ตอนที่ 2 รอยเข็มต้องห้าม

ตอนที่ 2 รอยเข็มต้องห้าม

ไฟในห้องตรวจเหลือเพียงตะเกียงหนึ่งดวง แสงสีอำพันตกบนใบหน้าซีดของซือจิ่วและปลายเข็มเงินที่ปักค้างอยู่ตามจุดสำคัญ กลิ่นขมของยาที่เพิ่งป้อนผสมกับกลิ่นอาเจียนสีเข้มยังไม่จาง เซวียนอิงใช้ผ้าขาวเช็ดมืออย่างเงียบ ๆ แล้วหันไปมองกวานซงที่ยืนเฝ้าหน้าประตูด้านในเหมือนเสาหิน

"ประตูหน้าร้านล็อกแล้วหรือยัง" เธอถามโดยไม่หันหน้า

"ล็อกแล้ว" กวานซงตอบเสียงต่ำ "ข้าดับไฟหน้าร้านหมดแล้ว เหลือแค่นี้"

เซวียนอิงพยักหน้า เธอไม่ได้วางใจเพราะคำรับรอง แต่เพราะได้ยินความเงียบในตรอกที่ไม่ใช่ความเงียบปกติ เมืองหลินอันยามค่ำไม่เคยนิ่งสนิท มีเสียงเมาคุย มีเสียงสุนัขเห่า มีเสียงล้อเกวียนไกล ๆ ทว่าเวลานี้มันเหมือนทั้งตรอกกลั้นหายใจ

เธอขยับเข้าไปใกล้เตียงอีกครั้ง วางปลายนิ้วลงบนชีพจรที่ข้อมือของซือจิ่ว จังหวะกลับมามีอยู่จริง แต่ยังเหมือนคนเดินอยู่บนสะพานไม้ผุ ก้าวพลาดนิดเดียวก็ตกน้ำ

ในหัวของเธอ ข้อความของระบบที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้ยังเหมือนรอยหมึกที่ไม่ลบเลือน เธอไม่ได้สนใจมันจนเสียสมาธิ แต่เธอรับรู้ว่าโลกกำลังมองการรักษาของเธอเป็นสิ่งที่มีราคาและมีผลลัพธ์

เซวียนอิงยกมือแตะหน้าผากของซือจิ่ว ความเย็นยังคงอยู่แต่ไม่แข็งเหมือนน้ำแข็ง เธอพึมพำ "พิษยังไม่ถอนหมด ต้องหาสาเหตุให้ชัด ถ้ารักษาแค่ปลาย เหยื่อต้องกลับมาตายอีก"

กวานซงเดินเข้ามาอีกก้าว "คุณหนูหลี่ ต้องให้ข้าไปตามหมอเพิ่มหรือไม่"

เซวียนอิงเงยหน้ามองเขา สายตาเหมือนวัดความกล้าและความซื่อ "ไม่ต้อง" เธอพูดชัด "คืนนี้ยิ่งคนนอกเข้ามา ยิ่งเสี่ยง"

กวานซงอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็ปิดลง เขาเหมือนรู้ว่าเหตุผลของเธอไม่ได้มีแค่การแพทย์ แต่มีสิ่งที่กดอยู่ในอากาศ

เซวียนอิงหันกลับไปตรวจร่างกายคนไข้ต่อ เธอค่อย ๆ คลำตามแนวกระดูกไหปลาร้าอย่างระมัดระวัง เพราะบริเวณนั้นใกล้เส้นเลือดใหญ่และเส้นประสาทสำคัญ เธอต้องแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลแฝง ไม่มีรอยตัดที่ถูกซ่อนใต้ผิวหนัง

ปลายนิ้วของเธอหยุดชะงัก

ใต้ไหปลาร้าด้านซ้าย มีจุดเล็ก ๆ ขนาดเท่าปลายเมล็ดงา สีคล้ำกว่าผิวรอบ ๆ เล็กน้อย ถ้ามองผ่าน ๆ จะคิดว่าเป็นไฝหรือรอยยุงกัด แต่สำหรับหมอที่ใช้เข็มทุกวัน เธอรู้ทันทีว่านั่นคือรอยเข็ม

