บทที่ 4 ไม่ง่ายอย่างที่คิด

บทที่ 4 ไม่ง่ายอย่างที่คิด

ญาณินกำหมัดแน่น เธอคาดโทษปกป้องทางสายตาแล้วเรียกเด็ก ๆ เข้ามานั่งประจำที่ในห้องเรียนซึ่งมีอยู่ห้องเดียว เป็นทั้งห้องประชุม ห้องทำกิจกรรมและห้องเรียน บางทีก็เป็นห้องกินข้าวรวมไปด้วย ปกป้องเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้กับเด็ก ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับญาณินที่กำลังแจกงาน

"ไม่ให้เหรอ" เขาถามเพราะญาณินเดินเลยเขาไปหน้าตาเฉย

"คุณไม่ใช่นักเรียนสักหน่อย"

"ก็อยากเรียนรู้เหมือนกันนะ อยากรู้ว่าครูนินเอาอะไรมาให้เด็ก ๆ ดูบ้าง"

"เอาไป!" เธอวางงานลงตรงหน้าปกป้องเป็นการตัดรำคาญ แต่จู่ ๆ เด็กนักเรียนที่นั่งอยู่ข้างเขาก็สะกิดแขนปกป้องเบา ๆ

"ผมรู้แล้วครับ ว่าทำไมครูป้องถึงเรียกครูนินว่าเป็ด"

"ยังไง" ปกป้องถามกลับอย่างสนใจ

"ก็เวลาที่ครูนินขมวดคิ้วใส่ครูป้อง ปากครูนินก็จะเบะคว่ำเหมือนปากเป็ดเลยครับ" ปกป้องหลุดขำยกใหญ่กับสิ่งที่ได้ยิน

"หัวเราะอะไรกันคะ ถ้าคุณจะดูก็อย่าชวนเด็ก ๆ เล่นสิ" เธอเอ็ดชายหนุ่มหน้าเครียดแล้วหยิบงานขึ้นมานำเสนอเด็ก ๆ ขณะที่ปกป้องอมยิ้มจนแก้มแดง เขาไม่ได้มองญาณินว่าเธอกำลังถลึงตาใส่อยู่

เวลาผ่านไปหลายนาทีจากที่เด็ก ๆ สนใจกับสิ่งที่สองสาวนำมาสอนก็เริ่มเบื่อและพูดคุยกัน ปกป้องมองไปรอบห้องเรียนเลยยกมือขึ้นบอกให้ญาณินกับอ้อมหยุดพักก่อน

"ถึงเวลากินข้าวแล้ว" ปกป้องลุกขึ้นยืน ญาณินกับอ้อมมองเด็ก ๆ ที่ทยอยเดินออกไปจากห้องอย่างมึนงงแล้วก้มมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือตัวเอง เธอเดินไปคว้าแขนปกป้องไว้

"อะไรกันคะ ยังไม่เที่ยงเลยนะ"

"เด็ก ๆ ที่นี่ไม่ค่อยกินข้าวเช้ามาแต่บ้านหรอก เลยต้องมีเวลาให้เด็ก ๆ กลับไปกินข้าวที่บ้าน"

"ฮะ! กินข้าวที่บ้านเหรอ แล้วเด็ก ๆ จะกลับมาเหรอ ปล่อยไปแบบนั้นน่ะ"

"ฮึ.." ปกป้องหัวเราะขบขันแล้วกอดอก "ไม่กลับ"

"เอ้า ทำไงอะถ้าไม่กลับมา"

"ตาม" เขาตอบเสียงเรียบแล้วหันหลังให้ญาณินกับอ้อมแต่จู่ ๆ ญาณินก็เดินอ้อมมาดักทางเขาไว้

"นายพูดเหมือนมันง่ายมากเลยนะ"

"นี่คุณครูนินครับ เด็ก ๆ พวกนี้น่ะเขาเคยเรียนมาหมดแล้วนะ ไอ้ที่คุณเอามาสอนน่ะ ส่วนมากจะสนใจการสอนที่เน้นปฏิบัติมากกว่า เช่นการออกไปสำรวจพื้นที่นอกโรงเรียน"

"ก็ไหนบอกเด็ก ๆ จะต้องสอบให้ผ่านเพื่อจะเข้าไปเรียนในตัวเมืองไง"

"อันนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง"

