บทที่ 8 อุบัติเหตุ

“พี่ถามเจ้าหน้าที่มาแล้ว ไม่เป็นไร ไม่มีทะเบียนสมรสไม่ต้องแจ้งชื่อพ่อก็ได้ ถือว่าแม่มีอำนาจสิทธิ์ในตัวเด็กเพียงผู้เดียว น่าจะง่ายกว่าใส่ชื่อพ่อเข้าไปโดยเจ้าตัวเขาไม่รู้นะ วันหน้าเวลาลูกไปเข้าโรงเรียนจะได้ไม่ต้องยุ่งยาก”

“ทำไมล่ะคะ?”

“อ้าว! ถ้าเกิดโรงเรียนต้องการให้ผู้ปกครองเซ็นชื่อร่วมกันก็วุ่นวายแย่ ไม่ต้องใส่ชื่อพ่อล่ะดีแล้ว จะทำอะไรก็ง่าย แม่จัดการคนเดียวได้เลย อย่างเวลาอยากทำพาสปอร์ตพาลูกไปเที่ยวต่างประเทศ แม่ก็แค่ไปแจ้งทำใบรับรองว่าตัวเองมีสิทธิ์เลี้ยงดูลูกคนเดียวก็ทำได้เลย ไม่งั้นต้องให้พ่อกับแม่ไปเซ็นชื่อพร้อมกัน คิดดูเราจะไปหาพ่อเด็กมาจากไหน?”

“อ้อ เป็นงี้นี่เอง” ลิลี่พยักหน้า

แบงก์เดินไปหยิบซองเอกสารมาตรวจอีกครั้ง ทะเบียนบ้านหลังใหม่มีชื่อลิลี่เป็นเจ้าบ้าน สะดวกในการแจ้งเกิดเด็กชายตัวน้อย

“เด็กชายธนาธิป ชื่อน่ารักดีเนาะ แต่ลี่ว่าก็แปลกอยู่อย่างนะพี่แบงก์ ทำไมพี่ผักถึงไม่ตั้งชื่อจริงของลูกให้คล้องกับชื่อตัวเอง ส่วนใหญ่คนมักจะตั้งชื่อลูกให้คล้องกับพ่อหรือแม่”

“บางที ผักอาจจะคิดว่าชื่อนี้เหมาะกว่าก็ได้ ธนาธิปแปลว่าเจ้าแห่งทรัพย์ ฟังแล้วร่ำรวยดีออก”

ลิลี่ยังสงสัยตะหงิดๆ แต่ก็ไม่อยากจะขัดคอแบงก์ เธอสงสัยว่าผักกาดน่าจะรู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก?

            ธเนศ ศราวุฒิกุลรับสายโทรศัพท์ทางไกลแล้วถึงกับมือไม้อ่อน เมื่อวานเขาสะดุ้งตื่นกลางดึก ในฝันเขาเห็นพี่ชายฝาแฝดเลือดท่วมตัว แล้วเช้านี้ฝันนั้นก็กลายเป็นจริง

         ...ฝาแฝดมักจะมีจิตสื่อถึงกัน ระหว่างเขากับธนาเรื่องนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ....

            ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวผ่อง ใบหน้าคมคาย ลากกระเป๋าขึ้นเครื่องบินในตอนสาย เขาภาวนาไปตลอดทางให้พี่ชายรอดปลอดภัย

            “แกยังไม่ต้องกลับก็ได้ อยู่ไปอีกสักสามสี่ปีให้พอใจแล้วค่อยกลับ”​ ธนา   บอกกับเขาตอนที่เจอกันครั้งล่าสุด

            ธเนศชอบเรียนศิลปะ เขาจบสาขาจิตรกรรมแล้วไม่อยากเรียนต่อ จึงใช้ชีวิตเป็นศิลปินอิสระที่ต่างประเทศ เดินทางไปวาดรูปตามเมืองต่างๆ ในยุโรปอย่างมีความสุข ในขณะที่ธนากลับเมืองไทยเพื่อรับช่วงบริหารกิจการต่อจากบิดา

            รูปร่างของธนากับธเนศเกือบจะเท่าๆ กัน ทั้งส่วนสูงและน้ำหนัก ใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกันมาก แต่หากสังเกตให้ดีสักนิดจะพบว่าดวงตาของธเนศจะ    ยาวรีกว่าพี่ชาย

            ณัฐวุฒิเป็นคนมารับธเนศพร้อมกับรถตู้หรูหราคันใหญ่ของบริษัทซึ่งเป็นรถประจำตัวที่ธนาใช้อยู่เป็นประจำ เขารายงานอาการของพี่ชายฝาแฝดให้ธเนศฟังอย่างคร่าวๆ

