LOGINบทที่ 3
เจิ้นเป่ยอ๋องผู้เย็นชา
ยามรุ่งอรุณหิมะโปรยปรายขาวโพลนปกคลุมทั่วทั้งจวน ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านประตูหน้าต่างเข้ามาจนทำให้ลมหายใจของผู้คนเป็นไอขาว นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ที่เว่ยหว่านหนิงก้าวออกจากห้องนอน ร่างบางสวมอาภรณ์หนาหนักสีอ่อนเดินอย่างเงียบงันตามโถงทางเดินยาวที่ทอดตรงไปยังห้องอาหาร
เสียงรองเท้าสัมผัสกับพื้นหินเย็นเยียบดังแผ่วเบาโดยมีลั่วชิงเดินตามอย่างระมัดระวัง ระหว่างทางนัยน์ตาคู่สวยของเว่ยหว่านหนิงกวาดมองรอบด้าน พลันพบว่าบรรยากาศในจวนนั้นเงียบเหงาเกินคาด สวนกว้างและเรือนต่าง ๆ ดูว่างเปล่า มีบ่าวเพียงหยิบมือที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าในทุกมุมกลับเต็มไปด้วยทหารในชุดเกราะยืนเฝ้าและเดินตรวจตราไม่หยุดยั้งราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่จวนอ๋องแต่เป็นค่ายทหารใหญ่กลางชายแดน
สายลมหนาวพัดผ่านพาเกล็ดหิมะปลิวเข้ามาในโถงเว่ยหว่านหนิงชะงักไปชั่วครู่พลันนึกถึงถ้อยคำในนิยาย
เซียวอวี้หาน เจิ้นเป่ยอ๋องผู้ปกครองชายแดนทางเหนือผู้มีนิสัยเหี้ยมโหดสังหารคนอย่างไร้ปรานี บุรุษอัปลักษณ์ที่สตรีทั่วทั้งแคว้นต่างหวาดกลัว ทว่าในนิยายไม่ได้กล่าวถึงสาเหตุที่เขาและเว่ยหว่านหนิงลงเอยแต่งงานกัน กลับบรรยายเพียงว่าทั้งสองได้ทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนบางอย่างเท่านั้น
“พระชายาตอนนี้ท่านอ๋องประทับอยู่ด้านในแล้วเพคะ”
เสียงของลั่วชิงแผ่วเบาแต่ก็ปลุกเว่ยหว่านหนิงตื่นจากภวังค์ หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ พยายามเก็บซ่อนความประหม่าไว้ก่อนจะก้าวผ่านบานประตูเข้าไปด้านในห้อง
บรรยากาศภายในเงียบสงัดมีเพียงเสียงไม้ฟืนแตกดังเปรี๊ยะในเตาไฟกลางห้องที่ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บ นัยน์ตาของเว่ยหว่านหนิงตกกระทบเข้ากับร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งอยู่เบื้องหน้า เขาสวมอาภรณ์ทหารสีดำเข้มร่างสูงใหญ่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ทว่ากลับสวมหน้ากากครึ่งเสี้ยวสีเงินปกปิดครึ่งใบหน้าเหลือเพียงดวงตาคมกริบที่เย็นเยียบราวกับคมดาบจ้องตรงมา
เขาคือเจิ้นเป่ยอ๋องเซียวอวี้หาน สามีของเว่ยหว่านหนิงสินะ
เว่ยหว่านหนิงรู้สึกถึงความกดดันที่โถมใส่ทันทีที่สายตาของเขาสบกับนาง แววตาคู่นั้นไร้ความรู้สึกประหนึ่งมองเพียงสิ่งของไม่ใช่มนุษย์ผู้มีชีวิต หญิงสาวพยายามทรงกายให้นิ่งก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา
“ได้ยินว่าเจ้าเกิดอุบัติเหตุจนสูญเสียความทรงจำ”
ในที่สุดเสียงทุ้มต่ำเย็นชาไร้แววห่วงใยก็ดังขึ้น ทำให้บรรยากาศรอบกายเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเกล็ดหิมะที่ร่วงโปรย เว่ยหว่านหนิงหลุบตาลงต่ำสูดลมหายใจกลืนความหวั่นไหวในใจก่อนเอ่ยตอบเสียงเบา