ญาณินขมวดคิ้วยุ่ง เธอคิดว่าการเป็นครูอาสามันจะง่าย แต่พอมาเจอสถานการณ์จริงกลับไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย

"เด็ก ๆ ที่นี่ตั้งใจเรียนมากนะ แต่ก็ต้องมีเวลาให้พวกเขาด้วย เพราะทุกคนก็มีหน้าที่ที่ต้องทำเหมือนกัน ไม่ได้เหมือนเด็กในเมืองที่ตั้งหน้าไปเรียนอย่างเดียว"

"ไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย แล้วนายมีวิธีเรียกเด็ก ๆ กลับมาไหม"

"มี ผมเตรียมไว้แล้ว" ปกป้องยกยิ้มมุมปากแล้วเดินออกมาจากห้องเรียน อ้อมรีบเดินตามมาเพราะอยากรู้ว่าอะไรที่จะใช้เรียกเด็ก ๆ มาเรียนของปกป้อง

"จะทำอะไรเหรอป้อง" อ้อมถามอย่างอยากรู้ขณะที่ญาณินยืนกอดอกชะเง้อมองออกมาจากในห้องเรียน เธอเบ้ปากใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะเดินออกมาข้างนอก

"จะพาเด็ก ๆ ทำไฟฟ้าใช้เองที่โรงเรียน"

"แต่อ้อมเห็นบ้านผู้ใหญ่มีไฟฟ้าใช้นะ"

"ใช่ แต่เอาไว้ใช้งานสำคัญน่ะ เช่นเครื่องรับส่งสัญญาณวิทยุสื่อสาร เอาไว้ติดต่อกับคนข้างล่างถ้ามีเหตุฉุกเฉินกับต้องการของ ส่วนมากผู้ใหญ่ก็ลงไปซื้อเองนั่นแหละ"

"อ๋อ.. เก่งนะเนี่ย" อ้อมปรบมือให้ปกป้องในขณะที่ญาณินปรายตามองเขาเพียงนิดแล้วเดินมานั่งลงด้านหลังปกป้อง ฟังเขาอธิบายของที่ต้องใช้ในการทำไฟฟ้าใช้วันนี้เมื่อเขาพูดจบเธอก็ปรบมือให้หนึ่งที

"ตั้งใจฟังมากขนาดนี้ ถ้าเป็นเด็ก ๆ คงได้รางวัลแล้ว"

"ใครตั้งใจฟังนายพูดไม่ทราบ หลงตัวเอง"

"อืม.." ชายหนุ่มยกยิ้มแล้วเดินกลับเข้าไปเอาของใช้ในห้องเรียนแล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ญาณินทำหน้าเลิ่กลั่กแล้ววิ่งไปถามปกป้อง

"ไปไหนเนี่ย"

"ไปตามเด็ก ๆ ไง"

"ต้องไปเองเลยเหรอ"

"อืม" เขามองหน้าเธอแล้วยิ้ม ก็ญาณินเม้มปากแน่นอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูด "ไปด้วยกันสิ"

"ดี.." เธอดีใจเหมือนเด็กน้อยเลย ปกป้องเลิกคิ้วให้แล้วเดินนำไปก่อน ญาณินรีบก้าวเท้ายาว ๆ เดินตามหลังเขาไป "ไกลไหม" ญาณินเปิดปากถามปกป้องเป็นครั้งแรกหลังจากเดินมาไกลพอสมควรแล้ว

"ไกล" เขาตอบกลับสั้น ๆ แล้วหันมาสบตากับหญิงสาว "ถามจริง ๆ เถอะ คิดยังไงถึงมาที่นี่"

"ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ว่าใช้ชีวิตอย่างไร้ประโยชน์มานานเลยอยากทำประโยชน์บ้าง"

"อืม..แล้วรู้ใช่ไหมว่ามันไม่ได้ง่ายเหมือนมาออกค่ายอาสากับมหาวิทยาลัย"

"รู้" เธอตอบเขาเสียงเบา ก็ไม่รู้ได้ไงเพิ่งเจอมาเมื่อกี้นี้เอง เฮ้อ~

"นั่นบ้านบัว แล้วนั่นก็บ้านตุ๋น ส่วนหลังโน้นบ้านของคำ" ญาณินมองตามนิ้วชี้ปกป้องที่ชี้ไปยังบ้านของเด็ก ๆ ก่อนที่เขาจะพาเธอเข้าไปในบ้านตุ๋นเป็นคนแรก

