บทที่ 5 อ่อนไหวง่าย

บทที่ 5 อ่อนไหวง่าย

"ยังไม่หุบยิ้มอีก!" หญิงสาวแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มแล้วกระแทกเท้าเดินออกมา ปกป้องเลิกคิ้วอย่างยิ้ม ๆ ก็ไม่ให้ยิ้มได้ยังไงเขาออกจะชอบที่ถูกแซวแบบนั้น

"น่าขันจริง ๆ เลย… นี่สินะเขาเรียกพรหมลิขิตที่แท้จริง" ระยะเวลาหลายปีที่ไม่ได้เจอหน้ากันเลยแต่ญาณินก็ยังคงเป็นญาณินคนเดิมที่เขา(รัก)รู้จัก

ทั้งสองเดินมาจนถึงโรงเรียน ญาณินรู้สึกแปลกใจมากที่เห็นเด็ก ๆ มารวมตัวกันครบทุกคน "ทำไมเด็ก ๆ ถึงมารวมตัวกันครบเลยล่ะ" เธอหันมาถามปกป้อง

"รู้หนึ่งคนเท่ากับหมดห้องต้องรู้ด้วย" พอได้คำตอบเธอก็เข้าใจทันทีก่อนจะมองไปที่คำซึ่งเขากำลังยิ้มให้เธออยู่

"ครูป้องครับ พวกผมพร้อมแล้ว" ตุ๋นตะโกนขึ้นเพื่อน ๆ ก็ส่งเสียงร้องตามตุ๋น

"งั้นไปเลยดีกว่า ครูจะแนะนำให้รู้ว่าต้องใช้อะไรบ้าง"

"ครับ/ค่ะ" ปกป้องนำทีมออกไปด้านนอกแล้วยกอุปกรณ์ออกมาอีกสองกล่องใหญ่ เขาอธิบายให้เด็ก ๆ ฟังอย่างละเอียดยิบขนาดญาณินก็เพลินกับสิ่งที่ปกป้องพูดด้วย

"แหม.. ตั้งใจฟังขนาดนี้ไม่ไปนั่งด้านหน้าเลยล่ะคะ ครูป้องจะได้มองเห็น" อ้อมแซวเพื่อนรักที่กำลังเท้าคางมองปกป้องอยู่ด้วยสีหน้าเคลิ้ม ๆ ญาณินรีบหุบยิ้มแล้วหันมาถลึงตาใส่อ้อม

"จู้จี้! ดูไปเลย"

"เอ้า.. อ่อนไหวมากนะเรา อารมณ์ขึ้นลงอยู่นั่น"

"พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดเลย" ญาณินยู่ปากใส่อ้อมแล้วหันไปมองปกป้องอีกครั้ง

"ครูนินช่วยออกมาข้างหน้าหน่อยครับ"

"ฮะ? ฉันเหรอ.." 'อ่า... จะแกล้งอะไรอีกไหมเนี่ย' หญิงสาวเดินออกมาด้านหน้าตามคำขอของชายหนุ่ม ปกป้องมองหน้าเธอแล้วยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยื่นอุปกรณ์บางอย่างให้เธอถือเอาไว้ "นี่อะไร"

"เดี๋ยวก็รู้" เขาย่อเข่านั่งลงแล้วต่อสายไฟ และทำอะไรอีกหลายอย่าง คนที่ไม่รู้เรื่องได้แต่นั่งมองแล้วทำตาปริบ ๆ แต่เด็ก ๆ สนใจกันมาก ทุกคนช่วยปกป้องหยิบจับอุปกรณ์และถามตลอดการทำงาน เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าอุปกรณ์ก็เสร็จเรียบร้อยพร้อมใช้งาน

"ครูนินช่วยขึ้นไปที่รถจักรยานหน่อยครับ"

"คะ?" ญาณินชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง เธออีกแล้วเหรอ… หญิงสาวทำหน้าเซ็งนิดหน่อยแล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะจักรยาน

"ลองปั่นดูครับ"

"ปั่นเลยใช่ไหม" เมื่อได้รับคำตอบญาณินก็เริ่มปั่นจักรยานทันที เด็ก ๆ กับปกป้องไปรวมตัวกันที่หลอดไฟอย่างลุ้น ๆ

"ครูนินปั่นเร็วกว่านี้หน่อยสิ"

