Partager

บทที่ 3 เจิ้นเป่ยอ๋องผู้เย็นชา

last update Date de publication: 2026-03-03 00:31:46

บทที่ 3

เจิ้นเป่ยอ๋องผู้เย็นชา

ยามรุ่งอรุณหิมะโปรยปรายขาวโพลนปกคลุมทั่วทั้งจวน ความหนาวเย็นแทรกซึมผ่านประตูหน้าต่างเข้ามาจนทำให้ลมหายใจของผู้คนเป็นไอขาว นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ที่เว่ยหว่านหนิงก้าวออกจากห้องนอน ร่างบางสวมอาภรณ์หนาหนักสีอ่อนเดินอย่างเงียบงันตามโถงทางเดินยาวที่ทอดตรงไปยังห้องอาหาร

เสียงรองเท้าสัมผัสกับพื้นหินเย็นเยียบดังแผ่วเบาโดยมีลั่วชิงเดินตามอย่างระมัดระวัง ระหว่างทางนัยน์ตาคู่สวยของเว่ยหว่านหนิงกวาดมองรอบด้าน พลันพบว่าบรรยากาศในจวนนั้นเงียบเหงาเกินคาด สวนกว้างและเรือนต่าง ๆ ดูว่างเปล่า มีบ่าวเพียงหยิบมือที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเงียบเชียบ ทว่าในทุกมุมกลับเต็มไปด้วยทหารในชุดเกราะยืนเฝ้าและเดินตรวจตราไม่หยุดยั้งราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่จวนอ๋องแต่เป็นค่ายทหารใหญ่กลางชายแดน

สายลมหนาวพัดผ่านพาเกล็ดหิมะปลิวเข้ามาในโถงเว่ยหว่านหนิงชะงักไปชั่วครู่พลันนึกถึงถ้อยคำในนิยาย

เซียวอวี้หาน เจิ้นเป่ยอ๋องผู้ปกครองชายแดนทางเหนือผู้มีนิสัยเหี้ยมโหดสังหารคนอย่างไร้ปรานี บุรุษอัปลักษณ์ที่สตรีทั่วทั้งแคว้นต่างหวาดกลัว ทว่าในนิยายไม่ได้กล่าวถึงสาเหตุที่เขาและเว่ยหว่านหนิงลงเอยแต่งงานกัน กลับบรรยายเพียงว่าทั้งสองได้ทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนบางอย่างเท่านั้น

“พระชายาตอนนี้ท่านอ๋องประทับอยู่ด้านในแล้วเพคะ”

เสียงของลั่วชิงแผ่วเบาแต่ก็ปลุกเว่ยหว่านหนิงตื่นจากภวังค์ หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ พยายามเก็บซ่อนความประหม่าไว้ก่อนจะก้าวผ่านบานประตูเข้าไปด้านในห้อง

บรรยากาศภายในเงียบสงัดมีเพียงเสียงไม้ฟืนแตกดังเปรี๊ยะในเตาไฟกลางห้องที่ช่วยขับไล่ความหนาวเหน็บ นัยน์ตาของเว่ยหว่านหนิงตกกระทบเข้ากับร่างสูงของบุรุษผู้หนึ่งที่นั่งอยู่เบื้องหน้า เขาสวมอาภรณ์ทหารสีดำเข้มร่างสูงใหญ่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ทว่ากลับสวมหน้ากากครึ่งเสี้ยวสีเงินปกปิดครึ่งใบหน้าเหลือเพียงดวงตาคมกริบที่เย็นเยียบราวกับคมดาบจ้องตรงมา

เขาคือเจิ้นเป่ยอ๋องเซียวอวี้หาน สามีของเว่ยหว่านหนิงสินะ

เว่ยหว่านหนิงรู้สึกถึงความกดดันที่โถมใส่ทันทีที่สายตาของเขาสบกับนาง แววตาคู่นั้นไร้ความรู้สึกประหนึ่งมองเพียงสิ่งของไม่ใช่มนุษย์ผู้มีชีวิต หญิงสาวพยายามทรงกายให้นิ่งก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา

“ได้ยินว่าเจ้าเกิดอุบัติเหตุจนสูญเสียความทรงจำ”

