LOGINShare
ผลพลอยได้ 1
Last Updated:
2026-01-24 15:28:54“สรุปว่าพาฉันมาเป็นไม้กันหมา?”
ฉันเอ่ยขึ้นทันทีที่อยู่กันตามลำพัง ทีแรกแม่แฮคจะให้แฮคไปส่งพัฟฟินด้วย แต่ว่าแฮคปฏิเสธเพราะต้องไปทำธุระกับฉันต่อ ธุระอะไรฉันเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ช่างเป็นคนที่โกหกได้หน้าตายจริงๆ แล้วก็เป็นเหตุให้ฉันโดนแม่ของเขาเขม่นเพิ่มอีกเท่าตัว เฮ้อ!~ แม้จะไม่มีผลอะไรต่อชีวิตฉันก็เถอะ แต่ก็ไม่อยากถูกเกลียดโว้ย
“ฉลาดนี่”
“ชม?” ฉันจ้องหน้าแฮคอย่างพร้อมจะเอาเรื่องถ้าเขายังพูดจาไม่เข้าหู หมอนั่นหัวเราะฮ่าๆ เห็นเป็นเรื่องตลกพูดออกมาเหมือนไม่ใส่ใจ
“ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้แกล้งเล่นเป็นเมียน่ะ”
“แต่... พัฟฟินก็ดูน่ารักดีออก ไม่ชอบเหรอ”
“เรื่องของฉันเธอไม่ต้องสนใจหรอก”
เหวอสิ!
โดนตอกกลับมาแบบนั้นน่ะ
“เออๆ แล้วเล่นเป็นเมียให้แล้วฉันได้อะไร?”
ทวงมันซึ่งๆ หน้าเนี่ยแหละ ใครจะยอมโดนเกลียดฟรี เหอะ!
“เคี่ยวจริงๆ เอาเบอร์มา เดี๋ยวโอนค่าตัวให้”
“พูดจริงเหรอ?”
“เร็ว”
“พร้อมเพย์”
อย่างไว ...หลังจากนั้นก็รอแฮคเข้าแอปฯธนาคารแล้วบอกเบอร์ไป
ติ๊ง~
⇢ เงินเข้า +3,000 บาท
สามพันเองเหรอ แต่ก็... ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
“น้อยไปเหรอ” แฮคท้วง
นี่ฉันออกสีหน้าชัดขนาดนั้นเลยเหรอ
“หื่อ ไม่หรอก แต่ว่านี่ไม่เกี่ยวกับค่าตัวคืนนั้นหรอกนะ อย่าลืมเรื่องที่คุยก่อนหน้านี้ล่ะ”
“เหอะ เธอนี่มันช่างจดช่างจำจริงๆ ได้ ไปกันตอนนี้เลย”
“ไปไหน?”
ฉันทำหน้าเลิ่กลั่กเมื่อโดนชักชวนปุบปับ แฮคส่งสายตาพลางยักไหล่บอก “ตามมา”
“....”
แล้วฉันก็ดันบ้าจี้ตามไปจริงๆ
รถแฮคจอดที่ชั้นจอดรถ ไกลจากประตูห้างฯพอสมควร ฉันเดินตามเขาไปเงียบๆ ไม่ได้บ่น จะมีก็แต่อาการสงสัยแกมระแวงนี่แหละ ไม่รู้ว่าเขาคิดจะพาฉันไปไหนอีก แต่พอเห็น Porsche 718 Boxster อยู่ตรงหน้า จิตใจที่กำลังขุ่นมัวก็พลันปลอดโปร่ง ขึ้นมาทันที
“มัวทำอะไรอยู่ ขึ้นรถ”
“เอ๊ะ อะอื้ม”
เสียงแฮคทำฉันรู้สึกตัว รีบเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ หันไปมองแฮคแวบหนึ่ง เมื่อกี้เขาจะดูออกหรือเปล่านะว่าฉันนัยน์ตาลุกวาวแค่ไหน
ทว่าแฮคก็ไม่พูดอะไรอีก สตาร์ทรถขับออกจากห้างฯ เงียบๆ
รถแล่นสู่ถนนใหญ่ ตรงขึ้นทางด่วนซึ่งก็มีความจราจรติดขัดพอๆ กัน
“แล้วสรุปนายจะพาฉันไปไหนเหรอ” ฉันกลั้นใจถามออกไปหลังรอให้แฮคพูดเองแต่รอมาสักพักก็ไม่มีวี่แวว
“สงสัยเรื่องค่าตัวไม่ใช่เหรอ กำลังจะพาไปถามนี่ไง”
“หา? ถาม... กับใคร”
ฉันเลิ่กลั่กอย่างคนที่ไม่มีเวลาได้เตรียมตัวเตรียมใจ