ไม่ใช่รอยฝังเข็มรักษา รอยฝังเข็มรักษาจะมีตำแหน่งสัมพันธ์กับเส้นลมปราณ มีรูปแบบชัด และมักไม่อยู่จุดที่ซ่อนลึกเช่นนี้ ที่สำคัญ รอยนั้นมีวงช้ำเล็ก ๆ ล้อมรอบ เหมือนเข็มสอดเข้าไปแล้วหมุนก่อนดึงออก เป็นการทำให้เนื้อช้ำเพื่อพาพิษหรือทำลายเส้นบางอย่าง

เซวียนอิงสูดลมหายใจเบา ๆ แล้วใช้เข็มเงินแตะบริเวณนั้นอย่างแผ่ว เธอไม่กดลึก แต่ปล่อยให้ปลายเข็มสัมผัสผิว ชั่ววูบหนึ่ง เธอเห็นผิวบริเวณนั้นเหมือนสะท้อนแสงหม่น ๆ แปลกตา เหมือนยังมีสารบางอย่างซึมอยู่

"นี่มัน" เธอพึมพำ

กวานซงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้มลงมอง "อะไรหรือ"

เซวียนอิงไม่ตอบทันที เธอดึงผ้าห่มลงเล็กน้อยเพื่อให้เห็นชัดภายใต้ไหปลาร้า เธอใช้ปลายนิ้วกดเบา ๆ รอบจุดนั้น ซือจิ่วขมวดคิ้วและครางต่ำ ๆ แม้ยังไม่ฟื้นเต็มที่

อาการตอบสนองต่อความเจ็บ แปลว่าเขายังมีสติส่วนลึก แปลว่าชีวิตยังอยู่ แปลว่าการรักษายังมีเวลา แต่ก็แปลว่า สิ่งที่ทำกับเขาไม่ใช่แค่ให้ตายเงียบ ๆ มันเป็นวิธีฆ่าที่ช้าและควบคุมได้

เซวียนอิงเงยหน้ามองกวานซงด้วยสายตาที่เย็นลง "เจ้าบอกว่ามีคนยัดเม็ดยาเข้าปากเขา"

กวานซงพยักหน้า "ใช่"

"แต่นี่ไม่ใช่แค่เม็ดยา" เธอพูดช้า ๆ "มีคนใช้เข็มแทงจุดต้องห้ามใต้ไหปลาร้า เป็นวิธีปิดลมปราณหัวใจและทำให้ชีพจรหาย เหมือนคนตายเพราะป่วย"

กวานซงหน้าตึง "วิธีของใคร"

เซวียนอิงมองรอยเข็มอีกครั้ง ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นจากตำราที่เธอเคยอ่านตอนยังเด็ก และจากคำเล่าลือในตลาดมืดของหมอยา "มีวิธีหนึ่งที่เรียกว่าเข็มปิดประตูชีพจร" เธอพูดเสียงต่ำ "ใช้ในกลุ่มมือสังหาร เพราะไม่ทิ้งแผล ไม่ทิ้งเลือด แค่จุดเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ใต้เสื้อ"

กวานซงเงียบไป ใบหน้าของเขาเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองพาความตายเข้าบ้านคนอื่นจริง ๆ

เซวียนอิงยกผ้าขาวขึ้นเช็ดเหงื่อที่ซึมบนขมับ ไม่ใช่เหงื่อเพราะร้อน แต่เพราะใจหนัก เธอรู้แล้วว่าเคสนี้ไม่ใช่แค่รักษาคนไข้ให้รอด แต่เป็นการเข้าไปแตะเส้นของคนที่ฆ่าอย่างเป็นระบบ

เธอหันไปเปิดลิ้นชัก หยิบเข็มชุดหนึ่งที่ปลายเรียวและยาวกว่าเข็มปกติ และหยิบแผ่นผ้าบางสำหรับกดจุด เธอเตรียมการอย่างคนที่ยอมรับแล้วว่า ต้องทำสิ่งที่หลายคนไม่กล้าทำ

กวานซงถามอย่างระวัง "คุณหนูหลี่ จะถอนเข็มอย่างไร ในเมื่อคนแทงเข็มไปแล้วดึงออก"

เซวียนอิงตอบ "เข็มถูกดึงออก แต่ผลของมันยังอยู่" เธอแตะรอยจุดนั้นอีกครั้ง "การแทงแบบนี้ไม่ได้แค่ทิ้งพิษ มันทำให้เส้นลมปราณถูกบิดเหมือนเงื่อนเชือก ถ้าไม่คลายเงื่อน ชีพจรจะกลับมาชั่วคราวแล้วดับอีก"