ในที่สุดเสียงทุ้มต่ำเย็นชาไร้แววห่วงใยก็ดังขึ้น ทำให้บรรยากาศรอบกายเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเกล็ดหิมะที่ร่วงโปรย เว่ยหว่านหนิงหลุบตาลงต่ำสูดลมหายใจกลืนความหวั่นไหวในใจก่อนเอ่ยตอบเสียงเบา

“เพคะ หม่อมฉันจำสิ่งใดไม่ได้เลย”

สิ้นคำนัยน์ตาคมของเซียวอวี้หานก็หันมาสบกับใบหน้าหญิงสาว สายตาเย็นเยียบของชายหนุ่มยามจับจ้องภรรยาให้ความรู้สึกราวกับมีคมมีดซ่อนอยู่ ความเงียบกดทับในอากาศหนักอึ้งขึ้น ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำของเขาจะดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันที่แทบไม่ปรากฏ

“นี่ไม่ใช่เรื่องโกหกที่เจ้าจงใจสร้างขึ้นใช่หรือไม่”

หัวใจเว่ยหว่านหนิงกระตุกวูบความหวาดหวั่นแล่นพล่านไปทั่วร่างเพราะกลัวว่าบุรุษตรงหน้าจะรู้เรื่องที่ตนแสร้งสูญเสียความทรงจำ แต่ทว่าใบหน้างามยังคงแสร้งแสดงสีหน้าขุ่นเคือง นัยน์ตาคู่สวยไหววูบเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

“หม่อมฉันจะโกหกว่าตนเองเสียความทรงจำไปเพื่อสิ่งใดกัน”

ดวงตาคมเข้มยังคงจ้องมองอย่างจับผิด ครู่หนึ่งริมฝีปากของเขาก็เอ่ยถ้อยคำเรียบเย็นแต่บาดลึก

“นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าแกล้งป่วยเพื่อหลีกเลี่ยงข้าเสียหน่อย”

เว่ยหว่านหนิงนิ่งชะงักไปทันที นางเผลอหันไปมองหน้าสามีด้วยความตกตะลึงแต่สิ่งที่เห็นคือเพียงใบหน้าครึ่งเสี้ยวใต้หน้ากากเงินที่เรียบเฉยราวกับคำพูดเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องปกติที่ไม่จำเป็นต้องรู้สึกแปลกใจอะไร

เซียวอวี้หานคีบอาหารเข้าปากต่ออย่างสงบเย็นดั่งมิได้พูดเรื่องใดที่เกี่ยวข้องกับตน ส่วนเว่ยหว่านหนิงนั้นได้แต่นั่งนิ่ง มือบางกำตะเกียบแน่นเพราะไม่รู้เลยว่าแท้จริงบุรุษตรงหน้านี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่

บนโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยสำรับร้อน ๆ บรรยากาศกลับเงียบงันเยือกเย็นไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุย มีเพียงเสียงตะเกียบกระทบชามเบา ๆ ดังขึ้นประปราย ไม่นานนักเซียวอวี้หานก็วางตะเกียบลงอย่างเงียบเชียบก่อนจะเงยสายตาคมเข้มใต้หน้ากากครึ่งเสี้ยวขึ้นสบสตรีตรงหน้า

“เว่ยหว่านหนิงข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะใช้อำนาจและคนของข้าไปแก้แค้นหรือคิดจะสร้างเรื่องอันใด แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะทำตามข้อตกลงที่เคยให้ไว้กับข้า” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำจริงจังทำให้บรรยากาศรอบกายเหมือนถูกกดทับให้หนักขึ้นในชั่วขณะ

เว่ยหว่านหนิงที่กำลังคีบอาหารชะงักไปทันที ปลายตะเกียบสั่นเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นสบสายตาของชายหนุ่มความสงสัยฉายชัดในดวงตาคู่สวยเพราะนางไร้ความทรงจำของร่างเดิมจึงไม่อาจรู้ได้ว่าข้อตกลงนั้นคือสิ่งใด

“คือว่า…อย่างที่ท่านอ๋องรู้หม่อมฉันสูญเสียความทรงจำไปแล้ว ก็เลยจำอะ....”

