LOGINตอนที่ 3 สมุนไพรที่ถูกสลับ
เหมือนจะขาดอีกแล้ว จังหวะหายใจยังติดขัดเล็กน้อยเหมือนคนที่ยังมีหินก้อนหนึ่งกดอยู่ในอก ทว่าอย่างน้อย หินก้อนนั้นไม่หนักพอจะบดหัวใจให้หยุด
กวานซงยืนอยู่มุมห้อง ตาแดงเพราะไม่ได้นอน มือเขากำถุงผ้าขนาดเล็กที่มีห่อยาอยู่ข้างใน เหมือนคนถือก้อนหินที่ไม่รู้ว่าจะโยนทิ้งหรือแบกต่อ
เซวียนอิงตรวจชีพจรซือจิ่วอีกครั้ง ใช้สกิลจับชีพจรลึกที่เพิ่งปลดล็อกเมื่อวาน จังหวะชีพจรแท้ยังคงไหลอยู่ใต้ชั้นของชีพจรลวงที่พิษทิ้งไว้ แต่วันนี้ชีพจรแท้กลับมั่นคงขึ้นเล็กน้อย เหมือนคนที่ได้ดื่มน้ำอุ่นในคืนหนาว
เธอถอนหายใจช้า ๆ แล้วหันไปทางกวานซง "ยาชุดที่ข้าให้เจ้าซื้อเมื่อฟ้าสาง เจ้าได้มาแล้วหรือ"
กวานซงรีบยื่นถุงผ้าให้ "ได้มาแล้ว ข้าไปตลาดยาตามที่คุณหนูบอก ร้านเดิมที่คนในตรอกนิยมซื้อ เขาว่าของดีและถูก"
เซวียนอิงรับถุงผ้าไว้ เธอไม่ได้เปิดทันที แต่ชั่งน้ำหนักด้วยฝ่ามือก่อน ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความหนักหรือเบา แต่เป็นความแปลกที่บอกไม่ถูก เหมือนจับถุงข้าวสารแล้วสัมผัสได้ว่ามีเม็ดทรายปนอยู่
เธอวางถุงผ้าลงบนโต๊ะ เปิดออกช้า ๆ กลิ่นสมุนไพรลอยขึ้นมา แต่มันไม่ใช่กลิ่นที่ควรเป็น
เธอหยิบชิ้นรากแห้งขึ้นมาดม ขิงแห้งควรจะมีกลิ่นเผ็ดอุ่นแทงจมูก แต่ชิ้นนี้มีกลิ่นฉุนฝาด เหมือนถูกอบด้วยควันแปลก ๆ เธอหยิบชิ้นหวงเหลียนขึ้นมา หวงเหลียนแท้ขมจัดและกลิ่นดินชัด แต่ชิ้นนี้ขมไม่เต็ม กลิ่นเหมือนไม้ชื้น
เซวียนอิงขมวดคิ้ว "เจ้าแน่ใจหรือว่าซื้อจากร้านเดิม"
กวานซงพยักหน้าแรง "แน่ใจ ข้าเห็นป้ายร้าน และคนขายก็คนเดิม"
เซวียนอิงไม่พูด เธอหยิบเข็มเงินออกมา ปลายเข็มแตะผงสมุนไพรที่ตกอยู่ก้นถุง จากนั้นแตะหยดน้ำอุ่นในถ้วย แล้วแตะผงลงไปเล็กน้อย ดูสีที่ละลาย
สีของน้ำเปลี่ยนหม่นเร็วผิดปกติ และมีกลิ่นคาวโลหะแผ่ว ๆ ลอยขึ้นมา
ดวงตาของเซวียนอิงเย็นลงเหมือนน้ำในบ่อหิน "นี่ไม่ใช่ยาที่ข้าสั่งซื้อ"
กวานซงหน้าซีด "หมายความว่าอย่างไร"
เซวียนอิงวางเข็มลง หยิบชิ้นสมุนไพรอีกชิ้นขึ้นมา เธอบิดปลายรากแห้งเบา ๆ แล้วเอาเล็บขูดผิวออก เนื้อด้านในควรมีเส้นใยแน่นและสีสม่ำเสมอ แต่ชิ้นนี้มีผงขาวแทรกเป็นจุด ๆ เหมือนถูกแช่อะไรบางอย่างแล้วอบให้แห้ง
เธอพูดชัด "สมุนไพรปลอม ถูกสลับ หรือถูกย้อม" เธอเงยหน้ามองกวานซง "และในนี้มีของที่ไม่ควรอยู่ในยาช่วยชีวิต"
กวานซงเหมือนถูกตบหน้า เขาอ้าปากแต่ไม่มีเสียงออกมาสักพัก ก่อนจะพูดแหบ ๆ "ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไปตามคำสั่ง"
เซวียนอิงพยักหน้าเล็กน้อย แสดงว่าเธอเชื่อว่าเขาไม่ได้ทำเอง แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้าทำให้เธอไม่อาจปล่อยผ่าน
"ถ้าข้าเอายานี้ต้มให้ซือจิ่วกิน" เธอพูดเสียงนิ่ง "เขาจะตายจริง และตายอย่างที่คนวางแผนไว้ เพราะดูเหมือนตายจากพิษเดิมกำเริบ ไม่ใช่ถูกฆ่าซ้ำ"
กวานซงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด "มีคนตามข้าไปตลาดหรือ"
เซวียนอิงไม่ตอบคำถามนั้นทันที เธอใช้ปลายนิ้วแตะผงสมุนไพรเล็กน้อยแล้วถูบนกระดาษขาว ผงทิ้งคราบเงาแปลก ๆ ไม่เหมือนผงพืชแห้ง เธอหันไปหยิบถ้วยน้ำส้มสายชูจากชั้นด้านใน หยดลงบนผง
