ปุบปับไหว้แม่ 2

“สั่งอาหารกันเลย”

แม่แฮคเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่เหมือนเป็นคำสั่งให้ใครสักคนเรียกพนักงานเสิร์ฟ แน่นอนว่าคงไม่คาดหวังให้ฉันเป็นคนเรียกหรอก ฉันยังคงนั่งนิ่ง ปิดปากเงียบ มีแอบมองข้างๆ บ้าง ไถจอเล่นบ้างเป็นการฆ่าเวลา คือพยายามทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองเหมือนไร้ตัวตนบนโต๊ะอาหารที่สุด

“กินอะไร” แฮคถามหลังจากพนักงานมารอรับออร์เดอร์แล้ว ฉันยื่นหน้ามองเมนูเล่มเดียวกับเขา เพราะเมนูเล่มอื่นถูกยัยพัฟฟินอะไรนั่นกับแม่แฮคยึดเอาไว้หมด

“อืม... เอา”

“พัฟอยากทานอะไรสั่งเลยนะลูก”

ยังไม่ทันตอบ เสียงเอาใจใส่ของแม่แฮคก็ดังขึ้นแต่ไม่ได้พูดกับฉัน

“ค่ะ” พัฟฟินยิ้มรับ ใบหน้าดูอ่อนหวานเรียบร้อย น่าทะนุถนอม

แต่เมื่อกี้เหมือนจงใจพูดขัดกันเลยแฮะ ฉันเหลือบมองพัฟฟินกับแม่แฮคสลับกันไปมา พัฟฟินไม่สบตาฉันเลยสักครั้งผิดกับแม่แฮคที่เหมือนจะมองฉันด้วยสายตาทิ่มแทงอยู่เนืองๆ

ฉันอยากปฏิเสธแฮคว่าไม่หิว แต่รู้สึกเหมือนถ้าทำตัวมีประเด็นขึ้นมาจะยิ่งโดนเกลียด เลยตามน้ำสั่งไปแบบส่งๆ

ช่วงที่กำลังรออาหารมาเสิร์ฟ บรรยากาศบนโต๊ะเงียบกริบ ต่างคนต่างอยู่ในโลกของตัวเอง

พัฟฟินเล่นสมาร์ตโฟนเหมือนฉัน ต่างก็ตรงที่ยัยนั่นแทบไม่เงยหน้าเลย ผิดกับฉันที่ต้องคอยระแวดระวังสายตาแม่แฮคเป็นระยะ อึดอัดจะแย่อยู่แล้วเนี่ย

“แม่ไม่อยากพูดแบบนี้หรอกนะ ไม่อยากอารมณ์เสียก่อนทานข้าวเดี๋ยวอาหารไม่ย่อย แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วก็พูดไปเลยแล้วกัน ยังไงซะ รสชาติอาหารมื้อนี้ก็คงไม่ถูกปากแล้ว”

“....”

ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันทันทีที่เสียงแม่แฮคดังขึ้น

แต่ว่าคุณแม่จะจ้องหนูคนเดียวแบบนี้ไม่ได้นะคะ ช่วยกระจายรังสีอำมหิตนี่ไปให้คนอื่นบ้างเถอะ นี่เกร็งจนตะคริวจะขึ้นคออยู่แล้ว

“แฮคก็รู้ว่าแม่นัดมาทำไม ทำแบบนี้คิดจะหักหน้าแม่หรือยังไง”

“หักหน้ายังไง เขาเรียกเปิดเผยจริงใจต่างหาก” แฮคหลุดขำออกมาครั้งหนึ่ง โต้ตอบแม่ด้วยท่าทีสบายๆ ทั้งที่แม่เครียดจนหน้าจะเปลี่ยนเป็นสีเลือดอยู่แล้ว ส่วนยัยพัฟฟินก็สีหน้าซีดแล้วซีดอีก

“แฮค!”