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะกล่าวจบประโยคเซียวอวี้หานก็เอ่ยตัดบทขึ้นทันที น้ำเสียงของเขาราบเรียบเย็นชาดูไร้อารมณ์ประหนึ่งไม่ต้องการฟังเหตุผลใด ๆ

“ข้าจะไปค่ายทหารนอกเมืองเพื่อจัดการเรื่องกองทัพ  เมื่อข้ากลับมา ข้าหวังว่าเจ้าจะเตรียมพร้อมร่างกายตนเองให้ดีเพื่อมารับใช้ข้าตามที่เจ้าสัญญาไว้”

ถ้อยคำเฉียบขาดหนักแน่นถูกกล่าวจบพร้อมกับการที่ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่างามก้าวย่างออกไปจากห้องโดยไม่คิดหันกลับมามองสตรีบนโต๊ะอาหารแม้เพียงชั่วเสี้ยววินาที

กริ๊ก

ตะเกียบที่คีบอาหารอยู่ในมือของหญิงสาวพลันหลุดร่วงลงกระแทกชามเสียงดัง เว่ยหว่านหนิงนั่งนิ่งราวกับถูกตรึงเอาไว้ความตกใจแล่นวูบทั่วร่าง ใบหน้างามซีดเผือดคำว่า ‘เตรียมพร้อมร่างกายเพื่อรับใช้’ ยังคงสะท้อนก้องในโสตประสาทของนาง

นี่เขาคงไม่ได้หมายถึงให้ข้าเตรียมพร้อมร่างกายเพื่อปรนนิบัติเขาบนเตียงหรอกใช่ไหม?

เว่ยหว่านหนิงเจ้าคิดจะสร้างเรื่องให้ข้าต้องลำบากไปถึงไหนกัน!

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   ตอนพิเศษ เมื่อพยัคฆ์ต้องยกน้ำชาให้สุนัข?

    ตอนพิเศษ เมื่อพยัคฆ์ต้องยกน้ำชาให้สุนัข?ภายในห้องนอนอันหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยานสมุนไพร เซียวอวี้หานนั่งขมวดคิ้วจ้องมองถ้วยน้ำชาในมือสลับกับมองที่ว่างกลางอากาศเบื้องหน้าตนเองด้วยแววตาสับสน“หว่านหนิง เจ้าแน่ใจนะว่าต้องทำถึงเพียงนี้?” ท่านอ๋องผู้ปลิดชีพศัตรูนับพันในสนามรบ เอ่ยถามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจเป็นครั้งแรกในชีวิตเว่ยหว่านหนิงพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น นางพยายามกลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย “เพคะท่านอ๋อง ท่านเทพผู้คุ้มครองหม่อมฉันเขาช่วยเราไว้มาก หากไม่มีเขา หม่อมฉันคงปรุงยารักษาท่านไม่สำเร็จแน่ ท่านเพียงแค่ยกถ้วยขึ้นแล้วกล่าวคำขอบคุณเบา ๆ ก็พอเพคะ”ในหน้าต่างระบบยามนี้เจ้ามอลทีสขนฟูกำลังสวมหมวกขุนนางใบเล็ก นั่งไขว่ห้างลอยตัวอยู่บนอากาศด้วยท่าทางพองขนอย่างภาคภูมิใจ[หึ ๆ ดูท่าทางเจ้ามนุษย์ตัวโตนี่สิ! ยามอยู่ข้างนอกทำวางอำนาจ พอกลับมาหาเมียก็กลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ เสียได้ เอ้า! รีบยกน้ำชามาขารวะข้าเสียดีๆ]เซียวอวี้หานถอนหายใจยาว แม้เขาจะมองไม่เห็นตัวตนของท่านเทพที่นางว่า แต่เขาก็ยอมทำตามใจนางทุกอย่าง เขาประคองถ้วยชาด้วยสองมืออย่างสง่างามและนอบน้อม

