บทนำ : ความทรงจำที่ไม่เคยลางเลือน (2)

“แกล้งเมาใช่ไหมเนี้ย…” ตากลมโตหรี่ลงจับผิด แต่พอเห็นผิวขาว ๆ ของเขา ขึ้นสีแดงจัดกับดวงตาที่ปรือปรอยแทบจะปิดอยู่ร่อมร่อ เธอก็ยอมปล่อยผ่าน

“ไปค่ะ เข้าบ้านได้แล้ว เดี๋ยวยุงกัดน้ำขิงเป็นรอยหมด”

ร่างเล็กใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพยุงชายหนุ่มที่สูงกว่าเกือบฟุตเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ กว่าจะลากเขามาถึงเชิงบันไดได้ ตัวเธอก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ พอนึกขึ้นได้ว่าเตรียมของขวัญเรียนจบไว้ให้เขาด้วย ก็ไม่อยากรอช้า

...รีบเอาให้ตอนนี้ดีกว่า เผื่อพรุ่งนี้ไม่มีโอกาสได้เจอกัน

“คุณนนท์ นั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ น้ำขิงจะไปหยิบของขวัญเรียนจบที่ห้องมาให้”

“ไม่อาว... เพ่... ไปด้วย...” เสียงยานคางไล่หลังมา แต่หญิงสาวเดินลิ่วหนีไปไกลเกินจะได้ยินแล้ว

ห้องนอนของเธออยู่ชั้นล่าง ติดกับห้องครัว เป็นห้องที่ปรับปรุงใหม่ตามคำสั่งของปรางทิพย์ หลังยายของเธอเสียชีวิตลง เธอก็ได้ย้ายจากเรือนพักแม่บ้านมาอยู่ในตัวบ้าน ในฐานะ ‘หลานสาวบุญธรรม’ แม้สถานะจะแตกต่าง แต่ครอบครัวนี้ก็ดูแลเธออย่างดีเสมอ โดยเฉพาะคนตัวโตที่ชอบตีหน้ามึนกวนประสาทเธอคนนั้น

ขณะที่มือเล็กกำลังเปิดกระเป๋านักเรียน หยิบของขวัญที่ตั้งใจจะให้เขาออกมา แต่เสียงเปิดประตูจากด้านหลังกลับดังขัดขึ้นมาเสียก่อน ตรัสสาหันขวับไปตามเสียง แล้วก็ต้องชะงัก เพราะคนที่ทำให้เกิดเสียงนั้นกำลังเดินเซเข้ามาในห้อง

“คุณนนท์เข้ามาทำไมคะ” เธอถามเสียงสูงด้วยความตกใจ ตั้งแต่เธอขึ้นชั้นมัธยมมา เขาก็เว้นระยะห่างกับเธอเสมอ แต่วันนี้กลับบุกเข้ามาถึงในห้อง ชายหนุ่มใช้มือยันกำแพงด้านข้างไว้เพื่อพยุงตัว

“เพ่… จะนอน ที่นี่”

“ไม่เอาค่ะ ห้องนอนน้ำขิงเล็กมาก คุณนนท์นอนไม่สบายหรอก” เธอรีบปฏิเสธ พยายามเข้าไปพยุงหวังจะให้เขากลับออกไป

แต่คนหน้ามึนกลับดันเธอออกหน้าตาเฉย แถมยังเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียง เหยียดขายืดยาวจนเลยขอบเตียงออกมา

“ไม่เอา… จะนอนตรงนี้”

“คุณนนท์ ลุกค่ะ นี่ห้องน้ำขิงนะ” ตรัสสาพยายามฉุดแขนเขาขึ้นเต็มแรง แต่มันไม่ขยับเลยสักนิด

“ขิง… นุ่ม…” เขาพึมพำ แล้วแนบหน้าลงกับหมอนเธออย่างสบายใจ

“โอ๊ย คุณนนท์ ลุกค่ะ ไม่งั้นน้ำขิงโทรหาคุณป้านะ!” เธอยกแม่เขามาขู่ แต่แทนที่ณณณจะกลัว เขากลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ ราวกับกำลังสนุก

“กล้าก็โทรเลย… เพ่ ไม่กลัว” พูดจบเขาก็ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวเองเฉย

เธอกัดฟันกรอด พยายามกระชากผ้าห่มคืนสุดแรง แต่เขากลับรั้งไว้แน่น ยื้อกันอยู่ไม่กี่วินาที…

ฟึ่บ!

เธอก็เสียหลักล้มลงทับบนตัวเขาเต็มแรง แขนแกร่งรวบกอดเธอไว้ทันควัน กลายเป็นหมอนข้างจำเป็นในพริบตา

“พี่นนท์ ปล่อยน้ำขิงนะ เหม็นเหล้ามาก น้ำขิงจะเมาตามแล้วนะ” เธอดิ้นสุดแรง แต่เขากอดแน่นยิ่งกว่าเดิม

“ไม่ปล่อย… น้ำขิงหอมจัง” เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู แล้วตามมาด้วยจมูกโด่งที่กดฝังลงบนแก้มเธอ

ฟอดดดด!!

มะ… เมื่อกี้พี่นนท์หอมแก้มเราเหรอ!?