“คุณน้าคะ” พัฟฟินรีบเรียกแม่แฮคที่กำลังจะปรอทแตกเอาไว้ ก่อนจะมองหน้าแฮคตรงๆ เป็นครั้งแรก “พัฟรู้ค่ะว่าพี่แฮคเป็นเสือผู้หญิง ที่พี่พาคู่ขามาด้วย พัฟไม่ตกใจเท่าไหร่หรอกค่ะ ยังไงซะ อีกเดี๋ยวพี่ก็คงเปลี่ยนคนควงอยู่ดี”

โห! ถึงฉันจะไม่ใช่คู่ขาแฮค แต่ว่าฟังแล้วมันจี๊ดที่อกยังไงไม่รู้ว่ะ ไหนจะสายตาที่มองเหยียดนั่นอีก ตอนนั้นฉันไม่น่าไปนึกเห็นใจเธอเลยจริงๆ

เอาไงดี จะตอบกลับยัยนั่นให้เจ็บแสบหรือเก็บงำความเงียบต่อไปเรื่อยๆ แบบนี้ดีล่ะ ระหว่างที่ฉันคิดไม่ตก เสียงเย้าหยอกของแฮคก็ดังตอบพัฟฟิน

“ใจกว้างดีนี่”

“ค่ะ พัฟไม่ใจแคบ แต่ว่าก็ไม่ได้ใจดีหรอกนะคะ”

“ฮ่าๆ”

แฮคหัวเราะชอบใจ ไม่รู้เขาพอใจเรื่องอะไร ตอนนั้นอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟทำให้บทสนทนาที่คาราคาซังจำต้องหยุดลงอย่างเสียไม่ได้

บรรยากาศบนโต๊ะกลับมาเงียบเชียบอีกครั้ง ได้ยินเสียงช้อนส้อมกระทบกับผิวจานเบาๆ เป็นระยะ กับเสียงชื่นชมรสชาติอาหารของแฮคเป็นช่วงๆ

“แม่ติดต่อโรงงานผ้าเอาไว้แล้วนะ จะไปวันไหนก็พาพัฟฟินไปด้วย น้องจะไปดูผ้ามาทำคอลเลคชั่นใหม่เหมือนกัน”

แม่แฮคเอ่ยขึ้น ไม่รู้จงใจพูดให้ฉันได้ยินหรือเปล่า อันที่จริงสองแม่ลูกจะไปคุยกันนอกรอบก็ได้ หรือไม่ก็พูดให้รับรู้ทั่วกัน แฮคจะได้ไม่หาเรื่องบ่ายเบี่ยง?

“ดูวันว่างอีกที”

แฮคพูดอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนความตั้งใจของแม่จะไม่เป็นผล เพราะลูกชายชอบทำอะไรตามใจตัวเอง

“เอาวันที่พี่แฮคสะดวกเลยค่ะ พัฟรอได้”

ทำไมรู้สึกว่ามีความหมายลึกซึ้งแฝงอยู่ในคำว่า “รอได้” กันนะ จะสื่อว่ารอแฮคได้เสมอแบบงี้เหรอ

...อาการหนักแฮะ ไม่ใช่พัฟฟินนะ ฉันเนี่ยแหละ

ทำไมต้องมานั่งตีความคำพูดคนอื่นด้วยนะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยสักนิด เฮ้อ อิ่มกันได้หรือยังเนี่ย เบื่อจะแย่แล้ว อยากกลับห้องนอน

“ได้ยินแล้วใช่มั้ย อย่าทำเสียงานล่ะ” แม่แฮคสำทับ

ส่วนแฮคนั้นแค่แค่นยิ้มไม่ตอบ เดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

เฮ้อ~ สรุปว่าฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย

ไม้กันหมา? หรืออะไร งงโว้ยยย    

เคยเห็นแต่ในละคร ไม่นึกไม่ฝันว่าจะต้องมาเจอฉากแบบนี้กับตัวเอง

แต่ฉันยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดี ยังไม่อยากสรุป ไว้ค่อยถามแฮคหลังจากนี้แล้วกัน