( ไทม์ ) EP:05/2 ร้ายกาจ

#พักกลางวัน  

“นี่ ไม่ไปกินข้าวหรือไง?” เพื่อนในแผนกเดินเข้ามาถาม  

“ไม่ล่ะ ไม่ค่อยหิว อยากรีบทำงานให้เสร็จด้วย”  

“เธอตอบ”  

“งั้นก็เอาใจช่วยนะ”  

“อื้ม...” มารีนพยักหน้าตอบ งานกองเต็มโต๊ะขนาดนี้ เลิกงานตอนเย็นก็ไม่รู้ว่าจะทำเสร็จหรือเปล่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องมีงานแบบนี้มาให้เธอทำอีก  

เหนื่อย! แต่ก็ต้องทน เขาสั่งอะไร ใช้อะไร ก็ต้องทำไปก่อน  

รอวันที่เธอได้ทุกอย่างที่ต้องการก่อนเถอะ ถึงเวลานั้นจะเอาคืนให้เข็ดเลย ไอ้บ้าไทม์!  

สักพัก... 

“เอ้า ของกิน เอาไว้กินตอนทำงาน” ผู้จัดการแผนกวางถุงของกินลงตรงหน้าของฉัน ไม่รู้ว่าข้างในมันมีอะไรบ้าง  

“คะ? ให้ฉันหรอ?”  

“ใช่”  

“ให้ทำไมคะ แกล้งอะไรอีกหรือเปล่า” มารีนพูดแบบคนระแวง เพราะเธอไม่ไว้ใจเขาหรือใครอีกแล้วจริงๆ ทุกคนที่เหมือนจะช่วยเหลือบางทีแล้วก็ได้รับคำสั่งมาจากไทม์อีกทีเพื่อแกล้งเธอ  

“เอาไปเถอะ ฉันซื้อเอง คุณไทม์ไม่ได้สั่งหรอก เขาไม่รู้ และฉันก็ทำเอง”  

“ทำไป... เพื่ออะไรคะ?” มารีนถาม พลางยิ้มแห้งๆ ตอบรับ ก่อนจะขยับถุงอาหารที่วางอยู่ตรงหน้าหลบไปด้านข้างก่อน  

“พูดตรงๆ นะมารีน ถึงเธอจะโกหกพวกเรา บางคนไม่ชอบเธอ บางคนเกลียดเธอ แต่บางคนเขากลับมองว่า เราทุกคนต่างมีเรื่องที่บอกใครไม่ได้ เธอก็แค่ผิดตรงที่... สิ่งที่เธอทำมันไม่ถูกต้อง”  

“.....” มารีนเงียบฟัง  

“และที่เธอถูกคุณไทม์แกล้งหนัก นั่นก็เพราะเธอและเขาไม่ลงรอยกันมาแต่แรกแล้ว พอเกิดเรื่องนี้มันก็เลยหนัก”  

“......”  

“ฉันจะไม่ถามหรอกนะ ว่าเธอทำไปเพื่ออะไร แต่ฉันเชื่อว่าเธอมีเหตุผล และถ้าเธอจะถามหาคนเก่าที่เคยทำงานอยู่ที่นี่ ฉันก็คงต้องบอกว่า ไม่มีใครรู้จริงๆ ก่อนเธอจะเข้ามา เธอหายไปได้สักพักแล้ว ติดต่อไม่ได้ และก็ไม่มีใครเจอเลย”  

“......”  

คำพูดของผู้จัดการแผนกที่พูดออกมามันทำเอาใจของมารีนหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม ไม่ใช่เพราะเธอกลัวที่จะถูกจับได้หรอก แต่เขากำลังหมายถึงคนอีกคนที่สำคัญกับมารีนมากๆ เธอหายไปแบบนี้ เป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้เลย จะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ก็ไม่รู้คำตอบเลย  

“กินข้าวซะเถอะ ฉันไม่ได้แกล้งหรอก จะได้นั่งทำงานต่อ”  

“ขอบคุณค่ะ” 

มารีนยิ้มบางๆ ตอบรับ ในใจก็แอบรู้สึกดีที่อย่างน้อยก็ยังมีคนที่อยากจะเข้าใจในสิ่งที่เธอทำ ถึงแม้จะรู้ว่าสิ่งที่เธอทำมันไม่ได้ถูกต้องขนาดนั้นก็ตาม  

“แต่จะว่าไปเธอก็เก่งนะ”  

“คะ??”  

มารีนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำถาม  

“เธอเก่ง อันนี้ยอมรับเลย เพราะก่อนหน้านั้นเธอทำตำแหน่งที่สูงกว่านี้ แถมทำมันได้ดีด้วย ไม่เหมือนคนจบแค่มอปลายน่ะ”  

“นี่ผู้จัดการจะชม หรือด่ากันแน่คะ”  

“ชมสิ พูดขนาดนี้”  

“ก็ไม่รู้สิคะ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนโดนด่ายังไงไม่รู้ แหะๆ” มารีนหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะหันไปก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ เธอไม่ได้หลุดพูดอะไร เพราะเวลานี้มันยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องพูด  

เมื่อถึงเวลาของมันเธอจะบอกทุกอย่างเอง  

“จะทำอะไร ก็ระวังนะรู้เปล่า คุณไทม์เห็นอย่างนี้เวลาโหดโคตรน่ากลัวเลยนะ”  

ผู้จัดการแผนกเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เพราะตนเองก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดเรื่องวุ่นวายไปมากกว่านี้เช่นกัน หากมันไม่ได้กระทบกับบริษัท มารีนก็ไม่ใช่คนอันตรายอะไรเลย  

“ขอบคุณที่เตือนค่ะ”  

“ทำงานเถอะ ไม่ถามละ”  

“.....” มารีนพยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ  

ผู้จัดการแผนกดูจะอยากรู้ อยากได้คำตอบ เลยใช้วิธีการตะล่อมพูดเข้าเรื่องนี้ วกวนชวนให้สับสน หวังว่ามารีนจะหลุดพูดออกมาว่า คนคนนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ และมาทำอะไรที่นี่ แต่เธอค่อนข้างฉลาด ไม่หลุดพูดเลยสักคำเดียว  

และที่เธอทำอยู่เงียบๆ ไม่ยอมบอกใคร ไม่ใช่เพราะมันเป็นเรื่องยิ่งใหญ่อะไรหรอก แต่เพราะเธอไม่ได้ไว้ใจใครเลยต่างหาก  

เธอแค่ต้องการข้อมูล ต้องการหลักฐานร่องรอยการหายตัวไป อย่างไม่มีอะไรผิดพลาดต่างหาก ถ้าเกิดเธอพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ขึ้นมาข้อมูลที่ได้มันอาจจะไม่ใช่ความจริงเสมอไปก็ได้  

....... 

#เวลาต่อมา  

มารีนเลิกงานช่วงค่ำๆ เพราะทำงานเสร็จเร็ว และเจ้านายบ้าอำนาจของเธอก็ไม่ได้ย้อนกลับมาที่บริษัทอีกด้วย ช่วงบ่ายเธอก็เลยได้ทำงานแบบสบายๆ ไม่ถูกแกล้งให้ทำงานต่ออีก  

ครืด ครืด ~  

“ฮัลโหลยัยเจน ว่าไง”  

เพื่อนสนิทที่ต่างจังหวัดโทรมาหาพอดี และก็ดีเลยเพราะเธอกำลังเหงาๆ ไม่รู้จะทำอะไรอยู่ด้วย  

( ทำอะไรอยู่ยัยรีน )  

“เพิ่งเลิกงานน่ะ เหนื่อยมาก ชีวิตในเมืองโคตรวุ่นวาย” มารีนบ่นอุบกับเพื่อนปลายสาย  

( พ่อให้โทรมาบอกเรื่องที่ดินน่ะ )  

“อื้ม มีอะไรหรือเปล่า”  

( มีนายหน้ามาติดต่อขอซื้อ ให้ราคาดีด้วย พวกคนเดิมแหละ แต่พ่อบอกว่าแกไปทำงาน เขาก็เลยกลับ )  

“.....” มารีนถอนหายใจหนักๆ ที่ดินที่ว่ามันเป็นที่ดินของยาย เป็นที่ดินมรดกตกทอด แต่เธอไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะไม่ใช่ทายาทที่ถูกยกให้ดูแลโดยตรง  

( เอาไงอะแก พวกนั้นแม่งไม่เลิกตามตื๊อเลยอะ )  

“ฝากลุงผู้ใหญ่บอกให้ทีนะ เจ้าของตัวจริงไม่อยู่ ฉันทำอะไรไม่ได้หรอก”  

( อื้มได้ๆ เดี๋ยวบอกให้ แล้วนี่แก.. สบายดีมั้ยรีน )  

“สบายดี แต่ก็แหละ ชีวิตในเมือง มีแต่เรื่องวุ่นวาย”  

มารีนเอาโทรศัพท์แนบข้างหู ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายมองเพดานสีขาวด้านบน  

( จะกลับเมื่อไหร่ )  

“เสร็จเรื่องก็กลับแหละ”  

( เอาใจช่วยนะ ) 

“ขอบใจนะเจน”  

หลังจากนั้นมารีนกับเพื่อนสนิทก็คุยกันอยู่อีกนาน ตามประสาเพื่อนคิดถึงกัน และนี่อาจจะเป็นเซฟโซนที่สุดท้ายของเธอแล้วก็ได้