“เพคะ หม่อมฉันจำสิ่งใดไม่ได้เลย”
สิ้นคำนัยน์ตาคมของเซียวอวี้หานก็หันมาสบกับใบหน้าหญิงสาว สายตาเย็นเยียบของชายหนุ่มยามจับจ้องภรรยาให้ความรู้สึกราวกับมีคมมีดซ่อนอยู่ ความเงียบกดทับในอากาศหนักอึ้งขึ้น ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของเขาจะดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่แทบไม่ปรากฏ
“นี่ไม่ใช่เรื่องโกหกที่เจ้าจงใจสร้างขึ้นใช่หรือไม่”
หัวใจเว่ยหว่านหนิงกระตุกวูบความหวาดหวั่นแล่นพล่านไปทั่วร่างเพราะกลัวว่าบุรุษตรงหน้าจะรู้เรื่องที่ตนแสร้งสูญเสียความทรงจำ แต่ทว่าใบหน้างามยังคงแสร้งแสดงสีหน้าขุ่นเคือง นัยน์ตาคู่สวยไหววูบเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก
“หม่อมฉันจะโกหกว่าตนเองเสียความทรงจำไปเพื่อสิ่งใดกัน”
ดวงตาคมเข้มยังคงจ้องมองอย่างจับผิด ครู่หนึ่งริมฝีปากของเขาก็เอ่ยถ้อยคำเรียบเย็นแต่บาดลึก
“นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าแกล้งป่วยเพื่อหลีกเลี่ยงข้าเสียหน่อย”
เว่ยหว่านหนิงนิ่งชะงักไปทันที นางเผลอหันไปมองหน้าสามีด้วยความตกตะลึงแต่สิ่งที่เห็นคือเพียงใบหน้าครึ่งเสี้ยวใต้หน้ากากเงินที่เรียบเฉยราวกับคำพูดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องปกติที่ไม่จำเป็นต้องรู้สึกแปลกใจอะไร
เซียวอวี้หานคีบอาหารเข้าปากต่ออย่างสงบเย็นดั่งมิได้พูดเรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับตน ส่วนเว่ยหว่านหนิงนั้นได้แต่นั่งนิ่ง มือบางกำตะเกียบแน่นเพราะไม่รู้เลยว่าแท้จริงบุรุษตรงหน้านี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่
บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยสำรับร้อน ๆ บรรยากาศกลับเงียบงันเยือกเย็นไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย มีเพียงเสียงตะเกียบกระทบชามเบา ๆ ดังขึ้นประปราย ไม่นานนักเซียวอวี้หานก็วางตะเกียบลงอย่างเงียบเชียบก่อนจะเงยสายตาคมเข้มใต้หน้ากากครึ่งเสี้ยวขึ้นสบสตรีตรงหน้า
“เว่ยหว่านหนิงข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะใช้อำนาจและคนของข้าไปแก้แค้นหรือคิดจะสร้างเรื่องอันใด แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะทำตามข้อตกลงที่เคยให้ไว้กับข้า” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจังทำให้บรรยากาศรอบกายเหมือนถูกกดทับให้หนักขึ้นในชั่วขณะ
เว่ยหว่านหนิงที่กำลังคีบอาหารชะงักไปทันที ปลายตะเกียบสั่นเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบสายตาของชายหนุ่มความสงสัยฉายชัดในดวงตาคู่สวยเพราะนางไร้ความทรงจำของร่างเดิมจึงไม่อาจรู้ได้ว่าข้อตกลงนั้นคือสิ่งใด
“คือว่า…อย่างที่ท่านอ๋องรู้หม่อมฉันสูญเสียความทรงจำไปแล้ว ก็เลยจำอะ....”