"ค่า~ ปั่นเร็วกว่านี้ใช่ไหม" ญาณินเบ้ปากใส่ปกป้องแล้วจ้ำอ้าวปั่นจักรยานอย่างเร็ว

"ครูป้องครับ ฟะ..ไฟ! ไฟติดแล้วครับ" เด็ก ๆ ทุกคนกระโดดโลดเต้นกันด้วยความดีใจที่หลอดไฟมันติดแล้ว ญาณินเองก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจเช่นกัน เธอมัวแต่เอี้ยวหน้าไปมองหลอดไฟจนพลาดเท้าพลิก ปกป้องที่เหลือบมาเห็นก็รีบเข้ามาประคองตัวหญิงสาวไว้ได้ทัน

"เจ็บไหม"

"อ๊ะ! ฉันรู้สึกเจ็บข้อเท้านิดหน่อย" ญาณินถูกประคองตัวลงจากรถจักรยานก่อนจะถูกปกป้องกับอ้อมพาเข้ามาในห้องเรียน ตุ๋นเดินตามหลังมาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

"ครูเป็ดจะเป็นอะไรไหมครับ"

"ครูชื่อนินนะตุ๋น.."

"ก็ครูป้องชอบเรียกครูนินว่าเป็ด" ญาณินหันขวับมามองปกป้องตาขวางแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้ตุ๋น "ไปเล่นกับเพื่อนเถอะ ลองปั่นจักรยานดูนะว่าเป็นยังไง แล้วบอกทุกคนมาเล่าให้ครูฟังด้วย"

"ได้เลยครับครูเป็ด" ตุ๋นวิ่งออกไป ญาณินกัดปากแน่น เธอหยิกแขนปกป้องอย่างแรงจนเขาหลุดเสียงร้อง

"เจ็บนะ ทำร้ายร่างกายกันเหรอ"

"อย่ามาเนียน นายทำให้เด็ก ๆ เรียกชื่อฉันผิด"

"เปล่าหนิ ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ ครูเป็ดน้อย"

"นี่! ไอ้บ้าหนิ"

"อยู่นิ่ง ๆ ได้ไหม เท้าเริ่มเขียวขึ้นมาแล้ว" ปกป้องเปลี่ยนโทนเสียงอย่างรวดเร็วแล้วประคองข้อเท้าญาณินขึ้นอย่างระมัดระวัง อ้อมเป็นกังวลที่สุดที่เห็นเพื่อนรักเจ็บตัว "ไม่ได้การ พรุ่งนี้ต้องลงไปหาหมอแล้วล่ะ"

"เป็นหนักเลยเหรอ" อ้อมถาม

"ก็เท้าแพลงน่ะ แต่ตอนนี้เอายาทาก่อนแล้วกินยาแก้ปวด" ปกป้องเดินไปเอากล่องยามาแล้วเทยาแก้ปวดใส่ฝ่ามือเรียว เมื่อเห็นว่าญาณินกินยาแก้ปวดแล้วเขาจึงเอายามาทาข้อเท้าให้เธอ

"อ๊ะ! เบา ๆ ตรงนั้นฉันเจ็บ" เธอยกมือขึ้นมาจับมือหนาไว้ก่อนที่ทั้งสองจะสบตากัน อ้อมที่รู้ตัวว่าเป็นก้างขวางคอจึงค่อย ๆ เดินออกมาเบา ๆ โดยไม่ได้บอกกล่าวญาณิน

"ขอโทษที่ทำให้ต้องเจ็บตัวแบบนี้" ปกป้องกล่าวคำขอโทษ

"ขอโทษทำไม สิ่งที่นายทำก็ดีอยู่แล้ว มันเป็นแค่อุบัติเหตุแค่นั้น" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วชักเท้ากลับมาสำรวจเองอีกครั้ง "เขียวเลยเหรอ แล้วจะเดินได้ไหมเนี่ย"

"ไม่ได้ก็.. เดี๋ยวขี่หลัง" ปกป้องเลิกคิ้วให้ญาณิน

"ขี่หลังใคร" เธอเงยหน้าขึ้นมาถามหน้านิ่ง

"หลังป้องไง หรืออยากไปขี่หลังคนอื่น?"

"พอเลย ไม่อยากทะเลาะกับนายแล้ว" ญาณินทำหน้าเหยเกแล้วยื่นมือมาคลำ ๆ ตรงที่เจ็บ "ฉันจะกลับที่พักแล้ว เดี๋ยวให้อ้อมพาไปเอง"

"แน่ใจนะว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือ"

"ไม่.."

