชื่อที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น

“น้ำขิง... พี่... อยู่ที่รั้ว... เข้า... ไม่ไหวแล้ว...” เสียงทุ้มยานคางขาด ๆ หาย ๆ ดังลอดออกมา

“คุณนนท์!” เธอคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนแล้ววิ่งออกจากห้องทันที

คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาดสี่ไร่เศษ ถึงจะสั่งเปิดรั้วจากรีโมตในบ้านได้ แต่แค่เขาบอกว่า ‘เข้าไม่ไหว’ เธอก็พาตัวเองออกมาแล้ว ขนาดคนที่มีสติครบถ้วนอย่างเธอ การเดินจากตัวบ้านมาถึงประตูรั้วยังทำเอาหอบ

“แฮ่ก… แฮ่ก… ทำไมมันไกลขนาดนี้เนี่ย” พอวิ่งมาถึงหน้าประตูรั้ว เธอแทบจะลมจับ ภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มในชุดเชิ้ตขาวที่หลุดลุ่ย นั่งพิงกำแพงหมดสภาพ ร่างสูงใหญ่ไม่เหลือเค้าว่าที่คุณหมอผู้เพียบพร้อมแม้แต่นิด

อยากถ่ายรูปเก็บไว้จริง ๆ เสียดายดันลืมวางโทรศัพท์ไว้ในห้อง...

“คุณนนท์ ทำไมไม่ให้แท็กซี่เข้าไปส่งข้างในล่ะคะ แล้วทำไมเมาเหมือนหมาขนาดนี้”

“หมาที่ไหนหล่อขนาดนี้... บอกให้เรียก... เพ่” เสียงทุ้มแหบโต้กลับ แถมยังตวัดสายตามองค้อน ที่บอกชัดว่าเจ้าตัวไม่พอใจ

และเธอก็ไม่รู้ว่าเขาไม่พอใจที่เธอด่าเขาว่าเมาเหมือนหมา หรือที่เรียกเขาว่าคุณนนท์กันแน่ แต่คิดว่าน่าจะเป็นอย่างแรก กองอยู่กับพื้นขนาดนี้ ไม่เหมือนหมาแล้วจะเหมือนอะไรได้อีก เฮ้อ!!

“โอ้โห… คุณนนท์เมาขนาดนี้ยังห่วงเรื่องนี้อีกเหรอ” เธอบ่นเบา ๆ แต่เจ้าตัวดันหูดีเกินไป

“ได้…ยิน… บอกให้เรียกเพ่ เรียกเพ่”

แม้ณณณจะอนุญาตให้เธอเรียกพี่ได้เต็มปาก แต่เธอก็เลือกที่จะเรียกขานเพียงในใจ สถานะที่ได้รับมาทำให้เธอต้องเตือนตนให้เจียมตัวเสมอ แต่บางครั้งความหน้ามึนของเขาก็ทำให้เธออยากแกล้งลืมตัว แล้วหวดก้นเขาสักป๊าบ!

ตรัสสาถอนหายใจ เลิกเถียงก็ได้วะ สองแขนเล็กพยายามพยุงร่างสูงให้ลุก แต่แรงเธอเทียบเขาไม่ได้เลย น้ำหนักตัวเหมือนเพิ่มขึ้นนับสิบกิโลยามเมา เล่นเอาเกือบล้มคว่ำไปข้างหน้าทั้งคู่

“คุณนนท์ ยืนด้วยขาตัวเองหน่อยสิคะ น้ำขิงไม่ไหวแล้วนะ” เสียงหวานตวาดแหว “ไม่งั้นจะเรียกลุงปองมาช่วยลากแล้วนะ!”

“ไม่ต้อง” ณณณรีบตอบ ทั้งยังแกล้งเซนิด ๆ ความจริงเขาเริ่มสร่างตั้งแต่ตอนนั่งรถแล้ว แต่โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับร่างเล็กนั้นมีไม่บ่อยนัก เลยต้องขอตักตวงไว้เสียหน่อย

“แกล้งเมาใช่ไหมเนี้ย…” ตากลมโตหรี่ลงจับผิด แต่พอเห็นผิวขาว ๆ ของเขา ขึ้นสีแดงจัดกับดวงตาที่ปรือปรอยแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ เธอก็ยอมปล่อยผ่าน

“ไปค่ะ เข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัดน้ำขิงเป็นรอยหมด”