"สวัสดีครับ" ปกป้องยกมือไหว้สวัสดีพ่อของตุ๋นญาณินเองก็รีบยกมือไหว้สวัสดีด้วยเช่นกัน "ตุ๋นไปไหนแล้วครับ พอดีจะมาชวนไปดูวิธีปั่นไฟฟ้าใช้เองน่ะครับ"

"มันเพิ่งไปเล่นเมื่อกี้ น่าจะอยู่แถวบ้านคำน่ะ ครูไปหาดูแล้วกัน"

"ครับ" ปกป้องเดินไปที่บ้านบัวเป็นหลังที่สอง

"ครูมาหาบัวเหรอ มันอยู่บ้านไอ้คำโน่น"

"ครับ ๆ " ปกป้องกับญาณินเดินออกมาทันที เธอมองหน้าปกป้องแล้วเอ่ยถาม

"จะได้ผลเหรอ"

"ได้สิ"

"พ่อกับแม่เด็กไม่ค่อยมีใครสนใจการเรียนลูกเท่าไหร่เลย"

"เพราะคนที่นี่ไม่ได้เรียนมาเหมือนเราไง พ่อกับแม่เด็ก ๆ ไม่ได้เรียนเลยคิดว่าการเรียนไม่สำคัญเท่าไหร่ แต่พอทางการมีประกาศมาว่าเด็ก ๆ ทุกคนที่นี่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ ผู้ใหญ่นวยเลยเรียกชาวบ้านมาประชุมแล้วให้พาเด็ก ๆ มาเรียนและทางการก็ส่งครูอาสามาสอน แต่ด้วยความลำบากในการขึ้นมาบนนี้เลยไม่ค่อยมีใครอยากมาเท่าไหร่"

"แบบนี้นี่เอง" ญาณินพยักหน้าเข้าใจ

"เด็ก ๆ ชอบการเรียนรู้นอกห้องเรียนเสียมากกว่า แต่ถ้าสอบครั้งนี้ไม่ผ่านเกณฑ์… โรงเรียนก็จะถูกยุบลงแล้วเด็ก ๆ ก็จะไม่มีโอกาสที่จะได้เรียนอีก เพราะถ้าสอบผ่านก็จะได้เข้าไปเรียนหนังสือในเมือง โรงเรียนประจำตำบลน่ะ"

"แล้วแบบนี้จะได้ผลเหรอ เด็ก ๆ ไม่มีวี่แววจะสนใจการเรียนการสอนเลย"

"อันนั้น… ไม่รู้เหมือนกัน เราทำได้เท่าที่เราจะทำ" ปกป้องตอบกลับแล้วพาญาณินไปที่บ้านคำ เมื่อมาถึงเด็ก ๆ ก็รีบเดินหนี "ไม่สนใจไปดูครูทำไฟฟ้าแล้วเหรอ"

"ไม่ได้เรียนหนังสือแล้วใช่ไหมคะครู" บัวถาม

"เอ่อ…" ปกป้องหันมามองญาณิน

"ไม่จ้ะ ไปดูครูป้องทำไฟฟ้ากัน"

"เย้ ๆ" เด็ก ๆ ดีใจใหญ่

"งั้นไปรอครูที่โรงเรียนเลยนะ"

"ครับผม" เด็ก ๆ รีบวิ่งไปที่โรงเรียน ปกป้องกับญาณินยิ้มแล้วหันมามองหน้ากัน

"ยิ้มอะไร" ญาณินเบ้ปากใส่

"เปล่า แค่ยิ้มให้เด็ก ๆ ที่เชื่อฟังดีมาก"

"ชิ" ญาณินเดินนำเขามาก่อนแต่ก็ต้องหยุดชะงักกึกเมื่อถูกชาวบ้านเอ่ยแซว

"ครูนินกับครูป้องนี่เหมือนคนเป็นแฟนกันเลยนะ"

"เอ่อ.." หญิงสาวเอี้ยวหน้ากลับไปมองชายหนุ่มอย่างขอความช่วยเหลือแต่ปกป้องกลับเลิกคิ้วให้แถมยังยิ้มรับคำแซวนั้นอีก

"ฮึฮึ.."