ผงเกิดฟองเล็ก ๆ ชั่วครู่ แล้วกลิ่นโลหะชัดขึ้น
เธอพูดช้า ๆ "มีแร่ปน อาจเป็นผงที่ทำให้หัวใจเต้นช้าลง ถ้ารวมกับพิษเย็นที่ยังค้างในร่างเขา จะทำให้ชีพจรดับแบบไม่ต้องใช้เข็มดำซ้ำ"
กวานซงเสียงสั่น "แปลว่า คนที่เคาะประตูเมื่อคืน เขาไม่ยอมปล่อย"
เซวียนอิงยกสายตามองไปยังประตูด้านนอกที่ยังปิดสนิท แสงเช้าส่องลอดรอยไม้เข้ามาเป็นเส้น "ไม่ใช่แค่ไม่ยอมปล่อย" เธอพูด "เขากำลังเปลี่ยนสนามจากตรอกมาที่ต้มยา เขาอยากให้ข้าเป็นคนทำให้ซือจิ่วตายด้วยมือข้าเอง"
คำว่า "มือข้าเอง" หนักกว่ามีดหลายเล่ม เพราะมันคือบาปของหมอ และเป็นการปิดคดีที่สะอาดที่สุด ถ้าคนไข้ตายหลังจากเข้ารักษา คนในเมืองจะชี้นิ้วมาที่โรงหมอหลี่ทันที ตระกูลที่ถูกลบชื่ออยู่แล้วจะถูกตอกฝาโลงยิ่งกว่าเดิม
กวานซงกัดฟัน "ข้าจะไปเผาร้านนั้น"
เซวียนอิงพูดทันควัน "อย่าโง่" น้ำเสียงเธอไม่ดัง แต่คม "เจ้าเผาไป เจ้าจะเป็นแพะ และซือจิ่วจะตายก่อนที่เจ้าจะกลับมา"
กวานซงชะงัก เขาหายใจแรงเหมือนพยายามกดความโกรธลง
เซวียนอิงหยิบถุงผ้าแล้วเทสมุนไพรทั้งหมดลงบนถาดไม้ เธอแบ่งออกเป็นกอง กองที่พอดูใช้ได้ และกองที่ชัดว่าแปลกปลอม จากนั้นหยิบขวดแก้วเล็ก ๆ ที่เธอเก็บไว้สำหรับตรวจพิษ เทผงจากกองแปลกปลอมใส่ลงไป ปิดฝาแน่น
"นี่เป็นหลักฐาน" เธอพูด
กวานซงมองขวดอย่างไม่เข้าใจ "หลักฐานเพื่ออะไร"
เซวียนอิงไม่ตอบโดยตรง เธอเดินไปที่เตียง ตรวจสีหน้าและริมฝีปากของซือจิ่วอีกครั้ง อาการคล้ำลดลง แต่ยังมีม่วงจาง ๆ ที่มุมปาก เธอรู้ว่าพิษเดิมยังไม่หมด และความพยายามฆ่าซ้ำครั้งนี้หมายความว่า ซือจิ่วมีสิ่งสำคัญในตัว ไม่ใช่แค่คนที่บังเอิญถูกเลือก
เธอหันไปเรียกเสียงเบา "ซือจิ่ว"
เปลือกตาของซือจิ่วสั่น แล้วค่อย ๆ เปิดขึ้น คราวนี้สายตาไม่พร่ามากเท่าเมื่อคืน เขามองเธอเหมือนคนที่รู้แล้วว่าหลุดจากความตายมาได้หนึ่งครั้ง แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะหลุดได้อีกไหม
เซวียนอิงถาม "เมื่อวานก่อนเจ้าหมดสติ มีใครแตะต้องเจ้าบ้าง นอกจากคนที่ยัดเม็ดยา"
ซือจิ่วกลืนน้ำลาย ลำคอแห้ง เขาพูดแผ่ว "มีคนชนข้าในตลาด เหมือนบังเอิญ แต่เขาเอามือแตะไหล่ข้า แล้วข้ารู้สึกเย็นทันที"
เซวียนอิงถามต่อ "แตะตรงไหปลาร้าหรือไม่"
ซือจิ่วมองเธอด้วยแววตาตกใจเล็กน้อย "ใช่"
กวานซงสบถเบา ๆ แต่รีบกลั้นไว้
เซวียนอิงพยักหน้า "เข็มดำไม่จำเป็นต้องแทงต่อหน้าคนมาก เขาแทงเร็วพอให้เป็นเหมือนการชน"
ซือจิ่วหลับตาแน่นเหมือนเจ็บใจ "ข้าคิดว่าข้าหนีได้แล้ว"
เซวียนอิงมองเขาตรง ๆ "เจ้ายังหนีไม่พ้น เพราะเขาไม่ต้องตามเจ้าอย่างเดียว เขาตามหมอด้วย"
ซือจิ่วลืมตาขึ้นช้า ๆ "หมายความว่า"
เซวียนอิงยกขวดแก้วเล็ก ๆ ให้เขาดู "ยาที่ซื้อมาเช้านี้ถูกสลับ มีผงแร่ปน ถ้าข้าต้มให้เจ้ากิน เจ้าจะตายโดยที่คนอื่นคิดว่าเป็นเพราะพิษกำเริบ"
ซือจิ่วหน้าซีดลงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะพิษ แต่เพราะความหมาย เขาพูดเสียงแหบ "เขาอยากให้ข้าตายจริง"
"ใช่" เซวียนอิงตอบ "และอยากให้ข้าถูกดึงลงไปด้วย"
กวานซงทนไม่ไหว "คุณหนูหลี่ บอกข้าเถิด ซือจิ่วเป็นใคร ทำไมถึงมีคนทุ่มขนาดนี้"