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 27 เจ้ารักข้าหรือไม่ END

    บทที่ 27เจ้ารักข้าหรือไม่ ENDภายในมิติสมุนไพรเว่ยหว่านหนิงกำลังจดจ่ออยู่เบื้องหน้าเตาต้มยาโบราณ แสงไฟจากฟืนไม้จันทน์ทอแสงวูบไหวสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มือบางค่อย ๆ บรรจงวางหญ้าน้ำค้างสวรรค์ที่มีเกล็ดน้ำแข็งใสระยิบระยับลงในหม้อดินเผาทันทีที่สมุนไพรนั้นสัมผัสกับน้ำเดือดพล่าน กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นที่ช่วยให้จิตใจปลอดโปร่งก็ขจรขจายไปทั่วบริเวณ กลบกลิ่นขมปร่าของสมุนไพรชนิดอื่นจนสิ้น ทิ้งไว้เพียงไอยาที่ให้ความรู้สึกเย็นสบายอย่างน่าประหลาด[นั่นแหละมนุษย์ต่ำต้อย! ค่อยๆ เร่งไฟขึ้นอีกนิด]เจ้าหมามอลทีสขนฟูในหน้าต่างระบบตะโกนสั่งการ พลางทำท่าเดินตรวจตรากลางอากาศด้วยท่าทางกระตือรือร้นเกินเหตุ“ข้ารู้แล้วน่ะ เจ้าเลิกกระโดดไปมาเสียที ข้าเสียสมาธิหมด” หว่านหนิงปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากเนียน ขณะที่ใช้ทัพพีไม้เคี่ยวยาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ[หึ ๆ เจ้ากลัวเสียสมาธิ หรือกลัวว่ายาจะไม่ได้ผลจนช่วยสามีสุดที่รักของเจ้าไม่ทันกันแน่?]เจ้าลูกหมาตัวแสบแสยะยิ้มกวนประสาท แววตาเจ้าเล่ห์จ้องมองปฏิกิริยาของนาง[ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อสายตาจริง ๆ ตอนแรกยังทำท่าจะฆ่าจะแกงกันอยู่เลย ไฉนยามนี้ถึงได้

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 26 หมดสิ้นบุญคุณ

    บทที่ 26หมดสิ้นบุญคุณภายในห้องลับชั้นบนสุดของโรงน้ำชาที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนอันเงียบเหงา กลิ่นควันธูปไม้จันทน์หอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง เผยอวี้เฉิงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลัก ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มประจบประแจง บัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและความละโมบเขากำลังกางแผนผังของลานพิธีรับชัยที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า โดยมีลูกน้องคนสนิทสองคนนั่งร่วมวางแผนด้วยท่าทีเคร่งขรึม“ครั้งที่แล้วมือสังหารทำงานพลาดปล่อยให้มันรอดกลับมาได้!” เผยอวี้เฉิงตบโต๊ะเสียงดังปังจนถ้วยน้ำชาสั่นสะเทือน “แต่คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้เกิดคำว่าผิดพลาดเป็นอันขาด”“แต่ท่านแม่ทัพขอรับ ยามนี้เจิ้นเป่ยอ๋องดูเหมือนจะระแวดระวังตัวมากขึ้น ทหารองครักษ์ก็เฝ้าอยู่รอบตัวแน่นหนา การเข้าถึงตัวคงมิใช่เรื่องง่ายเลย” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงกังวลเผยอวี้เฉิงยกยิ้มเย็นชาแววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ “ใครบอกว่าข้าจะส่งคนไปฟันดาบใส่มันตรง ๆ ในงานพิธีรับชัย ทหารและชาวเมืองเป่ยหลิงนับหมื่นจะมารวมตัวกัน ความวุ่นวายคืออาวุธที่ดีที่สุด”เขาใช้นิ้วชี้ไปที่จุดหนึ่งในแผนผังซึ่งเป็นปะรำพิธีสูงชันที่เซียวอวี้

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 25 ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