“โมเดลลิ่ง”
“พี่ช่อฟ้าเหรอ”
“ฉันคุยกับไอ้เรซแล้ว มันจ่ายค่าตัวรวมถึงค่าเหนื่อยให้ครบทุกคน ถ้าเธออยากได้ส่วนของเธอ ก็ต้องไปทวงกับโมเดลลิ่ง”
“....” ไปถามกันตอนไหนเนี่ย แต่มานึกดูแล้ว ตอนกินข้าวแฮคก็มีช่วงที่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เหมือนกัน น่าจะเป็นตอนนั้น
หน้าฉันชาวาบตอนได้ยินว่าค่าเหนื่อย... มีความรู้สึกหลากหลายขึ้นในอก ทั้งร้อนรน อับอาย เครียด
แต่ให้ไปทวงกับพี่ช่อฟ้าเนี่ยนะ พูดง่ายไปหรือเปล่า
“มันจะไม่เป็นเรื่องใหญ่เหรอ” ฉันเอ่ยสิ่งที่กังวลออกมา เหมือนพึมพำกับตัวเองมากกว่าแต่ก็แอบหวังว่าแฮคจะมีความคิดที่จะทำให้ฉันอุ่นใจขึ้นบ้าง
“กลัวไม่ได้เงิน หรือกลัวเป็นเรื่องใหญ่”
ฉันเงียบ...
นี่คือให้ฉันเลือก? ฉันกะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าด้านข้างของแฮคด้วยความรู้สึกปั่นป่วน
“เงินก็อยากได้ แต่ถ้ามันกระทบกับงานฉันก็...”
“งาน N?”
“....”
เขาย้ำ ฉันก็ไม่รู้จะตอบโต้ยังไง จะว่ากลัวเสียงาน ‘N’ มันก็กระดากปากเพราะไม่ใช่งานที่น่าภาคภูมิใจเท่าไหร่ พวกงานรีวิวสินค้า พริตตี้ พีอาร์มันก็มีเหมือนกัน แต่ที่ตกมาถึงมือฉันมีแค่ส่วนน้อยเท่านั้นค่าเหนื่อยแต่ละงวดก็ไม่เท่างาน ‘N’
แถมคนสวยๆ ทุกวันนี้ก็เยอะอีก การแข่งขันสูง จะงานสายไหนก็หายากหมด ฉันก็เลยไม่อยากทำตัวเรื่องมาก แค่ตอนที่ไลน์ไปคุยเรื่องค่าตัวกับพี่ช่อฟ้าก็แทบจะประคองความสัมพันธ์ไว้ไม่ได้อยู่แล้ว นี่แฮคยังจะพาฉันไปเจอตัวเป็นๆ อีกแล้วจะให้ฉันสงบใจได้ยังไง
Latest chapter
แฟนจ้างก็มีหัวใจ กลับสู่ความจริง
ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ากลับมาได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็ร้องไห้อยู่บนเตียงในหอพักตัวเอง หอพักที่ฉันไม่ได้กลับมานานจนฝุ่นเกาะ เต็มไปด้วยร่องรอยรกร้าง และถูกทอดทิ้งผ่านไปหนึ่งวัน... สองวัน... ความเสียใจยังไม่จางหาย แต่เพราะมีงานถ่ายแบบรออยู่ ฉันเลยต้องฉุดตัวเองขึ้นมา ยิ่งคิดว่าเป็นงานที่ทำให้ฉันกับแฮคมีปัญหากันก็ยิ่งรู้สึกหน่วงในอกและไม่อยากทำ ใจอยากยกเลิกด้วยซ้ำ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะคำว่ารับผิดชอบมันค้ำคอฉันกล้ำกลืนเก็บกระเป๋ามาสนามบินตามนัด นอกจากมะนาวแล้วก็มีคนคุ้นหน้าอีกหลายคนแต่ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว บางคนก็เป็นพริตตี้ นางแบบ แม้แต่ดาราก็มี... ฉันมองคนเหล่านั้นแล้วแปลกใจนิดหน่อย โมเดลลิ่งไม่ได้บอกไว้ว่ามีนางแบบกี่คน