ซือจิ่วหันหน้าหนีเหมือนมีมีดจ่อคอ เขาพูดเบามาก "ถ้าข้าพูด เจ้าจะตาย"
เซวียนอิงตอบทันที "ถ้าเจ้าไม่พูด เจ้าก็ตาย" เธอหยุดนิดหนึ่งแล้วเสริมด้วยน้ำเสียงที่ไม่กดดัน แต่หนักแน่น "ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าบอกทุกอย่างตอนนี้ แต่ข้าต้องรู้พอจะวางแผนป้องกัน การรักษาไม่ใช่แค่ยากับเข็ม มันคือการทำให้คนไข้มีชีวิตพอจะพูดความจริง"
ซือจิ่วสั่นเล็กน้อย เหมือนลังเลอยู่ระหว่างความกลัวกับความจำเป็น สุดท้ายเขาพูดเพียงประโยคเดียว "ข้ามีบัญชี"
กวานซงงง "บัญชีอะไร"
ซือจิ่วกัดฟัน "บัญชีรายชื่อคนที่ทำให้คนหายไปจากเมือง"
คำพูดนั้นทำให้ห้องเหมือนเย็นลงทันที เซวียนอิงไม่แสดงสีหน้า แต่ในใจเธอเหมือนมีประตูอีกบานเปิดออก บัญชีรายชื่อ คนหายไป ชีพจรถูกลบ มันต่อกันเป็นเส้นเดียว
เธอวางขวดแก้วลงบนโต๊ะแล้วหันไปจัดยาชุดใหม่ทันที "ข้าจะไม่ใช้ของจากตลาดวันนี้" เธอพูดกับกวานซง "เจ้าไปหลังบ้าน เอายาที่ข้าเก็บไว้ในหีบไม้แดง หีบนั้นมีตราหลี่เล็ก ๆ ที่มุม อย่าแตะหีบอื่น"
กวานซงรีบไปทันที
เซวียนอิงยืนอยู่คนเดียวกับซือจิ่ว เธอพูดเบา ๆ "เจ้าฟังข้าให้ดี ตอนนี้ศัตรูไม่ได้มีแค่เข็มดำ ถ้ามีคนสลับสมุนไพรได้ แปลว่าในตลาดยามีคนร่วมมือ หรือคนขายถูกบังคับ"
ซือจิ่วพยายามยกมือ แต่แรงยังไม่พอ เซวียนอิงช่วยจับมือเขาวางบนผ้าห่มเพื่อให้เขารู้สึกมั่นคง
เขาพูดแผ่ว "ข้าไม่อยากให้โรงหมอเจ้าต้องพัง"
เซวียนอิงมองเขา "โรงหมอข้าถูกบีบมานานแล้ว" เธอพูดเรียบ "ถ้าข้ากลัวพัง ข้าคงปิดไปตั้งแต่แรก แต่ข้ากลัวอย่างเดียว คือให้คนชั่วใช้มือหมอเป็นมีด"
คำพูดนั้นทำให้ซือจิ่วนิ่งไปเหมือนโดนตอกหมุด เขามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากระแวงเป็นเคารพปนเจ็บปวด
ไม่นาน กวานซงกลับมาพร้อมหีบไม้แดง เขาเปิดให้เห็นห่อสมุนไพรที่เซวียนอิงผูกเชือกไว้เป็นระเบียบ กลิ่นที่ลอยออกมานั้น "ถูกต้อง" ทั้งขิงที่เผ็ดอุ่น หวงเหลียนที่ขมแท้ และสมุนไพรช่วยขับพิษที่มีกลิ่นดินชัด
เซวียนอิงเริ่มจัดตำรับยาใหม่ เธอเลือกสมุนไพรทีละอย่างอย่างระมัดระวังเหมือนคัดทหารเข้ากอง เธอไม่ใช้ของเยอะเกิน เพราะพิษของซือจิ่วยังทำให้กระเพาะอ่อน ถ้าอัดยาแรงเกิน ร่างจะรับไม่ไหว
ขณะต้มยา เธอไม่ได้ปล่อยให้หม้ออยู่ลำพัง เธอเฝ้าดูฟอง เฝ้าดูกลิ่น เฝ้าดูสี และใช้เข็มเงินแตะไอที่ลอยขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อเช็คว่ามีอะไรแปลกปลอมในห้องหรือไม่
กวานซงมองทุกอย่างอย่างตึงเครียด "คุณหนูหลี่ ระวังเขาจะเข้ามาอีก"
เซวียนอิงพยักหน้า "เขาจะมาแน่" เธอพูด "แต่เขาจะไม่เข้ามาง่าย ๆ ถ้าเขายังไม่แน่ใจว่าซือจิ่วตายหรือยัง"
เธอหันไปมองซือจิ่ว "นั่นแปลว่า เราต้องทำให้เขาเชื่อว่าเจ้าตาย"
กวานซงตกใจ "ทำให้เชื่อว่าเขาตาย"
เซวียนอิงตอบ "ใช่ แต่ไม่ใช่ฆ่า" เธอพูดชัด "แค่แสดงอาการให้เหมือนชีพจรดับชั่วคราว แล้วซ่อนเจ้าให้ปลอดภัย"
ซือจิ่วพยายามลุกขึ้น แต่ไอแรงจนต้องนอนลงอีก เซวียนอิงจับชีพจรเขาแล้วประเมินด้วยสกิลจับชีพจรลึก จังหวะยังอ่อน แต่พอจะทนการปรับชั่วคราวได้ ถ้าทำอย่างระวัง