    บทที่ 25ข้าจะปกป้องเจ้าเองท่ามกลางตลาดที่เคยพลุกพล่านด้วยการจับจ่ายบัดนี้กลับคละคลุมไปด้วยบรรยากาศอันอึมครึม หัวข้อสนทนาที่ถูกส่งต่อกันตามร้านน้ำชาและหัวมุมถนนมิใช่เรื่องพืชพรรณธัญญาหารอีกต่อไป ทว่ากลับเป็นเรื่องอื้อฉาวของสตรีสูงศักดิ์ที่กล้าเหยียบย่ำกฎเหล็กของแผ่นดิน“เจ้าได้ยินหรือไม่? ที่แท้ข่าวที่ว่าพระชายาแอบติดตามท่านอ๋องไปในสนามรบนั้นเป็นเรื่องจริง!” สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งขยับตะกร้าผักในมือพลางลดเสียงต่ำแต่แฝงความตื่นตระหนก “นางเป็นสตรี แต่กลับกล้าเข้าไปปะปนในค่ายทหารที่มีแต่บุรุษ ช่างไร้ยางอายเสียจริง!”ชายชราผู้หนึ่งที่กำลังนั่งจิบน้ำชาแค่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “กฎอัยการศึกมีไว้เพื่อปกป้องบ้านเมือง ห้ามสตรีเข้าใกล้กองทัพมาแต่โบราณกาล แต่นางกลับใช้ความเป็นพระชายาข้ามหัวเหล่านายกอง นี่มิใช่เป็นการดูหมิ่นเกียรติภูมิของเหล่านักรบหรอกหรือ?”“ข้ามิได้ห่วงเรื่องกฎเพียงอย่างเดียวหรอกท่านลุง” ชายหนุ่มอีกคนแทรกขึ้นด้วยแววตาวิตกกังวล “โบราณว่าไว้สตรีคือหยินที่อ่อนช้อย หากเข้าไปปะปนในสถานที่ที่มีไอหยางคุกรุ่นอย่างค่ายทหาร ย่อมทำลายโชคลาภและวาสนาของกองทัพ ข้าล่ะเกรงนักว่าศึกครั้งหน้า ทหารข

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 24 ยกน้ำชา

    บทที่ 24ยกน้ำชาเวลาผ่านไปเกือบสามวันแล้วนับตั้งแต่ที่เซียวอวี้หานไปรับเว่ยหว่านหนิงกลับมาจากอาราม ทว่าแม้ร่างกายจะยังไม่หายดีจากแผลถูกธนูยิงหัวไหล่หญิงสาวก็ไม่ได้ใช้เวลาไปกับการนอนนิ่งเฉยแต่อย่างใด ยามนี้ภายในห้องนอนส่วนตัวของนางที่เคยเป็นระเบียบกลับเต็มไปด้วยกองตำราหนังสือนับร้อยเล่มที่ถูกนำออกมาจากมิติสมุนไพรกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกระดาษเก่าลอยวนอยู่รอบตัวหญิงสาวที่ยามนี้สวมเพียงอาภรณ์ลำลองสีขาวสะอาดตา นางกำลังตั้งอกตั้งใจพลิกตำราที่บรรพบุรุษเป็นผู้เขียน ซึ่งด้านในเต็มไปรายละเอียดเกี่ยวกับยาพิษโลหิตคลั่ง“พิษโลหิตคลั่ง...เกิดจากการหลอมรวมของพิษเย็นสุดขั้วและพิษร้อนรุนแรง” นางพึมพำขณะใช้นิ้วเรียวไล่ไปตามตัวอักษร “หากใช้ยาฤทธิ์เย็นแก้ พิษร้อนจะปะทุ แต่หากใช้ยาฤทธิ์ร้อนสู้พิษเย็นจะทำลายเส้นเอ็นและกระดูกจนแหลกทันที”[มนุษย์ต่ำต้อย เจ้าอ่านมันมาสามวันสามคืนแล้วยังไม่เข้าใจอีกหรือ]เจ้ามอลทีสในหน้าต่างระบบโผล่หน้าออกมาหาวหวอด พลางมองดูสภาพห้องที่เละเทะเต็มไปด้วยตำราเกี่ยวกับพิษโลหิตคลั่ง ถึงแม้พิษนี้จะหายสาบสูญไปนานแล้วแต่คนตระกูลไป๋ทุกรุ่นจะหมกมุ่นกับมันจนทิ้งบันทึกไว้มากมายนั่นทำให้เว่ยห