ทว่ายังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบประโยคเซียวอวี้หานก็เอ่ยตัดบทขึ้นทันที น้ำเสียงของเขาราบเรียบเย็นชาดูไร้อารมณ์ประหนึ่งไม่ต้องการฟังเหตุผลใด ๆ
“ข้าจะไปค่ายทหารนอกเมืองเพื่อจัดการเรื่องกองทัพ เมื่อข้ากลับมา ข้าหวังว่าเจ้าจะเตรียมพร้อมร่างกายตนเองให้ดีเพื่อมารับใช้ข้าตามที่เจ้าสัญญาไว้”
ถ้อยคำเฉียบขาดหนักแน่นถูกกล่าวจบพร้อมกับการที่ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่างามก้าวย่างออกไปจากห้องโดยไม่คิดหันกลับมามองสตรีบนโต๊ะอาหารแม้เพียงชั่วเสี้ยววินาที
กริ๊ก
ตะเกียบที่คีบอาหารอยู่ในมือของหญิงสาวพลันหลุดร่วงลงกระแทกชามเสียงดัง เว่ยหว่านหนิงนั่งนิ่งราวกับถูกตรึงเอาไว้ความตกใจแล่นวูบทั่วร่าง ใบหน้างามซีดเผือดคำว่า ‘เตรียมพร้อมร่างกายเพื่อรับใช้’ ยังคงสะท้อนก้องในโสตประสาทของนาง
นี่เขาคงไม่ได้หมายถึงให้ข้าเตรียมพร้อมร่างกายเพื่อปรนนิบัติเขาบนเตียงหรอกใช่ไหม?
เว่ยหว่านหนิงเจ้าคิดจะสร้างเรื่องให้ข้าต้องลำบากไปถึงไหนกัน!
ตอนพิเศษ เมื่อพยัคฆ์ต้องยกน้ำชาให้สุนัข?ภายในห้องนอนอันหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยานสมุนไพร เซียวอวี้หานนั่งขมวดคิ้วจ้องมองถ้วยน้ำชาในมือสลับกับมองที่ว่างกลางอากาศเบื้องหน้าตนเองด้วยแววตาสับสน“หว่านหนิง เจ้าแน่ใจนะว่าต้องทำถึงเพียงนี้?” ท่านอ๋องผู้ปลิดชีพศัตรูนับพันในสนามรบ เอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจเป็นครั้งแรกในชีวิตเว่ยหว่านหนิงพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น นางพยายามกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย “เพคะท่านอ๋อง ท่านเทพผู้คุ้มครองหม่อมฉันเขาช่วยเราไว้มาก หากไม่มีเขา หม่อมฉันคงปรุงยารักษาท่านไม่สำเร็จแน่ ท่านเพียงแค่ยกถ้วยขึ้นแล้วกล่าวคำขอบคุณเบา ๆ ก็พอเพคะ”ในหน้าต่างระบบยามนี้เจ้ามอลทีสขนฟูกำลังสวมหมวกขุนนางใบเล็ก นั่งไขว่ห้างลอยตัวอยู่บนอากาศด้วยท่าทางพองขนอย่างภาคภูมิใจ[หึ ๆ ดูท่าทางเจ้ามนุษย์ตัวโตนี่สิ! ยามอยู่ข้างนอกทำวางอำนาจ พอกลับมาหาเมียก็กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ เสียได้ เอ้า! รีบยกน้ำชามาขารวะข้าเสียดีๆ]เซียวอวี้หานถอนหายใจยาว แม้เขาจะมองไม่เห็นตัวตนของท่านเทพที่นางว่า แต่เขาก็ยอมทำตามใจนางทุกอย่าง เขาประคองถ้วยชาด้วยสองมืออย่างสง่างามและนอบน้อม