กวานซงกำมือแน่น "ต้องทำอะไร"

เซวียนอิงไม่มองเขา เธอจ้องไปที่ตำแหน่งใต้ไหปลาร้าอย่างตั้งใจ "ต้องคลายจุดต้องห้าม และดึงพิษออก" เธอหยุดนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ "แต่การรักษานี้ต้องแม่นยำ ถ้าพลาด เข็มของข้าอาจทำให้หัวใจหยุดจริง ๆ"

ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกขั้น

กวานซงกลืนน้ำลาย "แล้วคุณหนูหลี่ยังจะทำหรือ"

เซวียนอิงตอบสั้น "ข้าจะทำ เพราะข้าเป็นหมอ"

เธอจัดท่าซือจิ่วให้ไหล่เปิดเล็กน้อย ใช้หมอนรองให้ตำแหน่งคงที่ จากนั้นใช้มือซ้ายจับชีพจรที่ข้อมือไว้ตลอด มือขวาหยิบเข็มที่บางที่สุด ปลายเข็มเงาวับในแสงตะเกียง

"เจ้าจะต้องทำตามคำสั่งข้าอย่างเคร่งครัด" เธอพูดกับกวานซง "ถ้าข้าบอกให้กดจุดไหน เจ้าต้องกดทันที ถ้าข้าบอกให้หยุดหายใจ เจ้าอย่าตกใจ"

กวานซงพยักหน้าแรง "ข้าจะทำ"

เซวียนอิงหลับตาเล็กน้อย แล้วเหมือนโลกทั้งใบหายไป เหลือเพียงปลายนิ้วเธอที่จับชีพจรและตำแหน่งรอยเข็มต้องห้ามใต้ไหปลาร้า เธอฟังชีพจรเหมือนฟังเสียงกลองในความมืด จังหวะนั้นบอกเธอว่าหัวใจยังยื้ออยู่แค่ไหน บอกว่าช่วงที่ปลอดภัยสำหรับแทงเข็มคือเมื่อไร

และในวินาทีนั้น ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง เหมือนเปิดม่านที่สอง

"ตรวจจับ รอยเข็มต้องห้าม ระดับอันตรายสูง"

"ปลดล็อก สกิล จับชีพจรลึกขั้นต้น"

"คำแนะนำ ใช้สกิลเพื่อแยกชีพจรแท้และชีพจรลวงจากพิษ"

เซวียนอิงสะดุ้งเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะความรู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นไหลผ่านเส้นเลือดที่ปลายนิ้ว เธอจับชีพจรซือจิ่วอีกครั้ง จู่ ๆ เธอสัมผัสได้ว่าจังหวะชีพจรที่เธอเคยคิดว่าเป็น "ทั้งหมด" นั้น แท้จริงแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นหนึ่งคือชีพจรลวงที่พิษบังคับให้เต้นช้าและแผ่ว อีกชั้นหนึ่งคือชีพจรแท้ที่พยายามดิ้นอยู่ด้านล่าง จังหวะเร็วกว่าเล็กน้อย เหมือนคนเคาะประตูจากใต้ดิน

เซวียนอิงลืมตา ความนิ่งในดวงตาเปลี่ยนเป็นความคม เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ "นี่แหละ ชีพจรที่ถูกลบไม่ใช่หายไป มันถูกกดจนเหลือแต่เสียงปลอม"

กวานซงได้ยินแต่ไม่เข้าใจ เขาเอ่ย "คุณหนูหลี่"

"เงียบ" เซวียนอิงสั่ง "ข้าจะเริ่ม"

เธอวางปลายเข็มลงใกล้รอยเดิม แต่ไม่แทงตรงจุดเดียวกัน เธอแทงเฉียงเข้าไปเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงเส้นเลือดใหญ่ แล้วค่อย ๆ สอดเข็มตามความลึกที่คำนวณไว้ ปลายนิ้วซ้ายที่จับชีพจรบอกเธอทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเข็มเข้าไปถึงระดับหนึ่ง ชีพจรลวงสั่นเหมือนน้ำกระเพื่อม ส่วนชีพจรแท้ที่อยู่ลึก ๆ กลับชัดขึ้นนิดเดียว