            “ไปโรงพยาบาลเลย ฉันอยากไปดูธนาก่อน” สองพี่น้องเกิดห่างกันไม่กี่วินาที ทำให้ธเนศไม่ยอมเรียกธนาว่าพี่

            “ครับ”

            ด้วยรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่น เมื่อธเนศเดินเข้าไปโรงพยาบาลคนรอบข้างต่างหันมามองเขาด้วยความสนใจ ณัฐวุฒิในชุดสูทเดินนำหน้าไปกดลิฟต์พาเจ้านายอีกคนไปยังห้องพิเศษที่ธนานอนรักษาตัวอยู่ ในห้องนั้นมีเครื่องมือรายล้อมทำธเนศตะลึงเล็กน้อย

            “หนักอยู่เหมือนกันนะ ทำไมไม่ย้ายไปเอกชนล่ะ?”

            “หมอที่ผ่าตัดให้บอส เป็นหมอฝีมือดีที่สุดแล้วครับ ท่านประธานใหญ่เลยไม่ให้ย้าย เพิ่งผ่าตัดเสร็จคงต้องดูอาการอีกสักระยะ ถ้าคุณหมอเห็นว่าปลอดภัยค่อยย้ายครับ”

            ธเนศนั่งลงข้างเตียงคนป่วย ครู่หนึ่งก็มีพยาบาลเดินเข้ามาตรวจคนป่วย

            “ณัฐ ตอนกลางคืน แกเป็นคนเฝ้าเหรอ?”

            “ครับ ช่วงนี้ท่านประธานใหญ่ไปดูแลงานที่ออฟฟิศเอง ท่านสั่งให้ผมมาคอยดูแลบอสที่นี่ สลับกันกันคนในทีมของผม”

            “ไม่เป็นไร คืนนี้ฉันนอนเฝ้าเอง แกกลับไปได้”

            “ถ้าคุณจะนอนเฝ้า เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนดีกว่าครับ”

            ธเนศมองสีหน้าผิดปกติของณัฐวุฒิ เขาหันไปสั่งผู้ติดตามอีกคนให้หิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็กขึ้นมาส่งแล้วนำกระเป๋าใบใหญ่ของเขากลับบ้าน

            “คืนนี้ฉันจะนอนที่นี่ เรียนคุณพ่อให้ด้วย”

            พอผู้ติดตามกลับไปแล้ว ณัฐวุฒิก็รีบปิดประตูห้องและพูดสิ่งที่ตนสงสัย

            “คุณเนศ ผมสงสัยว่านี่จะเป็นการฆาตกรรม”

            ธเนศอึ้ง “ทำไม?”

            ณัฐวุฒิเล่าสิ่งที่เขาได้ฟังจากพยานผู้เห็นเหตุการณ์ที่ขับมอเตอร์ไซด์ผ่านมาในช่วงเวลานั้นพอดี “รถสิบล้อคันนั้นจงใจพุ่งเข้าหารถบอสครับ ต่อให้เบรกแตกตามที่กล่าวอ้างก็หักหลบได้ แต่กลับปล่อยให้รถอัดรถบอสจนติดกำแพงโรงพยาบาล”

            “คนขับรถสิบล้อบาดเจ็บเล็กน้อยเองเหรอ?” ธเนศขมวดคิ้ว

            “ครับ หน้ารถคันนั้นมีกันชนขนาดใหญ่ ผมกับคุณพิพัฒน์ไปสืบมาแล้ว เขาเพิ่งติดกันชนเมื่อไม่กี่วันก่อนวันเกิดเหตุนี่เอง”

            ธเนศได้ยินชื่อทนายความหนุ่มก็นิ่งไป “เรื่องนี้คุณพ่อรู้หรือยัง?”

            “ไม่ครับ ทางนั้นยืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุ เขาไม่รู้จักกับทางเรามาก่อน ยืนยันว่าเบรกรถพังทำให้หยุดรถไม่ได้ คุณพิพัฒน์กำลังสืบเรื่องนี้ต่อ”

            “พันธ์ล่ะ อาการเป็นไง?” ธเนศนึกไปถึงคนขับรถของพี่ชาย

            “อาพันธ์ขาหักครับ เห็นว่าบอสเป็นคนร้องให้อาพันธ์หลบรถสิบล้อแต่ไม่ทัน เหมือนกับรถคันนั้นเร่งเข้าใส่ด้วย”

            “ใครกันอยากจะฆ่าธนา?”