เธอพูดกับกวานซง "เจ้าช่วยข้าจัดห้องเก็บยาใต้พื้น ตรงมุมที่มีแผ่นไม้หลวม ข้าจะให้ซือจิ่วพักที่นั่นชั่วคราวหลังดื่มยา"
กวานซงตาเบิก "ใต้พื้น"
เซวียนอิงพยักหน้า "ตระกูลหลี่เคยรุ่งเรือง" เธอพูดเหมือนเล่าความจริงที่ไม่อยากให้ใครได้ยิน "เรารู้ว่าความรู้กับยาดีทำให้คนอิจฉา จึงมีที่ซ่อนยาและคน"
กวานซงรีบทำตาม เปิดแผ่นไม้หลวม เผยช่องว่างใต้พื้นพอให้คนหนึ่งคนลงไปได้ มีผ้าห่มเก่าและกล่องเล็ก ๆ เก็บของจำเป็น
เซวียนอิงยกถ้วยยาที่ต้มเสร็จขึ้นมา กลิ่นอุ่นลอยขึ้นเหมือนดึงชีวิตกลับ เธอป้อนซือจิ่วทีละน้อย คราวนี้เขากลืนได้เองมากขึ้น แม้จะยังเจ็บคอ
หลังดื่มยา ซือจิ่วหลับตา หายใจยาวขึ้น สีหน้าผ่อนลงเล็กน้อยเหมือนพิษถูกผลักออกไปอีกชั้น
ในหัวเซวียนอิง ระบบปรากฏข้อความ "ภารกิจย่อย ตรวจพบสมุนไพรปลอม ป้องกันการรักษาผิดศีลแพทย์"
"รางวัล คะแนนระบบ เพิ่ม 2"
เธอรับรู้แต่ไม่ยึดติด เธอหันไปหยิบเข็มเล่มเล็กอีกครั้ง แล้วเลือกจุดบนร่างซือจิ่วอย่างระมัดระวัง จุดที่ทำให้ชีพจรอ่อนลงชั่วคราวแต่ไม่เป็นอันตราย เป็นวิธีที่หมอบางคนใช้ในสงครามเพื่อทำให้คนเจ็บดูเหมือนตายแล้วและรอดจากการฆ่าซ้ำ
กวานซงมองด้วยความกังวล "นี่จะไม่ทำให้เขาแย่ลงใช่ไหม"
เซวียนอิงตอบสั้น "ถ้าข้าพลาด เขาตาย" เธอเงยหน้ามองกวานซง "ดังนั้นข้าจะไม่พลาด"
เธอปักเข็มด้วยความแม่นยำ จับชีพจรลึกไปพร้อมกัน ชีพจรแท้ถูกกดลงเล็กน้อย ชีพจรลวงเหมือนขยายขึ้นชั่วครู่ แล้วทั้งสองชั้นค่อย ๆ ลดจนจับได้ยากขึ้น แต่ยังมีเส้นบาง ๆ ของชีพจรแท้อยู่ลึกสุด เหมือนถ่านไฟที่ยังไม่ดับในเถ้าถ่าน
ซือจิ่วหายใจช้าลง สีหน้าซีดลงเล็กน้อย เหมือนคนใกล้ตายอีกครั้ง แต่เซวียนอิงรู้ว่าเขายังอยู่
เธอพูดกับกวานซง "พาเขาลงไป"
กวานซงพยุงซือจิ่วอย่างระวัง ค่อย ๆ ลดตัวลงช่องใต้พื้น วางผ้าห่มคลุมให้มิด แล้วปิดแผ่นไม้กลับให้แนบสนิท
เซวียนอิงจัดเตียงให้เหมือนมีคนเพิ่งตาย เธอวางผ้าคลุมบาง ๆ บนหมอน ทำให้ดูเหมือนร่างยังอยู่ใต้ผ้า จากนั้นวางถ้วยยาที่ใช้สมุนไพรปลอมไว้ใกล้ ๆ แต่ไม่ให้ใครเห็นว่ามันไม่ได้ถูกกิน เธอจัดฉากอย่างหมอที่เข้าใจความชั่วของคน
แล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เคาะถาม แต่เคาะเหมือนเคาะนับเวลา
หนึ่ง สอง สาม
เสียงเดิมจากเมื่อคืนดังลอดเข้ามา "โรงหมอหลี่ เปิดได้แล้วหรือยัง ข้าพาคนมารับศพ"
กวานซงหน้าเปลี่ยนสี เขาหันไปมองเซวียนอิงเหมือนจะพุ่งออกไป แต่เธอจับแขนเขาไว้แน่น แล้วส่ายหน้า
เซวียนอิงเดินไปใกล้ประตู ตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังเชื่อว่าเธอเหนื่อยและพ่ายแพ้ "คนไข้เมื่อคืน...ไม่รอด"
ด้านนอกเงียบไปชั่วครู่ แล้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น "ไม่รอดหรือ น่าเสียดาย"
เซวียนอิงกดความเย็นในใจไว้ แล้วพูดต่อ "ข้ากำลังจะจัดการตามพิธี อย่ามาเกะกะ"
เสียงข้างนอกตอบเหมือนไม่ใส่ใจ "ขอให้ข้าเข้าไปดูหน่อยสิ ข้ากลัวเจ้าจะโกหก"
ประโยคนั้นทำให้กวานซงตัวแข็ง แต่เซวียนอิงกลับสงบ เธอรู้ว่ามันต้องมาถึงขั้นนี้ คนที่ต้องการให้ซือจิ่วตายจริง จะไม่ยอมเชื่อคำพูดง่าย ๆ
เธอหันไปกระซิบกับกวานซง "ถ้าข้าเปิดประตู เจ้าต้องยืนในเงา อย่าให้เขาเห็นหน้าเจ้าเต็ม ๆ"