และถึงจะรู้ว่าไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะมากันเยอะแบบนี้ แถมแต่ละคนเกรดพรีเมียมทั้งนั้น ขนาดฉันที่ว่าสวยแล้วพอมายืนเทียบกับคนอื่นนี่ถึงกับดอรปไปเลย ทุกคนงานดีหมด ฉันตะลึงไปเลยที่ถูกโมเดลลิ่งตามจีบอยู่หลายรอบเพื่อให้รับงานนี้ว่าแต่ถ่ายแบบชุดว่ายน้ำต้องใช้คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ฉันกวาดตามองเพื่อนร่วมงานเงียบๆ เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจจนกระทั่งถึงโรงแรมที่ภูเก็ตทีมงาน
แฟนจ้างก็มีหัวใจ ผิดที่เขาใจร้ายหรือเราห้ามใจตัวเองไม่ได้
แฮคเงียบงันทันทีที่ได้ยินเงื่อนไขของฉัน บรรยากาศหนักอึ้งตกลงรอบด้าน ฉันรู้สึกเหมือนโดนความเคร่งเครียดตรงหน้ากดทับขนาดหายใจยังลำบาก มองใบหน้าเฉยชาของแฮคนัยน์ตาสั่นไหว“เธอกำลังล้ำเส้น”เสียงเยือกเย็นดังออกมา ตอกย้ำความเจ็บปวดในหัวใจ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วฉันถอยกลับไม่ได้“ฉันชอบนายแฮค ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรล้ำเส้น... แต่ แต่ฉันพยายามแล้ว ฉันห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ”ฉันสารภาพความรู้สึกออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองใบหน้าเยือกเย็นของแฮคนัยน์ตาพร่ามัว“เธอก็แค่อ่อนไหวเพราะอยู่ใกล้ฉันมากเกินไป”แฮคพูดออกมาได้ใจร้ายมาก“ฉัน”“ถ้ายังอยากอยู่ต่อ ก็หยุดความรู้สึกบ้าๆ ของเธอซะ”“ไม่เอา ความรู้สึกมันหยุดง่ายๆ ได้ที่ไหน ทำไม ทำไมฉันจะชอบนายไม่ได้ ที่ผ่านมาเราก็เข้ากันได้ดีมาตลอดนี่ ทำไมเราไม่ยกเลิกสัญญาบ้าบอนั่นแล้วมาลองคบกันจริงๆ ดูล่ะ อาจจะเวิร์กก็ได้นะ”ฉันร้อนรน พรั่งพรูทุกอย่างในใจออกมา ทว่าสายตาแฮคที่จ้องมองมากลับยิ่งห่างเหิน แฮคอยู่ตรงหน้าฉันแท้ๆ แต่กลับรู้สึกว่าเขาห่างไกลออกไปจนเอื้อมไม่ถึง“มันไม่มีทางเวิร์กจูน”“รู้ได้ไงว่าไม่เวิร์ก ยังไม่ได้ลอง...”ยังพูดไม่จบแฮคก็สวนขึ้นมาซะก่อนราวกับทนฟังฉั
แฟนจ้างก็มีหัวใจ เหมือนจะสำคัญ (ตัวผิด)
หลายวันต่อมาวันนี้อาจารย์งดสอน ฉันเลยถือโอกาสเอางานที่ค้างมานั่งเคลียร์ในห้องคอมฯ แฮคเพราะบางงานต้องใช้เครื่องพิมพ์เอกสารแน่นอนว่าฉันต้องขอเขาก่อน แอบลุ้นอยู่เหมือนกันว่าเขาจะยอมให้ใช้เครื่องมั้ย ถ้าไม่ยอมฉันก็จะออกไปทำข้างนอก แต่เขาดันใจกว้าง แถมยังลงมาซื้อกระดาษที่ร้านสะดวกซื้อใต้คอนโดเป็นเพื่อนฉันอีกความจริงร้านมีเดลิเวอรี่แต่ฉันอยากลงมาเลือกเอง ไม่คิดว่าแฮคจะตามมาด้วย“ที่จริงฝากซื้อก็ได้นะ” ฉันมองของในมือเขาสองสามอย่าง