เซวียนอิงไม่รีบ เธอหมุนเข็มเพียงครึ่งรอบ แล้วหยุดเหมือนหยุดให้ร่างกายตอบ เธอสูดลมหายใจยาวหนึ่งครั้ง แล้วหมุนอีกครึ่งรอบ คราวนี้ซือจิ่วครางแรงขึ้น หน้าอกกระตุก

กวานซงยกมือจะเข้าไปช่วย แต่เซวียนอิงยกมือห้ามทันที "อย่าแตะเขา"

เธอเอ่ยกับกวานซง "กดจุดเน่ยกวนที่ข้อมือเขาเดี๋ยวนี้ กดแรงพอให้เขารู้สึก แต่ไม่ให้ช้ำ"

กวานซงรีบทำตาม นิ้วเขากดลงตรงตำแหน่งที่เซวียนอิงเคยปักเข็มไว้ก่อนหน้านี้

เซวียนอิงฟังชีพจร ชีพจรแท้เริ่มขึ้นเป็นจังหวะที่มั่นคงขึ้นเล็กน้อย เธอรู้ว่าเงื่อนเริ่มคลาย เธอถอนเข็มออกช้า ๆ แต่ในขณะถอน เธอใช้ผ้าขาวกดรอบจุดนั้นทันที

ผ้าขาวปรากฏจุดสีคล้ำออกเขียวจาง ๆ แทรกในเหงื่อที่ซึมออกมา กลิ่นโลหะยิ่งชัด

กวานซงตาเบิกกว้าง "นั่นคือพิษหรือ"

เซวียนอิงพยักหน้า "พิษถูกดึงออกมาบางส่วน"

เธอไม่เสียเวลาพูดมาก เธอหยิบเข็มอีกเล่ม ปักที่จุดซานอินเจียวบริเวณขาเพื่อช่วยขับพิษผ่านทางเลือด และปักที่จุดเฟิงหลงเพื่อช่วยละลายเสมหะพิษที่จับในทรวงอก เธอทำต่อเนื่องเหมือนต่อเส้นเชือกหลายเส้นให้คลายพร้อมกัน

ซือจิ่วหายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เสียงหายใจไม่ใช่แผ่วเหมือนควันอีกต่อไป แต่ยังหอบและติดขัดเหมือนคนเพิ่งหลุดจากน้ำ

เซวียนอิงยกถ้วยยาที่เตรียมไว้ใหม่ กลิ่นต่างจากเดิม ครั้งนี้เป็นกลิ่นอุ่นของขิงและอบเชยผสมกับสมุนไพรขับพิษ เธอพูดกับกวานซง "ช่วยพยุงเขาให้เอียงข้าง"

กวานซงทำตามอย่างระวัง เซวียนอิงหยดยาทีละน้อยเข้าไปในปากซือจิ่ว คราวนี้การกลืนชัดขึ้นกว่าเดิม ลำคอเคลื่อนไหวตอบสนองอย่างเป็นธรรมชาติ

เซวียนอิงจับชีพจรอีกครั้ง แล้วใจเธอคลายลงหนึ่งส่วน ชีพจรแท้เริ่มนำหน้า ชีพจรลวงเหมือนถอยไปอยู่ด้านหลัง ไม่หายไปทันที แต่ไม่ครอบงำ

ในหัวเธอ ข้อความของระบบปรากฏอีกครั้ง สั้นแต่หนัก

"ความคืบหน้า ชีพจรแท้กลับคืน"

"เตือน ระวังผู้มีเจตนาปิดคดี"

เซวียนอิงไม่ตอบระบบ เธอตอบด้วยการมองไปที่ประตูด้านนอก เธอได้ยินเสียงไม้ลั่นเบา ๆ เหมือนมีใครแตะลูกบิดหรือไล่นิ้วตามบานประตู

กวานซงก็ได้ยินเช่นกัน เขาถอยไปยืนขวางประตูด้านในโดยไม่ต้องสั่ง มือเขาเอื้อมไปหยิบไม้พลองที่พิงอยู่มุมห้อง เขาไม่ได้เป็นหมอ แต่เขารู้วิธีเฝ้าคนของเขา

เสียงเคาะดังขึ้น หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง ช้าและหนัก เหมือนคนเคาะไม่ใช่เพื่อถาม แต่เพื่อบอกว่า "ข้าอยู่ที่นี่"

เสียงผู้ชายจากด้านนอกดังลอดเข้ามา "โรงหมอหลี่ ยังเปิดอยู่หรือไม่ ข้ามีคนป่วย"