บทที่ 27เจ้ารักข้าหรือไม่ ENDภายในมิติสมุนไพรเว่ยหว่านหนิงกำลังจดจ่ออยู่เบื้องหน้าเตาต้มยาโบราณ แสงไฟจากฟืนไม้จันทน์ทอแสงวูบไหวสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือบางค่อย ๆ บรรจงวางหญ้าน้ำค้างสวรรค์ที่มีเกล็ดน้ำแข็งใสระยิบระยับลงในหม้อดินเผาทันทีที่สมุนไพรนั้นสัมผัสกับน้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นที่ช่วยให้จิตใจปลอดโปร่งก็ขจรขจายไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นขมปร่าของสมุนไพรชนิดอื่นจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงไอยาที่ให้ความรู้สึกเย็นสบายอย่างน่าประหลาด[นั่นแหละมนุษย์ต่ำต้อย! ค่อยๆ เร่งไฟขึ้นอีกนิด]เจ้าหมามอลทีสขนฟูในหน้าต่างระบบตะโกนสั่งการ พลางทำท่าเดินตรวจตรากลางอากาศด้วยท่าทางกระตือรือร้นเกินเหตุ“ข้ารู้แล้วน่ะ เจ้าเลิกกระโดดไปมาเสียที ข้าเสียสมาธิหมด” หว่านหนิงปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากเนียน ขณะที่ใช้ทัพพีไม้เคี่ยวยาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ[หึ ๆ เจ้ากลัวเสียสมาธิ หรือกลัวว่ายาจะไม่ได้ผลจนช่วยสามีสุดที่รักของเจ้าไม่ทันกันแน่?]เจ้าลูกหมาตัวแสบแสยะยิ้มกวนประสาท แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองปฏิกิริยาของนาง[ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อสายตาจริง ๆ ตอนแรกยังทำท่าจะฆ่าจะแกงกันอยู่เลย ไฉนยามนี้ถึงได้
บทที่ 26หมดสิ้นบุญคุณภายในห้องลับชั้นบนสุดของโรงน้ำชาที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนอันเงียบเหงา กลิ่นควันธูปไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เผยอวี้เฉิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลัก ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มประจบประแจง บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความละโมบเขากำลังกางแผนผังของลานพิธีรับชัยที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โดยมีลูกน้องคนสนิทสองคนนั่งร่วมวางแผนด้วยท่าทีเคร่งขรึม“ครั้งที่แล้วมือสังหารทำงานพลาดปล่อยให้มันรอดกลับมาได้!” เผยอวี้เฉิงตบโต๊ะเสียงดังปังจนถ้วยน้ำชาสั่นสะเทือน “แต่คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้เกิดคำว่าผิดพลาดเป็นอันขาด”“แต่ท่านแม่ทัพขอรับ ยามนี้เจิ้นเป่ยอ๋องดูเหมือนจะระแวดระวังตัวมากขึ้น ทหารองครักษ์ก็เฝ้าอยู่รอบตัวแน่นหนา การเข้าถึงตัวคงมิใช่เรื่องง่ายเลย” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงกังวลเผยอวี้เฉิงยกยิ้มเย็นชาแววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “ใครบอกว่าข้าจะส่งคนไปฟันดาบใส่มันตรง ๆ ในงานพิธีรับชัย ทหารและชาวเมืองเป่ยหลิงนับหมื่นจะมารวมตัวกัน ความวุ่นวายคืออาวุธที่ดีที่สุด”เขาใช้นิ้วชี้ไปที่จุดหนึ่งในแผนผังซึ่งเป็นปะรำพิธีสูงชันที่เซียวอวี้