แล้วรู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องเสียสละเวลาอันมีค่าลงมาเดินที่ร้านสะดวกซื้อกับฉันเห็นว่ากำลังเร่งทำงานเขียนโปรแกรมของบริษัทหนึ่งให้เสร็จก่อนวันไปเชียงราย แล้วยังต้องวางแผนการแข่งรถรวมไปถึงรับผิดชอบงานปรับแต่งเครื่องยนต์ให้เหมาะกับสภาพถนนที่จะไปแข่งอีก ไม่กี่วันมานี้แฮคดูงานรัดตัวกระทั่งไม่เวลามากอดฉันแต่กลับกันเขาใช้เวลาอยู่คอนโดมากขึ้น แม้ส่วนใหญ่จะขลุกอยู่แต่ในห้องทำงานก็ตามนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แฮคโดนงานรุม แต่ทุกครั้งเขามักจะลอยไปลอยมา ทำตัวผลุบๆ โผล่ๆ เหมือนผี อาทิตย์หนึ่งมาค้างคอนโดนับครั้งได้ หนักกว่านั้นคือบางคืนแค่แวะมาเอากันแล้วก็ไปทว่าระยะหลังมานี้เขาก
แฟนจ้างก็มีหัวใจ คิดเลยไปไกล NC++
“เดี๋ยวแฮค”ฉันกดแก่นกายแข็งกร้าวใต้น้ำเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้จุดอ่อนไหว“หืม” แฮคซุกซอกคอ พ่นลมหายใจร้อนกรุ่นใส่“ฉัน... ไม่อยากทำ” ความรู้สึกเศร้าเกาะกุมจิตใจ“ทำเสร็จเดี๋ยวโอนค่าตัวให้”ราวกับมีมีดปักลงกลางหัวใจ ฉันส่ายหน้า ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงินแล้ว“ฉันไม่อยากได้เงิน”“อะไรอีก” ใบหน้าคมคายละจากต้นคอ จ้องมองฉัน สายตามีแววไม่สบอารมณ์นิดๆ แฝงอยู่“ฉัน...” ฉันหลุบตาลงจ้องระลอกผิวน้ำกระเพื่อมไหวรอบๆ ตัวขณะพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอ“....”“ฉัน...” ไม่ได้อยากเป็นแค่แฟนจ้าง ความคิดในหัวแล่นไปไกล ทว่าน้ำเสียงกลับจุกตันอยู่แค่คอหอย เอ่ยสิ่งที่อยู่ข้างในใจไม่ออกสายตาดุดันของแฮคบีบคั้นเกินไป ทำให้ความกล้าของฉันที่อยากเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเองเหือดหายไปตอนนี้นอกจากจะเกลียดแฮคแล้ว ฉันยังเกลียดตัวเองที่ขี้ขลาด...ไม่กล้าทำตัวชัดเจนเพราะกลัวจะเสียสถานะตรงหน้าไป“ไม่มีอะไร แค่ไม่มีอารมณ์” ฉันส่ายหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผลักแฮคออกห่าง หันหน้าเข้าหาขอบสระกำลังจะปีนขึ้น แต่กลับถูกแฮครั้งเอวเอาไว้“แฮค...”แผ่นหลังฉันโดนดึงกลับไปแนบชิดกับลำตัวด้านหน้าของเขา ท่อนเนื้อแข็งกร้าวดุนดันก
แฟนจ้างก็มีหัวใจ ฝืนเข้มแข็ง NC++
เสียงออดที่ประตูห้องช่วยคลี่คลายบรรยากาศคุกรุ่นระหว่างเราทั้งคู่ แฮคไม่เสียเวลา เขาลุกขึ้นเดินออกไปดู สักพักก็กลับมาพร้อมจานสเต๊กในมือ“....”