กวานซงพยักหน้า แม้มือสั่น
เซวียนอิงปลดกลอนประตูทีละชั้น เสียงไม้เสียดสีกับเหล็กดังเบา ๆ แล้วเธอเปิดบานประตูออกเพียงช่องแคบพอให้มองเห็น
ชายสองคนยืนอยู่หน้าร้าน สวมเสื้อคลุมธรรมดาเหมือนชาวบ้าน แต่สายตาไม่เหมือนชาวบ้าน ตาคมและนิ่งเหมือนคนที่เคยเห็นคนตายจนชิน คนหนึ่งยิ้มบาง ๆ อีกคนมือซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเหมือนกำอะไรบางอย่าง
ชายที่ยิ้มพูด "ให้ข้าเข้าไปดู"
เซวียนอิงไม่หลบ เธอเปิดประตูเพิ่มนิดหนึ่ง แต่ยืนขวางไว้ "เข้าได้ แต่ห้ามแตะของในร้าน"
ชายคนนั้นก้าวเข้ามา กลิ่นลมเช้าตามเข้ามาด้วย เขามองไปรอบ ๆ เห็นเตียงในห้องด้านในผ่านช่องม่าน เห็นแสงตะเกียงอ่อน ๆ เห็นผ้าคลุมบนเตียงที่เหมือนคลุมร่างคน
เขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย "เจ้าทำหน้าที่หมอดีแล้ว"
เซวียนอิงตอบเรียบ "ข้าแค่ทำสิ่งที่ควรทำ"
ชายคนนั้นเดินเข้าไปใกล้ม่าน เซวียนอิงก้าวตามไปหนึ่งก้าวพอให้ดูเหมือนเธอพยายามกัน แต่ไม่กันจนเกินเหตุ เธอรู้ว่าแรงต้านมากไปจะทำให้เขาสงสัย
ชายคนนั้นชะโงกมองใต้ผ้าคลุม เขายื่นมือจะจับ แต่เซวียนอิงพูดทันที "อย่าแตะ"
เขาหัวเราะ "กลัวโรคติดต่อหรือ"
เซวียนอิงตอบ "กลัวศีลแพทย์ถูกเหยียบ"
คำตอบนั้นทำให้ชายคนนั้นชะงักเสี้ยววินาที แล้วเขาหรี่ตาเหมือนประเมิน แต่สุดท้ายก็ไม่ฝืน เขาแค่มอง แล้วเอ่ยเสียงเบาให้คนข้างนอกได้ยิน "ดูเหมือนตายจริง"
คนที่อยู่นอกประตูหัวเราะสั้น ๆ "ดี"
เซวียนอิงยืนข้างเตียง มือใต้แขนเสื้อกำเข็มเงินไว้แน่น เธอรู้ว่าถ้าเขาเข้าไปใกล้พื้นไม้มากเกิน เขาอาจได้ยินเสียงหายใจเบา ๆ ใต้พื้น และทุกอย่างจะพัง
ชายที่ยิ้มเดินถอยหลังสองก้าว แล้วหันมองเซวียนอิงตรง ๆ "หมอหลี่ เจ้ารู้ไหมว่ายาบางอย่าง ถ้ากินผิด แม้หมอเก่งก็ช่วยไม่ได้"
เซวียนอิงตอบนิ่ง "ข้ารู้"
เขายิ้มอีก "งั้นเจ้าคงรู้ด้วย ว่าตลาดยานั้น สะอาดหรือไม่สะอาด"
คำพูดนั้นเหมือนโยนเบ็ดลงน้ำ ล่อให้เธอเผลอพูดอะไรที่เผยว่าเธอรู้เรื่องสมุนไพรปลอม
เซวียนอิงกลับตอบเพียง "ข้าซื้อจากของข้าเองเสมอ" เธอเอียงหัวเล็กน้อย "ท่านพูดเหมือนเคยใช้ตลาดนั้นทำเรื่องสกปรก"
ดวงตาชายคนนั้นเย็นลงทันที แต่เขายังยิ้ม "ปากคม"
เซวียนอิงยิ้มตอบบาง ๆ แบบที่ไม่มีความอบอุ่น "หมอที่ปากไม่คม มักตายก่อนคนไข้"
ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ เหมือนยอมรับ แล้วถอยออกไปทางประตู เขาหันไปบอกเพื่อน "ไปเถอะ คนตายแล้ว"
ก่อนก้าวออก เขาหันกลับมาอีกครั้ง พูดเหมือนฝากคำอวยพร "ดูแลโรงหมอเจ้าดี ๆ อย่าให้ต้องมีศพเพิ่ม"
เซวียนอิงตอบ "ข้าจะดูแลคนป่วย" เธอเว้นจังหวะแล้วเสริม "และข้าจะจำหน้าคนที่ชอบมารับศพ"
ชายคนนั้นชะงักนิดหนึ่ง แต่สุดท้ายก็หัวเราะแล้วเดินออกไปพร้อมเพื่อน ประตูปิดลง กลอนถูกใส่กลับอย่างรวดเร็วโดยมือกวานซง
ทันทีที่เสียงฝีเท้าห่างไป เซวียนอิงยืนฟังจนแน่ใจว่าไม่มีคนยืนแอบอยู่ เธอจึงค่อย ๆ ถอนลมหายใจยาวเหมือนเพิ่งหลุดจากน้ำลึก
กวานซงกระซิบ "เขาเชื่อหรือ"
เซวียนอิงตอบ "เขาอยากเชื่อ" เธอพูด "เพราะเขามั่นใจว่าสมุนไพรที่สลับจะทำให้ซือจิ่วตาย แต่เขาไม่รู้ว่าเราจับได้"