บทที่ 25ข้าจะปกป้องเจ้าเองท่ามกลางตลาดที่เคยพลุกพล่านด้วยการจับจ่ายบัดนี้กลับคละคลุมไปด้วยบรรยากาศอันอึมครึม หัวข้อสนทนาที่ถูกส่งต่อกันตามร้านน้ำชาและหัวมุมถนนมิใช่เรื่องพืชพรรณธัญญาหารอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นเรื่องอื้อฉาวของสตรีสูงศักดิ์ที่กล้าเหยียบย่ำกฎเหล็กของแผ่นดิน“เจ้าได้ยินหรือไม่? ที่แท้ข่าวที่ว่าพระชายาแอบติดตามท่านอ๋องไปในสนามรบนั้นเป็นเรื่องจริง!” สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งขยับตะกร้าผักในมือพลางลดเสียงต่ำแต่แฝงความตื่นตระหนก “นางเป็นสตรี แต่กลับกล้าเข้าไปปะปนในค่ายทหารที่มีแต่บุรุษ ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”ชายชราผู้หนึ่งที่กำลังนั่งจิบน้ำชาแค่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “กฎอัยการศึกมีไว้เพื่อปกป้องบ้านเมือง ห้ามสตรีเข้าใกล้กองทัพมาแต่โบราณกาล แต่นางกลับใช้ความเป็นพระชายาข้ามหัวเหล่านายกอง นี่มิใช่เป็นการดูหมิ่นเกียรติภูมิของเหล่านักรบหรอกหรือ?”“ข้ามิได้ห่วงเรื่องกฎเพียงอย่างเดียวหรอกท่านลุง” ชายหนุ่มอีกคนแทรกขึ้นด้วยแววตาวิตกกังวล “โบราณว่าไว้สตรีคือหยินที่อ่อนช้อย หากเข้าไปปะปนในสถานที่ที่มีไอหยางคุกรุ่นอย่างค่ายทหาร ย่อมทำลายโชคลาภและวาสนาของกองทัพ ข้าล่ะเกรงนักว่าศึกครั้งหน้า ทหารข
บทที่ 24ยกน้ำชาเวลาผ่านไปเกือบสามวันแล้วนับตั้งแต่ที่เซียวอวี้หานไปรับเว่ยหว่านหนิงกลับมาจากอาราม ทว่าแม้ร่างกายจะยังไม่หายดีจากแผลถูกธนูยิงหัวไหล่หญิงสาวก็ไม่ได้ใช้เวลาไปกับการนอนนิ่งเฉยแต่อย่างใด ยามนี้ภายในห้องนอนส่วนตัวของนางที่เคยเป็นระเบียบกลับเต็มไปด้วยกองตำราหนังสือนับร้อยเล่มที่ถูกนำออกมาจากมิติสมุนไพรกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกระดาษเก่าลอยวนอยู่รอบตัวหญิงสาวที่ยามนี้สวมเพียงอาภรณ์ลำลองสีขาวสะอาดตา นางกำลังตั้งอกตั้งใจพลิกตำราที่บรรพบุรุษเป็นผู้เขียน ซึ่งด้านในเต็มไปรายละเอียดเกี่ยวกับยาพิษโลหิตคลั่ง“พิษโลหิตคลั่ง...เกิดจากการหลอมรวมของพิษเย็นสุดขั้วและพิษร้อนรุนแรง” นางพึมพำขณะใช้นิ้วเรียวไล่ไปตามตัวอักษร “หากใช้ยาฤทธิ์เย็นแก้ พิษร้อนจะปะทุ แต่หากใช้ยาฤทธิ์ร้อนสู้พิษเย็นจะทำลายเส้นเอ็นและกระดูกจนแหลกทันที”[มนุษย์ต่ำต้อย เจ้าอ่านมันมาสามวันสามคืนแล้วยังไม่เข้าใจอีกหรือ]เจ้ามอลทีสในหน้าต่างระบบโผล่หน้าออกมาหาวหวอด พลางมองดูสภาพห้องที่เละเทะเต็มไปด้วยตำราเกี่ยวกับพิษโลหิตคลั่ง ถึงแม้พิษนี้จะหายสาบสูญไปนานแล้วแต่คนตระกูลไป๋ทุกรุ่นจะหมกมุ่นกับมันจนทิ้งบันทึกไว้มากมายนั่นทำให้เว่ยห