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 23 เผยอวี้เฉิง

    บทที่ 23เผยอวี้เฉิงข่าวเรื่องตัวตนที่แท้จริงของท่านหมอเว่ยว่าคือพระชายาปลอมตัวเป็นบุรุษแพร่สะพัดไปทั่วกองทัพรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง เหล่าทหารกล้าที่เคยร่วมกินนอนและได้รับการรักษาจากนางต่างพากันตกตะลึงจนพูดยังแทบไม่ออก พวกเขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านหมอเว่ยจิตใจดีและเก่งกาจ จะเป็นคนเดียวกับพระชายาผู้มีชื่อเสียงโด่งดังเรื่องความร้ายกาจและโหดเหี้ยมทว่าภาพที่เห็นจนชินตาตลอดสี่วันที่หยุดพักรักษาตัวกลางป่า คือการที่เจิ้นเป่ยอ๋องผู้สูงศักดิ์แวะเวียนเข้าออกกระโจมของท่านหมอเว่ยแทบทุกชั่วยาม บางครั้งเขาก็ถือถ้วยยาเข้าไปเอง หรือบางครั้งก็นั่งเฝ้าจนดึกดื่น ภาพเหล่านั้นเป็นหลักฐานชั้นดีที่ทำให้ทหารทั้งกองทัพต้องจำใจยอมรับความจริงผ่านไปไม่นาน ข่าวที่ว่านิสัยของพระชายาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนเพราะสูญเสียความทรงจำก็ถูกเล่าลือไปทั่วอีกครั้ง ครานี้ความเคลือบแคลงสงสัยที่มีก็มลายหายไป ทหารทุกคนเริ่มเข้าใจในทันทีว่าเหตุใดสตรีที่เคยร้ายกาจถึงกลับกลายเป็นหมอผู้มีจิตใจเมตตาและกล้าหาญถึงขั้นเอาตัวรับธนูแทนท่านอ๋องได้และเมื่อถึงกำหนดวันเริ่มเคลื่อนทัพเดินทางกลับเมืองเป่ยหลิง สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนแทบ

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 2 ความจำเสื่อม?

    บทที่ 2ความจำเสื่อม?ภายในห้องนอนเงียบสงัดยามนี้คลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานรักษาที่ถูกจุดไว้บนโต๊ะไม้ บนเตียงไม้เนื้อแข็งที่ปูด้วยผ้าห่มเนื้อดีมีร่างของนายหญิงเจ้าของจวนอ๋องที่สลบไปเพราะความตกใจและตื่นกลัวนอนพักอยู่ทว่ายามที่หญิงสาวฟื้นคืนสติขึ้นมาคำแรกที่นางเอ่ยออกมากลับทำให้ทุกคนตกตะลึง....“ข้าจำอะไ

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 1 สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิง

    บทที่ 1สวมร่างนางร้ายเว่ยหว่านหนิงแสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เล็ก ๆ เข้ามาภายในห้องเผยให้เห็นผ้าม่านปักลายงดงามที่ไหวระริกตามสายลมอ่อน กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและไม่คุ้นเคยหว่านหนิงลืมตาขึ้นช้า ๆ สายตาที่พร่ามัวเริ่มปรับชัด หญิงสาวพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตีย

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 5 กำไลมิติสมุนไพร

    บทที่ 5กำไลมิติสมุนไพรเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันลั่วชิงที่ทำตามคำสั่งสำเร็จได้นำสมุดเล่มหนามาวางลงตรงหน้าผู้เป็นนายหญิงของตน ด้านในเต็มไปด้วยรายชื่อของบ่าวรับใช้และทหารในจวน รวมทั้งคำบรรยายเรื่องราวบทลงโทษอันโหดร้ายที่พวกเขาได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างละเอียดเว่ยหว่านหนิงนั่งอ่านเนื้อหาด้านในอย่างตั้

  • แพทย์สาวทะลุมิติมาเป็นนางร้ายพร้อมระบบเทพโอสถ   บทที่ 4 ข้าจะเปลี่ยนชะตานางร้าย

    บทที่ 4ข้าจะเปลี่ยนชะตานางร้ายค่ำคืนอันเงียบงันถูกปกคลุมด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วอากาศจวนอ๋องเจิ้นเป่ยเงียบสงัดราวกับทั้งโลกหยุดหายใจแต่ภายในห้องนอนของพระชายากลับไม่อาจสงบนิ่งได้ดั่งเช่นภายนอกบนเตียงกว้างเว่ยหว่านหนิงนอนพลิกกายไปมาอย่างกระสับกระส่า

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status