กวานซงมองเซวียนอิงด้วยสายตาถาม เธอทำท่าให้เงียบ แล้วก้าวไปใกล้เตียง ใช้ผ้าห่มคลุมซือจิ่วให้มิดชิด ปรับเข็มที่ปักไว้ให้ซ่อนภายใต้ผ้าอย่างแนบเนียน เธอไม่ต้องการให้ใครเห็นว่ากำลังรักษาคดีลับ

เธอเดินไปใกล้ประตู แต่ยังไม่เปิด ตอบเสียงเรียบผ่านบานไม้ "ปิดแล้ว คนในบ้านไม่สบาย"

เสียงข้างนอกเงียบไปชั่วครู่ แล้วพูดใหม่ "เปิดเถอะ ข้าจ่ายได้"

น้ำเสียงนั้นมีความเรียบและแข็ง เหมือนคนที่คุ้นชินกับการให้เงินแล้วได้ทุกอย่าง

เซวียนอิงตอบ "ข้ารับคนไข้ แต่ข้าไม่รับคำสั่ง"

เสียงข้างนอกแค่นหัวเราะเบา ๆ "โรงหมอหลี่กล้าพูดเช่นนี้หรือ เจ้าแน่ใจหรือว่าคืนนี้จะสงบ"

คำพูดนั้นไม่ใช่คำขู่ของคนเมา แต่มีกลิ่นของอำนาจเหมือนใบมีดที่คมแต่ไม่สะท้อนแสง

เซวียนอิงยืนตรง เธอไม่ได้ตะโกน ไม่สั่น "ถ้าจะทำให้ไม่สงบ ก็ทำเถอะ" เธอพูดชัด "แต่จำไว้ คนที่ตายที่หน้าประตูโรงหมอ ไม่ว่าจะด้วยโรคหรือด้วยมือใคร เลือดจะติดชื่อคนทำไปตลอด"

ข้างนอกเงียบอีกครั้ง คราวนี้เงียบยาวกว่าเดิม ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าถอยห่างไปช้า ๆ ไม่วิ่ง ไม่รีบ เหมือนคนที่มั่นใจว่าเขายังมีเวลา

กวานซงถอนหายใจเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังกลั้นหายใจ เขาพูดเบา ๆ "เขามาเพราะซือจิ่วใช่ไหม"

เซวียนอิงหันกลับมา สายตาเธอเหมือนถูกเหล็กกล้าเคลือบ "ใช่" เธอพูด "หรืออย่างน้อย เขามาเพราะไม่อยากให้ซือจิ่วรอด"

เธอกลับไปที่เตียง ตรวจชีพจรอีกครั้ง ชีพจรแท้ยังอยู่และเริ่มมีแรงขึ้นนิดหนึ่ง เธอถอนเข็มบางเล่มที่ครบเวลา ปักใหม่เฉพาะจุดที่จำเป็น และใช้ผ้าขาวกดบริเวณรอยเข็มต้องห้ามที่เธอคลายไว้แล้ว

ซือจิ่วขยับเปลือกตา คราวนี้เปิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตายังพร่าเหมือนคนเพิ่งตื่นจากฝันลึก เขามองเธอด้วยความสับสนและระแวงในคราวเดียว

เซวียนอิงก้มลงพูดชัด "เจ้าฟื้นได้แล้ว อย่าพูดมาก ชีพจรเจ้ายังไม่มั่นคง"

ซือจิ่วกลืนลมหายใจ เสียงแหบ "เจ้าเป็นใคร"

"หมอ" เซวียนอิงตอบสั้น

ซือจิ่วพยายามขยับมือ แต่เซวียนอิงกดเบา ๆ ที่ข้อมือเขา "อย่าดิ้น" เธอพูด "ใครแทงเข็มใต้ไหปลาร้าเจ้า"

ดวงตาของซือจิ่วไหววูบ ความกลัวแล่นผ่านแววตาเหมือนเงาดำที่ฉาบทับ เขาพูดเบามาก "อย่าถาม ข้าไม่อยากให้เจ้าเดือดร้อน"

เซวียนอิงมองเขาอย่างนิ่ง "ข้าเดือดร้อนแล้ว ตั้งแต่เจ้าถูกพามาอยู่บนเตียงนี้"

ซือจิ่วหลับตาแน่นเหมือนต่อสู้ในใจ สุดท้ายเขาพูดแผ่ว "กลุ่มเข็มดำ"