เธอเดินไปเปิดแผ่นไม้ใต้พื้น ซือจิ่วนอนอยู่ ใบหน้าซีดแต่ยังหายใจ เซวียนอิงจับชีพจรลึกอีกครั้ง ชีพจรแท้ยังอยู่ เหมือนเปลวไฟเล็ก ๆ ที่ไม่ยอมดับแม้ถูกลมพัด
เธอถอนเข็มที่ใช้กดชีพจรให้ดูเหมือนตายออกอย่างระมัดระวัง ชีพจรค่อย ๆ กลับขึ้นมาอีกครั้ง
ซือจิ่วลืมตาขึ้นช้า ๆ เขากระซิบ "เขามาแล้วหรือ"
เซวียนอิงพยักหน้า "มาแล้ว และคิดว่าเจ้าตายแล้ว"
ซือจิ่วหลับตาเหมือนโล่งใจ แต่ก็เจ็บ "เขาไม่หยุดจริง ๆ"
เซวียนอิงมองขวดหลักฐานสมุนไพรปลอมที่วางบนโต๊ะ แล้วพูดเสียงต่ำเหมือนสรุปคดี "นี่แปลว่าในเมืองหลินอัน มีเครือข่ายสลับยาได้ตามใจ" เธอเงยหน้ามองกวานซง "และมีคนต้องการให้คนไข้ตายจริง ไม่ใช่แค่ปิดเรื่อง แต่ต้องฆ่าให้แน่"
กวานซงกัดฟัน "เราจะทำอย่างไรต่อ"
เซวียนอิงตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งจนเหมือนความเย็นกลายเป็นเกราะ "เราจะทำสิ่งที่คนพวกนั้นกลัวที่สุด" เธอแตะขวดหลักฐานเบา ๆ "เราจะเก็บหลักฐานทุกชิ้น และเราจะทำให้ซือจิ่วมีชีวิตพอจะเปิดบัญชีของเขา"
ในหัว เธอเห็นข้อความของระบบกระพริบอีกครั้ง
"คดี ชีพจรถูกปิด อัปเดต ตรวจพบสมุนไพรปลอม มีผู้แทรกแซงการรักษา"
"เพิ่มภารกิจย่อย เปิดโปงเส้นทางสมุนไพรปลอม"
เซวียนอิงไม่ยิ้ม แต่แววตาของเธอคมขึ้น เหมือนหมอที่กำลังกลายเป็นคนสืบคดีโดยไม่รู้ตัว
เธอมองซือจิ่วแล้วพูดช้า ๆ "เจ้าจะรอด แต่เจ้าต้องร่วมมือกับข้า ไม่ใช่แค่เพื่อเจ้า"
ซือจิ่วมองเธอ "เพื่ออะไร"
เซวียนอิงตอบ "เพื่อคนที่ถูกลบชื่อเหมือนเจ้า" เธอหยุดนิดหนึ่งแล้วเสริม "และเพื่อไม่ให้โรงหมอหลี่กลายเป็นที่ล้างมือของคนชั่ว"
นอกหน้าต่าง หมอกเช้าค่อย ๆ จางลง แสงแดดเริ่มลอดเข้ามาเป็นเส้น แต่ในตรอกยังมีเงาของคนที่เดินจากไปเมื่อครู่ เงานั้นอาจหันกลับมาเมื่อไรก็ได้
เซวียนอิงปิดหีบยาแน่นอีกครั้ง เก็บขวดหลักฐานไว้ในช่องลับ แล้วเริ่มเตรียมยาชุดใหม่ด้วยมือที่นิ่งและใจที่แน่นกว่าเดิม เพราะเธอรู้แล้วว่า การรักษาคนไข้คนนี้ ไม่ใช่แค่แข่งกับพิษและเข็มดำ
มันคือการแข่งกับระบบที่อยากให้ความจริงตายไปพร้อมคนไข้ด้วย
ตอนที่ 88 ความจริงที่ต้องแลกข่าวเดินเร็วกว่าไฟลามฟางเสมอ โดยเฉพาะข่าวที่มีทั้งชื่อเสียง สมาคมแพทย์ และคำว่าขโมยเข้ามาเกี่ยวข้อง เพียงครึ่งวันหลังหมอฉู่เหวินซานพาคนมาปรากฏตัวที่โรงหมอหลี่ คำลือก็เริ่มแตกแขนงไปทั่วตรอก ผู้คนบางส่วนพูดว่าโรงหมอหลี่กำลังสืบคดียาลวงจริง บางส่วนกลับพูดว่าเซวียนอิงทำตัวเกินฐานะจนไปแตะของต้องห้ามของสมาคม และอีกไม่น้อยเริ่มไม่แน่ใจว่าหญิงสาวผู้ตรวจยาจนคนยอมต่อคิวหน้าประตูนั้นเป็นหมอที่กล้าหาญ หรือเป็นคนหัวแข็งที่กำลังพาตัวเองและคนรอบข้างลงเหวในห้องหน้าของโรงหมอ หลี่เซวียนอิงยังนั่งตรวจคนไข้ต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทุกคำถามที่ดังขึ้นวันนี้ล้วนต่างจากเมื่อวาน“ท่านหมอหลี่ ยาบำรุงนี้กินได้จริงหรือ”“ท่านไปเอาของจากสมาคมมาจริงหรือไม่”“สมาคมว่าอย่างนั้น โรงหมอหลี่จะมีปัญหาหรือเปล่า”“ถ้าข้าส่งยามาให้ท่านดู ชื่อข้าจะหลุดหรือไม่”คำถามเรื่องโรคกับคำถามเรื่องความเชื่อใจถักปนกันจนแยกไม่ออก อาเยวี่ยวิ่งเข้าออกจนหน้าซีดแต่ยังไม่บ่นสักคำ เพราะรู้ดีว่าตั้งแต่นาทีนี้ไป โรงหมอหลี่ไม่ใช่แค่ที่รักษาคนอีกต่อไป มันกำลังกลายเป็นสนามที่คนทั้งตรอกใช้ตัดสินว่าตนจะเชื่อหมอแ