            “บอสไม่มีเรื่องกับใครนะครับ ตั้งแต่กลับมาก็ทำแต่งาน มีแค่เรื่องเดียวที่เรายังหาตัวคนไม่เจอ” น้ำเสียงของณัฐวุฒิคล้ายลังเล “แต่ผมว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะถึงกับต้องมาฆ่าบอส”

            “เรื่องอะไร?” สีหน้าของธเนศเคร่งเครียด

            ธเนศกลับไปบ้านในวันต่อมา ตั้งแต่บิดาแต่งงานใหม่ก็ปลูกบ้านอีกหลังในพื้นที่เดียวกัน ทำให้เขากับธนาไม่ต้องอึดอัดในการร่วมบ้านกับแม่เลี้ยง ธเนศยืนยันที่จะเข้าไปทำงานในบริษัทแทนระหว่างที่ธนายังคงรักษาตัวอยู่ โดยให้ณัฐวุฒิเป็นผู้ช่วย คุณธนากรผู้เป็นบิดาของสองหนุ่มแฝดดีใจมากที่ลูกชายคนเล็กอาสาเอง

            “พ่อไม่คิดเลยว่าเนศจะยอมมาทำงานที่บริษัท”

            “จนกว่านาจะหายดีครับ ถ้านาอาการดีขึ้นแล้วผมก็จะกลับ” ต่อหน้าคนอื่นธเนศจะเรียกพี่ชายว่าธนา แต่กับบิดามารดาเขาจะเรียกพี่ชายสั้นๆ ว่านา

            “ได้ๆ ขอแค่เนศมาเรียนรู้งาน พ่อก็ดีใจแล้ว”​ คุณธนากรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขาเป็นลูกเสี้ยวเชื้อสายจีนที่สานต่อกิจการจากต้นตระกูลที่สืบต่อกันมาสามชั่วอายุคนให้เติบโตจนกลายเป็นบริษัทมหาชน

            “พรุ่งนี้ผมจะเริ่มงานเลยก็แล้วกัน”

ธเนศอยากจะเข้าไปสืบดูท่าทีของคนในบริษัทมากกว่า ชายหนุ่มไม่ตัดความเป็นไปได้ทั้งเรื่องของผู้หญิงที่ถูกมอมยาและผลประโยชน์ในบริษัท

พิพัฒน์นัดหมายกับธเนศในร้านอาหารเล็กๆ ไกลออกไปจากสำนักงานใหญ่ของวินเนอร์เบฟเวอเรจ ธเนศบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนจะเข้าไปทำงานในบริษัท

“ผมจะสืบในบริษัทดูว่าใครเข้าข่ายน่าสงสัย? ต่อให้ไม่มีหลักฐานจะจับตัวเขาได้ อย่างน้อยเราก็ได้ระวังตัว ทำถึงขนาดนี้หวังจะฆ่าธนาชัดๆ”

“เรื่องนี้ผมไม่วางแน่ๆ ครับ ผมจ้างนักสืบเอกชนคอยตามดูคนขับรถสิบล้อเอาไว้แล้ว ส่วนเรื่องผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนที่คุณณัฐบอก เรายังหาตัวเธอไม่เจอเลย”

 “ศัตรูอยู่ในที่มืดน่ากลัวที่สุดแล้วครับ เขาไม่ออกมาโวยวายหรือเตือนให้เรารู้ตัวเลยสักนิด ผมเลยไม่กล้าตัดประเด็นใดประเด็นหนึ่ง ใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง บางทีการที่ผู้หญิงคนนั้นไม่แสดงตัว เธออาจจะแค้นมากจนคิดจะฆ่าพี่ชายผมก็ได้ หรือไม่ก็ผลประโยชน์ภายในบริษัททำให้มีคนอยากฆ่าพี่ชายผมทิ้ง?”

ธเนศหน้าตาเคร่งเครียด ลึกๆ เขาก็ระแวงน้ำเพชรอยู่เหมือนกัน ผู้หญิงคนนั้นรู้จักกับบิดาเพราะสายน้ำที่เป็นผู้ถือหุ้นแนะนำมา

“บอกตามตรง ผมเองก็ยังไม่ไว้ใจแม่เลี้ยงผมนัก คุณน้ำเพชรเป็นญาติผู้พี่ของคุณสายน้ำ ผมไม่ถูกชะตากับคุณสายน้ำมาตั้งแต่แรก”

น้ำเพชรสามารถเอาชนะใจบิดาของสองหนุ่มแฝดที่เคยประกาศว่าจะไม่แต่งงานใหม่ได้สำเร็จ ดีอยู่หน่อยที่บิดาของเขาทำหมันไปแล้วจึงไม่มีลูกกับภรรยาคนใหม่

“คุณเนศ ผมเชื่อว่าสักวันความจริงต้องปรากฎ ถ้าตำรวจปิดคดีว่าเป็นอุบัติเหตุ อีกไม่นานคนว่าจ้างจะต้องติดต่อคนขับรถสิบล้อแน่”

*********************