ฉันมองด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่รู้สึกหิวสักนิด ยิ่งเจอคำพูดแฮคเข้าไปก็ยิ่งกินอะไรไม่ลง โชคดีที่มีไวน์ให้ย้อมใจ“ขึ้นมากินก่อน” แฮควางจานเอาไว้บนโต๊ะ แล้วหันมาเรียก ท่าทางไม่ได้ตระหนักสักนิดว่าทำใจฉันเจ็บฉันมองแก้วไวน์ในมือที่หมดแล้วเงียบๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้บันไดลงสระ ปีนขึ้นไปช้าๆ โดยที่มืออีกข้างยังถือแก้วไวน์เอาไว้ร่างในชุดว่ายน้ำทูพีชสีขาวม้าลายขึ้นจากขอบสระได้ครึ่งตัว ผ้าคลุมสีขาวก็กางเอาไว้รอแล้วหัวใจพลันกระตุกไหว“....” ฉันไล่สายตามองมือที่จับผ้าคลุมขึ้นไป สบประสานกับแววตาคมเข้มของแฮค นึกถึงคำพูดเย็นชาของเขาก่อนหน้านี้แล้วรวดร้าวอยู่ในอก แอบซ่อนสายตาเจ็บปวดเอาไว้ ก้าวขึ้นจากสระ หันหลังสอดแขนสวมเสื้อคลุมที่แฮคเตรียมไว้ให้ รวบสายรัดเอวอย่างไม่ใส่ใจมองจานสเต๊กบนโต๊ะด้วยสายตาเฉยเมย“ฉันไม่หิว นายกินเถอะ ฉันจะอาบน้ำแล้ว”“จูน เดี๋ยวก่อน...”แฮครวบแขนฉันเอาไว้ ไม่ยอมให้ผละไปง่ายๆ ฉันถอนหายใจหันกลับมามองแฮคด้วยสายตาเบื่อหน่าย“....”“รีบไปไหน กิน
แฟนจ้างก็มีหัวใจ ฝันตื่นหนึ่ง
นอกจากแวะไหว้พระขอพรแล้ว ฉันก็ขอให้แฮคพาไปจุดเช็กอินในบางแสนอีกหลายจุด แต่ด้วยข้อจำกัดเรื่องเวลาจึงไปได้แค่ไม่กี่ที่เท่านั้น“กินมั้ย” ฉันถือข้าวหลามกระบอกเล็กๆ ในมือ ข้างในเป็นข้าวเหนียวดำ เอาส้อมที่แถมมาด้วยจิ้มข้าวหลามออกมาแล้วยื่นไปใกล้ๆ ปากแฮคเขาเลิกคิ้วมองครู่หนึ่งก็อ้าปากงับของกินที่ฉันยื่นให้“เป็นไง อร่อยมั้ย”“อือ พอกินได้”“ไม่ชอบเหรอ” สีหน้าเฉยเมยของแฮคทำฉันหม่นหมองไปชั่วขณะ“เฉยๆ”“แล้วแฮคชอบกินอะไร”สรรพนามที่เรียกเขาเปลี่ยนไป ฉันไม่ได้เผลอ แค่จงใจ... จงใจให้ดูเหมือนว่ากำลังเผลอปกติเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราจะเรียกกันด้วยชื่อเพื่อให้ดูเหมือนสนิทสนม แต่พออยู่กันสองคนจะเรียก ‘ฉัน’ กับ ‘นาย’ แม้จะไม่ได้พูดคุยตกลงกันจริงจัง แต่ก็เหมือนจะกลายเป็นข้อกำหนดที่ตายตัวระหว่างเราไปแล้ว“อะไรก็ได้ที่อร่อย” เขาตอบหลังจากทำหน้านึกอยู่พักหนึ่งแต่กลับระบุอาหารแบบเจาะจงไม่ได้“อืม...” ฉันลอบถอนหายใจเหนื่อยหน่าย สังเกตสีหน้าที่ยังคงปกติของแฮค ดูเหมือนเขาจะไม่ทันสังเกตเรื่องที่ฉันเรียกชื่อเขา... หรือเขาแค่แกล้งไม่สนใจกันแน่นะช่างเถอะ“แวะร้านตรงนั้นได้มั้ย” ฉันชี้ไปที่แผงขายเครื่องประดับเ
You may also like
รักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว347.4K viewsแรงรักสยบแรงแค้น
นครแสงจันทร์45.9K viewsนับเวลาสามสิบวัน ฉันจะเป็นอิสระ
อิงเซี่ย53.9K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก44.3K viewsคุณสามีที่รัก
ณิวาริน63 viewsห้องเช่าเร่าร้อน
เฮียกังฟู446 viewsคำสาปราคะคุณหนูตัวร้าย 3P [Nc20+]
ลลินรดา168 viewsเสน่หาค่ำคืนนั้น
อิงวรา82 views