ตอนที่ 87 หมอฉู่โต้กลับเช้าวันถัดจากคืนที่ศาลาเหนือถูกแตะต้อง เมืองหลวงดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน แผงขายโจ๊กยังตั้งเรียงตรงหัวมุมตรอกเหมือนเดิม คนหาบสมุนไพรยังเดินตะโกนชื่อของแห้งตามถนน และหน้าหอสมาคมแพทย์ก็ยังมีรถม้ามาจอดส่งแขกตามปกติ หากมองเพียงผิวเผิน ทุกอย่างสงบเรียบร้อยราวกับความลับทั้งหลายยังนอนนิ่งใต้พื้นไม้แต่หลี่เซวียนอิงรู้ดีว่า ความเงียบเช่นนี้มักเป็นความเงียบก่อนมีดจะลงนางนั่งอยู่ในห้องด้านในของโรงหมอหลี่ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ สมุดสองเล่มที่นำออกมาจากห้องผสมหลังศาลาเหนือถูกกางไว้ตรงหน้า ซองยาหลายชุดเรียงอยู่บนผ้าสะอาด ส่วนกระดาษฉีกครึ่งที่ประกบกันสมบูรณ์แล้ววางอยู่ข้างตะเกียงเช่นหลักฐานที่มีลมหายใจของตัวเอง แสงเช้าตกลงบนข้อความ ชุดเหนือ สี่ สาม ส่งต่อเฉพาะรายผ่านหอชิงหลาน ประทับตราชงซื่อหาน อย่างเย็นชาจนแม้แต่หมึกก็ดูเหมือนจะซ่อนพิษไว้จ้าวเยี่ยนยืนพิงเสาใกล้หน้าต่าง มองออกไปยังลานด้านหน้าโรงหมอซึ่งเริ่มมีคนทยอยมารอคิวตั้งแต่เช้า ท่าทีของเขายังนิ่ง แต่เซวียนอิงเห็นว่าเขาระวังมากกว่าปกติ สายตาไม่ได้หยุดเพียงคนไข้ หากกวาดถึงเงามุมถนนและชายชุดเรียบที่ยืนคุยกันไกลออกไปด
ตอนที่ 86 ศาลาเหนือคืนวันนั้นมาเร็วกว่าปกติ หรืออย่างน้อยหลี่เซวียนอิงก็รู้สึกเช่นนั้น แสงสนธยาบนหลังคาเมืองหลวงยังไม่ทันเลือนหมดดี ความมืดกลับเหมือนค่อย ๆ ไหลลงมาตามชายคาและตรอกซอยราวน้ำหมึกที่มีเจตนา โรงหมอหลี่ปิดประตูหน้าเร็วกว่าทุกวัน อาเยวี่ยถูกกำชับให้นับจำนวนยาทุกขวด ลั่นกลอนทุกบาน และห้ามเปิดรับใครหลังยามซวีเด็ดขาด แม้จะมีคนไข้มาเคาะประตูก็ตามจ้าวเยี่ยนยืนอยู่ในลานหลังเรือนใต้เงาไม้แห้ง มือหนึ่งถือแผนผังที่ขีดอย่างคร่าวจากความทรงจำของผู้เคยเข้าเขตสมาคม อีกมือแตะดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างเอว เขาไม่พูดมากตั้งแต่กลับจากศาลาเก่า บางทีเพราะเขาเองก็รู้ว่าคำว่า ห้องผสมหลังศาลาเหนือ นั้นมีน้ำหนักเพียงใด หากเป็นเพียงห้องเก็บตำรับผิดกฎหมายก็ว่าไปอย่าง แต่เมื่อผูกเข้ากับห้องยาใต้หอสมาคม บัญชีเก่า รหัสเหนือ สี่ สาม และคนคุมคลังที่ถูกปิดปาก มันย่อมหมายถึงศูนย์กลางระดับหนึ่งของเครือข่ายนี้เซวียนอิงเดินออกมาจากห้องในพร้อมเสื้อคลุมสีเข้มกว่าปกติ รวบผมขึ้นแน่นไม่มีปิ่นเงินใ
ตอนที่ 85 ผู้เฒ่าที่ถูกปิดปากยามบ่ายของเมืองหลวงอบอ้าวกว่าปกติ แม้ฟ้าจะมีเมฆบางคลุมอยู่ตลอด แต่ลมกลับไม่ยอมพัดให้หายแน่นหน้าอกสักนิด กลิ่นสมุนไพรตากแดดจากลานหลังโรงหมอหลี่ลอยอวลปะปนกับกลิ่นหมึกและกระดาษเก่าจากห้องใน หลี่เซวียนอิงกำลังนั่งจัดบันทึกร่องรอยนิติเวชจากสองศพที่เพิ่งตรวจไปในช่วงเช้า ปลายพู่กันของนางลากลงบนกระดาษอย่างมั่นคง เขียนแยกอาการที่เกิดจากโรคธรรมชาติออกจากอาการที่ถูกเร่งด้วยตำรับพิษอย่างละเอียดทีละบรรทัดนับจากระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้น