กวานซงสะดุ้ง "เข็มดำ"

เซวียนอิงใจเย็นลงอย่างน่ากลัว ชื่อที่หลุดออกมาไม่ใช่แค่ชื่อกลุ่มมือสังหาร แต่เป็นชื่อที่ลอยอยู่ในข่าวลือของคนในเมืองมานาน กลุ่มที่รับงานเงียบ งานที่ไม่มีศพให้ชันสูตร งานที่ทำให้คนตายเหมือนโชคชะตา

เธอพยักหน้าเบา ๆ "เข้าใจแล้ว" เธอพูดกับซือจิ่ว "คืนนี้เจ้าต้องอยู่เงียบ ๆ ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิต"

ซือจิ่วลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองเธอเหมือนอยากถามว่าเหตุใดเธอถึงกล้าขนาดนี้ แต่เขาไม่มีแรงพอจะถาม

เซวียนอิงหันไปมองกวานซง "เจ้าเฝ้าประตู" เธอสั่ง "ถ้าได้ยินเสียงเคาะอีก อย่าตอบ อย่าขยับ ให้ข้าจัดการ"

กวานซงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เซวียนอิงกลับมานั่งข้างเตียง เธอจับชีพจรซือจิ่วอีกครั้ง คราวนี้เธอใช้สกิลที่ระบบปลดล็อกโดยไม่ต้องคิดมาก เธอแยกจังหวะชีพจรแท้กับลวงได้ชัดขึ้น รู้ว่าพิษยังค้างตรงไหน รู้ว่าการไหลเวียนเริ่มกลับมาอย่างไร

ในหัว เธอได้ยินเสียงระบบเหมือนอ่านผลการตรวจ "สกิลจับชีพจรลึกขั้นต้น ทำงาน"

"ประเมิน พิษลดลงสามส่วน ชีพจรแท้เพิ่มแรงหนึ่งส่วน"

"คำเตือน ศัตรูอาจย้อนกลับภายในหนึ่งยาม"

เซวียนอิงไม่หวั่น เธอค่อย ๆ ปรับตำรับยาที่เตรียมไว้ แบ่งเป็นสองชุด ชุดหนึ่งประคองหัวใจ ชุดหนึ่งขับพิษสะสม เธอคิดถึงรอยเข็มใต้ไหปลาร้า คิดถึงวิธีหมุนเข็มของคนลงมือ และคิดถึงคำพูดหน้าประตู

นี่ไม่ใช่แค่คนไข้คนหนึ่ง นี่คือหลักฐานที่ยังหายใจ และหลักฐานที่ถูกลบชีพจรด้วยวิธีต้องห้าม

เธอมองซือจิ่วที่หลับตาอีกครั้ง ลมหายใจยังหอบแต่สม่ำเสมอขึ้น เธอพูดเบา ๆ เหมือนคำสาบานที่ไม่ต้องให้ใครได้ยิน "ถ้าเข็มดำคิดว่าการฆ่าคนคือการปิดคดี ข้าจะทำให้รู้ว่าหมอสามารถเปิดคดีด้วยชีพจรได้"

เงาของตะเกียงไหวบนผนัง เหมือนคนสองคนยืนอยู่ในห้อง ทั้งที่จริงมีมากกว่านั้น เพราะมีระบบที่เฝ้ามอง และมีเงาคนในตรอกที่รอจังหวะ

คืนนี้ เซวียนอิงไม่ได้แค่รักษา เธอกำลังอ่านลายมือของฆาตกรจากรอยเข็มเล็ก ๆ และทุกจังหวะชีพจรที่กลับมา คือการดึงความจริงขึ้นจากความมืดทีละนิด

ประตูด้านนอกเงียบสนิท แต่ความเงียบนั้นไม่ใช่ความปลอดภัย มันคือการยื้อเวลา

เซวียนอิงยกถ้วยยาใหม่ขึ้น วางไว้ใกล้เตียง แล้วก้มลงฟังชีพจรอีกครั้ง เธอไม่เพียงฟังจังหวะชีวิตของซือจิ่ว แต่ฟังเสียงของคดีที่กำลังเต้นอยู่ใต้ผิวเมืองหลินอัน

และเธอรู้แล้วว่า ตอนที่สองของคืนนี้ เพิ่งเริ่มเท่านั้น