"ดื้อ"

"เอ๊ะ! เดี๋ยวทำอะไรของนาย" ปกป้องย่อเข่านั่งหันหลังให้ญาณิน

"ขึ้นมา อย่าดื้อดิ" เขาบอกให้อีกฝ่ายขึ้นบนหลังพร้อมกับกวักมือเรียกแต่ญาณินกลับไม่ยอมขึ้นหลังเขาง่าย ๆ แถมยังดันตัวปกป้องออกห่างอีก "อย่าดื้อได้ไหม" เขาเอี้ยวหน้ามาบอกเธออีกครั้ง

"ไม่เอา"

"เฮ้ย ไม่ใช่เด็กแล้วนะ" เขาเริ่มขึ้นเสียงใส่เพราะรู้ว่ายังไงเธอก็ไม่ยอมขึ้นขี่หลังเขาง่าย ๆ หญิงสาวเหลือบตามองเจ้าของเสียงเกรี้ยวกราดนั้นก่อนจะตวัดแขนไปกอดคอหนาแล้วก้าวขึ้นมาบนหลังปกป้อง เขาตวัดแขนโอบอุ้มญาณินไว้แล้วพาเธอกลับไปบ้านพัก

"ทุกคน ครูป้องกับครูนินไปโน้นแล้ว" ตุ๋นหันไปเรียกเพื่อนให้ดูครูทั้งสองคนที่เพิ่งเดินออกไปจากห้องเรียน

"ครูป้องกับครูนินเป็นแฟนกันแน่เลย ไม่งั้นไม่ให้ขี่หลังหรอก" บัวยิ้มขบขันแล้วทุกคนก็หันไปสนุกกับการปั่นจักรยานต่อ

"เดินดี ๆ หน่อยได้ไหม"

"ก็เดินดีแล้ว จะให้เหาะไปหรือไง" เขาตอบกลับ ส่วนญาณินเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่น

"จุ้นจ้าน"

"ใครกันแน่ที่จุ้นจ้าน เจ็บแล้วยังปากดีอีก"

แปะ!

"อ้าว..ตีกันแบบนี้เลยเหรอ" ปกป้องหยุดเดินแล้วเอี้ยวหน้ามามองคนด้านหลัง ญาณินเบะปากใส่

"ก็ใครบอกให้นายปากดี"

"อ่อนไหวง่ายนะเรา"

"เกี่ยวอะไรกับอ่อนไหวง่ายไม่ทราบ"

"อะไรนิดหน่อยก็ไม่ชอบ ขี้โมโห"

"เรื่องของฉัน"

"งั้นกลับเองไหม" เขาทำท่าจะปล่อยญาณินลงเดินกลับบ้านพักเองทว่าเธอกลับกอดคอไว้แน่นไม่มียอมลง "ก็เป็นแบบเนี้ย.."

"ไม่พูดกับนายแล้ว"

"ควรหยุดตั้งแต่ฉันพาเธอมาที่นี่แล้ว โอเคไหมสาวน้อย"

"ชิ!"

"แล้วพรุ่งนี้จะพาไปหาหมอที่อนามัย"

"ไปยังไงก่อน"

"รถผู้ใหญ่บ้านไง ขับลงไปแป๊บเดียว" ญาณินกลอกตามองบนกับคำว่าแป๊บเดียว

"สองชั่วโมงกว่า ๆ เนี่ยนะที่บอกว่าแป๊บเดียว"

"อืม.." ญาณินเอียงคอมองเขาอย่างมึนงง มันง่ายขนาดนั่นเลยเหรอ

"ต้องไปกี่โมง" เธอถามเขาอีกครั้ง แต่ปกป้องกลับพาเธอเดินไปเรื่อย ๆ กว่าจะยอมตอบก็หลายนาที

"เช้าสุด"

"เช้าสุดที่ว่ากี่โมงล่ะ"

"หกโมงเช้า"

"โอเค ก็ไม่ได้เช้าอะไรขนาดนั้น" ปกป้องพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ เขาพาญาณินมาถึงบ้านพักจนได้แล้ววางเธอลงตรงบันไดทางขึ้นบ้าน "ขอบคุณ"

"ดี ๆ"

"ขอบคุณนะ"

"หันมามองหน้าก่อน"

"…" คนตัวเล็กทำหน้าบึ้งใส่แล้วหันมามองหน้าปกป้องตรง ๆ "ขอบคุณ.. ค่ะ"

"ก็แค่นี้"

"ชิ!"