ดวงตาของนางก็ดูเหมือนจะมองเห็นความผิดปกติในร่างคนมากขึ้นทุกวัน ไม่ใช่เพียงสีลิ้น เล็บ หรือตาขาวที่ต่างไปจากเดิม แต่คือความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งเล็กที่สุดกับสาเหตุของความตายที่คนทั่วไปมักมองข้าม ความรู้เช่นนี้ทำให้คดีใต้หอสมาคมคมชัดขึ้น ทว่าก็ทำให้ความน่ากลัวของศัตรูยิ่งเด่นชัดขึ้นเช่นกัน เพราะยิ่งมองออกมากเท่าไร นางก็ยิ่งรู้ว่าคนเหล่านั้นตั้งใจซ่อนความตายได้ลึกเพียงใดอาเยวี่ยเพิ่งจะยกชาร้อนเข้ามาวางข้างมือ เมื่อเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากด้านหน้าโรงหมอ พร้อมเสียงหอบหายใจของเด็กใช้คนหนึ่งที่แทบพุ่งเข้ามาทั้งตัว“ท่านหมอหลี่ ท่าน
ตอนที่ 84 ระบบปลดล็อกนิติเวชแพทย์ขั้นต้นเสียงฝนเมื่อคืนเพิ่งหยุดไปเมื่อยามอิ๋น แต่โรงหมอหลี่กลับไม่เคยได้พักตามสายฝนเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ข่าวเรื่องยาบำรุงลวงแพร่ไปอย่างเงียบ ๆ ตามตรอกซอย คนที่เคยกล้ำกลืนสงสัยอยู่ในใจเริ่มหอบขวดยา ห่อยา ใบสั่งยาเก่า และอาการประหลาดของคนในบ้านมาหาเซวียนอิงทีละราย บางคนมาด้วยท่าทีลังเลคล้ายกลัวว่าตนกำลังคิดมากไปเอง บางคนมาด้วยสีหน้าขาวซีดราวเพิ่งเดินออกจากเงื้อมมือสิ่งที่มองไม่เห็น และบางคนไม่ได้มาด้วยหวังเพียงตรวจยา แต่อยากถามให้แน่ใจว่าคนที่จากไปแล้วตายเพราะชะตาจริงหรือถูกใครบางคนทำให้ดูเหมือนชะตาโต๊ะในห้องด้านในของเซวียนอิงจึงเต็มไปด้วยขวดยาและถุงผ้าจากหลายบ้าน เรียงกันจนดูเหมือนคลังยาขนาดย่อม แต่สำหรับนาง มันคือกองเงื่อนปมที่ส่งกลิ่นคาวจาง ๆ ของความตาย บนกระดาษแผ่นใหญ่ซึ่งกางอยู่กลางโต๊ะ นางเขียนชื่ออาการหลักของแต่ละรายไว้ด้วยหมึกดำแล้วโยงเส้นเข้าหากัน บางเส้นโยงไปทางพิษที่กระทบเลือด บางเส้นโยงไปทางพิษที่เล่นกับปอดหรือหัวใจ บางเส้นยังขาดอยู่เพราะหลักฐานไม่พอ แต่ทุกเส้นล้วนชี้ไปในทิศเดียวกันคนทำไม่เพียงเก่งแพทย์ หากยังเก่งการซ่อนแพทย์ไว้ใต้ผิวหน้าข
ตอนที่ 83 หญิงหม้ายกับยาบำรุงลวงฝนปรอยบาง ๆ ตั้งแต่ยามเฉินจนกระทั่งสาย ละอองชื้นเกาะตามขอบหน้าต่างไม้ของโรงหมอหลี่เป็นเม็ดเล็กละเอียด กลิ่นดินเปียกผสมกับกลิ่นสมุนไพรตากแห้งในห้องโถงจนเกิดความรู้สึกสะอาดเงียบแบบที่ทำให้คนเจ็บอยากพูดความลับออกมาเอง หลี่เซวียนอิงนั่งคัดใบสั่งยาจากสองคดีเมื่อวานอยู่หลังโต๊ะตรวจ มือข้างหนึ่งถือพู่กัน อีกข้างแตะเม็ดยาที่เก็บมาจากบ้านชายไอเรื้อรังเป็นครั้งคราวราวกับจะบังคับให้ตัวเองจำพื้นผิวและกลิ่นของมันให้ติดถึงกระดูกนางยังไม่ได้หลับเต็มตาตั้งแต่คืนที่ลอบเข้าไปในห้องยาใต้หอสมาคม แต่สมองกลับยิ่งคมขึ้นทุกชั่วยาม คล้ายเมื่อเส้นทางของคดีเริ่มปรากฏ ความเหนื่อยทั้งหมดก็ถูกแรงค้ำจากความโกรธและความแน่วแน่กลบไปชั่วคราว บนกระดาษตรงหน้านางมีตัวอักษรเรียงแน่นเป็นสามคอลัมน์ คอลัมน์แรกคือโรคเดิมของเหยื่อ คอลัมน์ที่สองคืออาการแปลกหลังรับยา คอลัมน์ที่สามคือชนิดพิษหรือทิศทางพิษที่นางคาดไว้ ยิ่งเขียนมากเท่าไร รูปแบบยิ่งชัด คนทำกำลังใช้ตำรับลวงที่แทรกพิษเข้าไปอย่างกลมกลืนกับร่างเ