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ร่างกายชาหนึบราวกับถูกฟ้าผ่าเข้าจัง ๆ จนสติของเธอกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว

“พี่นนท์…” เธอคิดว่าตัวเองกำลังตะเบ็งเสียงดุเขา แต่เสียงที่ออกมาดันเป็นเสียงแค่กระซิบเบา ๆ ทั้งสั่น ทั้งหวาบไหว ทั้งปนเขินแบบไม่ตั้งใจ หน้าแดงจนร้อนวูบขึ้นถึงใบหู

สติที่ยังไม่ทันกลับมาก็ต้องกระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เมื่อริมฝีปากร้อนชื้นของเขาบดจูบลงมาอย่างรวดเร็ว แม้แรกสัมผัสจะแผ่วเบา แต่มันเต็มไปด้วยแรงปารถนาบางอย่างที่เธอปฏิเสธไม่ลง

“อื้อ~” เสียงหวานครางประท้วงในลำคอ ใจดวงน้อย ๆ ของเธอ ตอนนี้เต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาให้ได้ เธอพยายามยื้อสติกลับมา แต่ยิ่งเขาแนบชิดมากเท่าไหร่ สติของเธอก็ยิ่งห่างออกไปไกลมากเท่านั้น

ณณณกอดรัดคนในอ้อมแขนแน่นขึ้น เขากลัว... กลัวเธอจะหายไป

“น้ำขิง…” เสียงทุ้มที่กระซิบชิดใบหูมาพร้อมกับลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดผิวแก้ม ปลุกปั่นให้ขนอ่อนทุกเส้นบนร่างกายสาวสะท้านวาบ ริมฝีปากหยักได้รูปไล้สัมผัสไปตามแนวกรอบหน้าอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น เน้นย้ำทุกความรู้สึกจนเกินกว่าที่เธอจะต้านทานไหว

“พี่นนท์… อย่า…” สองมือเล็กพยายามจะยันแผงอกแกร่งไว้เป็นปราการด่านสุดท้าย แต่เรี่ยวแรงที่มีกลับมลายหายไปกับรสจูบที่เขามอบให้จนหมดสิ้น

“น้ำขิง.. น้ำขิง..” ณณณกระซิบเรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ

น้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยกระแสอารมณ์นั้นสั่นคลอนหัวใจคนฟังจนสั่นระรัว ตรัสสามองเขาด้วยความสับสน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน... ไม่เคยแสดงความอ่อนแอและต้องการเธอมากขนาดนี้

‘งื้อ... ทำไมพี่นนท์ถึงได้ดูเซ็กซี่ขนาดนี้นะ’ ศีรษะเล็กสะบัดเบาๆ พยายามขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านที่กำลังครอบงำสติ

“อย่าไปไหนนะ น้ำขิง... อย่าไปไหน รอพี่ได้ไหม ได้ไหมครับ”

น้ำเสียงนั้นเว้าวอนสั่นพร่า มาพร้อมกับดวงตาคมที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ

‘เขากำลังร้องขอ... ขออะไร พี่นนท์หมายความว่ายังไง เราจะไปไหน หรือเขาจะไปไหนนะ’ เธอได้แต่ตั้งคำถามในใจ ยังไม่ทันที่เธอจะหาคำตอบจากคำพูดคลุมเครือนั้นได้ ริมฝีปากหยักก็บดเบียดลงมาอีกครั้ง ปิดกั้นทุกความคิดให้อันตรธานหายไป

จุมพิตคราวนี้ลึกซึ้งและโหยหายิ่งกว่าครั้งแรก สัมผัสที่เนิ่นนาน หนักแน่นราวกับเขาต้องการจะสื่อสารทุกความรู้สึกที่เคยเก็บกักไว้ในส่วนลึก มือหนาประคองแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม ทำอย่างกับว่าเธอเป็นหญิงสาวบอบบาง จนอาจแตกสลายได้หากเขาพลั้งมือรุนแรง

นิ้วเรียวไล้ปลายนิ้วผ่านลำคอขาวสะอาด เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว... แต่เป็นเพราะร่างกายของเธอมันตอบรับสัมผัสจากเขาจนน่าอับอาย

“พี่นนท์… ดะ… เดี๋ยว” เสียงหวานกระซิบสั่นพร่า มือเล็กพยายามคว้าข้อมือหนาที่กำลังซุกซนวนเวียนอยู่แถวอกอวบอิ่มที่สะท้อนขึ้นลงรัวเร็วตามแรงอารมณ์ แต่มันกลับไม่ช่วยอะไรเลย เมื่อร่างกายของเธอไม่ยอมฟังคำสั่ง

แรงบีบเคล้นที่ทรวงอกเพิ่มขึ้นตามระดับเพลิงปรารถนาที่ถูกจุด มือหนาฟอนเฟ้นหนักสลับเบาปลุกปั่นความซ่านสยิวจนร่างเล็กต้องแอ่นอกเข้าหาฝ่ามือเขา

“อื้อ... พี่นนท์...”

“น้ำขิงหอมจัง…” เสียงพร่ากระซิบหยอกเย้าอยู่ข้างหู ก่อนที่จมูกโด่งจะกดซบลงบนพวงแก้ม แล้วลากผ่านลำคอระหงลงมาสู่จุดที่มือเขากำลังทำหน้าที่อย่างไม่น้อยหน้า ริมฝีปากร้อนผ่าวไล่เลียสลับขบเม้มทิ้งรอยรักไว้บนผิวเนียนละเอียดจนเธอต้องจิกนิ้วลงบนไหล่แกร่งเพื่อระบายความเสียดเสียว

สุดท้ายตรัสสาก็พ่ายแพ้ต่อสัญชาตญาณ...

เธอตัดสินใจหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ตลอดหลายปีหลุดออกมา มือเล็กย้ายไปแตะที่แก้มของเขาเบา ๆ ดวงตาสองคู่สบกันเพียงชั่วอึดใจ ก่อนจะหลับลงพร้อมกัน ปล่อยให้สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปตามแรงอารมณ์ที่กำลังพัดพาคนทั้งคู่เข้าสู่ห้วงแห่งความหวานล้ำ