บทที่ 23เผยอวี้เฉิงข่าวเรื่องตัวตนที่แท้จริงของท่านหมอเว่ยว่าคือพระชายาปลอมตัวเป็นบุรุษแพร่สะพัดไปทั่วกองทัพรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง เหล่าทหารกล้าที่เคยร่วมกินนอนและได้รับการรักษาจากนางต่างพากันตกตะลึงจนพูดยังแทบไม่ออก พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านหมอเว่ยจิตใจดีและเก่งกาจ จะเป็นคนเดียวกับพระชายาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องความร้ายกาจและโหดเหี้ยมทว่าภาพที่เห็นจนชินตาตลอดสี่วันที่หยุดพักรักษาตัวกลางป่า คือการที่เจิ้นเป่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์แวะเวียนเข้าออกกระโจมของท่านหมอเว่ยแทบทุกชั่วยาม บางครั้งเขาก็ถือถ้วยยาเข้าไปเอง หรือบางครั้งก็นั่งเฝ้าจนดึกดื่น ภาพเหล่านั้นเป็นหลักฐานชั้นดีที่ทำให้ทหารทั้งกองทัพต้องจำใจยอมรับความจริงผ่านไปไม่นาน ข่าวที่ว่านิสัยของพระชายาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเพราะสูญเสียความทรงจำก็ถูกเล่าลือไปทั่วอีกครั้ง ครานี้ความเคลือบแคลงสงสัยที่มีก็มลายหายไป ทหารทุกคนเริ่มเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดสตรีที่เคยร้ายกาจถึงกลับกลายเป็นหมอผู้มีจิตใจเมตตาและกล้าหาญถึงขั้นเอาตัวรับธนูแทนท่านอ๋องได้และเมื่อถึงกำหนดวันเริ่มเคลื่อนทัพเดินทางกลับเมืองเป่ยหลิง สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนแทบ
บทที่ 5กำไลมิติสมุนไพรเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันลั่วชิงที่ทำตามคำสั่งสำเร็จได้นำสมุดเล่มหนามาวางลงตรงหน้าผู้เป็นนายหญิงของตน ด้านในเต็มไปด้วยรายชื่อของบ่าวรับใช้และทหารในจวน รวมทั้งคำบรรยายเรื่องราวบทลงโทษอันโหดร้ายที่พวกเขาได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างละเอียดเว่ยหว่านหนิงนั่งอ่านเนื้อหาด้านในอย่างตั้
บทที่ 4ข้าจะเปลี่ยนชะตานางร้ายค่ำคืนอันเงียบงันถูกปกคลุมด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วอากาศจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเงียบสงัดราวกับทั้งโลกหยุดหายใจแต่ภายในห้องนอนของพระชายากลับไม่อาจสงบนิ่งได้ดั่งเช่นภายนอกบนเตียงกว้างเว่ยหว่านหนิงนอนพลิกกายไปมาอย่างกระสับกระส่า
บทที่ 2ความจำเสื่อม?ภายในห้องนอนเงียบสงัดยามนี้คลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานรักษาที่ถูกจุดไว้บนโต๊ะไม้ บนเตียงไม้เนื้อแข็งที่ปูด้วยผ้าห่มเนื้อดีมีร่างของนายหญิงเจ้าของจวนอ๋องที่สลบไปเพราะความตกใจและตื่นกลัวนอนพักอยู่ทว่ายามที่หญิงสาวฟื้นคืนสติขึ้นมาคำแรกที่นางเอ่ยออกมากลับทำให้ทุกคนตกตะลึง....“ข้าจำอะไ
บทที่ 1สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิงแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาภายในห้องเผยให้เห็นผ้าม่านปักลายงดงามที่ไหวระริกตามสายลมอ่อน กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคยหว่านหนิงลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาที่พร่ามัวเริ่มปรับชัด หญิงสาวพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตีย







